Terug in de doos…

Trouwringen

Daar liggen ze dan, terug in de doos!

Verlovingsringen 1969

We kochten ze in 1969, als verlovingsringen bij Siebel (ook iets mee misgegaan intussen).  Joh, wat waren we gelukkig en trots!
Toen we in 1971 trouwden deden we ze gewoon aan de andere hand en werden ze onze trouwringen.

Ik heb zijn ring teruggekregen, hij doet er toch niks meer mee.
De mijne is een keer groter gemaakt. Van de zijne is het sierrandje totaal afgesleten.  Ja in die 45 jaar dat we ze om hebben gehad is er wel het een en ander veranderd natuurlijk.

Ik laat ze niet in dat doosje hoor, dat zou toch eeuwig zonde zijn, kan ik ze net zo makkelijk omwisselen als ‘oud goud’ voor Euro’s.
Eigenlijk wil ik er een sieraad van laten maken, als herinnering aan de 47 jaar samen, die zijn sowieso niet uit te wissen, dus herinnerd word ik er genoeg aan. Ik denk aan een hangertje…

Ik heb alleen nog geen inspiratie over wat voor vorm het zou moeten worden. Misschien een sleutel naar een nieuw begin, een muzieksleutel zou ook kunnen, te weten hoe ik met muziek bezig ben de laatste tijd, krijgt het nog een dubbele betekenis.
Er zitten 3 kleine brillantjes in mijn ring die dus ook hergebruikt kunnen worden. Een goede juwelier zal me zeker een goed idee kunnen geven.

Of heeft één van jullie een idee? 

Meteen maar even een update…

In realiteit zijn we op de goede weg. De scheiding is in gang gezet en we gaan er samen goed uitkomen. Geen gevechten, geen ruzie’s, gewoon alles netjes regelen, dat gaat zeker lukken en dan, na 47 jaar als goede vrienden die nog steeds van elkaar houden, uit elkaar…