Gitaarles…

Al heel lang, eigenlijk al vanaf mijn jeugd, had ik de wens een instrument te bespelen, ook beschreven in het logje ‘levensvragen’maar het kwam er nooit van. Dit soort extra’s waren ook gewoon te duur voor mijn ouders.

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, maar het is toch wel 25 jaar geleden, toen ik iemand leerde kennen die gitaarles had.
Dat leek me nou ook helemaal geweldig, maar ja, ik had geen gitaar.
Toen ik er een kon lenen van een oude kennis, was ik blij. Ik had het er met mijn jongste zusje over, die had een gitaar, maar kon niet echt goed spelen. Zij zag het ook wel zitten om les te nemen, zeker als we samen konden gaan.

Dus wij belden naar de leraar met het verzoek of we samen mochten komen voor de les. Eigenlijk was hij er niet zo van gecharmeerd, hij wilde liever één op één les geven. Maar na een beetje soebatten gaf hij toe.

Gitaarles

Eenmaal op les had hij meteen commentaar. Mijn ‘leengitaar’ was eigenlijk te groot voor mij, beweerde hij..
Oh dacht ik, kan dat ook nog? Ja dus, en het klopte wel want ik kon amper met mijn arm over die gitaar heen buigen, dus toen volgde meteen de eerste discussie met de leraar… Ik stelde namelijk voor hem gewoon op mijn schoot te leggen. Dan kon ik er tenslotte toch veel makkelijker bij? Maar nee.. hoe durfde ik dat voor te stellen, dat was ten strengste verboden.

Het tweede euvel was dat ik echt om de haverklap mijn plectrum verloor.
Dat ding viel dan gewoon IN die gitaar.. We zaten dan midden in een oefening en ik kon natuurlijk weer niet verder. Dus riep ik dan “Stop.. ik ben mijn plectrum weer kwijt”. Dan dook de leraar op de grond om hem te zoeken, maar vond hem natuurlijk niet. “Hij is IN mijn gitaar gevallen hoor” zei ik dan!
PlectrumDe eerste paar keren geloofde hij het niet. “Dat bestaat niet” zei hij “dat gebeurt niemand.”
Nou sorry hoor, mij dus wel..
Maar het ergste was dat mijn zus en ik samen de grootste lol hadden en constant in de slappe lach lagen.
We probeerden echt wel serieus te zijn maar het ging gewoon niet.

Of die leraar nou ook op onze lachspieren werkte weet ik niet meer, maar één ding weet ik nog wel, hij vond het echt helemaal niet leuk en keek steeds vaker geïrriteerd. Maar ja, wat kun je eraan doen hè.. Als we elkaar maar aankeken begonnen we weer en dan rolden de tranen vaak genoeg over onze wangen van het lachen.

Thuis moesten we oefeningen doen en wel op het nummer “Sailing” van Rod Stewart… (Nee, ik plaats het niet hoor, ik kan het nog steeds NIET horen).
Ik ging dan alleen in de slaapkamer van Zoon zitten en oefende mijn akkoorden. Mijn zusje ging ook altijd alleen zitten. Haar kinderen waren zo’n 10 jaar jonger dan die van mij en zij trokken zich er niet veel van aan wat mama allemaal deed, tenminste voor zover ik het me herinner. Maar mijn kinderen waren nieuwsgierig. Ze wilden het horen, ze wilden zien wat ik deed, maar dat wilde ik niet, de deur bleef dicht.
Dan zat ik heel serieus ‘gitaar te spelen’ en dan hoorde ik ze in de gang giechelen en klieren. Ik werd constant afgeleid. En ze vonden ook nog dat ik er helemaal niks van bakte. En eigenlijk hadden ze nog gelijk ook…

Ik twijfelde toch wel.. Was dit nou wel iets voor mij? Maar ik hoefde er niet echt lang over na te denken. De leraar liet ons weten dat we niet geschikt waren om een gitaar te bespelen, dus.. hij stopte met lesgeven aan ons.
Nou ja zeg.. de beslissing werd ons dus uit handen genomen, na 4 lessen waren we er klaar mee.
Helaas, want ik vind het eigenlijk nog steeds heel erg jammer dat ik het niet heb kunnen leren, of een ander instrument kan bespelen.

Nou zeggen ze wel je bent nooit te oud om te leren, maar ik denk niet dat dit ooit nog wat wordt. Maar wie weet ga ik toch wel proberen om piano te leren spelen, zoals in een reactie in ‘levensvragen’ werd gesuggereerd.
En… ik heb de mondharmonica van mijn vader nog, wie weet ga ik me daar nog eens op toeleggen…

Wordt (misschien) vervolgd..

Ben wel nieuwsgierig, wie van mijn lezers bespeelt er wel een instrument en welke dan?