Burengerucht…

Woning 1982Naar aanleiding van de keffende buurhondjes van Harrij, herinnerde ik me ook een gebeurtenis van lang geleden. Inspiratie krijg je dus vanzelf door bij andere bloggers te lezen.

In 1983 verhuisden er we tijdelijk naar een huurhuis.  Het 2e huis van de hoek in een nieuwbouwwijk. We waren toen op zoek naar een huis met veel ruimte buiten maar konden daar niet direct in slagen.

Helaas kwamen er in het hoekhuis mensen wonen die 2 honden hadden (een newfoundlander en een boxer). Op zich niks mis mee ware het niet dat ze zelf nooit thuis waren. Ze werkten beiden in de horeca, kwamen ’s nachts laat thuis, sliepen tot ver in de middag en gingen weer aan het werk. Arme dieren… ze waren bijna altijd alleen.

Wij hadden zelf ook hondjes dus op zich hadden we geen enkel probleem met die buurhonden, maar het feit dat ze constant aan het blaffen waren, was verschrikkelijk. Het ging gewoon de hele dag door als de baasjes weg waren en uiteraard tot diep in de nacht. Ze stopten echt pas als ze thuis waren.

Natuurlijk hebben we de buren erop aangesproken, diverse keren zelfs… maar ja, wat konden ze eraan doen hè, als ze niet thuis waren. En er moest nou eenmaal brood op de plank komen, dus sorry…
Maar ja, wat hadden we aan alleen “sorry” als je daardoor halve nachten wakker lag, de kinderen steeds schrikkeriger werden van dat geblaf en ook gebrek aan slaap kregen en we dus echt niet meer aan onze rust toekwamen. We hadden al diverse keren de politie gebeld (alleen onze naam noemen was al voldoende) om er melding van te maken en gevraagd, kom nou eens langs en luister er zelf eens naar. Maar dat deden ze niet.

Op een avond kwamen we thuis van een verjaardag, weer waren ze aan het blaffen en door onze thuiskomst nog harder. ‘Man’ werd witheet en hij (normaal de rust zelve en absoluut niet gewelddadig) dreigde de deur bij de buren in te trappen. Ik probeerde hem tot rust te brengen maar ja, een feestje gehad, wat alcohol in de man en hij was echt niet te houden, de maat was echt vol. Na wat gesoebat om hem tegen te houden, wat dus niet hielp, trok hij zijn schoenen weer aan en maande hij me om binnen te blijven.

Ik schrok me rot en dacht, hij gaat het nog doen ook.. Zo kende ik hem helemaal niet. Ik riep hem achterna dat ik de politie zou bellen, wat ik ook deed om ze te waarschuwen dat er helaas wat stond te gebeuren wat ik niet meer in de hand had, naar aanleiding van de blaffende buurhonden.
Zij beloofden eíndelijk om even langs te komen maar dat kon niet direct en of ik mijn man maar wilde waarschuwen niet te doen wat hij van plan was en of ik wilde proberen hem tegen te houden. Inmiddels was het 2 uur ’s nachts.

deur-intrappen-getty_0Terwijl ik de telefoon neerlegde hoorde ik een onwijs lawaai en een gekraak.
Jemig nee toch, dacht ik… hij heeft het echt gedaan.
En inderdaad, hij had de deur uit de sponning getrapt en de honden waren naar buiten gevlucht. Ik had de zenuwen, wat als er iets met die dieren zou gebeuren? Dat wilden we toch niet op ons geweten hebben?
‘Man’ stond versteld van zichzelf toen hij tot rust was gekomen, zo niks voor hem dit.
De politie kwam een half uur later en ging de woning in. Het was een bende binnen, overal stronthopen en urine. En het stonk echt verschrikkelijk.
Even daarna kwamen de buren thuis. Ze snapten heel die ophef niet, nog steeds niet dus… en natuurlijk waren ze woest op ons.

Gelukkig waren de honden snel gevonden, ze liepen gewoon in de buurt waar het ’s nachts rustig was zonder noemenswaardig verkeer, dat was voor ons allebei een opluchting. Geadviseerd door de politie hebben we de woningbouwvereniging ingelicht. Er moest toch wel iets gebeuren, zo kon het echt niet langer. Maar voor die iets kon regelen stond er opeens een verhuisauto voor de deur en waren de buren vertrokken… En dat binnen twee weken.

Hoe gefrustreerd kan een mens raken. Helemaal fout natuurlijk en zeker niet de weg om zoiets op deze manier op te lossen.  Hoewel het uiteindelijk voor ons wel goed uitpakte.

En die mensen met hun honden? Waar ze naartoe zijn gegaan? Geen idee, maar we hadden medelijden met hun nieuwe buren.

Daarna kregen we ‘Emma’ (klik hier voor een herinnering aan haar) als buurvrouw, beter kon niet :-).
Emma… we hebben elkaar na dat logje van maart 2013 nóg niet gezien, maar deze zomer gaat het echt gebeuren hoor! Tot binnenkort!