Hieperdepiep voor Basje…

20 jaar HIEPERDEPIEP voor Basje…

Basje is een zwarte Llasa Apso
Basje
is jarig geweest

Basje heeft gisteren de respectabele leeftijd
van 20 jaar bereikt
Basje is dus al heel erg oud voor een hond
Basje is toch nog redelijk gezond
Basje slaapt bijna de hele dag
Basje krijgt heel veel liefde
Basje wordt nooit alleen gelaten
Basje is dol op de zon
Basje is uniek
Basje heeft een heel goed leven bij zijn baasjes anders zou
hij nooit zo oud zijn geworden
Lieve baasjes van Basje,
ik hoop dat hij nog lang bij jullie mag blijven!

GEFELICITEERD Basje!

 

 

Zwijmelen op Zaterdag met “Michael Bublé en Kelly Rowland”

Iedereen kent wel het nummer “How Deep Is Your Love”
van de Bee Gees.

Alweer een tijd geleden vond ik deze uitvoering van
Michael Bublé en Kelly Rowland, zo ontroerend mooi!

Ik heb een lange lijst met muzieknummers die voor mij associaties
oproepen naar bepaalde gebeurtenissen en/of mensen.
Ook dit nummer, in deze uitvoering, staat in die lijst.
Een bepaalde ontmoeting zal door dit nummer ook
altijd extra mooi en speciaal voor mij blijven!

Michael Bublé en Kelly Rowland

met 

“HOW DEEP IS YOUR LOVE”

Als dit geen zwijmelen is dan weet ik het niet meer 😉

Voor meer zwijmelarij kun je even een kijkje nemen bij MARJA,
daar vind je alle deelnemers…

Vandaag is weer eens een reisdag naar Gran Canaria!
Ik kom ergens in de avond of anders morgen bij jullie zwijmelen!

Theatershow “3JS” – Bronnen Unplugged

3JS Bronnen Unplugged

Gisteravond ben ik met mijn dochter naar de Schouwburg in Amstelveen geweest om de show van de “3JS” – “Bronnen Unplugged” bij te wonen.

Affiche 3JS

Het was weer eens een geweldige show, POWER, POWER, POWER!
We hebben heel erg genoten en dus ook niet stilgezeten. We hadden heel erg mooie plaatsen, rij 7, stoel 17 en 19. Niet te dichtbij maar toch dichtbij genoeg om de ze héél goed te kunnen zien en alle interactie tussen de mannen mee te maken!

3js emil
Emil in het midden Klikkerdeklik om te vergroten

Het plezier en de passie voor muziek spat van ze af, niet alleen van Jan, Jaap en Jan, maar ook van de andere bandleden. Het zijn stuk voor stuk fantastische muzikanten maar Emil Szarkowicz (hij speelt viool, sax, klarinet en tamboerijn en ik geloof ook triangel) is mijn favoriet… wat zouden ze zonder hem moeten denk ik wel eens… ;-). Hij zorgt altijd voor een vrolijke noot dus lachen geblazen!

Theatertour “Bronnen Unplugged” is de tweede episode van de show “Bronnen”. Hierin laten de 3JS op magische wijze aan het publiek zien waar zij hun inspiratie vandaan haalden. Deze mix van ‘de bron’ en hun eigen verhaal daarna in de vorm van supernummers was echt geweldig.

Beslist een van de beste shows!

Met de eerdere show “Bronnen” toerden Jan Dulles, Jaap Kwakman en toen nog Jaap de Witte in 2013 langs de theaters, daar ben ik helaas niet bij geweest. Het was tevens het afscheid van Jaap de Witte.

Op naar de volgende show, hopelijk volgend jaar!!!

 

 

Hernieuwde kennismaking en herinneringen…


Bijna 65 jaar geleden ben ik geboren in het dorpje Sloten, dat toen al bij Amsterdam hoorde. Ik was er al jaren niet meer geweest, familie woonde er niet meer, alleen een paar vrienden waar ik al een paar jaar niet meer was geweest.

Onlangs kreeg ik een klein berichtje via Schoolbank van Leo, een oud-klasgenoot. We zaten 6 jaar lang bij elkaar in de klas op de Lagere School en 4 jaar op dezelfde Mulo, hoewel daar niet bij elkaar in de klas.
We stuurden wat berichtjes over en weer en Leo stelde voor om een afspraak te maken om elkaar te ontmoeten en dan herinneringen op te halen aan onze schooltijd.

Luchtfoto Sloten
Luchtfoto Sloten

Het leek mij ook hartstikke leuk en de afspraak zou plaatsvinden in ons oude dorpje. De planning was om dan een rondwandeling te gaan maken. Hij had wel een aantal plekken bedacht waar hij graag heen wilde. Donderdag 5 maart werd vastgelegd, het zou een mooie dag worden qua weer en dat was het ook.

Om 11 uur ontmoetten we elkaar in een café-restaurant bij de brug naar Badhoevedorp. Leo was zelf 40 jaar niet meer op het dorp geweest. De begroeting was allerhartelijkst, maar hij had me wel een beetje bedot. De foto op Schoolbank was ‘en profil’ en van heel wat jaartjes eerder. Als ik hem zo ergens tegen was gekomen had ik hem nooit herkend. Maar hij was wel echt Leo. Hij had van mij wel een recente foto gezien en herkende mijn stem.

Leo rechtsboven naast de 'meester'. Ik rechtsonder...
Klassenfoto 1961-1962 Leo rechtsboven naast de ‘meester’.
Ik rechtsonder…

Hij noemde me in de e-mails Treesje, net zoals vroeger op school en hij bleef dat ook doen. Ik was vroeger heel klein en tenger en dat had hij nog steeds in gedachten, inmiddels is er het een en ander veranderd ;-).
Hij bestelde koffie met appeltaart en vertelde de serveerster dat we elkaar bijna 50 jaar niet gezien hadden en wat we die dag zouden gaan doen. We hadden best veel te vertellen, maar dat kan ook niet anders na zoveel tijd. Stiltes zijn er niet gevallen, maar ja, voor wie mij enigszins kent is dat ook al geen nieuws.

Na de koffie gingen we aan de wandel. Het was reuze gezellig en we stopten vaak om te praten over de winkeltjes, die er niet meer waren, en waar welke winkel was geweest. We stopten bij de Speeltuin waar we vaak speelden en naar de dansavonden gingen in onze tienerjaren. Daarnaast stond het statige herenhuis met de grote beukenbomen ervoor, dat wij (man en ik in 1985) bijna hadden gekocht. We hadden een optie als eerste koper bij de Gemeente Amsterdam die toen eigenaar was, als de huurders eruit zouden gaan. Op een bepaald moment kregen we bericht dat we het huis konden komen bezichtigen omdat het dus verkocht  ging worden. Helaas kwam dat net te laat, we hadden toen net een woonark gekocht die niet zo snel weer verkocht zou zijn. Het huis op zich was niet eens te duur maar de erfpacht die moest worden betaald nekte ons. Het zou ook een 10-jarenplan zijn geworden, misschien nog wel langer voor het helemaal klaar zou zijn, want letterlijk alles moest vernieuwd worden, maar achteraf was dat het zeker waard geweest (2 minuut 14 in het filmpje onderaan). Toch wel een gemiste kans… ik vind het nog steeds een prachtig huis.

Banpaal_Sloten_(NH)
Banpaal uit 1794

Er tegenover stond het huis van de dokter, het was een beetje een vreemde dokter, dat vond iedereen.
Volgens Leo reed hij ooit eens in de winter met een sliert kinderen op schaatsen achter zijn Morris Mini over de bevroren/besneeuwde straat.
Verderop nog meer winkels en het Parochiehuis, waar de ‘clubs’ en de ‘tieneravonden’ werden gehouden, de banpaal, toch een monument in zo’n klein dorpje, en we liepen achterom naar de school. Alles was nog hetzelfde, de fietsenstalling, de grote deuren en de trappen. Zo leuk om weer te zien.

Dorp Sloten ri brug
Achter in het steegje naast het witte huis links woonde ik

Vervolgens staken we over naar naar mijn ouderlijk huis tegenover de school, waar de eigenaars in zijn gaan wonen na het vertrek van mijn moeder in 2002. Het is niet mijn geboortehuis, dat was een klein tuinhuisje achter het huisje van mijn grootouders, die woonden op een steenworp afstand, maar ik heb er van mijn 4e tot mijn 20e jaar gewoond.

We wandelden door naar de kroeg tegenover de kerk. Leo ging daar in zijn tienerjaren op zondag met vrienden biljarten, toen het alleen nog een café was. In die tijd kwam ik er nooit.

100818-144707_ 4785_50D
RK St Pancratiuskerk en de pastorie

We hadden ook wel even de kerk in willen lopen maar die werd helaas net afgesloten. Daar hebben we vroeger ook heel wat uurtjes doorgebracht. Vooral Leo, want hij moest niet alleen op zondag naar de kerk, maar ook elke dag voor schooltijd.
In mijn tienerjaren werden er de jongeren-missen gehouden, swingende missen met moderne zang, dan ging ik zelfs graag naar de kerk, als ik maar kon meezingen.
Ik ben zelf in die kerk gedoopt, heb er mijn 1e en Plechtige Communie gedaan, het Vormsel ontvangen, ben er getrouwd en ook mijn eigen kinderen zijn er gedoopt. Mijn vader is vanuit deze kerk begraven en uiteraard meer familieleden. Maar ik kan me natuurlijk zo ook nog wel herinneren hoe die kerk er van binnen uit ziet.

200px-Politiebureau_Sloten_NH_2008
Het kleinste politiebureautje van Nederland
10710752_696402587120238_2341020537923413996_n
In het huisje uiterst rechts woonde Leo

Daarna wandelden we op ons gemakje terug naar het Dorpsplein. We bekeken het piepkleine politiebureautje, dat het kleinste politiebureautje van Nederland blijkt te zijn, en liepen naar het huisje waar Leo had gewoond en daarna naar het huis van zijn oma. Hij heeft daar, met zijn vader, moeder en nog 3 kinderen 1 jaar ingewoond. Ze kwamen uit de rimboe van Brazilië en hadden toen nog geen eigen woonruimte. Hij was toen nog nooit naar school geweest en was een beetje een bozig jongetje dat het veel te koud vond in Nederland. Maar op school kon hij goed meekomen, want hij hoorde volgens mij al heel snel bij de besten van de klas, al wil hij dat nu niet meer toegeven ;-).

Oud-Sloten-bus-G
Bus G

We herinnerden ons Bus G die ons toen naar Amsterdam bracht, de eindhalte was bij de brug.

We hebben heel veel bijgepraat en ook veel gelachen. Nadat we een broodje zijn gaan eten wandelden we nog even langs de molen en het water richting het gemaal waar mijn opa zijn palingen ving (de oude stroper) en waar Leo altijd met zijn vrienden viste. Daarna hebben we nog iets gedronken, wat nagepraat over de dag en namen we afscheid.

Klik op de foto’s om ze te vergroten!

Het was een erg leuke dag en heel speciaal om eens met andere ogen te kijken naar alles wat vroeger zo vertrouwd was. En die herinneringen delen, met iemand die dezelfde herinneringen heeft, was extra leuk.


Leo, nogmaals bedankt voor je gezelschap en je gezelligheid, ik heb sowieso echt van deze hernieuwde kennismaking en deze dag genoten!

Toen we afscheid genomen hadden ben ik nog even mijn oude vrienden gaan opzoeken die zomaar allebei thuis waren! Heel fijn ze weer gezien te hebben en al was het een paar jaar geleden, het was weer als vanouds, ze zijn weer terug in mijn leven en dat maakt me heel blij!

Vraagje voor mijn lezers:
Zijn jullie wel eens terug geweest naar de plaats waar je bent geboren of waar je je jeugd hebt doorgebracht? Of woon je er misschien nog steeds?

 

Groene vingers, maar niet heus…

 

Jaja, en toen moest ik toch echt een keer aan de bak…

De witte punthortensia’s (die pluimvormige) die in mijn voortuin staan moesten worden gesnoeid voor ze te ver uit zouden gaan lopen.

hortensia.2

Voor wat de tuin betreft heb ik echt geen groene vingers, en ik klets al genoeg, dus zin om tegen die planten in de tuin te gaan praten heb ik ook niet. Ik ben gewoon geen tuinmens hoor, ik houd niet van het geknoei in aarde, niet van vieze handen, vingers, nagelriemen en rouwrandjes onder mijn nagels. En al helemaal niet als er nattigheid aan te pas komt.

Maar nu moest het echt want uit zichzelf vallen die verdorde bloemen er niet af…  Van Dieneke (matroos Hollandswelvaren) kreeg ik een snoeitip en warempel, ik kreeg er zelfs zin in, hoe bijzonder…

Afgelopen vrijdagochtend ging ik aan de slag. Ergens had ik nog van die leuke kekke tuinhandschoentjes, je weet wel, van die schattige met bloemetjes erop.
Nou, nergens te vinden als je ze nodig hebt natuurlijk.
Dan maar gewone werkhandschoenen…  en een snoeischaar.
Dieneke stuurde ook nog een YouTube link met instructies, super handig! Thnxxx matroos!

Dus, zo gezegd zo gedaan… ik snoeide dat het een lieve lust was, en…
nu zijn ze dus kaal, al die planten.  En ik had pijn in mijn rug natuurlijk.
Ik hoop maar dat ik het goed heb gedaan… Want ze waren al behoorlijk aan het uitlopen en als ik teveel zou afknippen zouden ze dood kunnen bloeden volgens mijn leermeesteres…

Maar volgens de kenners moeten ze het gewoon weer gaan doen de komende zomer. Dus ik ben benieuwd…

Verder is de tuin heel makkelijk, ik hoef er nog niet veel aan te doen, doe ik ook niet dus. Dat komt wel ergens eind april, begin mei. Dan krijg ik een logé die dat allemaal in orde gaat maken voor me, straat schoonspuiten, loungeset opbouwen, enzovoort, ach, komt best goed hoor… 😉

Wie van jullie heeft er wel groene vingers? 

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Burengerucht…

Woning 1982Naar aanleiding van de keffende buurhondjes van Harrij, herinnerde ik me ook een gebeurtenis van lang geleden. Inspiratie krijg je dus vanzelf door bij andere bloggers te lezen.

In 1983 verhuisden er we tijdelijk naar een huurhuis.  Het 2e huis van de hoek in een nieuwbouwwijk. We waren toen op zoek naar een huis met veel ruimte buiten maar konden daar niet direct in slagen.

Helaas kwamen er in het hoekhuis mensen wonen die 2 honden hadden (een newfoundlander en een boxer). Op zich niks mis mee ware het niet dat ze zelf nooit thuis waren. Ze werkten beiden in de horeca, kwamen ’s nachts laat thuis, sliepen tot ver in de middag en gingen weer aan het werk. Arme dieren… ze waren bijna altijd alleen.

Wij hadden zelf ook hondjes dus op zich hadden we geen enkel probleem met die buurhonden, maar het feit dat ze constant aan het blaffen waren, was verschrikkelijk. Het ging gewoon de hele dag door als de baasjes weg waren en uiteraard tot diep in de nacht. Ze stopten echt pas als ze thuis waren.

Natuurlijk hebben we de buren erop aangesproken, diverse keren zelfs… maar ja, wat konden ze eraan doen hè, als ze niet thuis waren. En er moest nou eenmaal brood op de plank komen, dus sorry…
Maar ja, wat hadden we aan alleen “sorry” als je daardoor halve nachten wakker lag, de kinderen steeds schrikkeriger werden van dat geblaf en ook gebrek aan slaap kregen en we dus echt niet meer aan onze rust toekwamen. We hadden al diverse keren de politie gebeld (alleen onze naam noemen was al voldoende) om er melding van te maken en gevraagd, kom nou eens langs en luister er zelf eens naar. Maar dat deden ze niet.

Op een avond kwamen we thuis van een verjaardag, weer waren ze aan het blaffen en door onze thuiskomst nog harder. ‘Man’ werd witheet en hij (normaal de rust zelve en absoluut niet gewelddadig) dreigde de deur bij de buren in te trappen. Ik probeerde hem tot rust te brengen maar ja, een feestje gehad, wat alcohol in de man en hij was echt niet te houden, de maat was echt vol. Na wat gesoebat om hem tegen te houden, wat dus niet hielp, trok hij zijn schoenen weer aan en maande hij me om binnen te blijven.

Ik schrok me rot en dacht, hij gaat het nog doen ook.. Zo kende ik hem helemaal niet. Ik riep hem achterna dat ik de politie zou bellen, wat ik ook deed om ze te waarschuwen dat er helaas wat stond te gebeuren wat ik niet meer in de hand had, naar aanleiding van de blaffende buurhonden.
Zij beloofden eíndelijk om even langs te komen maar dat kon niet direct en of ik mijn man maar wilde waarschuwen niet te doen wat hij van plan was en of ik wilde proberen hem tegen te houden. Inmiddels was het 2 uur ’s nachts.

deur-intrappen-getty_0Terwijl ik de telefoon neerlegde hoorde ik een onwijs lawaai en een gekraak.
Jemig nee toch, dacht ik… hij heeft het echt gedaan.
En inderdaad, hij had de deur uit de sponning getrapt en de honden waren naar buiten gevlucht. Ik had de zenuwen, wat als er iets met die dieren zou gebeuren? Dat wilden we toch niet op ons geweten hebben?
‘Man’ stond versteld van zichzelf toen hij tot rust was gekomen, zo niks voor hem dit.
De politie kwam een half uur later en ging de woning in. Het was een bende binnen, overal stronthopen en urine. En het stonk echt verschrikkelijk.
Even daarna kwamen de buren thuis. Ze snapten heel die ophef niet, nog steeds niet dus… en natuurlijk waren ze woest op ons.

Gelukkig waren de honden snel gevonden, ze liepen gewoon in de buurt waar het ’s nachts rustig was zonder noemenswaardig verkeer, dat was voor ons allebei een opluchting. Geadviseerd door de politie hebben we de woningbouwvereniging ingelicht. Er moest toch wel iets gebeuren, zo kon het echt niet langer. Maar voor die iets kon regelen stond er opeens een verhuisauto voor de deur en waren de buren vertrokken… En dat binnen twee weken.

Hoe gefrustreerd kan een mens raken. Helemaal fout natuurlijk en zeker niet de weg om zoiets op deze manier op te lossen.  Hoewel het uiteindelijk voor ons wel goed uitpakte.

En die mensen met hun honden? Waar ze naartoe zijn gegaan? Geen idee, maar we hadden medelijden met hun nieuwe buren.

Daarna kregen we ‘Emma’ (klik hier voor een herinnering aan haar) als buurvrouw, beter kon niet :-).
Emma… we hebben elkaar na dat logje van maart 2013 nóg niet gezien, maar deze zomer gaat het echt gebeuren hoor! Tot binnenkort!

 

Smart TV…

 

Sinds een klein jaar ben ik in het bezit van een Smart TV met een diameter van 107 cm. Een prettig groot beeld, echt heel luxe! 

Nadat hij opgehangen was heb ik hem meteen ingesteld, het internet erop aangesloten, maar verder heb ik er eigenlijk niets mee gedaan… De ontvanger van T.elfort deed goed zijn werk en dat was eigenlijk genoeg.

Smart TV

Maar er zijn natuurlijk nog tal van mogelijkheden die best heel handig zijn.
Toen ik laatst een USB stick vulde met allerlei muziek voor in de auto omdat er geen CD speler meer in de auto zit, bedacht ik me opeens dat ik die USB stick ook in de TV zou kunnen doen, dan zou de muziek met een veel mooier geluid kunnen worden afgespeeld. Dus… ik dacht, dat zal ik eens eventjes haarfijn uit gaan zoeken. Maar het was simpel en zo in orde. Ik kan bepalen welke nummers ik wil horen door te selecteren, dus iedere keer luister ik bepaalde nummers met tussendoor weer anderen.

Maar eerst ga ik eens kijken voor een extra aanvulling.. Er bestaat ook nog zoiets als een ‘Soundbar’ van hetzelfde merk die er onder gehangen kan worden. Er zit een ook draadloze Subwoofer bij. Ik ga me eens laten informeren. Dan heb ik helemaal een mooi geluid voor de muziek..

Maar er zijn nog veel meer mogelijkheden… ook pas achter gekomen.
Een YouTube filmpje dat op mijn I-Pad of smartphone afspeelt met een druk op de knop laten verschijnen op die TV. Niet te geloven, er gaat een wereld voor me open. En ongetwijfeld zit er nog veel meer in… dus ik heb nog het een en ander te doen.

Ik me vervelen?
Nooit, dat woord staat echt niet in mijn woordenboek hoor!

Ben weer benieuwd… wie verveelt zich wel eens?