Verhuisdrift… (4)


 

Tijdens onze woonperiode in Lelystad (verhuisdrift 3a) en Lelystad (verhuisdrift 3b) kreeg ik toch een soort van heimwee naar mijn familie en naar Amsterdam.

Ik was helaas niet echt gelukkig.

Een jaar nadat we ons daar gevestigd hadden brak Nick zijn beentje op 4 jarige leeftijd. Hij viel met de fiets. Wat een ellende, geen ziekenhuis in de buurt, geen man in de buurt, die kluste bij om de kop van de hypotheek af te krijgen. Prima natuurlijk, maar ik was altijd alleen.
Ik kon er niet meer tegen.
Dus zijn we gaan kijken naar woningen in Amsterdam. In de Bijlmer, de wijk die toen net gebouwd was heette Kantershof (als ik het goed heb). Ook in andere delen van Amsterdam, want we wilden wel een eengezinswoning met een tuin. Diepe kasten waren het allemaal en zo duur.

Dus ik stelde mijn wensen bij en we bleven in Lelystad. Voor de kinderen was het een eldorado. Genieten in de tuin, buiten spelen, scholen op de fiets bereikbaar, zwembad in de buurt voor de zwemlessen, dans- en sportscholen vlakbij. Wat wil je eigenlijk nog meer?
Alleen die bruggen… met die fiets… wat een drama was dat toch steeds. Tot ik een autootje kreeg… een Citroën Dyane, klik HIER voor het berichtje daarover. Dat was wel een uitkomst.

Na 6 jaar Lelystad gebeurden er in ons leven een aantal dingen achter elkaar, waar ik hier niet over ga uitweiden, maar wat ons vertrek wel heeft versneld.

Ook was de werkgever van Nico aan hem aan het trekken met de vraag of hij niet naar het ‘westen’ terug wilde komen. De reiskosten werden te hoog etc. De werkzaamheden waren altijd in Amsterdam.

Dus, alle omstandigheden bij elkaar genomen, hebben we op een bepaald moment het huis te koop gezet en zijn vertrokken in oktober 1982.
We zijn toen tijdelijk bij mijn moeder ingetrokken en de kinderen gingen dus op Sloten naar school, dezelfde school waar ik zelf en Nico het laatste jaar op gezeten had, want een woning hadden we nog niet.

Uiteindelijk was het huis redelijk snel verkocht, hebben we onze inboedel door het verhuisbedrijf op laten slaan. De bedoeling was voorlopig een huis te huren en daar zou de werkgever mee helpen. Dat is ook gelukt, maar het was nieuwbouw en die bouw had tijd nodig. In juli 1983 kregen we een nieuwe woning in een splinternieuwe wijk in Mijdrecht.

Suzuki busje voor Poldermolen

2e huis van de hoek is Poldermolen 37

Weer een nieuwe woning aankleden, tuin in orde maken, ach zo blijft een mens bezig. De inboedel uit de opslag werd gebracht en we richtten het huis opnieuw in. We woonden één huis van de hoek en in het hoekhuis woonden de mensen met de 2 honden waarover het bericht ‘Burengerucht’ gaat.

Kort voor ons vertrek uit Lelystad kochten we een hondje en eenmaal verhuisd wilden we/ kochten we er nog twee bij. Om die reden zochten we ook een plekje waar wat ruimte buitenom het huis belangrijker was.
Mijdrecht was dus een tussenstop voor ons. Het was een fijn huis, toen de mensen met de honden verhuisd waren kregen we onze super leuke buurvrouw “Emma” ervoor terug en was het heel gezellig wonen.

We hadden geen haast om te verhuizen dus zochten op ons gemak verder. We zijn zelfs eens naar Friesland gegaan om een huis te bekijken, in Oldeberkoop of all places. We hebben een veiling bijgewoond in Papekop om een boerderij te bemachtigen, veel huizen met grond bekeken, maar het liep allemaal op niks uit.

Tot we in augustus 1985 een woonark met een grote schuur in Wilnis vonden, waar we qua woonruimte wel in moesten leveren, maar buiten hadden we een behoorlijk stuk eigen grond, en dat was de insteek.

Poldermolen 37… we woonden er van juli 1983 tot januari 1986.

 

Advertenties

24 thoughts on “Verhuisdrift… (4)

  1. kakel 12 juni 2015 / 17:33

    Het zal wel even wennen geweest zijn om bij je moeder in te trekken. Maar alles voor een goede zaak natuurlijk. Fijn dat jullie je huis zo snel verkocht hebben!

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 12 juni 2015 / 21:47

      Dat was het zeker, maar alles is goed gegaan hoor, ze was alleen, dat scheelde. Maar een heel gezin in je huis is niet niks. Ik heb het zelf ook gehad toen Nick terugkwam naar Nederland en bij ons in huis kwam met zijn gezin…

      Like

  2. rietepietz 11 juni 2015 / 17:24

    Ja als je je draai niet kunt vinden is het lastig, al is de woning dan nog zo mooi daar gaat je gezondheid onder lijden. Het enige huis waar ik kort gewoond heb, ( 5jaar) was onze eerste onvrije zolderetage die natuurlijk veel te klein werd met twee kinderen.
    Daarna woonden we 22 jaar in Den Haag op de laan waar ik voordat ik trouwde óók woonde. En nu alweer 27 jaar hier in Rijswijk.!

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 12 juni 2015 / 01:25

      Klopt hoor, ik werd er ook letterlijk ziek van dat eerste jaar…
      Oh je bent aardig honkvast dus.. Maar als de omstandigheden niet veranderen en je huis bevalt je, waarom dan verhuizen hè..

      Like

  3. Harrij Smit 11 juni 2015 / 12:14

    Oh wat ben je toch een heerlijke zwerver. Heerlijke kost om te lezen, Tess. Gewoon meewerken aan wat het leven je biedt en niet bang zijn om iets los te laten. Er komt altijd weer wat voor terug 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 14:46

      Haha en ik ben er nog lang niet met mijn verhalen. Nieuwe uitdagingen zijn altijd leuk! En toch heb ik in geen enkel huis gehad dat ik me op vakantie in mijn eigen huis voelde, behalve misschien het chalet op het recreatiepark in Brabant waar we woonden, dat voelde toch anders al was het 100 m2, en echt een huis!
      Ja je hebt gelijk, ik woon nu ook weer zo leuk! 🙂

      Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 14:43

      Haha, wij hebben ook ergens 19 jaar gewoond hoor, dus het hoeft niet… Blijf maar lekker zitten waar je zit, prachtige omgeving met dat park erbij!

      Liked by 1 persoon

  4. די מריו 11 juni 2015 / 09:38

    Dat verhaal van die hond, ik heb het met verbazing gelezen. Je had niet alleen bij de politie moeten klagen, maar meteen bij de woningbouw. Die kunnen er vaak meer druk op leggen. Misschien kun je de buren nog een keer googlen, of weet je hun naam niet meer?

    Love As Always
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 14:42

      Ja, een mens kan toch rare stappen zetten hè. En als ik er nu over nadenk hebben we ook de Woningbouw gebeld om te klagen, maar die adviseerden toen om het met de buren op te lossen.
      Dat is dus niet gelukt… maar als ik nog eens aan de bel getrokken had daar, misschien wel. We zullen het nooit weten.. Nee joh, ik weet hun naam niet meer en het interesseert me ook echt geen bal wat ze doen of waar ze nu wonen, met of zonder dieren..
      Groetjesss

      Like

  5. Bianca Schreur 11 juni 2015 / 09:36

    Ik heb ook al een aantal huizen versleten en nog steeds ben ik niet op mijn plekje aangeland. Ik wil vrij met een stukje grond/grote rondomtuin…maar ja niet kunnen kopen dus altijd een mooie droom. Ik zit nu redelijk groen, en niet al te ver van de dijk/strand/duinen. Toch kijk ik nog regelmatig of er niet ergens een leuker plekje is ….verhuisdrift indeed.
    gr Bibje

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 14:32

      Weet je, ik dacht elke keer wel, dit is het… Die woonark ja, dat was echt mijn plekkie, komt dus nog… Maar nu heb ik het ook weer heel erg naar mijn zin… Ach je past je aan hè.. Groetjessss

      Like

  6. John 11 juni 2015 / 09:21

    Verhuizen. Wij verhuisden echt enorm vaak. Ik heb echt in elke provincie gewoond op Groningen na.
    Het grappig is dat toen ik het huis uitging ik ook redelijk vaak verhuisde. Alleen waar ik nu woon. Hier wil ik niet graag weg en woon hier ook al een behoorlijke tijd.

    Ik vind je verhaal over een vroegere periode erg leuk om te lezen! Die Citroën was ooit een van mijn favorieten vanwege het makkelijke klussen er aan.

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 09:29

      Ook al zo’n globetrotter in Nederland ;-). Maar er zullen zeker redenen voor geweest zijn.
      Onze mooiste stekje was de woonark, dat wordt dus ‘verhuisdrift 5’ 😉

      Ja dat autootje was een topper hoor!
      Heb je de eerdere logjes over verhuizen ook gelezen?

      Like

  7. Albert y Mara fotoblog 11 juni 2015 / 09:17

    Jouw man was dus een echte klusser. Ja ja dat heb je met echtegenoten die in de bouw werken. Bij ons thuis komen meestal de klussers om het werk te doen want daar heeft Albert nooit zin in gehad. Blaffende honden van buren zijn verschrikkelijk.
    Geniet van je tropische dagen in Holland Trees.
    Grtz Mara

    Liked by 1 persoon

    • Regenboogvlinder 11 juni 2015 / 09:27

      Inderdaad Mara, we hebben nooit geld uit hoeven geven aan klusjesmannen, hij kon echt alles zelf. Het is zeker genieten op dit moment, maar voor mij is het sowieso heerlijk in Nederland te zijn, het weer is voor mij niet eens zo belangrijk!
      En jullie weer lekker genieten op jullie ‘warme’ stek!
      Groetjessss

      Like

  8. Marja 11 juni 2015 / 08:57

    O ja, die buren met die blaffende honden. Vreselijk. Ooit nog gehoord waar die naartoe zijn gegaan?

    Liked by 1 persoon

Reacties... ja graag, ik ben er dol op!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s