Trappetjes…

 

Trappetjes… ik mag ze eigenlijk liever niet op en ook niet af… 

Niet van mijn liefste en niet van mijn dochter, ja, ze zijn zuinig op me hè..

Ik heb een kelder met een trappetje van 10 treden, tenminste bij de 10e stap sta ik op de keldervloer. Ik doe altijd heel voorzichtig, ga achteruit het trappetje af, houd me goed vast en het ging altijd goed. Tot een paar weken geleden, ik daalde de trap af en stapte met beleid op elke trede… verdorie, vergat ik toch de laatste…

Omdat ik achteruit de trap afliep en ik dacht beneden te zijn maar dat dus nog niet was, zwaaide ik als een soort van stervende zwaan om mijn as in het luchtledige rond de paal van de trapleuning. Het moet er hilarisch uitgezien hebben, het voelde alsof ik in slow-motion ronddraaide. Ik probeerde me vast te blijven houden aan de leuning, mijn arm draaide de verkeerde kant op, dus dat lukte niet zo best, gevolg, stuiter-de-stuiter, ik viel achterover op mijn rug en kont. Zo, dat was schrikken. Gelukkig wist ik mijn hoofd boven de grond te houden.

Arm en hand geschaafd, een pijnlijke achterkant, maar ach het had toch ook veel erger kunnen zijn… Vanaf die dag tel ik hardop de treden van 1 t/m 10…

Ik heb ook een vlizo-trap naar de vliering. Daar ga ik dus ook niet op, zeker niet als ik alleen ben, want hoewel hij heel stevig is maar wel smalle traptreden heeft, zit er als je hem beklimt of afdaalt altijd beweging in en dat vind ik echt doodeng.

KeukenkrukOok op een keukentrap of zo ben ik geen held, voel me gewoon echt niet meer veilig, dus daar ga ik ook niet op. Mijn opstapje in de keuken vind ik hoog genoeg en… die heb ik af en toe nou eenmaal nodig, want bij de bovenste planken in de keukenkastjes kom ik met mijn 1.56 m niet zonder dat hulpmiddel..

En jullie? Durven jullie trapjes op? 

 

Advertenties