Wat gebeurt er toch veel… (1)

 

Het is echt ongekend wat er allemaal in korte tijd in je leven gebeurt… 

Verslag daarvan doen is altijd leuk! Ik maak het maar niet al te lang. Zonodig, als ik bezig ben gaat het soms ongemerkt heel hard en wordt het weer veel, maak ik een deel 2.

  • Op donderdag 20 oktober, alweer bijna 2 weken geleden had ik afgesproken met blogvriendin Hanneke, blogster van het eerste uur en de eerste die ooit, buiten mijn familie en vriendenkring om, op mijn oude blog op een berichtje reageerde, ergens in 2008. Ik weet nog dat ik er toen versteld van stond dat er zomaar een ‘vreemde’ bij mij langs was geweest. Ze heeft te weinig tijd om nog regelmatig te bloggen, maar als ze weer terugkomt is zij een regelrechte aanrader om te volgen. Ze kan fantastisch schrijven.hanneke
    Wil ik toch maar eventjes gezegd hebben!
    We hadden een heerlijke ochtend en middag, lekker geluncht samen (nogmaals dank lieverd) en oneindig veel te bepraten gehad. Was superleuk, alweer 3 jaar geleden dat we elkaar gezien hadden en in die tijd kreeg Hanneke gewoon 6 kleinkinderen. Ja, dat bedoel ik ook met mijn titel.. je draait je even om en er is opeens van alles veranderd…
  • Op zaterdag bedacht Jan dus, eigenlijk een beetje als grapje, dat we ons vrijdag verloofd hadden.. We ontkwamen er allebei niet aan om dat bekend te maken op onze blogs, veel te leuk om te delen, kijk maar HIER bij Jan en HIER bij mij voor het geval je dit gemist hebt. Dat bracht dus het een en ander in gang, als extraatjes… een kaartje met de post van Dieneke en een prachtig boeket van blogvriendin Melody, nogmaals dank allebei en daarbij heel veel lieve felicitaties op onze blogs en op mijn Facebook, zo leuk en lief!
  • Op zondag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt, gestart bij de Pyramide van Austerlitz, prachtig weer. We waren allebei wat verkouden maar dat hield ons niet tegen. Het was prachtig, alleen wandel ik toch liever met een kaart zodat ik weet waar ik ben en uitkom. Die uitgezette paaltjeswandelingen zijn prachtig maar het blijft vaag hoe lang je nog moet.. pffff. Maar de natuur is zo mooi dat we heel blij waren dat we het gedaan hadden.
  • hoestenEn toen werd ik beroerd, dus een paar dagen rustig aan gedaan, was ook goed voor Jan, die had hetzelfde. Er werd dus volop gesnotterd en gehoest in Zeist en de bacillen vlogen vast in het rond, al zagen we ze niet.
  • Op woensdag moest ik eigenlijk naar de KNO poli in het ziekenhuis, de uitslag van de laatste slaapregistratie-test aanhoren. Maar ik heb lekker geregeld dat de KNO arts mij belde, dus hoefde ik de deur niet uit. Ik heb géén apneu’s, maar wel ongeveer 25 bijna-apneu’s per uur. Dus ik draag elke nacht mijn MRA beugel… snurk dus veel minder hoorbaar en het is ook nog veiliger.

Morgen deel 2, dus wordt vervolgd…