UMUSA-projects…

 

Hoe langer ik weg ben hoe meer ik terug verlang naar mijn leven in Nederland, naar huis, naar mijn lief, mijn dochter en schoonzoon. 

Uiteraard had ik deze fantastische ervaring voor geen goud willen missen. En misschien moest ik ook wel meemaken wat ik heb meegemaakt en gezien heb hier om nog meer te waarderen hoe goed ik het heb.

Allereerst heb ik nu in werkelijkheid gezien wat een contrasten er in de wereld bestaan. In Zuid-Afrika wordt gezegd, de rijken worden steeds rijker en de armen steeds armer. Zelfs de zwarte bevolking gaat mee in het systeem… ikke, ikke, ikke enz…

Een voorbeeld dat ik pas geleden hoorde. De mensen waar wij vorig weekend mee weg zijn geweest, Schalk en Elize, leiden ondanks het feit dat ze allebei gepensioneerd zijn, de Umusa-projects waardoor o.a. 140 gezinnen in een bepaalde community elke vrijdag voor de hele week eten bezorgd krijgen. Mensen hebben geen werk, banen zijn namelijk moeilijk te vinden en dus heel weinig geld. Ze krijgen wat steun en eventueel kinderbijslag, maar daar kan eigenlijk niemand van leven.

Er was een man, een gezonde vent die te beroerd was om bij het ontmoetingsgebouw af en toe wat werk in de tuin te doen. Toen hem dat gevraagd werd zei hij: “Alleen als ik ervoor betaald krijg”. Maar dan is de leiding streng en dit gezin werd van de lijst geschrapt. Hard? Ja misschien, maar ook rechtvaardig. Ze hoeven niet op hun knieën, maar een klein beetje terugdoen is toch wel het minste.

Gelukkig is niet iedereen zo.. sommigen doen allerlei klusjes uit zichzelf. Gewoon omdat ze blij en dankbaar zijn met de hulp die ze krijgen.

Ik zal hierover later meer schrijven. We hebben het geluk dat we a.s. vrijdag mee mogen naar de community om mee te helpen en met eigen ogen te zien hoe zoiets in zijn werk gaat. Dat is dan nog een laatste heel bijzondere ervaring.

Dan komt het besef denk ik dubbel en dwars binnen, hoe goed we het thuis hebben!

 

Advertenties