Gespijbeld…

Gespijbeld, ooit één keer gedaan…

Ach ik was ook gewoon zo’n braaf kind…

In de koudste winter ooit meegemaakt (1962-1963) moesten we van school lopen naar de gymzaal die we gebruikten. Dat was vast wel een paar kilometer. Het was in een schooltje aan de oude Osdorperweg in Amsterdam.

Die dag was ik niet met de fiets, ik mocht toen als het heel slecht weer was af en toe met de bus naar school. Eén keer ben ik dus niet gaan gymen en ik ben gewoon lekker met de bus naar huis gegaan. Volgens mij nog veel meer kinderen. Mijn ouders waren blij, want anders had ik in het donker naar huis moeten lopen.

Kwam deze foto laatst tegen op Facebook! Het schooltje staat er nog.

De volgende dag kreeg ik er nota bene ook nog straf voor. Zelfs mijn vader vond dat belachelijk en van de 500 strafregels die ik kreeg, echt een lange strafregel, heb ik er 100 gemaakt, toen vond hij het wel genoeg.

“Als ze er over zeuren dan komen ze maar bij mij verhaal halen” zei hij toen!

Verder heb ik zo’n 1,5 jaar later overwógen om te spijbelen. Dat was toen the Beatles in Nederland op Schiphol aankwamen, op 5 juni 1964. Dus bijna 55 jaar geleden.

Ik heb het niet gedaan en daar heb ik nog steeds wel een beetje spijt van. Moet een geweldig spektakel geweest zijn en volgens mij was de halve school toen leeggelopen, want de meesten waren naar Schiphol.

Daarom zeg ik nu altijd, ik wil nooit meer spijt krijgen van dingen die ik niet gedaan heb…

Wie van jullie spijbelde vroeger wel eens?

Huishouden en bureau…

Wie al langer bij mij leest weet dat ik geen echte fan ben van het huishouden…

Maar goed, het moet nou eenmaal regelmatig gebeuren wil je niet omkomen in het stof en de rotzooi. En gelukkig heb ik het geluk dat mijn lief stofzuigt, want daar heb ik echt een heel erge ……hekel aan, dus daar hoef ik me niet druk om te maken. En verder huishoud ik op mijn eigen manier lekker rond.

Soms ben ik van alles van plan en komt er niks van terecht, zoals van de week op zo’n dag. Er moest gestoft, gesopt, gedweild en gestreken worden. Hm… echt geen zin dus ik heb het gewoon gelaten voor wat het was. Nu had ik vrijdag het plan een vrije dag te nemen, maar toen kreeg ik dus wel de geest. Dus even lekker huisgehouden… Want van zo’n bui moet ik wel profiteren.

Mijn huis staat niet heel vol met van alles, er ligt ook bijna nooit ergens iets waar het niet hoort. Zo houd ik het opgeruimd en dus overzichtelijk. Alleen mijn bureau… pffff wat kan dat toch een puinhoop zijn.

Maar… heb ik mezelf beloofd, niet druk om maken, dat mag! Dáár wordt gewerkt zeg maar…

Mijn bureau

Er staat een postbakje met lopende zaken, dat soms overloopt en dat komt omdat er dan geen lopende zaken meer in zitten, maar zaken die al zijn afgehandeld en dus moeten worden ‘gefiled’ zoals dat vroeger op het werk werd genoemd. Tja… en die stapel ligt in een kast en soms groeit hij opeens heel hard aan, vooral als ik het lopende zaken postbakje heb opgeruimd.

Er staan 2 dozen met van alles en nog wat, pennen, scharen, kladpapier, kabeltjes, oortjes, adressenboekje, nog meer pennen, want die spaar ik nou eenmaal. En hoewel ik geen heel groot bureau heb, maar wel groot genoeg, ligt het vaak toch aardig vol met van alles.

Een aanrader trouwens hoor, je bureau in de woonkamer. In mijn geval met uitzicht op de straat, de TV en de bank waar mijn lief meestal zit met zijn telefoon. Die heeft geen bureau nodig, want hij doet alles met dat ding.

Eigenlijk zit ik daar het liefste overdag en dan ’s avonds met de pootjes omhoog op de bank met een ander schermpje, mijn iPad, e-reader, telefoon of TV.

Hebben jullie een bureau? En waar staat dat? En hoe vaak zit je erachter?

Waterloo…

Afgelopen maandag hadden we een erg leuk uitje met bijna alle vrijwilligers van de Pyramide van Austerlitz, met ook een groot aantal partners. Uiteindelijk waren we met een groep van 40 personen!

Gerelateerd aan de Franse Tijd (van 1795 – 1813) waarin de Pyramide van Austerlitz is gebouwd, gingen we naar Waterloo in België, waar Napoleon Bonaparte op 18 juni 1815 zijn laatste veldslag verloor en daarmee ook zijn macht in Europa. Klik HIER voor een kort verslag.

Memorial, Panorama en Heuvel met de Leeuw

We vertrokken ’s morgens om 07.00 uur met een bus richting Waterloo, alsof we op schoolreisje gingen. We arriveerden om ongeveer 10.15 uur op de plaats van bestemming. De files rond Antwerpen en Brussel waren onvermijdelijk, maar vielen uiteindelijk toch wel mee.

We kregen de tickets die al besteld waren, met een groep is het ook goedkoper, en konden dus meteen naar binnen. Er was een leuk programma samengesteld, maar iedereen kon zijn eigen weg gaan.

Het hele bezoek bestond uit 5 onderdelen:

Het Memorial

Dit museum, gesitueerd onder de grond, bezochten we als eerste. Prachtig opgezet. Het bestaat in deze vorm nog maar 3,5 jaar. Geopend sinds 2015. Net voor het 200 jaar geleden was dat de slag werd geleverd.
Echt van alles te zien, compleet met een audiotoer. Heel veel prachtige schilderijen of platen. Natuurlijk met heel veel lugubere beeltenissen. De grote gang ‘de weg naar Waterloo’ was indrukwekkend. Sabels, pistolen, geweren en kanonnen. Er was zelfs een skelet dat is opgegraven, dat van een Duitse Hannoveraan zou moeten zijn.
Er speelde ook continue een 4D film over de slag bij Waterloo. Tjonge wat levensecht zeg. Verschrikkelijk hoe dat er aan toe ging. Die zijn we ’s middags pas gaan kijken. Oorlog is toch echt vreselijk!

Het Panorama

Het beroemde cilindervormige panorama, dat zich bevindt in een rond gebouw ziet er prachtig uit en doet me een beetje denken aan Panorama Mesdag in Den Haag. Het schilderij van 12 meter hoog en 110 meter lang werd in 1915 vervaardigd door Louis DuMoulin. Het toont allerlei taferelen van de slag, vanuit het perspectief van de kijker precies op de juiste plek. 

De Slag bij Waterloo

De Heuvel met de Leeuw

Oftewel “De Leeuwenheuvel”. Een zeer spectaculair monument. Aan deze heuvel is 3 jaar gewerkt en deze kwam in 1824 gereed. Hij is gebouwd op de plaats waar ‘onze’ prins van Oranje gewond is geraakt. Bovenop deze heuvel staat de Nederlandse Leeuw. België en Nederland waren in die tijd één rijk.

Natuurlijk konden we naar boven, via een hele lange trap. Jan zag het eerst niet zitten, want hij heeft nou eenmaal hoogtevrees. Maar hij wilde toch het uitzicht in zijn geheel overzien. En ik ook. Hij besloot terug achteruit naar beneden te gaan. Ik dacht ik stop gewoon af en toe en wat er gebeurt gebeurt er, maar ik kom boven. En dat lukte. Viel achteraf nog wel mee ook. Haha, is altijd zo hè, achteraf… Het waren totaal 226 treden, ruim 2x zo hoog als onze Pyramide. Wat een geweldig uitzicht. Eenmaal beneden hebben we eerst nog een poosje op een bankje gezeten want we hadden allebei bibberbenen. Dat was geen straf want het was prachtig weer!

In een restaurant in de buurt genoten we van een heerlijke Italiaanse lunch, spaghetti carbonara voor mij en een pizza voor Jan.

De Hoeve van Hougoumont

Rond deze hoeve vonden bloedige gevechten plaats. Daar zijn ook nog 4 expositieruimtes. Maar… wel ruim 1 kilometer heen lopen en ook weer terug. Ik had geen beste benen na dat traplopen. Een collega-vrijwilliger was er al geweest en die zei dat het niks bijzonders was. Dus we besloten dan maar niet te gaan.
Maar hij was dus achteraf niet naar binnen geweest. Helaas, want het schijnt heel mooi geweest te zijn en groep werd dus gewoon verwacht en welkom geheten. Nou ja, er zijn er meer niet geweest.
Jan zei later nog, ze moeten daar een treintje laten rijden (zoals ook in grote steden wel rijdt).

Wellington museum

Om half 4 zou de bus weer vertrekken richting het stadje Waterloo. We waren vroeg en hebben nog een heel gesprek gehad met de chauffeur. Toen druppelde iedereen weer binnen. In Waterloo bezochten we het Wellington museum, dat midden in het centrum staat. Dat zat bij het ticket in. Ook weer met een audiotoer. Was allemaal keurig georganiseerd. Ik had er niet zoveel geduld voor dus las gewoon de tekst naast de schilderijen en ander voorwerpen. Wellington voerde de geallieerden aan tijdens deze veldslag nl. Engeland, Pruisen en andere Duitse staten en Nederland.

Daarna naar een tentje gegaan waar we mensen met heerlijke wafels met slagroom zagen zitten. Het was prachtig weer maar buiten was alles vol. Dus naar binnen. Was heerlijk! Leuk gesprek gehad met een collega vrijwilligster en haar dochter.
Om half 6 moesten we weer bij de bus zijn en vertrokken we terug naar Nederland. We hadden nog broodjes dus na een uurtje zijn we daar lekker aan begonnen. Voor allebei een flesje jus d’orange. Dus goed geregeld. Eenmaal thuis waren we echt moe…

Al met AL een geslaagde dag met prachtig weer dat wij als drukke vrijwilligers van de Pyramide van Austerlitz blijkbaar gewoon verdiend hadden.

Zijn jullie wel eens bij de Pyramide van Austerlitz geweest? En in Waterloo?
m

Bron: http://www.waterloo1815.be – een klein beetje tekst
Foto’s: Zelf gemaakt en een paar van bovengenoemde website

Ik heb nog nooit…

Kwam bij MelodyK en ook bij Rietepietz dit plaatje tegen…

En ik vind het ook leuk om dat even door te lezen… en wat heb ik dan nog nooit?

  • Geskydived (gebeurt ook niet meer)
  • Een tattoo laten zetten (gebeurt ook niet meer)
  • Geziplined (gebeurt ook niet meer)
  • Een TV-debuut gemaakt (ja, dat weet ik niet, of dat ooit nog gebeuren zal)

Verder heb ik inderdaad wel alles gedaan en of meegemaakt… sommige dingen misschien niet in de vorm die wordt bedoeld.

Zoals ‘duiken’ van een 3 meterplank, was een eenmalige aanbieding trouwens, ipv diepzeeduiken. Ik waag me nog niet eens aan snorkelen…

En als ze met ‘iets laten piercen‘ ook de gaatjes in mijn oren bedoelen, dan heb ik dat ook doorstaan. Mijn oorlelletjes werden toen ik 4 jaar werd met een gloeiende naald gepierced. En dat heb ik nog in mijn herinnering ook… Zie mezelf nog zitten in de juwelierswinkel van Peeters op het dorp waar ik woonde!

Nooit een ‘beugel‘ voor mijn tanden of kiezen nodig gehad, was ook niet zo in, in mijn tijd. Maar een paar jaar geleden wel een beugel aan laten meten tegen mijn vermeende slaapapneu en het niet vermeende snurken…

Dus volgens mij ben ik wel klaar met dit alles…