Mijn moedertje… (3)

Half juni 2006 stopte ze gewoon zomaar met eten en drinken.

Met geen mogelijkheid konden de verzorgers haar mond nog openen om ook maar iets naar binnen te krijgen. Ze had er duidelijk genoeg van.

__________________

Ze verzwakte en op de vrijdag dat wij naar Brabant verhuisd waren, werden we ’s middags gebeld. Ze hadden haar apart in een kamertje gelegd, want het ging echt niet goed.

We overlegden, wat gaan we doen, wie wil wat? We wilden allemaal hetzelfde, naar haar toe, dus terug naar Amsterdam. Een tas ingepakt en we gingen, samen met dochter, zus en zwager die ons hadden geholpen met de verhuizing en eigenlijk het weekend zouden blijven.

We hebben toen een aantal dagen bij mijn zus gelogeerd en hebben ons moedertje niet meer alleen gelaten. We maakten een schema om te waken en iedereen deed zijn deel. Zo mooi dat met zijn allen te doen!

Op voorhand hadden we een dag voor de verhuizing al een volmacht ondertekend voor de notaris ivm de overdracht van het huis, dat zou op woensdag 28 juni gebeuren, dan hoefden we ons daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

Want dat ons moedertje niet lang meer had was duidelijk. Ze kreeg inmiddels palliatieve sedatie en was heel diep in slaap.

Op zondag hadden we de laatste schoonmaakwerkzaamheden in ons appartement in Amstelveen uitgevoerd.

En op de 4e dag, dinsdag 27 juni overleed ze in de ochtend, op 79-jarige leeftijd. Ik was erbij met N. mijn ex. Het was een bijzondere gebeurtenis. Ze kon niks meer, had nergens meer kracht voor, maar op dat moment deed ze haar ogen open, glimlachte en stak haar arm omhoog. Toen die terugviel was ze er niet meer. Wie of wat begroette ze?

Het was een enorme bevrijding en opluchting, in de eerste plaats voor haar maar ook voor ons allemaal. Het was goed zo, we hadden er allemaal vrede mee.

Maar oh wat mis ik haar soms… ik zou haar zo graag nog eens knuffelen en met haar praten…

De foto hieronder is gemaakt op haar laatste verjaardag, ongeveer een maand voor ze overleed, terwijl ze met haar lievelingsbroer die op bezoek kwam aan het dollen was. Ze kende hem niet meer en we verstonden helemaal niks van wat ze allemaal aan het brabbelen was, ze had zelf de grootste lol en wat ben ik blij dat ik dat heb vastgelegd. Het was zo’n leuk en mooi moment, dat zal ik nooit vergeten.

En al is het nu inmiddels 15 jaar geleden dat ze overleed, het lijkt alsof het gisteren was.

Mijn moedertje… Ik hield zo ontzettend veel van haar… en dat gaat niet over, al is ze er niet meer…

Ze was echt de allerliefste moeder van de wereld!

Mijn moedertje… (2)

Zorgcentrum Bernardus, Amsterdam-Centrum

Het feit dat ze daar nog bijna 3 jaar heeft gewoond voor ze overleed deed ons allemaal veel verdriet.

_____________________

In de tijd dat we bij mijn schoonmoeder op bezoek gingen en zij wel eens meeging (ze waren goede vrienden) zei ze altijd als we weer naar huis gingen… “Als ik maar niet zo word als die mensen daar, dan doe je er maar wat aan hoor”. Natuurlijk niet, zei ik dan.

Dus ja… we wisten het allemaal… zo wilde ze niet leven.

Een flinke klachtenbrief naar het eerste tehuis heeft toen geleid tot wijzigingen in het beleid, er bleken mensen zonder enige opleiding op die afdeling te werken. En hopelijk was dat voor medebewoners nog enigszins gunstig. Voor haar was het te laat.

Ze was een zielig vogeltje geworden, leek kleiner, in elkaar gezakt, maar gelukkig nog wel vrolijk op zijn tijd. De verzorging en de vrijwilligers in dat tehuis waren dol op haar.
Als wij op bezoek kwamen begon ze ook altijd meteen te lachen, heel blij en soms ondeugend. Lachend hield ze dan hele verhalen, waar wij niets van verstonden. En natuurlijk zeiden we ja en lachten we mee. We gingen met haar naar de tuin en soms naar de kapel of een uitvoering.

Ik zag haar 2x per week. Op woensdagmiddag ging ik alleen en we gingen er elke zondag samen heen. Zondag was onze “sociale dag”, want we bezochten ook mijn schoonvader, dus deze benaming is heel positief bedoeld. We hielpen ook andere mensen in de huiskamer eten te geven. Extra handen waren welkom want in het weekend waren er minder verzorgers en vrijwilligers. We waren een soort van zondags-vrijwilligers. Nog wel iets bijzonders meegemaakt ook daar… als je het lezen wilt, klik HIER. Uiteindelijk hebben we in totaal bijna 7 jaar op die afdeling rond gelopen, van 1999 tot half 2006.

Maar ze was ook vaak heel verdrietig en huilde dan veel, onder andere vaak als mijn jongste zusje haar bezocht. Dat was echt heel sneu. Mijn zus woonde in hetzelfde dorp en had altijd veel contact met haar. Zij had er heel veel moeite mee om haar zo te zien aftakelen en dat ze nooit meer haar vrolijke moedertje terugvond. Het is ook heel moeilijk om met een dement persoon om te gaan en niet voor iedereen te doen. En wat mijn moedertje voelde als ze haar zag en dan moest huilen, zal altijd een raadsel blijven.

Ze kreeg 4x per dag paracetamol, want werd er gezegd, ze hoeft absoluut geen pijn te hebben, maar we hebben van elke verdere behandeling afgezien, mocht ze iets gaan mankeren en ook nooit meer naar een ziekenhuis.

Deel 3 morgen…

Mijn moedertje… (1)

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn lieve moedertje overleed!
Ze zou 94 jaar geworden zijn op 23 mei 2021.

____________

Ze was een lieve, zorgzame, vrolijke en sterke vrouw en moeder. Ze werd weduwe op 46-jarige leeftijd en had toen nog 3 kinderen thuis. Ze heeft zich er doorheen geslagen omdat zij haar nodig hadden, want natuurlijk was haar wereld ingestort op het moment dat mijn vader zo plotseling overleed.

Ze werd op gang gehouden, maar na verloop van tijd wilde ze zelf ook weer proberen om leuke dingen te doen. Ze ging vele jaren met mijn schoonouders mee op vakantie, later met een vriendin. Ze ging dagjes uit en toen de jongste de deur uit was ging zij op een zangkoor en een kaartclub. Een lieve zwager haalde haar dan op en bracht haar weer netjes thuis.

Ze kwam regelmatig een paar dagen bij ons of bij mijn andere zus logeren. We namen haar mee als we dagjes weggingen en ook op vakantie waarvan 5x naar Gran Canaria waar ze heel erg van genieten kon want ze was een zonaanbidster.

Haar laatste jaren waren helaas echt niet leuk. De diagnose Ziekte van Parkinson kreeg ze al toen ze 64 was, en ze nam op een bepaald moment afscheid van het zangkoor, haar stem ging achteruit. En nog wat later van de kaartclub. Ze kon geen kaarten meer vasthouden. Haar eigen beslissingen.

Een leuke anekdote is wel dat ze altijd met Kerst broden voor ons bakte, naar haar eigen recept kregen we witbrood en rozijnenbrood. Toen ze nog niet goed was ingesteld met de medicijnen trilden haar handen heel erg. En omdat ze moest kneden werd dat haar te zwaar.
Toen mijn zoon zei… “Goh Oma, dat is toch juist handig… u hoeft alleen maar uw handen in het deeg te stoppen, de rest gaat dan wel vanzelf” kon ze daar hartelijk om lachen. Want humor had ze en hield ze ook tot het eind.

In 2001 verhuisde ze, met haar eigen toestemming -ze vond zelf ook dat ze beter niet meer alleen kon wonen- van het huisje waar ze vanaf 1954 had gewoond, naar het verzorgingstehuis/bejaardentehuis van haar keuze. Ze had een zonnig appartementje, een keukentje en badkamer ter beschikking. Tegenover haar zus die met haar man in die buurt woonde. Het was een brede straat met tramrails in het midden, maar ze konden toch nog net naar elkaar zwaaien. We kochten nieuwe meubeltjes en op een paar dingen na werden de 2 kamers opnieuw ingericht. Ze vond het allemaal prachtig. En ze was daar best gelukkig!

Maar na een tijdje sloeg de Parkinson-dementie toe en was ze vaak erg in de war en verloor de structuur van de dag.

Helaas werd er in dat huis uiteindelijk helemaal niet zo goed voor haar gezorgd. Op een dag, juli 2003, was ze heel erg ziek. Op ons aandringen werd de huisarts van het tehuis gebeld, maar die kon pas de volgende dag komen. Hij constateerde toen een delier waarschijnlijk ten gevolge van een blaasontsteking.
Hij belde me toen hij nog bij haar was en zei dat hij 2 dingen kon doen:
1. Ons adviseren lief voor haar te zijn… ???
2. Of haar insturen in een ziekenhuis…
Boos dat ik was… over dat lief voor haar zijn… dat waren we altijd al, maar in dit geval zou ze dan doodgaan… Waarop hij constateerde dat ik blijkbaar “nog niet klaar was om mijn moeder los te laten”. Wat een opmerking. Wie is daar ooit wel klaar voor? Dus ze werd opgenomen in het ziekenhuis.
Ze bleek angstwekkend ernstig uitgedroogd, werd ‘opgelapt’ en helaas… ze moest na 10 dagen weer terug naar dat tehuis. Daarna is ze nooit meer opgeknapt.

Vanaf die tijd werd ze overdag verzorgd op de afdeling Begeleid Wonen. Maar wat een fijne oplossing leek was het niet. Medicijnen werden vergeten, de mensen werden onverschillig behandeld, drinken werd weggehaald als ze het niet snel genoeg opdronk, men liet haar en ook andere mensen knoeien met hun eten en zo kan ik nog wel even doorgaan.
In september 2003, kwam ze met een gebroken heup weer in het ziekenhuis te liggen en moest geopereerd worden, zouden we daar geen toestemming voor geven dan zou ze nooit meer kunnen zitten en heel veel pijn houden.
Een vreemd en mistig gebeuren want ze kon echt niet meer staan en lopen, alleen zitten in een rolstoel en liggen in bed. Niemand nam de verantwoording voor dit ongeluk… niemand wist (?) wat er was gebeurd. Ik merkte het ook pas op zondag, zeker een paar dagen later dan het gebeurd moest zijn. Mogelijk hebben ze haar op het toilet gezet, haar alleen gelaten, heeft ze geprobeerd om op te staan en is ze toen gevallen. Maar dat blijft gissen…

Met veel inspanningen is het gelukt dat ze heel kort daarna kon verhuizen en opgenomen worden in Zorgcentrum Bernardus in Amsterdam. Ze kwam daar op de gesloten afdeling, waar ook mijn schoonmoeder, die Alzheimer had, voor die tijd een klein jaar had gewoond. En als je al van een goede ervaring in een verpleegtehuis kunt spreken hadden wij die toen in ieder geval wel. Iedereen was even lief. Ze had geen eigen kamer meer, maar sliep met 6 mensen op een zaal. Natuurlijk ging ze steeds meer achteruit. In het begin kon ze bijvoorbeeld nog wel zelf eten, maar dat en allerlei andere vaardigheden werden minder en minder, tot ze niets meer kon.

Deel 2 volgt later anders wordt dit logje veel te lang…

Zwijmelen op Zaterdag #449 – The Cats (4)

Vandaag alweer de 4e week met The Cats… De laatste Zwijmelen op Zaterdag van deze maand.

________________

The Cats 1968

Het eerste nummer is uit 1970 waarin het speciale stemgeluid van Piet Veerman heel goed tot zijn recht komt!

“Where have I been wrong

Het tweede nummer is weer een prachtige en wat meer uptempo… uit 1972!

“Let’s dance”

Volgende week plaats ik een paar nummers van Piet Veerman. Hij stapte op een bepaald moment uit de band en begon een solo-carrière. Daarna voorlopig gewoon weer elke week iets anders.

Ga je ook nog even langs bij “Natasja” voor nog meer zwijmels!

Het gaat hier over het algemeen prima, hebben jullie donderdag wel gelezen. Ik kom nog langs hoor!

Ik wens iedereen weer een lekker weekend toe…!

Update…

Even een update… er gebeurt toch wel weer meer dan voorheen…

______________

Hier gaat alles zijn gangetje, af en toe weer de deur uit voor een bezoekje hier en daar en bezoek krijgen doet heel veel goed. Op Vaderdag kwam de jongste dochter van Jan met haar vriend. Hem hadden we nog niet in het echt ontmoet. Heerlijk buiten kunnen zitten, het was zo gezellig. Een leuk stel samen!

Dinsdag een leuke rit gemaakt door de Betuwe. Eigenlijk was de reden een combinatie. Twee keer met een pontje over gevaren, dat vind ik altijd heel erg leuk.
Ik had 16 Arcopal-borden gescoord en deze opgehaald. Precies dezelfde als van het allereerste servies dat ik kocht (voor dagelijks gebruik, ja dat gebeurde toen… je uitzet bij elkaar sparen) meer dan 50 jaar geleden. Er sneuvelde wel eens iets en ik wilde ook wel eens iets anders. Dus ik had al heel veel weggedaan. Nog één diep bord had ik in gebruik en een paar soepkommen.
Het was wel hilarisch want ik zat er al maanden op te wachten om die borden op te kunnen halen. De mevrouw was aan het verhuizen en kon ze niet meer vinden toen ik reageerde op haar advertentie.
Het allerlaatste bord begaf het onlangs in de magnetron. Gewoon in 3 delen… Van dat bord was de hele bedrukking verdwenen. Kort daarna kreeg ik bericht dat ik de borden kon ophalen.

Meteen een tas met oude borden gevuld, van mijn ‘goede’ servies dat ik inmiddels volop gebruikte maar dat wilde ik ook niet meer, die kunnen doorgesluisd worden naar de Weggeefwinkel.

Gisteren lekker geluncht samen in de tuin van een restaurant hier in Zeist, het eten was en is daar nog steeds heerlijk. En zo luxe dat het weer kan ook. Het is eigenlijk een soort Zorgrestaurant met een winkeltje erbij met veel zelfgemaakte spullen die te koop zijn. Mensen met beperkingen doen de bediening en dat is heel aandoenlijk. Ze zijn allemaal even aardig!

Ik kan weer zwemmen en dat is ook fijn, gaat ook goed, zelfs met mijn zere arm want ik kom er niet echt mee achter mijn lichaam.

Helaas is mijn linkerarm/schouder dus nog steeds niet in orde. Ik had gisteren een tel. afspraak met de schouder-orthopeed van Annatommie. Na 2 cortisonen-prikken, waarvan alleen de 2e wat verlichting gaf, kan hij niet meer doen dan een operatie uitvoeren om mij van de pijn af te helpen. Losmaken die half-vaste pees. Net als zijn advies was na mijn fietsval in de juli 2018 mbt mijn rechterarm/schouder.
Hij vertelde dat er links ook pezen gescheurd zijn en dat daarom die biceps-pees soms uit zijn gootje wordt geduwd.
Maar mijn andere arm/schouder is het ook weer aardig gaan doen doordat andere pezen zijn functie overnamen, zoals hij ook al voorspeld had, dat dat zou kunnen gebeuren. Maar ja, dat is 3 jaar geleden en dan heb ik nog even te gaan als het ook gaat werken voor mijn linkerschouder.
Geduld is een schone zaak, geen vervolgafspraak gemaakt, eerst maar eens kijken wat dit wordt.

Jan heeft gisteren ook zijn 2e vaccinatieprik gekregen. Hij heeft er vooralsnog helemaal geen last van of het moeten wat darmproblemen zijn.

De CoronaCheck-app had ik al gedownload. Vanaf vanmiddag een update doen en dan mijn vaccinatie-gegevens erin zetten vanuit MijnRIVM. Benieuwd hoe dat allemaal werkt. Jan nog niet, hopelijk wordt zijn 2e prik ook snel verwerkt in het systeem.

Dan kunnen we binnenkort zonder extra toestanden met een gerust hart op vakantie… Jippie!!!


Zwijmelen op Zaterdag #448 – The Cats (3)

Vandaag de 3e week met The Cats… Jullie dachten toch niet dat ik het vergeten was hè…?

_________________

The Cats 1967

Vandaag een nummer dat op het 1e album “CATS AS CATS CAN” uit 1967 staat.

“Sure he’s a cat

Het tweede nummer is weer een mooie rustige…

“Scarlet ribbons”

Ga je ook nog even langs bij “Natasja” voor nog meer zwijmels!

Het weer is lekker afgekoeld, ik heb te doen met de mensen in Leersum, maar zo’n 20 km hier vandaan. Dat noodweer had net zo goed hier kunnen plaatsvinden als die bui eerder was losgebarsten…

Ik wens iedereen weer een mooie rest van het weekend toe…!

Mezelf verwend…

Soms moet je dat gewoon eens doen, jezelf verwennen en dat heb ik nu echt gedaan!

__________________

Toen ik 15 jaar geleden verhuisde van Amstelveen naar Milheeze (het recreatiepark “Landgoed Nederheide”) gingen de meubels uit Amstelveen uiteraard mee.

Die waren nog maar 3,5 jaar oud en ik vond ze nog steeds heel mooi! Maar toch wilde ik toen eigenlijk een heerlijke relaxstoel kopen voor mezelf.

Maar het liep anders… Ik had een donkerblauwe 3-zitsbank en een losse fauteuil. En die zaten echt heerlijk! Ik zat altijd op die stoel waar ik me echt in kon ‘nestelen’. Dus er werd een voetenbankje bij gekocht en ik zat als een ‘prinses’.

Toen we 8 jaar later verhuisden naar Zeist namen de nieuwe chaleteigenaars heel veel meubels over. Dus werd er nieuw gekocht. Een heerlijke bank met een chaise-longue eraan. Een stoel voor mij zouden we nog wel voor kijken.

Oh wat miste ik mijn lekkere nestelstoel. Maar ik had dat bankstel in dit huis niet kwijt gekund. Dus op de bank dan maar… maar lukte niet echt… Een relaxstoel bij L.eenbakker gekocht en weer terug laten halen. Was helemaal niks.

En toen woonde ik na ruim een jaar opeens alleen in dat huis. Op de bank zat ik niet… ik vond hem sowieso te hard, vanaf het begin al en me erin nestelen ging niet. Bovendien had ik geen behoefte aan hangen op een bank voor de TV. Ik zat liever achter mijn bureau en luisterde naar muziek.

Toen kwam Jan in mijn leven en nog een jaar later kocht ik 2 nieuwe twee-zitsbanken. Die zitten heerlijk, nog steeds. Maar het laatste jaar kwam die relaxstoel steeds weer in mijn hoofd rondspoken.

Informatie gezocht op internet en een afspraak in de winkel gemaakt. Ik had al wat in mijn hoofd, een gewone standaard relaxstoel moest het worden. Geen sta-opstoel, dat heb ik echt nog niet nodig.

Maar dat ging niet door… Die stoelen waren te hoog, de zitdiepte te lang, en natuurlijk zaten er bijna geen opties op. Niet dat dat nou echt nodig is, maar ik liet me toch vrijblijvend een stoel “Toscane” aanmeten…

Uiteindelijk zat ik als een ‘koningin’ in die stoel. Prachtige stof erop die op leer lijkt, maar het dus niet is. En ik bestelde hem. Er was een mooie actie waardoor er een flinke korting af ging en ik kreeg een aantal accessoires cadeau. Maar wel veel duurder dan ik in mijn hoofd had…

Maar ik dacht, je doet dit maar één keer, dus doe het dan ook maar goed. Het grappige was dat ik al een soort spaarpotje had in mijn hoofd. Oude TV verkocht, oud goud ingeleverd, vakantiegeld, terug ontvangen belastinggeld, prijsje in de staatsloterij… zonder spaargeld aan te spreken had ik die stoel al bij elkaar.

Na 11 weken wachten werd de stoel afgelopen vrijdag geleverd. We hadden het een en ander verbouwd qua meubel-opstelling omdat ik eigenlijk op dezelfde plek wil zitten waar ik altijd op de bank zat.

Helemaal mooi komt ie nog niet uit vind ik. Zo’n stoel verdient gewoon meer ruimte om zich heen. Maar… we kunnen ook alles weer terugzetten en het rookstoeltje dat ik heb wegdoen, dan krijgt hij meer ruimte.

Loeizwaar is hij met 4 motoren erin voor allerlei elektrisch bedienbare mogelijkheden. Eén keer per week opladen en dat kan ’s nachts dus geen snoeren die in de weg liggen. In de papieren staat dat de stoel wel een week of 8 weken nodig heeft om ‘in te zitten’.

Het is heel anders zitten natuurlijk als je er een avond op zit dan proberen in de winkel. Hij zit vrij hard, ik kan me niet zo lekker bewegen en ook niet nestelen. Ik heb allerlei pijntjes. Maar de opties, voetendeel omhoog, staop-functie (die gebruik ik niet), rugleuning en hoofdsteun te verstellen zijn heerlijk.

Ik ga ervanuit dat de stoel fijn zal zitten over een paar maanden. Het zal vast wel wennen, maar het voelt nu nog niet echt als verwennen.

Wie herkent dit toevallig? En heb je ook een aangemeten P.rominent-stoel.

Zwijmelen op Zaterdag #447 – The Cats (2)

Alweer zaterdag, mensen het is niet te geloven, hoe snel de tijd gaat!

_________________

En vandaag doe ik weer 2 nummers van onze Volendamse Cats. Maar het is moeilijk want er is zoveel keuze!

Het nummer “One way wind” uit 1971 is een van de mooiste nummers vind ik!

“One way wind”

Het 2e nummer is ook een mooie herinnering uit 1968. Het nummer is een hommage aan een fan van The Cats die in 1967 overleed aan de gevolgen van een verkeersongeluk.

“Lea”

Ga je ook nog even langs bij “Natasja” voor nog meer zwijmels!

En ja hoor, alweer een zonnig weekend gewenst allemaal! 🌞😎

Zwijmelen op Zaterdag #446 – The Cats (1)

Zwijmelen op Zaterdag!

Deze maand, juni 2021, heb ik gekozen voor The Cats!

___________________

The Cats waren een popgroep uit Volendam. Ze bestonden van 1964 tot 1985, zij het met enkele onderbrekingen, en waren van 1968 tot 1975 een van de meest succesvolle bands van Nederland.
Tekst van Wikipedia, verdere info klik HIER.

De Palingsound was geboren! Op Wikipedia staan nog een paar bands die na The Cats bekend werden en toen kwam BZN in 1977. Helaas, zodra ik die band op de radio hoorde, zocht ik meteen een andere zender. Op de een of andere manier vond ik het griezelige muziek.

Ik had ook een prachtige Solo-LP van Piet Veerman gehad, een van de zangers van The Cats, die helemaal grijs gedraaid is.

“Where have I been wrong” uit 1970

“Vaya con Dios” uit 1972

Vaya con Dios is een cover. The Cats speelden in de begintijd ook regelmatig covers. Dit is gewoon een hele mooie!

Volgende week weer 2 andere nummers! Ik was weer een beetje terug in de tijd!

Ga je ook nog even langs bij “Natasja” voor nog meer zwijmels!

Alweer een zonnig weekend gewenst allemaal!