Mijn moedertje… (1)

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn lieve moedertje overleed!
Ze zou 94 jaar geworden zijn op 23 mei 2021.

____________

Ze was een lieve, zorgzame, vrolijke en sterke vrouw en moeder. Ze werd weduwe op 46-jarige leeftijd en had toen nog 3 kinderen thuis. Ze heeft zich er doorheen geslagen omdat zij haar nodig hadden, want natuurlijk was haar wereld ingestort op het moment dat mijn vader zo plotseling overleed.

Ze werd op gang gehouden, maar na verloop van tijd wilde ze zelf ook weer proberen om leuke dingen te doen. Ze ging vele jaren met mijn schoonouders mee op vakantie, later met een vriendin. Ze ging dagjes uit en toen de jongste de deur uit was ging zij op een zangkoor en een kaartclub. Een lieve zwager haalde haar dan op en bracht haar weer netjes thuis.

Ze kwam regelmatig een paar dagen bij ons of bij mijn andere zus logeren. We namen haar mee als we dagjes weggingen en ook op vakantie waarvan 5x naar Gran Canaria waar ze heel erg van genieten kon want ze was een zonaanbidster.

Haar laatste jaren waren helaas echt niet leuk. De diagnose Ziekte van Parkinson kreeg ze al toen ze 64 was, en ze nam op een bepaald moment afscheid van het zangkoor, haar stem ging achteruit. En nog wat later van de kaartclub. Ze kon geen kaarten meer vasthouden. Haar eigen beslissingen.

Een leuke anekdote is wel dat ze altijd met Kerst broden voor ons bakte, naar haar eigen recept kregen we witbrood en rozijnenbrood. Toen ze nog niet goed was ingesteld met de medicijnen trilden haar handen heel erg. En omdat ze moest kneden werd dat haar te zwaar.
Toen mijn zoon zei… “Goh Oma, dat is toch juist handig… u hoeft alleen maar uw handen in het deeg te stoppen, de rest gaat dan wel vanzelf” kon ze daar hartelijk om lachen. Want humor had ze en hield ze ook tot het eind.

In 2001 verhuisde ze, met haar eigen toestemming -ze vond zelf ook dat ze beter niet meer alleen kon wonen- van het huisje waar ze vanaf 1954 had gewoond, naar het verzorgingstehuis/bejaardentehuis van haar keuze. Ze had een zonnig appartementje, een keukentje en badkamer ter beschikking. Tegenover haar zus die met haar man in die buurt woonde. Het was een brede straat met tramrails in het midden, maar ze konden toch nog net naar elkaar zwaaien. We kochten nieuwe meubeltjes en op een paar dingen na werden de 2 kamers opnieuw ingericht. Ze vond het allemaal prachtig. En ze was daar best gelukkig!

Maar na een tijdje sloeg de Parkinson-dementie toe en was ze vaak erg in de war en verloor de structuur van de dag.

Helaas werd er in dat huis uiteindelijk helemaal niet zo goed voor haar gezorgd. Op een dag, juli 2003, was ze heel erg ziek. Op ons aandringen werd de huisarts van het tehuis gebeld, maar die kon pas de volgende dag komen. Hij constateerde toen een delier waarschijnlijk ten gevolge van een blaasontsteking.
Hij belde me toen hij nog bij haar was en zei dat hij 2 dingen kon doen:
1. Ons adviseren lief voor haar te zijn… ???
2. Of haar insturen in een ziekenhuis…
Boos dat ik was… over dat lief voor haar zijn… dat waren we altijd al, maar in dit geval zou ze dan doodgaan… Waarop hij constateerde dat ik blijkbaar “nog niet klaar was om mijn moeder los te laten”. Wat een opmerking. Wie is daar ooit wel klaar voor? Dus ze werd opgenomen in het ziekenhuis.
Ze bleek angstwekkend ernstig uitgedroogd, werd ‘opgelapt’ en helaas… ze moest na 10 dagen weer terug naar dat tehuis. Daarna is ze nooit meer opgeknapt.

Vanaf die tijd werd ze overdag verzorgd op de afdeling Begeleid Wonen. Maar wat een fijne oplossing leek was het niet. Medicijnen werden vergeten, de mensen werden onverschillig behandeld, drinken werd weggehaald als ze het niet snel genoeg opdronk, men liet haar en ook andere mensen knoeien met hun eten en zo kan ik nog wel even doorgaan.
In september 2003, kwam ze met een gebroken heup weer in het ziekenhuis te liggen en moest geopereerd worden, zouden we daar geen toestemming voor geven dan zou ze nooit meer kunnen zitten en heel veel pijn houden.
Een vreemd en mistig gebeuren want ze kon echt niet meer staan en lopen, alleen zitten in een rolstoel en liggen in bed. Niemand nam de verantwoording voor dit ongeluk… niemand wist (?) wat er was gebeurd. Ik merkte het ook pas op zondag, zeker een paar dagen later dan het gebeurd moest zijn. Mogelijk hebben ze haar op het toilet gezet, haar alleen gelaten, heeft ze geprobeerd om op te staan en is ze toen gevallen. Maar dat blijft gissen…

Met veel inspanningen is het gelukt dat ze heel kort daarna kon verhuizen en opgenomen worden in Zorgcentrum Bernardus in Amsterdam. Ze kwam daar op de gesloten afdeling, waar ook mijn schoonmoeder, die Alzheimer had, voor die tijd een klein jaar had gewoond. En als je al van een goede ervaring in een verpleegtehuis kunt spreken hadden wij die toen in ieder geval wel. Iedereen was even lief. Ze had geen eigen kamer meer, maar sliep met 6 mensen op een zaal. Natuurlijk ging ze steeds meer achteruit. In het begin kon ze bijvoorbeeld nog wel zelf eten, maar dat en allerlei andere vaardigheden werden minder en minder, tot ze niets meer kon.

Deel 2 volgt later anders wordt dit logje veel te lang…

24 gedachtes over “Mijn moedertje… (1)

  1. minoesjka2 3 juli 2021 / 17:53

    Tja, als je het zo in een notendop lees heeft die vrouw veel meegemaakt. Maar als we ons even realiseren wat we zelf meemaken is dat ook heel veel.
    Het is maar hoe je er mee omgaat he. En jouw moeder was een mooi mens, een doorzetten.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 18:45

      Natuurlijk, er komt in ieders leven van alles voor waar niet op gerekend is en zeker niet verwacht. Dat is ook zo hoor! Ja, ze was een dappere. Heeft ook echt nog wel wat van haar leven gemaakt ‘tussendoor’. Maar zo oud worden had ze niet verdiend, maar ja… Daar doe je niks aan.

      Geliked door 1 persoon

  2. MyriamC 28 juni 2021 / 15:43

    Wat heeft je moeder veel meegemaakt. Je verhaal over het begeleid wonen herken ik van bij mijn tante met Parkinson. Mensonterend vaak hoe de bewoners behandeld werden.

    Like

    • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 18:57

      Het was gewoon elke keer weer een verrassing hoe we haar aantroffen. Klagen hielp niet, ik had het toen al hogerop in de organisatie moeten aankaarten. Maar dat het ongeschoolde mensen waren wist ik niet. Ze waren in mijn ogen gewoon niet goed.

      Like

  3. celliecitroen 27 juni 2021 / 21:28

    Lees goed dat je haar een ander einde van haar leven had gegund, juist omdat ze zo’n lieve moeder voor je was. Mooi geschreven.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 18:58

      Ja Cellie, achteraf heb ik wel gedacht, we hadden haar dat leven dat ze niet wilde kunnen besparen… Dankjewel!

      Like

  4. Mrs. T. 27 juni 2021 / 19:27

    Poe, pittig hoor om dit te lezen. Zo verdrietig als een leven zo moet eindigen.

    Like

  5. rietepietz 27 juni 2021 / 15:54

    Wat een sterke vrouw was je moeder. Maar wat een hork van een arts, natuurlijk is soms behandeling niet zinvol meer maar dat kan best “menslievend” besproken worden. De zorg voor ouderen die niet goed meer kunnen denken is heel lastig, dat is zeker waar maar met voldoende aandacht is er toch best nog veel mogelijk. Helaas kunnen alleenstaande ouderen met dementie écht niet alleen wonen, dus je móet het wel uit handen geven.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 19:04

      Het kwam er een beetje verkeerd uit op de manier waarop die dokter het zei. Achteraf heb ik echt wel eens gedacht… om haar die laatste rotjaren te besparen hadden we het beter wel zo kunnen doen, maar dat was op dat moment echt geen optie.
      Nee alleen blijven gaat niet, hoe ze dat tegenwoordig doen, ik vind het levensgevaarlijk want er is echt niet 24/7 iemand in de buurt bij veel mensen die al heel ver heen zijn.

      Like

      • rietepietz 3 juli 2021 / 20:21

        Ja achteraf “kijk je een koe in de kont”zeggen ze dan.
        Nee zelfs in de tehuizen is vaak gewoon niémand in de huiskamer van dementerenden, best gevaarlijk . De patiënten onderling kunnen ook best agressief zijn en dat kan zeker wel kwaad. .

        Like

  6. gewoonzoalsikben 27 juni 2021 / 15:10

    Je had gelukkig een lieve sterke en zorgzame moeder ,verdrietig dat ze jong al weduwe was .Maar ze was wel sterk om haar leven toch weer een beetje op te pakken samen met jullie .Maar triest de laatste jaren ,en dat word dan een verzorgingstehuis genoemd !! Zelf weet ik geen datum wanneer mijn moeder overleden of begraven i ,ik weet alleen dat het rond mijn 40e was .Het lijkt uit mijn geheugen gewist te zijn want van mijn vader en mijn broer weet ik het precies .Helaas heb ik lang geleden de trouwboekjes van mijn grootouders en mijn ouders weggegooid dus kan het ook niet meer nakijken .Het is een gemis Trees als je zo’n lieve moeder hebt gehad en ze er niet meer is maar je hebt gelukkig zoveel mooie herinneringen .
    Liefs xxx

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 19:02

      Wat ik ook zo mooi vind is dat nooit is gestopt met praten over mijn vader. Hij was haar grote liefde, ze hebben net de 25 jaar niet gehaald. En kansen genoeg gehad om een leuke relatie te beginnen maar nee hoor… dat ging er bij haar niet in.
      Die data staan bij mij echt in mijn geheugen gegrift, zelfs van opa’s en oma’s weet ik die data nog.
      Maar jouw leven was misschien toen ook druk en is het daarom niet blijven hangen.
      Inderdaad, herinneringen genoeg en foto’s etc… Liefs XXX

      Like

  7. די מריו 27 juni 2021 / 14:44

    Dit is toch zoals je het niet wil. En dan is dit nog niet eens alles zeg je. De datum zul je nooit vergeten.

    Love As Always
    Dimario

    Like

  8. Zo simpel is dan geluk 27 juni 2021 / 14:27

    Sneu dat je moeder op latere leeftijd nog zoveel heeft moeten meemaken. 😔

    Like

  9. Happy Hulk 27 juni 2021 / 09:38

    Die lach, die humor, die sterkte, die wilskracht, die liefde……..
    Ze heeft het allemaal doorgegeven……

    Geliked door 3 people

  10. Thomas Pannenkoek 27 juni 2021 / 08:23

    Zo’n datum vergeet je nooit. Mijn moeder is de 25ste juni gestorven, en elk jaar komt ze me op die datum bezoeken in mijn gedachten. Je moeder moet een heel sterke vrouw zijn geweest. Vroeg weduwe geworden, gevochten voor haar kinderen en hulpbehoevend moeten uitdoven als een kaars, gesterkt door de (weder)liefde van haar kinderen. Bewondering!

    Like

    • Regenboogvlinder 27 juni 2021 / 09:51

      Dat was dus eergisteren… ik heb het toen allemaal gevolgd, alweer een paar jaar geleden ook hè. Deze mensen verdienen toch ons respect en onze liefde.
      Ik had die logjes (er volgen er nog 2) nog veel langer kunnen maken. Zij was ook echt zo’n mooi mens. Liet iedereen in hun waarde. Bemoeide zich niet met onze levens of de opvoeding van onze kinderen. Ze praatte nooit over wat ze meemaakte bij mijn broer en zussen en hun gezinnen, ze zei alleen “ik zie overal wat maar dat laat ik daar”.

      Like

  11. John 27 juni 2021 / 07:28

    Oh, wat heeft je moeder veel moeten meemaken zeg. En dan dat verzoringstehuis. Vreselijk.Ik ben nergens bang voor maar als er een ding is waar ik wel schrik voor heb, is het wel om op m’n oude dag zoiets te moeten meemaken.
    En die huisarts, wat en %$^#%@

    Like

    • Regenboogvlinder 27 juni 2021 / 09:55

      Zeker en dat is nog lang niet alles hoor… dan werd het echt een hele serie!
      Ik heb papieren in huis om te bestuderen. Over het levenstestament. Ik ken een aantal mensen die dat al hebben gemaakt. Want zo eindigen als mensen zoals mijn moeder hoeft niet meer als je er op tijd mee bent om vast te leggen.

      Like

Reacties zijn gesloten.