Mijn moedertje… (2)

Zorgcentrum Bernardus, Amsterdam-Centrum

Het feit dat ze daar nog bijna 3 jaar heeft gewoond voor ze overleed deed ons allemaal veel verdriet.

_____________________

In de tijd dat we bij mijn schoonmoeder op bezoek gingen en zij wel eens meeging (ze waren goede vrienden) zei ze altijd als we weer naar huis gingen… “Als ik maar niet zo word als die mensen daar, dan doe je er maar wat aan hoor”. Natuurlijk niet, zei ik dan.

Dus ja… we wisten het allemaal… zo wilde ze niet leven.

Een flinke klachtenbrief naar het eerste tehuis heeft toen geleid tot wijzigingen in het beleid, er bleken mensen zonder enige opleiding op die afdeling te werken. En hopelijk was dat voor medebewoners nog enigszins gunstig. Voor haar was het te laat.

Ze was een zielig vogeltje geworden, leek kleiner, in elkaar gezakt, maar gelukkig nog wel vrolijk op zijn tijd. De verzorging en de vrijwilligers in dat tehuis waren dol op haar.
Als wij op bezoek kwamen begon ze ook altijd meteen te lachen, heel blij en soms ondeugend. Lachend hield ze dan hele verhalen, waar wij niets van verstonden. En natuurlijk zeiden we ja en lachten we mee. We gingen met haar naar de tuin en soms naar de kapel of een uitvoering.

Ik zag haar 2x per week. Op woensdagmiddag ging ik alleen en we gingen er elke zondag samen heen. Zondag was onze “sociale dag”, want we bezochten ook mijn schoonvader, dus deze benaming is heel positief bedoeld. We hielpen ook andere mensen in de huiskamer eten te geven. Extra handen waren welkom want in het weekend waren er minder verzorgers en vrijwilligers. We waren een soort van zondags-vrijwilligers. Nog wel iets bijzonders meegemaakt ook daar… als je het lezen wilt, klik HIER. Uiteindelijk hebben we in totaal bijna 7 jaar op die afdeling rond gelopen, van 1999 tot half 2006.

Maar ze was ook vaak heel verdrietig en huilde dan veel, onder andere vaak als mijn jongste zusje haar bezocht. Dat was echt heel sneu. Mijn zus woonde in hetzelfde dorp en had altijd veel contact met haar. Zij had er heel veel moeite mee om haar zo te zien aftakelen en dat ze nooit meer haar vrolijke moedertje terugvond. Het is ook heel moeilijk om met een dement persoon om te gaan en niet voor iedereen te doen. En wat mijn moedertje voelde als ze haar zag en dan moest huilen, zal altijd een raadsel blijven.

Ze kreeg 4x per dag paracetamol, want werd er gezegd, ze hoeft absoluut geen pijn te hebben, maar we hebben van elke verdere behandeling afgezien, mocht ze iets gaan mankeren en ook nooit meer naar een ziekenhuis.

Deel 3 morgen…