Mijn moedertje… (2)

Zorgcentrum Bernardus, Amsterdam-Centrum

Het feit dat ze daar nog bijna 3 jaar heeft gewoond voor ze overleed deed ons allemaal veel verdriet.

_____________________

In de tijd dat we bij mijn schoonmoeder op bezoek gingen en zij wel eens meeging (ze waren goede vrienden) zei ze altijd als we weer naar huis gingen… “Als ik maar niet zo word als die mensen daar, dan doe je er maar wat aan hoor”. Natuurlijk niet, zei ik dan.

Dus ja… we wisten het allemaal… zo wilde ze niet leven.

Een flinke klachtenbrief naar het eerste tehuis heeft toen geleid tot wijzigingen in het beleid, er bleken mensen zonder enige opleiding op die afdeling te werken. En hopelijk was dat voor medebewoners nog enigszins gunstig. Voor haar was het te laat.

Ze was een zielig vogeltje geworden, leek kleiner, in elkaar gezakt, maar gelukkig nog wel vrolijk op zijn tijd. De verzorging en de vrijwilligers in dat tehuis waren dol op haar.
Als wij op bezoek kwamen begon ze ook altijd meteen te lachen, heel blij en soms ondeugend. Lachend hield ze dan hele verhalen, waar wij niets van verstonden. En natuurlijk zeiden we ja en lachten we mee. We gingen met haar naar de tuin en soms naar de kapel of een uitvoering.

Ik zag haar 2x per week. Op woensdagmiddag ging ik alleen en we gingen er elke zondag samen heen. Zondag was onze “sociale dag”, want we bezochten ook mijn schoonvader, dus deze benaming is heel positief bedoeld. We hielpen ook andere mensen in de huiskamer eten te geven. Extra handen waren welkom want in het weekend waren er minder verzorgers en vrijwilligers. We waren een soort van zondags-vrijwilligers. Nog wel iets bijzonders meegemaakt ook daar… als je het lezen wilt, klik HIER. Uiteindelijk hebben we in totaal bijna 7 jaar op die afdeling rond gelopen, van 1999 tot half 2006.

Maar ze was ook vaak heel verdrietig en huilde dan veel, onder andere vaak als mijn jongste zusje haar bezocht. Dat was echt heel sneu. Mijn zus woonde in hetzelfde dorp en had altijd veel contact met haar. Zij had er heel veel moeite mee om haar zo te zien aftakelen en dat ze nooit meer haar vrolijke moedertje terugvond. Het is ook heel moeilijk om met een dement persoon om te gaan en niet voor iedereen te doen. En wat mijn moedertje voelde als ze haar zag en dan moest huilen, zal altijd een raadsel blijven.

Ze kreeg 4x per dag paracetamol, want werd er gezegd, ze hoeft absoluut geen pijn te hebben, maar we hebben van elke verdere behandeling afgezien, mocht ze iets gaan mankeren en ook nooit meer naar een ziekenhuis.

Deel 3 morgen…

24 gedachtes over “Mijn moedertje… (2)

  1. Happy Hulk 29 juni 2021 / 10:55

    Ik denk dat wij het goed hebben gedaan met onze ouders.
    Mijn jongste broer bouwde naast de oude boerderij een nieuw huis met daarin een apart gedeelte voor onze ouders.
    Moeder kort dementerend stierf al gauw en werd destijds goed verzorgd door mijn schoonzus.
    Vader leefde nog 10 jaren met een goede geest en werd ook goed verzorgd door wederom schoonzus en zusters van mij. Ik zelf, destijds knettergek van de bipolairiteit, duwde regelmatig zijn rolstoel voor een rondje in de polder.
    Heel fijn dat ze beiden thuis konden gaan!

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:14

      Zeker goed gedaan… Het huisje in het huis was een super oplossing voor je ouders, niks verhuizen… Mooi! ❤

      Like

  2. Thomas Pannenkoek 29 juni 2021 / 07:50

    De tranen van je moeder zijn herkenbaar. Zelf ben ik (nog niet) dementerend, maar ervaar dat door die MS mijn emoties totaal onbeheersbaar worden, iets wat je heel moeilijk uitgelegd krijgt aan dokters, familie, vrienden. Laatst zag ik een heel sprekende term: ‘emotioneel incontinent’, een vlag die de lading helemaal dekt.
    Heel sterk dat je dit verhaal over je moeder kon delen. Heel sereen, maar toch niets verhullend. Je moeder was vroeger een heel sterke vrouw (zeker toen ze plots weduwe werd), maar jullie hebben er potverdorie alles aan gedaan om haar laatste tijd zo comfortabel mogelijk te maken.

    Geliked door 2 people

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:12

      Dankje Paul, voor je mooie reactie. Ik had het al een tijd geleden opgeschreven, steeds twijfelde ik, maar nu met de sterfdag in mijn achterhoofd dacht ik.. ik doe het wel. Helaas konden we niet meer doen dan we deden.
      Ik kan het me voorstellen dat je ook snel emotioneel bent en de tranen snel vloeien. Die term ken ik ook.. en zo is het goed te benoemen. Je kunt er niks aan doen. 😥

      Geliked door 1 persoon

  3. gewoonanneke 28 juni 2021 / 22:03

    Mooie verhalen zo over je moeder en herkenbaar. Mijn moeder ging iedere middag heel de middag naar mijn vader en deed daar ook van alles met andere mensen ook helpen met eten of drinken. Ze miste het gewoon toen mijn vader overleden was eerst wilde ze nog zo nu en dan eens gaan maar dan miste ze toch mijn vader te veel om dat vol te houden.

    Geliked door 2 people

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:09

      Oh ja, dat kan ik me goed voorstellen. Dan had ze misschien beter naar een andere huiskamer kunnen gaan. Maar ja, daar kende ze natuurlijk niemand.
      Mijn schoonmoeder heeft er net geen jaar daar gewoond toen overleed ze. Mijn schoonvader woonde in hetzelfde huis maar dan in het verzorgingsgedeelte. Hij ging elke dag om 12 uur bij haar eten. Toen zij er niet meer was, bleef hij daar toch komen. Dat mocht want ander zat hij opeens zo alleen. Ze hadden het aangeboden. Dus vandaar dat we dan ook gingen, meestal rond half 12 waren we er dan. En toen kwam mijn moeder. Dus in totaal bijna 7 jaar.

      Geliked door 1 persoon

      • gewoonanneke 29 juni 2021 / 21:13

        Ja het was voor mijn moeder ook best een lange reis iedere keer weer en als mijn vader er dan niet meer was, dat miste ze natuurlijk. Wel lief dat ze dat zo deden toch….. mijn vader zat ook in een heel prima huis waar veel kon gelukkig. De tijden waren toen ook nog wel anders denk ik.

        Geliked door 1 persoon

        • Regenboogvlinder 30 juni 2021 / 09:33

          Ik begrijp dat ook wel… Zeker, het was tot kort na het overlijden van mijn moeder echt een heel goed huis. Tenminste waarvan ik weet overdag en op de afdeling waar zij was.
          In de nacht heb ik daar ook wel eea gezien en gehoord én meegemaakt… pfff… dat was toen we waakten bij mijn schoonmoeder. Dus 6 jaar daarvoor. De nachtzuster was een kreng, heel erg onaardig en hard. Daar heb ik ook een klacht tegen ingediend. Uit naam van ons allen die gewaakt hadden. Ze werd direct voor een half jaar geschorst, mocht ook daarna nog geen nachtdienst doen. Ze heeft er niet lang meer gewerkt… Ze werd vast teveel op haar vingers gekeken.

          Like

  4. rietepietz 28 juni 2021 / 19:09

    Het is inderdaad meestal zo dat wanneer je familie in verzorgingshuis bezoekt je meteen een beetje van alle andere patiënten bent. Het mooie is dat je dan ook een beetje vreugde in hún leven brengt. Maar het blijft vervelend als je daar een ouder achter moet laten, zelfs in het allerbeste tehuis.

    Geliked door 2 people

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:06

      Klopt, niet iedereen deed dat, maar wij vonden het prima om te helpen. Ze waren daar zo lief. Dan heb je het gevoel dat je nog iets terug kunt doen. Ja, dat achterlaten was heel moeilijk elke keer. Vooral toen ze ons nog kende. Ik deed er ook nooit lang over.. Als we weg gingen deden we dat ook meteen.

      Like

      • rietepietz 29 juni 2021 / 19:10

        Het was ook mijn ervaring dat de andere bewoners gewoon vonden dat ze óók aanspraak op je mochten maken en dat sluipt er dan vanzelf in.
        Inderdaad, afscheid nemen moet niet teveel nadruk krijgen, opstappen en weggaan is het beste. Ik ben zó blij dat ik Henk hier kon houden.

        Like

        • Regenboogvlinder 3 juli 2021 / 18:55

          Ja dat houd je niet tegen en is ook niet erg.
          Oh Riet, het is je gewoon gelukt voor hem te blijven zorgen, dat is zoveel waard!

          Like

  5. John 28 juni 2021 / 16:03

    De overbuurman hier is bijna 100 maar woont nog thuis. Veel zorgpersoneel over de vloer mij hij heeft altijd gezegd dat hij niet in een tehuis of zo terecht wilde komen. Zijn vrouw en kinderen hebben tot nu toe woord gehouden.
    Ik kan me voorstellen dat dit bij jou/jullie toch wel wat teweeg heeft gebracht.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:04

      Heel fijn als het met alle hulp eromheen allemaal door kan gaan en hij niet weg hoeft. Het was voor ons te moeilijk. En het was niet meer verantwoord dat ze alleen thuis bleef. Ze had last van hallucinaties door de medicijnen waarop ze toen niet goed reageerde. En ze was heel angstig.

      Like

  6. MyriamC 28 juni 2021 / 15:46

    Mijn bewondering voor mensen die geduldig met dementerenden kunnen omgaan is immens groot.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:02

      Het is niet voor iedereen te doen hoor. Ik kan er goed mee omgaan.. misschien omdat het allemaal geleidelijk ging. Maar het zorgdeel, wassen etc. dat is echt ook niks voor mij.

      Geliked door 1 persoon

      • MyriamC 29 juni 2021 / 19:47

        Gelukkig dat jij het wel kon. Je zou het jezelf misschien nooit vergeven moest je er niet mee kunnen omgaan.

        Geliked door 1 persoon

        • Regenboogvlinder 30 juni 2021 / 09:38

          Met mijn eigen moeder was het soms wel moeilijker dan met die andere mensen. Logisch ook. Toen ze voor het eerst mevrouw tegen me zei en me echt niet meer herkende had ik het echt heel erg zwaar.

          Geliked door 1 persoon

          • MyriamC 30 juni 2021 / 10:17

            Ja, dat moet vreselijk zijn.

            Like

  7. די מריו 28 juni 2021 / 15:13

    Ik doe vrijwilligerswerk bij dementerende ouderen. Daar zou ik nooit willen komen hoor. Misschien moet dat toch maar eens op papier gezet worden voordat het te laat is. Jullie hebben het lang volgehouden daar.

    Love as always
    Dimario

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 19:00

      Wat mooi dat je dat doet Di Mario! Nee helemaal gelijk heb je… hoe mooi het huis ook is en de intenties van het personeel, het blijft toch een laatste verhuizing die je beter niet hoeft mee te maken. Ja, het was gewoon zo… nooit geen probleem van gemaakt.

      Like

  8. Matroos Beek 28 juni 2021 / 14:01

    Ik geloof goed dat het nog steeds pijn en verdriet doet. Mijn moeder van 98 hopen we thuis te kunnen houden… maar een mens weet niet zeker of dat lukt. Wat als ze iets breekt? Voorlopig werken met veel hulptroepen: thuisverpleging, familiezorg en de kinderen. We wisselen elkaar constant af en mailen dagelijks ivm de nodige zorgen en boodschappen. Soms is het vooral mentaal heel zwaar, maar toch blij dat we het kunnen doen. Het enige wat we nog wensen is dat mijn moedertje als ze moet gaan, thuis kan gaan. Helaas hebben we niet te kiezen.

    Geliked door 1 persoon

    • Regenboogvlinder 29 juni 2021 / 18:58

      Ja dat is zo, dat gemis is er op bepaalde momenten en dan zo hevig.
      Je hebt je moeder al zo lang in je leven… haar loslaten lijkt me echt heel moeilijk.
      Jullie doen er ook alles aan om het met elkaar te behappen, echt prachtig hoor.
      Wij waren met 4 en 2 woonden sowieso ver weg. Dus het was niet te doen om haar alleen te laten wonen. Gelukkig was ze zelf ook zo wijs om de stap te zetten.
      Maar ja… het is allemaal heel anders gelopen dan we hadden gehoopt voor haar.
      Ik hoop voor jou ook dat je moedertje niet hoeft te verkassen en thuis kan blijven. Sterkte ermee!

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.