Mijn moedertje… (3)

Half juni 2006 stopte ze gewoon zomaar met eten en drinken.

Met geen mogelijkheid konden de verzorgers haar mond nog openen om ook maar iets naar binnen te krijgen. Ze had er duidelijk genoeg van.

__________________

Ze verzwakte en op de vrijdag dat wij naar Brabant verhuisd waren, werden we ’s middags gebeld. Ze hadden haar apart in een kamertje gelegd, want het ging echt niet goed.

We overlegden, wat gaan we doen, wie wil wat? We wilden allemaal hetzelfde, naar haar toe, dus terug naar Amsterdam. Een tas ingepakt en we gingen, samen met dochter, zus en zwager die ons hadden geholpen met de verhuizing en eigenlijk het weekend zouden blijven.

We hebben toen een aantal dagen bij mijn zus gelogeerd en hebben ons moedertje niet meer alleen gelaten. We maakten een schema om te waken en iedereen deed zijn deel. Zo mooi dat met zijn allen te doen!

Op voorhand hadden we een dag voor de verhuizing al een volmacht ondertekend voor de notaris ivm de overdracht van het huis, dat zou op woensdag 28 juni gebeuren, dan hoefden we ons daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

Want dat ons moedertje niet lang meer had was duidelijk. Ze kreeg inmiddels palliatieve sedatie en was heel diep in slaap.

Op zondag hadden we de laatste schoonmaakwerkzaamheden in ons appartement in Amstelveen uitgevoerd.

En op de 4e dag, dinsdag 27 juni overleed ze in de ochtend, op 79-jarige leeftijd. Ik was erbij met N. mijn ex. Het was een bijzondere gebeurtenis. Ze kon niks meer, had nergens meer kracht voor, maar op dat moment deed ze haar ogen open, glimlachte en stak haar arm omhoog. Toen die terugviel was ze er niet meer. Wie of wat begroette ze?

Het was een enorme bevrijding en opluchting, in de eerste plaats voor haar maar ook voor ons allemaal. Het was goed zo, we hadden er allemaal vrede mee.

Maar oh wat mis ik haar soms… ik zou haar zo graag nog eens knuffelen en met haar praten…

De foto hieronder is gemaakt op haar laatste verjaardag, ongeveer een maand voor ze overleed, terwijl ze met haar lievelingsbroer die op bezoek kwam aan het dollen was. Ze kende hem niet meer en we verstonden helemaal niks van wat ze allemaal aan het brabbelen was, ze had zelf de grootste lol en wat ben ik blij dat ik dat heb vastgelegd. Het was zo’n leuk en mooi moment, dat zal ik nooit vergeten.

En al is het nu inmiddels 15 jaar geleden dat ze overleed, het lijkt alsof het gisteren was.

Mijn moedertje… Ik hield zo ontzettend veel van haar… en dat gaat niet over, al is ze er niet meer…

Ze was echt de allerliefste moeder van de wereld!