Keukenhof beleefd…

 

Nee hoor.. Echt niet…

Ik ben geen An, Anneke, Edward, Liesbeth, Margriet, Melody of wie ik misschien vergeten ben, als het om fotograferen gaat. En dat hoeft ook niet.  Maar leuk is het wel.

En gisteren hebben we een geweldige dag gehad tijdens ons bezoek aan de Keukenhof in Lisse, waar ik als een Japanner zonder spleetogen de ene na de andere foto knipte.

Zicht op de molen van de Keukenhof

 

Het zou een zonnige dag worden en de weg ernaar toe was al prachtig met al die gekleurde bollenvelden waar we langs reden. In de Keukenhof zelf was het niet al te druk, hoewel er busladingen toeristen rondliepen. Ik heb wel eens gehoord dat je als je pech hebt over de hoofden kunt lopen, maar dat viel alles mee.

En laat ik nou best heel tevreden zijn over het resultaat van de foto’s! Gewoon met mijn Samsung telefoon waar ik ook weer nieuwe functies op tegenkwam.

Het was voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik er heen ging en voor Jan pas de tweede keer. En dat terwijl we er allebei niet eens zo ver vandaan woonden.

Maar wat hebben we genoten! Wat een prachtige bloemen en aangelegde bloemperken. Weet je dat er wel 800 verschillende tulpen staan dit jaar? Die kleurcombinaties zijn echt zo mooi!

Ik dacht altijd, ach.. moet ik daar nou wel heen, het zijn allemaal bloemen en die zie ik al het hele jaar overal. Maar de laatste jaren ging het kriebelen en ik had het tegen Jan verteld. Gistermorgen zei hij, weet je wat, het weer wordt goed, we gaan naar de Keukenhof!

En inderdaad.. dit is echt iets wat je in het echt gezien moet hebben.. het is werkelijk waar een belevenis. Schitterend!

Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd en het weer was inderdaad prachtig, dat maakte deze dag weer heel bijzonder en kreeg van ons weer een gouden randje…

En… weer een wens afgestreept van mijn lijstje!

Wie is er net als ik was.. nog nooit in de Keukenhof geweest?

 

UMUSA-projects…

 

Hoe langer ik weg ben hoe meer ik terug verlang naar mijn leven in Nederland, naar huis, naar mijn lief, mijn dochter en schoonzoon. 

Uiteraard had ik deze fantastische ervaring voor geen goud willen missen. En misschien moest ik ook wel meemaken wat ik heb meegemaakt en gezien heb hier om nog meer te waarderen hoe goed ik het heb.

Allereerst heb ik nu in werkelijkheid gezien wat een contrasten er in de wereld bestaan. In Zuid-Afrika wordt gezegd, de rijken worden steeds rijker en de armen steeds armer. Zelfs de zwarte bevolking gaat mee in het systeem… ikke, ikke, ikke enz…

Een voorbeeld dat ik pas geleden hoorde. De mensen waar wij vorig weekend mee weg zijn geweest, Schalk en Elize, leiden ondanks het feit dat ze allebei gepensioneerd zijn, de Umusa-projects waardoor o.a. 140 gezinnen in een bepaalde community elke vrijdag voor de hele week eten bezorgd krijgen. Mensen hebben geen werk, banen zijn namelijk moeilijk te vinden en dus heel weinig geld. Ze krijgen wat steun en eventueel kinderbijslag, maar daar kan eigenlijk niemand van leven.

Er was een man, een gezonde vent die te beroerd was om bij het ontmoetingsgebouw af en toe wat werk in de tuin te doen. Toen hem dat gevraagd werd zei hij: “Alleen als ik ervoor betaald krijg”. Maar dan is de leiding streng en dit gezin werd van de lijst geschrapt. Hard? Ja misschien, maar ook rechtvaardig. Ze hoeven niet op hun knieën, maar een klein beetje terugdoen is toch wel het minste.

Gelukkig is niet iedereen zo.. sommigen doen allerlei klusjes uit zichzelf. Gewoon omdat ze blij en dankbaar zijn met de hulp die ze krijgen.

Ik zal hierover later meer schrijven. We hebben het geluk dat we a.s. vrijdag mee mogen naar de community om mee te helpen en met eigen ogen te zien hoe zoiets in zijn werk gaat. Dat is dan nog een laatste heel bijzondere ervaring.

Dan komt het besef denk ik dubbel en dwars binnen, hoe goed we het thuis hebben!

 

Dagje uit…

 

We hebben dit weekend vrij en gisteren besloten we eigenlijk maar 3 dingen, uitslapen of in ieder geval rustig aan doen de ochtend. Dat was trouwens de eerste keer in 5 weken tijd. Daarna winkelen en eten bij The Waffle House… 

En de rest van de dag gingen we eigenlijk gewoon onze neus achterna!

Eerst moesten we naar het winkelcentrum om geld te pinnen en daar hebben we meteen even in een kledingzaak rondgekeken.

Nicole wilde een geurtje, de verkoper was een Egyptenaar, zijn stand heette “Pharaoh Perfumes” en hij was ervan overtuigd dat hij haar 2 flesjes zou kunnen verkopen, zo fluisterde hij mij in, maar het werd er echt maar één.

Vervolgens liepen we een marktje op, waar ik AVON producten spotte. Ik heb vroeger ook AVON verkocht, een jaar of 3, zo ergens vanaf 1978. Het merk bestaat dit jaar zelfs 125 jaar en ik heb een body-lotion en hand-nailcrème gekocht. Toch een beetje nostalgie.
Verder heb ik een mooie grijze, leren tas gescoord.. De verkopers maakten ze zelf en waren erg blij dat ik een tas van ze kocht zodat ik er nog een klein beursje in dezelfde kleur bij kreeg. Ik ben er erg blij mee!

04-03-2017-uitstapje-3-custom

Nadat we bij de supermarkt Pick-n-Pay wat boodschapjes hadden gehaald zagen we een loopbrug naar de overkant van de weg waar veel mensen overheen liepen. Er bleek aan de andere kant ook een soort winkelcentrum te zijn. We gingen er met de auto heen, maar schrokken snel terug. Hoewel we ons nog geen moment onveilig hebben gevoeld, voelde het daar niet goed. Er waren echt alleen maar Zulu’s te zien, het was verschrikkelijk druk dus we zijn meteen weer omgekeerd.

Toen hadden we toch wel trek gekregen en reden naar The Waffle House. Het was niet druk op het strand en ik wilde toch echt wel de Indische Oceaan voelen.. Lekker koel was het, even met de voeten erin! Dat moest natuurlijk ook vastgelegd. Onderweg naar het restaurant waren er 5 jongens Zuid-Afrikaanse volkslied aan het zingen. We hebben ze uiteraard wat centen gegeven.
Er was geen verse jus d’orange en ik koos voor een mix van komkommer, tomaat en appel. Nou ja, het enige wat ik proefde was de komkommer en het was erg aangelengd met water. Maar wel heerlijk gegeten… uiteraard met een dubbele wafel erbij!
Op de parkeerplaats stonden een paar dure auto’s… ja dan kan dus ook!

Op het strand heb ik een zogenaamde food-cover gekocht.. een soort vitragestof dat is afgewerkt met kraaltjes. Als je buiten gaat eten kun je dat over je tafel en schalen leggen zodat er geen insecten op het eten kunnen gaan zitten terwijl je nog bezig bent.
Verder valt het ons op dat er maar heel weinig bloeiende bloemen zijn. Best wel vreemd in zo’n groen land. Maar… ik heb toch een mooie lelie gevonden.

04-03-2017-uitstapje-27-custom

We reden naar een winkeltje dat midden in het bos lag. Een klein stukje lopen vanaf de weg. Het was een zaakje waar je echte leren, handgemaakte schoenen kon kopen. Ik vond de slippers heel erg mooi en de uitleg die de eigenaar over de kwaliteit van de schoenen gaf was wel grappig. We mochten nergens aankomen tot hij zijn welkomstpraatje met ons had gehouden. Maar helaas… mijn voeten zijn te breed en te hoog, dus geen leren slippers. Waarschijnlijk was ik ook wel geschrokken van de prijs maar die heb ik niet gevraagd. Ze zaten wel op een prachtige locatie en hadden er een kleine koffiecorner bij.

04-03-2017-uitstapje-29-custom

Daarna naar huis gereden en even gerelaxt. We hebben het ons makkelijk gemaakt met een tostie een kop thee. We hadden van de week van de hete zolder een hele grote zak sokjes meegenomen. Nicole stelde toen voor om het thuis uit te zoeken en gisteravond zijn we er aan begonnen. Op tafel leeggegooid en gesorteerd op kleur. En bij een heleboel eenzame sokjes hebben we de ‘partner’ gevonden, zoals Zakiti, een van de medewerkers altijd zegt. Dus dat klusje hebben we ook nog maar geklaard.

Het was een erg geslaagde dag en vandaag gaan we ook weer weg. We moeten het er nog maar even van nemen. Nicole heeft weer iets uitgezocht en ik vind het prima! Daarover dus later!

Fijne zondag allemaal!

 

Hluhluwe Game Reserve…

 

Snappen jullie de link tussen dieren en game? Ik niet… en natuurlijk heb ik dat nagevraagd om het te weten te komen.

Nou.. hier bedoelen ze met GAME gewoon HET WILD. Dus dat is snel opgelost hè.. 

We gingen dus naar dat wildpark, zo’n 400 km rijden. Het schijnt een van de mooiste wildreservaten te zijn van het land. We vertrokken vrijdag om half 10 met een busje van GCF en hebben genoten van de prachtige natuur onderweg. Wat een geweldig mooi land is Zuid-Afrika. Over het algemeen ook fantastisch mooie snelwegen, waar ik in een ander logje nog wel eens over vertel.

Onderweg geluncht bij een Wimpy. Hadden wij die vroeger ook niet? Lekker gegeten en niet duur. Daarna reden we door, het is een behoorlijke rit en we reden uiteindelijk ook nog om, maar dat kwam goed uit.

We stopten bij een zogenaamd “roadhouse”. Dat is een hutje langs de snelweg waar mensen eten staan klaar te maken voor de verkoop. Ook verkopen ze allerlei handgemaakte spullen.
Schalk en Elise zijn dol op het gerecht “tribe met pap” dat werd verkocht. Dus voor hen kon de middag niet meer stuk.

We moesten het ook proeven.. erg smakelijk zag het er niet uit en het rook ook niet lekker, maar als je in Afrika bent moet je dat toch echt gegeten hebben… Het was niet eens vies, maar een klein stukje was wel genoeg. Het smaakte naar runderstoofvlees en we zaten er niet ver vanaf, het bleek ‘koeienmaag’ te zijn dat wordt gegeten met maispap. HIER kun je wat uitleg vinden.

We reden naar het dorp Hluhluwe waar we boodschappen deden. Er liepen nog 2 blanke mensen in de grote Superspar. Bleken ook Nederlanders te zijn. Dat noemen ze dus een echte community. Later meer hierover.

Rond half 4 kwamen we aan bij ons logeeradres. Een park verscholen in het bos met een lange hobbelige toegangsweg echt dwars door de bush. Met kleine 2 persoonshuisjes en een ‘treehouse’. Ja.. we huisden dus in een boomhut. Maar wel een luxe. We waren echt even op het verkeerde been gezet, het was helemaal niet een ruimte waar we allemaal in zouden moeten slapen. Er waren 3 slaapkamers, een grote kamer/keuken en een badkamer met bad, wc en wastafel. Een terras en een carport voor de auto, niet te geloven.

img-20170228-wa0003

Het bad hebben we overgeslagen, we waren allebei bang dat we er niet meer uit zouden kunnen komen, dus gewoon ouderwets bij de kraan gewassen. Op het park ook avondeten gebruikt, simpel maar goed.

Het slapen ging niet echt, we moesten er vroeg in want ook vroeg op.. en dat ritme is een beetje raar. Ook vlogen er allerlei beestjes om me heen. Zelfs een gigantische groene sprinkhaan… die kwam me trouwens wel bekend voor. Ik heb hem uit mijn bed gebonjourd, gewoon naar buiten.

Op zaterdag stonden we heel vroeg op om rond 6 uur al in het wildpark te zijn. Dus ontbijten, aankleden en weg. Het was al prachtig weer, dus er is kennelijk volop geduimd, dank daarvoor 😉.

We hoopten echt veel dieren te zien, maar het had nogal geregend, iets wat in februari absoluut niet hoort, dus overal was water genoeg te vinden voor de dieren die dus niet naar lagere gedeelten hoefden te komen.

We hebben de big 5 niet gezien, zelfs geen olifanten. Dat vond ik echt jammer, hoewel het ook gevaarlijk kan zijn als ze kwaad worden. Wel heel veel waterbuffels, zebra’s, giraffen ver weg, aardvarkens, antilopen en heel veel vogels. Het is ook best spannend, want achter elke bocht of heuvel kan het zomaar zijn dat je niet verder kunt rijden omdat er dieren op de weg staan.

Maar wat hebben we genoten van de prachtige natuur. Alles groen, zo mooi en uiteraard nergens huizen te zien. Zo rond half 9 zijn we koffie gaan drinken in een horecagelegenheid met een supermooi uitzicht. Een lekker scone met alles erbij maakte het compleet.

Om 12.00 verlieten we het park. We hebben genoten! Het was echt bloedheet, 31-32 graden, en dan komen er echt geen dieren meer tevoorschijn vertelden ze ons. We reden naar huis en gingen allemaal een poosje rusten. Ach ja.. tenslotte waren we al om 4 uur op en zijn we alle 5 boven de 64, dus dat mocht best wel.

Om half 5 was er weer een uitje gepland, daarover later!

 

L en L…

 

Op zondag 19 februari hadden we gepland naar een nabij gelegen wildpark te gaan, genaamd “Lake Eland”.

Daaraan voorafgaand reden we naar Leopard Rock.” Een restaurant met heerlijke koffie en een schitterend, adembenemend uitzicht. Tenminste meestal…zondag dus niet! Het was regenachtig weer en alles zat gewoon in de mist.

Op de overhangende rots (kijk even op de website, de link staat hierboven, echt de moeite waard) kun je zitten en dan vanaf een speciale boom schitterende foto’s maken. Maar helaas, het was nat, dus glibberig en veel te gevaarlijk, vonden wij allebei, om naar beneden te klauteren. Een aantal palen met touw ertussen zou een aanrader zijn zodat je in ieder geval iets van houvast zou hebben. Helaas, misschien kunnen we nog een keer terug als het beter weer is!

Plaatjes van internet

Het verhaal van Leopard Rock werd ons door de vriendelijke eigenaresse zelf verteld. Wij zagen een foto uit 1949 van een luipaard op de rots. Een ranger uit de buurt had een babyluipaardje groot gebracht, ze heette Suzie, dat hem overal volgde en eenmaal volwassen ook supervriendelijk was voor iedereen. Met de reisgezelschappen ging ze maar wat graag op de foto, op de overhangende rots. Helaas heb ik er geen foto van, maar het zag er prachtig uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na 12 km rijden, waarvan 4 km ‘dirtroad’, dat betekent onverhard, kwamen we bij Lake Eland aan.

Een wildpark van 2500 hectares. Het meer konden we helaas niet bereiken. De wegen waren door de nattigheid afgesloten.

We reden al glibberend over de natte, onverharde wegen op het terrein. Heuvel op, heuvel af. En dan kwamen er ook nog tegenliggers. En… we moesten ook nog opletten om wilde dieren te kunnen spotten.

Niet ver vanaf de ingang zagen we een giraf staan eten aan een boom! Dat was wel heel gaaf om te zien. We reden er echt vlak langs. Verderop zagen we gnoe’s, die worden hier ‘wildebeest’ genoemd en later nog een kudde antilopen.

We hebben nog overwegen om de bewegende brug (de zogenaamde ‘suspensionbridge’) op te gaan, maar ook daar moesten we een behoorlijke enge trap af om erbij te komen, dus een foto moet dan wel genoeg zijn.

Daarna zijn we omgekeerd en rustig het park weer af gereden. Het was ook daar jammer dat het weer niet meewerkte, maar goed, we zijn er geweest en volgende week doen we het nog eens dunnetjes over, dan gaan we naar een behoorlijk groter Wildpark, een kleine 400 km rijden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Margate…

 

Het afgelopen weekend waren we vrij en hadden we weer voor 2 dagen een auto gereserveerd. 

We betalen daarvoor 5 Rand per km dat is € 0,36. Niet echt goedkoop maar een auto huren is natuurlijk nog veel duurder, dus op zich een prima service van GCF. En de kosten delen we, dat wordt al meteen via onze rekening gedaan hier binnen de organisatie! Prima geregeld.

Nicole is dus de chauffeur, dat doet ze graag en goed en ik navigeer met Google Maps. Allebei super oplossingen. We hebben op de eerste maandag met Lynette, de vrijwilligers-coördinator, voor weinig geld een Zuid-Afrikaanse simcard van Vodacom met “airtime” om te bellen en “data” voor internet gekocht. In het huis hebben we trouwens Wifi dat ook goed gaat. Zo bij de tijd als ik weet niet wat zijn we hier. We kunnen gewoon bellen in Zuid-Afrika in geval van nood en mochten ze ons nodig hebben zij ons ook. Whatsapp werkt en verder doen alle apps het natuurlijk ook gewoon.

Op zaterdag 17 februari wilden we naar de stad Margate, o.a. naar het Margate Art Museum. Het is allemaal heel erg dichtbij. Pech, gesloten wegens verbouwing en een nieuwe expositie die werd opgebouwd. Bij de ernaast gelegen biep even gaan vragen waar we het oude centrum konden vinden. Dat is er dus niet, wel een aantal winkelcentra die we allemaal al gezien hebben. Nog even bij één langs gegaan om wat ansichtkaarten te posten, ben benieuwd hoe lang ze erover doen voor ze in Nederland en Spanje zijn!margate-etc

We zouden lekker gaan lunchen en Larry’s Restaurant, dat vlakbij het strand is was een niet verkeerde aanrader. Na nog even wat foto’s te hebben gemaakt van het strand zijn we weer teruggelopen naar de auto. Veel hadden we niet gedaan, maar al met al toch heel wat afgesjouwd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondag 19 februari… later vandaag! 

 

Weer een nieuwe dag…

 

Altijd weer fijn als de nieuwe dag aanbreekt. Het ontbijt buiten op het terras is zo heerlijk!

Zoals ik al eerder schreef begint bij GCF de dag met de devotion. Althans 4x per week. Een samenzijn van medewerkers (ook het kantoorpersoneel) en kinderen. Er begint iemand een gospel te zingen en iedereen valt bij. Uiteraard “a capella”. Meestal worden er een paar gospels gezongen. Dat bezorgt ons elke keer weer kippenvel.

Het gezang wordt gevolgd door een gebed dat elke dag wordt gedaan door iemand anders. Met verzoeken voor gebeden voor zieken, voor collega’s die het moeilijk hebben etc. En ook andere aankondigingen, zoals verjaardagen, nieuwe kinderen die zijn opgenomen, nieuwe medewerkers etc. worden benoemd. Met name de jarigen worden dan even in het zonnetje gezet.

Ik heb een poging gedaan de zang op te nemen. Een audiobestand kan ik niet invoegen in deze gratis WordPress.com. Maar dit werkt ook! Gewoon voor het idee… stop het gerust als het genoeg is..

Dan begint de werkdag… Wij hebben al diverse werkzaamheden gedaan en niet altijd werd er op ons gerekend. Het was een beetje zoeken naar een ritme. Maar de laatste anderhalve week gaat het redelijk.

’s Morgens beginnen we met de was uitzoeken in de nursery. Daarna de bedjes opmaken. Op dinsdag worden de bedjes verschoond. Daarna gaat om 9.00 uur een van ons in de keuken helpen. Lunch klaarmaken voor de schooljongetjes die in de pre-school op het terrein verblijven en voor de kleintjes.

Vervolgens een pauze en daarna hadden we een klus in de store-room voor de kleding. Die is inmiddels geklaard, maar we moesten daar de gedoneerde zakken met kleding uitzoeken en sorteren. Aardig hoor maar in sommigen zaten ook kapotte kleding, alsof ze daar wat aan hebben. Dat vonden we echt vreemd. Onze kleertjes zagen er allemaal zo mooi uit. Was eigenlijk weer snel klaar.

Gisteren zijn we om 8 uur begonnen met een grote kast uit te ruimen met speelgoed en allerlei spelmateriaal voor binnen en buiten. We dachten dat we er wel een paar dagen mee bezig zouden zijn, maar het is alweer klaar.

Na de lunch gaan we dan weer een klein uurtje naar de keuken om lunchpakketjes, voor de grote kinderen die buiten het terrein naar school gaan, te maken.

Tussendoor zijn we ook regelmatig in de nursery bij de kleintjes of buiten. Maar voor ons allebei is dat toch wel heel vermoeiend. Dat had iedereen al voorspeld en ze hebben gelijk gekregen.

Wij werden sowieso gevrijwaard van de vroege ochtenddienst dus om 6 uur beginnen hoefden we niet. Maar toen we een keer weekenddienst hadden zeiden de andere 2 dat we echt om 6 uur in de nursery moesten zijn. Nou ja, prima natuurlijk.

Toen kwamen we daar met het idee, we gaan de kindjes uit bed halen en aankleden. Maar die liepen allemaal al vrolijk en fris en fruitig rond en toen bleek het de bedoeling dat we met ze voor de TV gingen zitten. Gewoon een beetje opletten. En de aunties zaten met elkaar te kletsen. We keken elkaar aan met het idee.. wat is dit? De volgende dag zijn we om 7 uur pas gegaan om te helpen met het ontbijt.

Volgende week hebben we middagdienst. Dan gaan we ons bezig houden met de grotere kinderen. Met huiswerk helpen of gewoon spelletjes doen. Hoe dat eruit gaat zien weten we nog niet echt, maar we zien wel.

In ieder geval lijkt het wat structuur te krijgen. Ze vinden het moeilijk om ons te laten werken hebben we wel eens het idee. We zijn tenslotte al ‘granny’s” of “gogo’s” (in het Zulu) 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.