Zwijmelen op Zaterdag #408 -Bruiloft…

Vandaag gaan we weer zwijmelen… en wel bij een nummer waar menig traantje bij wordt gelaten op de trouwdag van een dochter…

Voorbereidingen werden getroffen voor het huwelijk van mijn dochter en schoonzoon. Ze werd op 26 december in Carré ten huwelijk gevraagd door haar lief, heel bijzonder. Helaas moest de geplande datum in mei uitgesteld worden, maar een nieuwe datum in september werd al snel geprikt.

Ik wilde graag iets doen en heb voor elkaar gekregen dat ik de decoratie mocht verzorgen in het restaurant. Dat werd afgehuurd om deze dag met een heerlijk diner te vieren. Daar hoorden tafel(bloem)stukjes bij, ballonnen, slingers en andere decoratie!

En afgelopen dinsdag was het dan ook zover!

Het was een piepklein intiem gezelschap. Ze hadden al vanaf het begin gekozen voor een kleine bruiloft met alleen de getuigen. Dat waren haar vader en ik met partners, een zus en een heel goede vriend van hem. Daar werd alles op gebaseerd.

We hadden een hoop spullen weg te brengen en waren ook nog eens verantwoordelijk voor haar jurk en de outfit van hem. De bloemen en decoratie en niet te vergeten de ballonnen. Toen ik eenmaal bij haar thuis was viel alle spanning weg en heb ik overal van kunnen genieten, net als het bruidspaar en de gasten!

Het was een dag met alles erop en eraan! Een prachtig bruidspaar, een bijzondere trouwauto, een mooie ceremonie, bloemen, vrolijke, mooi aangeklede gasten, champagne, een heerlijk diner in een sfeervol restaurantje, bereid door een fantastische kok met een ontzettend aardige serveerster en de bruidstaart als toetje!

Alles liep zoals ze het echt hadden bedoeld en gehoopt en daar ben ik extra blij om. Ook had ik een speech geschreven en daar mijn moment voor gepakt. Na de speech heb ik het nummer van André Hazes “Wees zuinig op mijn meissie” laten horen, uit naam van haar vader en mij. En dat was voor iedereen best ook wel een emotioneel moment. Nodig was het niet hoor, want haar ‘man’ is nu al heel erg zuinig op haar. Maar het is in grote lijnen gewoon een heel toepasselijk nummer.

Mijn dochter getrouwd, zo fantastisch om dat meegemaakt te hebben, we zijn nog steeds aan het nagenieten! Of er een foto komt weet ik nog niet…

André Hazes
met
“Wees zuinig op mijn meissie”

Coronatijd in huis… (1)

Deze tijd van crisis met dat gevaarlijke virus was in het begin raar, angstig en elke dag spannend als we het nieuws keken en lazen. Heel bizar ook dat de hele wereld met hetzelfde te maken had.

Maar ik heb zelf deze Corona-tijd eigenlijk als heel erg relaxed ervaren. Van een rustig leventje waarin we al deden waar we zin in hadden en waarin we genoten van alles wat er op ons pad kwam, werd het een nog rustiger leventje binnenshuis, om te zorgen dat we niet ziek zouden worden en we ook niemand zouden besmetten. Iedereen deed wat goed voelde.

Dus voor ons geen afspraken, geen moeten, geen bezoek, gewoon op onszelf aangewezen. En echt… dat was heerlijk! Hoewel we het contact met mijn dochter en schoonzoon en de familie van Jan best wel misten. Maar zwaaiende familie voor het raam zagen we niet zitten. Gelukkig staat de techniek tegenwoordig voor niks en kon Jan met name zijn kleinkinderen via de telefoon wel zien.

Jan was vóór de beginperiode trouwens echt al een tijdje niet fit en hoestte behoorlijk. Hij kwam destijds met zoveel mensen in aanraking vanwege de fietsen die hij ergens kocht, weer verkocht of weggaf. Geen idee wat hij onder de leden zou kunnen hebben dachten we. We zijn dan ook direct in quarantaine gegaan, lees: thuis gebleven, af en toe boodschappen thuis laten bezorgen en 1x per week met mondkapje en handschoenen aan naar de supermarkt.

Wat was het vreemd stil op straat. Maar ook in huis. Zelf heb ik veel gelezen en lekker gerommeld op de laptop. YouTube filmpjes gekeken, veel muziek, en zelfs een paar vloggers ontdekt. En ook Netflix en Videoland waren populair.

Het ging best zo, Jan knapte na een paar weken op, wilde nog niet gaan fietsen maar vermaakte zich prima. Heel af en toe had hij weer een fietsje aan de boom staan en handelde dat gebeuren dan op afstand af.

Niemand wist hoe lang het allemaal zou duren maar na een maand of 2 hebben we toch wel heel af en toe wat familie ontvangen, op afstand dan en buiten.

Ook hoorden we via familie van Jan dat er zieken waren IN zijn familie, 7 in totaal. Gelukkig zijn de meesten weer beter, maar bij een van hen, van onze leeftijd, duurt het herstel wel erg lang. Mijn jongste oom (85) overleed aan Corona en ik maakte daardoor een uitvaart mee, passend bij deze tijd, 30 mensen in totaal, de gasten op uitnodiging. Bizar en kil, je wilt mensen toch omhelzen of op zijn minst een hand geven, maar dat ging niet. Maar al met al was het toch een mooi afscheid. En… dan komt dat akelige virus toch wel heel dichtbij.

We hebben in de eerste 2 maanden wel 3 keer een heerlijke autorit gemaakt. Even een ander ‘uitzicht’. Heerlijk relaxed de routes gevolgd die Jan had gefietst. Prachtig langs de Lek etc. Dieren, bloesems, planten, bomen, dorpjes… je komt ogen tekort, tenminste wij… Dat was wel heerlijk en we prezen ons gelukkig dat de maatregelen lang niet zo streng waren als in andere landen in Europa.

Dochter ging thuis werken, zoon op Gran Canaria kon niet eens werken, werkt bij TUI op het vliegveld en dat ging dicht en moest dus ook thuis blijven. De kleindochters konden niet meer naar school en kregen uiteraard online lessen. Het ging eigenlijk best.

Wordt morgen vervolgd…

Erica…

Tja en opeens dacht ik aan “zwemmen”. Meerdere mensen hebben me dat al gezegd, maar ik ben er ook niet zo gek op. Dus ik zei altijd, nee, niks voor mij.

Op Gran Canaria zwom ik wel. Tijdens het overwinteren eigenlijk elke dag tot het te koud werd. Want als je een zwembad voor de deur hebt hè… Het was dus echt wel heel gemakkelijk. Zwemmen is natuurlijk heel gezond, je gebruikt bijna al je spieren maar ze worden niet zwaar belast.

Op naar het zwembad dus…

Geïnformeerd bij het zwembad in Zeist. Vanwege Corona zijn er natuurlijk allerlei maatregelen getroffen. Banen zwemmen kan bijna elke dag, maar je moet wel reserveren. Per uur mogen er 24 mensen komen zwemmen en vol is vol. Ze hebben het zwembad in 3 delen verdeeld. 2 borstcrawlbanen, 2 snelzwembanen en 2 rustige banen.

Aan beide kanten van het 25-meterbad staan 12 stoelen, dus voor 24 mensen. Je kunt je tas en handdoek erop kwijt. Je komt met je zwemkleding al aan. Uitkleden, spullen in de tas en gaan, ik koos voor de rustige baan.

Want hé, ik ben tenslotte geen Erica Terpstra... want die kan nu vast nog steeds knoertesnel zwemmen.
Ik zwem inmiddels 11 banen heen en terug, dat is 550 meter, in bijna een half uur. De zwemtijd is 45 minuten dus ik kan het nog wat verlengen.

Maandag of dinsdag ga ik voor de 6e keer. 2 x per week is goed te doen. Het voelt heerlijk als ik het gedaan heb! En dat ik alleen ga vind ik heerlijk. Ik hoef niet zonodig met iemand samen want ik wil zwemmen (bewegen) en niet kletsen.

Maandag waren er 3 oudere dames (ja echt, nog ouder dan ik) in de rustige baan aan het zwemmen, nou meer aan het dobberen. En maar kletsen met zijn drietjes over van alles en nog wat, heel gezellig voor hen hoor, het was dat uur gewoon een babbelbaan. Toen ben ik maar lekker uitgeweken naar het andere vak want hoewel ik niet echt heel hard ga, werd ik daar steeds opgehouden.

3 dobberende dames

Ik heb het nog niet heel druk meegemaakt en dat is wel lekker. Eén keer waren er maar 6 mensen in het hele bad. Ik ga steeds om 12.00 uur, dan is het blijkbaar extra rustig rondom lunchtijd. Eigenlijk ben ik binnen een uurtje weer thuis. Het is heerlijk. Als ik thuis kom gaan we eerst lunchen. Dan staat de tafel al gedekt en kan ik meteen aanvallen, want dan heb ik flinke trek!

Ik weet zeker dat het helpt aan het verlagen van mijn glucosewaarden en natuurlijk hoop ik dat ik langzamerhand van de pillen afkom. Want wat ik wil is een betere gezondheid…

Wie houdt er echt van zwemmen? En doe je dat ook regelmatig?

Help! Ik moet bewegen…

Bewegen…

Bewegen is goed voor ieder mens en dus ook voor mij. Het is zelfs een must om mijn Diabetes 2 onder controle te houden.

Maar… ik ben nooit van mijn leven zo’n enthousiaste “beweger” geweest en zal dat ook nooit worden. Vroeger zat ik meestal te lezen en speelde in vergelijking met mijn zusje niet heel veel buiten. Zeker niet in de winter.

Maar natuurlijk heb ik wel “gesport”, als je het zo mag noemen… ik noem het zelf liever “bewogen” 😉 .

Mijn moeder vond het belangrijk dat ik buiten school ook iets extra’s deed. Ik ging dus op de gymnastiek-club. Daar was ik niet dol op want ik was er gewoon niet goed in. Ik was altijd de kleinste en moest altijd als eerste in de rij staan… Dus als eerste beginnen met wat voor oefening er ook werd gedaan, eigenlijk net als op school. Echt niet leuk hoor. Ik herinner me dat ik er vaak weer af wilde maar er dan het volgend jaar weer op moest.
En natuurlijk moest ik zwemmen leren. Mijn vader leerde ons zwemmen aan een haak en later hadden we schoolzwemmen in de 5e klas.

Ben na de lagere school 4 jaar met de fiets heen en weer naar de middelbare school gegaan, ik deed er 15-20 minuten over.

Hardlopen… ook geen succes vanwege mijn zwakke enkels die ik dus bleek te hebben. Een klapbeen had ik ook regelmatig, dus helaas…

Ik heb een racefiets gehad, een Koga Miyata, echt een heerlijk fietsje maar na 2 jaar was ik er wel klaar mee. Ik ging wel altijd mee naar de wedstrijden die mijn ex fietste, dat wel… en sleepte dan met wielen, een koelbox, een tas en een stoel… ook niet niks hoor!

Wandelen… wel regelmatig gedaan natuurlijk, wie dat dat nou niet. Met een buurvrouw in Brabant, we wilden ons zelfs inschrijven voor de Nijmeegse 4daagse, tot ik last van mijn knieën kreeg en ik in het bos op onverharde wegen echt alleen maar naar de grond aan het kijken was, bij wijze van spreken geen boom zag staan en ondanks dat toch vaak gevallen ben. Ook niet echt een succes.

Ik ben fietsen eigenlijk pas leuk gaan vinden toen ik in 2007 in Brabant mijn eerste elektrische fiets kreeg. Echt ideaal die ondersteuning. Mijn huisarts daar zei altijd, je moet maar zo denken, als je niks doet kom je niet vooruit, dus je beweegt.

Een 9-daagse fietsvakantie gedaan in mijn eentje in 2015 op een nieuwe, dat was heerlijk. Maar ja, die 9 dagen, wat zetten die nou voor zoden aan de dijk. Maar het was wel heel er goed voor mijn ‘mind’. En… na een paar keer vallen met zo’n fiets, bij de meesten wel bekend dat ik daar goed in ben, had ik er angst voor en mijn elektrische fiets is verkocht.

Ik heb nu een kleine Gazelle Maxinette, framemaat 48 en 24″ wielen. Dus… ik kan zomaar met mijn voeten bij de grond als ik moet stoppen en ik blijf mobiel in mijn woonplaats. Fietstassen erop voor de boodschappen en karren maar.

Dus… wat moet een mens kiezen als je moet bewegen terwijl je eigenlijk niks echt leuk vindt? Ik vertel het de volgende keer…

Diabetes 2…

Diabetes 2, en mijn daarvoor eerder eigengemaakte eetgewoonten. Helaas moet ik toegeven dat ik wel weer het een en ander heb losgelaten.

Het feit is dat ik nog wel koolhydraatbeperkt brood, pitten, zaden, noten en pinda’s at (en nog eet) en meer groenten. Maar langzamerhand toch weer de verkeerde kant op ben gegaan.

Een jaar geleden was ik me weer wezenloos geschrokken want de gemiddelde glucosewaarde, de HbA1c waarde, was echt gruwelijk hoog.
Het moet onder de 53 mmol/mol blijven.

  • Mensen, ik heb er echt geen verstand van hoor, ik hoop dat het een beetje waarheidsgetrouw is wat ik hier schrijf.

Goed, in augustus 2019 was het gemiddelde 70. Dat was dus schandalig hoog, een fikse tegenslag én ik was heel erg geschrokken. De nuchter geprikte glucosewaarde was op die ochtend 12. En ook al voel ik er niks van, want ik voel me prima, het is gewoon veel te hoog en de ziekte is en blijft een sluipmoordenaar.

Waar ben je toch mee bezig dacht ik… Ik heb gewoon mijn kop weer in het zand gestopt, alsof Diabetes 2 niks bijzonders is. Ik slikte dus al 1,5 jaar medicijnen en nu moest er weer een pilletje bij.

Tja.. dacht ik, je bent een sukkel want je doet het allemaal zelf. Er moest weer iets gebeuren.

Dan maar echt geen suiker meer… Hoewel ik nergens suiker aan toevoeg ben ik weer goed op gaan letten op de koolhydraten en daarmee de suiker. Maar het werkte wel, ik viel zelfs vanzelf wat af.

En om het verhaal niet allemaal te lang te maken, het gemiddelde was bij de laatste controle 49 en de nuchtere waarde was 8. Dat laatste is natuurlijk een momentopname en mag nog wel lager.

Er mag nog geen pil af, maar zonodig een halfje minder, omdat ik me heel vroeg in de ochtend, zeg om een uur of 5, soms niet zo lekker voel en het gevoel heb… ik moet iets eten. Dus het zou kunnen dat mijn glucosespiegel dan te laag is. Nog niet gedurfd eigenlijk.

Maar mogelijk na de volgende (uitgebreide jaarlijkse ) controle kan ik echt een pil laten staan. En dat is precies de bedoeling…

Een mens blijft ermee bezig en dat is goed, want ik moet natuurlijk ook bewegen… maar dan anders, daarover later…

Valentijn en 3 jaar…

Vandaag is het Valentijnsdag! Dat zal niemand ontgaan zijn!

Vandaag 3 jaar geleden hebben Jan en ik onze liefde/relatie bekend gemaakt! Wat een feest was dat!

Hij had het al lichtelijk aangekondigd op zijn blog, als zijnde een ‘bom’ in blogland. Niemand wist (een enkeling had een vermoeden) dat wij elkaar gevonden hadden. Maar op Valentijnsdag maakten we het officieel!

De reacties waren overweldigend! Iedereen was zo blij voor ons en dat is nog steeds zo, hebben wij het idee! We waren die dag niet bij elkaar, maar we voelden dat het niet klopte en ik ben in mijn auto gestapt en binnen een uur zaten we samen op de bank

Wie had gedacht dat wij 3 jaar later nog zo gelukkig zouden zijn?

Wij zelf wel! Onze liefde is alleen maar gegroeid!

En nog steeds prijzen we ons gelukkig dat we elkaar op 20 september 2015 voor het eerst in het echt ontmoet hebben. Met zoveel raakvlakken die wij in ons leven zijn tegen gekomen, maar dan toch ook weer allebei op een andere manier.

En iedereen mag het weten, we genieten nog elke dag en sinds de CBD olie in Jan’s leven is gekomen dubbel en dwars.

Het is zo bijzonder dat ik het filmpje dat ik toen maakte nog maar een keer van stal heb gehaald…

En… wij zijn van plan om samen heel oud te worden!

Vandaag vieren we in ieder geval ons 3-jarig samenzijn!

Kop gestoten…

Anderhalve week geleden werd ik aan mijn neus geopereerd. In de Mohs kliniek waar je vooral veel tijd kwijt bent aan wachten.

Nou is dat helemaal niet erg hoor, ik had er rekening mee gehouden, telefoon met internet mee en mijn e-reader, de tijd ging best snel. En natuurlijk was mijn lief erbij die ook voor de nodige afleiding zorgde.

Maar ja, je moet dan ook vaker dan normaal bij een ziekenhuisbezoekje naar de wc. En daar gebeurde het…

Het voorste deel van het handdoekenautomaatje waar de papieren handdoeken in zitten bleek niet goed te zijn vastgezet. Ik trok er een handdoekje uit en kreeg vervolgens vol de voorkant van dat ding op mijn voorhoofd..

Nog een mazzel dat ik niet zo groot ben, anders was die klep zeker weten op mijn net geopereerde neus terecht gekomen.

Ik heb het uiteraard meteen gemeld. Ze schrokken heel erg bij de balie. En ze hebben het die dag meteen provisorisch met een dikke vette leukoplast pleister vastgezet. De plek op mijn voorhoofd voelt nog steeds pijnlijk, maar ook dit had dus veel erger kunnen aflopen.

Een bijzonder vakantietje…

En weer is mijn jongste kleindochter Natalia bijna jarig… ze wordt zondag 16 jaar! En ja… daar wil oma natuurlijk heel graag bij zijn.

Plaatje van internet

De accommodatie voor januari had ik vorig jaar oktober al gereserveerd via Booking.com, een studio in hetzelfde complex waar ik jaren heb overwinterd. De vluchten waren ook geboekt, alles was eigenlijk alweer geregeld voor een paar daagjes zon en familie- en vriendenbezoek.

En toen, in november toen ik daar alleen was, kwam dat telefoontje van mijn lief… Hij vond er niks aan alleen… Hij wilde bij me zijn en ja ik natuurlijk ook bij hem. Enne… of ik maar die vluchten in januari voor hem ook wilde boeken…

Je moet weten, Jan heeft nog nooit gevlogen, het kwam er vroeger niet van om vliegvakanties te houden vanwege zijn grote gezin en ach… echt nodig vond hij het niet. En tijdens de 18 jaar dat hij ziek was, was het helemaal nooit aan de orde. De angst had hem toen in zijn greep voor het vliegen.

Ik kon het niet geloven, hoewel hij wel al eerder had gezegd dat hij ook díe stap wilde zetten. Hij heeft die angst afgeschud en gaat nu, zoals een kind dat nergens bang voor is, blanco het vliegtuig in.

Het leukste is dat hij eindelijk mijn zoon en zijn vrouw in het echt gaat ontmoeten!

En morgen vertrekken we dus. We zijn aan het pakken en alles aan het doen wat aan zo’n vakantietje vooraf gaat… Huisoppas is weer geregeld!

Tickets voor de trein hebben we ook op zak… ook dat gaan we samen voor de eerste keer doen, in een trein stappen.. Voor mij ook de allereerste keer naar Schiphol…

Eenmaal op Gran Canaria stappen we in een bus naar het appartementencomplex…

AL met AL weer een nieuwe uitdaging, waar we allebei zin in hebben!

HIEPERDEPIEP en Zwijmelen op Zaterdag – 276

 

Zwijmelen op Zaterdag

En ja hoor, weer een HIEPERDEPIEP!

Want, mijn lief wordt volgende week 65 jaar! 

Nog een paar dagen, maar morgen gaan we het al vieren met een gezellig etentje met de familie!

Lieve Jan, alvast van ❤ te gefeliciteerd en natuurlijk hoop ik je verjaardag nog vele jaren samen met jou te mogen vieren!

Nee, nog geen AOW, daar moet hij nog 1 jaar en 4 maanden op wachten…

Tony Christie 

met 

“Happy Birthday Baby”
 

En voor de liefhebbers, hier ook de uitvoering van Lee Towers! 

Klik op de kikkerknop hieronder om je linkje te plaatsen van je zwijmelinzending!

Kerst alweer voorbij…

 

We hebben een heerlijke kerst gehad… 

Zondag de 24e samen een kerst-buffet-brunch gevierd met mijn dochter en schoon en alle 7 kinderen van Jan met aanhang en de 3 kleinkinderen.
Ik miste mijn eigen zoon en zijn gezin nu wel erger dan anders.. maar ik heb hem via Facetime even aan iedereen laten zien en voorgesteld en dus ook zelf weer even ‘levend’ gezien! 

De voorbereidingsdagen waren heel relaxt, we hadden alles mooi op tijd op de rit. Wel raar dat je je dan de nacht ervoor afvraagt of je wel van alles genoeg hebt en daar dan 1,5 uur van wakker kunt liggen…

Op vrijdag hadden we samen de laatste boodschappen gedaan…
Op zaterdag de stoelen en tafels op hun plek gezet, 2 appeltaarten gebakken, 2 rollades gebraden voor het eerst in de oven (echt goed gelukt), dus mijn kleine oventje draaide overuren en een grote zalsalade gemaakt.
Kerstbrood en tulband, een giga leverworst en een giga gekookte worst van de beste slager uit Heemskerk laten halen en allerlei soorten broodjes.

Het was erg gezellig en we hadden dan ook letterlijk en figuurlijk een heel voldaan gevoel, heerlijk! 

Het hele plaatje zien? Klik erop… 

Op 1e Kerstdag lekker rustig aan gedaan, ’s middags een wandeling gemaakt door Zeist en de restjes opgegeten.

Op 2e Kerstdag naar de kerk geweest en ’s middags naar mijn lieve dochter deze dag gevierd. Heerlijk gegeten en mooie gesprekken gevoerd.

Niet veel tijd gehad om bij iedereen te lezen en ik ga het ook allemaal maar niet inhalen, dan kom ik niet meer achter die laptop vandaan en dat is niet de bedoeling!

Ik hoop dat iedereen ook mooie Kerstdagen heeft beleefd en nu op naar het nieuwe jaar 2018!