Een bijzonder vakantietje…

En weer is mijn jongste kleindochter Natalia bijna jarig… ze wordt zondag 16 jaar! En ja… daar wil oma natuurlijk heel graag bij zijn.

Plaatje van internet

De accommodatie voor januari had ik vorig jaar oktober al gereserveerd via Booking.com, een studio in hetzelfde complex waar ik jaren heb overwinterd. De vluchten waren ook geboekt, alles was eigenlijk alweer geregeld voor een paar daagjes zon en familie- en vriendenbezoek.

En toen, in november toen ik daar alleen was, kwam dat telefoontje van mijn lief… Hij vond er niks aan alleen… Hij wilde bij me zijn en ja ik natuurlijk ook bij hem. Enne… of ik maar die vluchten in januari voor hem ook wilde boeken…

Je moet weten, Jan heeft nog nooit gevlogen, het kwam er vroeger niet van om vliegvakanties te houden vanwege zijn grote gezin en ach… echt nodig vond hij het niet. En tijdens de 18 jaar dat hij ziek was, was het helemaal nooit aan de orde. De angst had hem toen in zijn greep voor het vliegen.

Ik kon het niet geloven, hoewel hij wel al eerder had gezegd dat hij ook díe stap wilde zetten. Hij heeft die angst afgeschud en gaat nu, zoals een kind dat nergens bang voor is, blanco het vliegtuig in.

Het leukste is dat hij eindelijk mijn zoon en zijn vrouw in het echt gaat ontmoeten!

En morgen vertrekken we dus. We zijn aan het pakken en alles aan het doen wat aan zo’n vakantietje vooraf gaat… Huisoppas is weer geregeld!

Tickets voor de trein hebben we ook op zak… ook dat gaan we samen voor de eerste keer doen, in een trein stappen.. Voor mij ook de allereerste keer naar Schiphol…

Eenmaal op Gran Canaria stappen we in een bus naar het appartementencomplex…

AL met AL weer een nieuwe uitdaging, waar we allebei zin in hebben!

Advertenties

De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

Stoere buuf…

Mijn buurvrouw Alie, van 2 huizen verderop, is al jaren weduwe, echt een taai mens en een voorbeeld voor veel vrouwen!

Ze heeft al heel lang een erg nare vorm van kanker, bijna 25 jaar, waar ze steeds voor behandeld werd. Vorig jaar een zware operatie en revalidatie gehad doordat er iets getransplanteerd moest worden. Ik zal jullie de vorm besparen.

Maar Alie is er weer… een zelfstandige vrouw, die planten en bomen uitrukt, regelmatig met haar schutting in de weer is, echt altijd aan het rommelen is in huis en tuin. Ze helpt ook mijn andere buufje in de tuin als dat zo uitkomt. Ze zit vaak al vroeg op de fiets om boodschappen te doen.

Toen ik laatst uit mijn slaapkamerraam keek zag ik haar bezig… Het golfplatendak van haar schuurtje lag vol bladeren. En Alie haalde ze er, op een hoge ladder of trap staande, dus persoonlijk vanaf…

Een emmer op het dak, met een bezem de bladeren naar haar toehalen, alles in de emmer doen. Naar beneden met emmer, de ladder verzetten en weer hetzelfde ritueel. Stoer of niet?

Oh ja… ze is wel 83 hoor! 

Update 13-12-2018: Aly is 87 jaar! 

Helaas voor Alie kan ze nu wel weer opnieuw beginnen want het dak ligt alweer vol, maar ik denk niet eens dat ze dat erg vindt.

Zwijmelen op Zaterdag – 312

 

Zwijmelen op Zaterdag

Zwijmelen op Zaterdag… heerlijk!

Zwijmelen bij het programma ‘De Beste Zangers’ ook heerlijk! 

Soms is het even wennen aan de nieuwe deelnemers waar je nog nooit van gehoord blijkt te hebben. Davina Michelle bijvoorbeeld, een meisje van nog geen 23, dat sinds begin 2017 elke week een Engelstalige cover op haar YouTube kanaal zet, inmiddels 455.000 abonnee’s heeft en 104 video’s heeft geplaatst.

In de Beste Zangers is het de bedoeling dat men voor elkaar zingt, en toen Glenn Faria aan de beurt was om te horen wat er voor hem werd gezongen, kwam Davina uit haar comfort-zone en zong in het Nederlands het nummer ‘Het duurt te lang’. Eigenlijk is het een rapnummer en het bestaat al een aantal jaren. Ben geen fan van rap, dus nog nooit gehoord. Maar het is geweldig vertolkt door deze mooie dame!

Davina Michelle 

met 

“Het Duurt Te Lang”

 

We konden over alles praten, alles
Maar alles ging over de liefde, we vergaten alles
In een brief, een smsje, in een liedje schreef ik
Ik zal alles voor je doen en voor je liefde leef ik
En die liefde kreeg ik, en vaak in overmate
Je kon de drempels van het leven aan me overlaten
Je zag die meiden haten want ik had m’n superheld
Je had je vrienden net te vaak over mij verteld
Nu staren we samen naar de tafel met de mondjes dicht
Blikken die vanzelf spreken in ons gezicht
Ik heb het overgrote deel van alles aangericht
Maar ik rijd te lang in deze tunnel en ik zie geen licht
Dus doe je ogen dicht voor onze laatste set
En denk terug aan het kleine huisje met het kleine bed
Shit, maar morgen is de pijn terug, staan we uren op de halte rijdt de trein terug

Het duurt te lang
We staan hier al een tijdje en we moeten door dus voor de laatste keer het spijt me
Het duurt te lang
Het duurt te lang
We staan stil
Wat jij wil, wat ik wil
Het duurt te lang


Twee stille mensen aan de tafel het is geen gezicht
Ik kan die route niet belopen met mijn ogen dicht
Je weet precies wat ik ga zeggen, ‘k weet het ook van jou
En op het eind vertel ik vast hoeveel ik van je hou
En daarna slaan de deuren weer en breekt er weer een glas
Daarna valt er weer een traan en pak ik weer m’n tas
En daarna hou ik je weer stevig vast
En leg me kleren weer terug in de kast
Dus ik hou je nog een poosje vast want dan vergeet je nog hoe boos je was
Maar de pijn blijft zitten dus het helpt niet
Dus waarschijnlijk is het morgen weer hetzelfde lied
De tekst komt op hetzelfde neer in dezelfde beat
Een soort van gouden verf op een blok verdriet
Conflicten zijn normaal maar het moet ons niet verstikken
Mijn tranen vallen niet dus ik laat het liedje snikken


Het duurt te lang
We staan hier al een tijdje en we moeten door dus voor de laatste keer het spijt me
Het duurt te lang
Het duurt te lang
(We staan stil)
(Wat jij wil, wat ik wil)
Het duurt te lang


Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

HIEPERDEPIEP… Zwijmelen op Zaterdag – 300

 

HIEPERDEPIEP
Zwijmelen op Zaterdag

Vandaag vieren we # 300 van
Zwijmelen op Zaterdag…

Wat een mijlpaal mensen!

 

Ook namens Marja wil ik alle deelnemers heel hartelijk bedanken voor de prachtige, ontroerende, oude, nieuwe, leuke en bijzondere nummers die er zijn geplaatst in bijna 6 jaar!

En uiteraard bedank ik ook onze lezers en luisteraars voor de trouwe bezoekjes en de leuke reacties.

En natuurlijk gaan we gewoon door hè… en hoe leuk zou het zijn als we weer wat meer inzendingen zullen krijgen na de vakantietijd!

Mijn inzending van vandaar komt als nummer 5090 in het Zwijmeloverzicht!

Het wordt weer een oudje, ik hoorde dit nummer van de week op de radio.
Maar vandaag verpakt in een nieuw jasje!

“At Last” oorspronkelijk een nummer uit 1942 en het bekendst geworden door Etta James, maar nu uitgevoerd door Beyoncé! 

 

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

 

HIEPERDEPIEP voor mezelf…

 

Yeahhhh… ik ben dus jarig vandaag!

Ik ga nu wel hard naar de 70.. kan het me niet voorstellen hoor, maar het is wel zo,
68 hele jaren ben ik inmiddels op deze wereld…

In ieder geval vier ik mijn verjaardag niet uitgebreid, maar ik zorg wel voor wat lekkers bij de koffie en wat broodjes, dus wie er komt van de familie of andere naasten is van harte welkom.

Soldaat van Oranje…

 

Afgelopen weekend heb ik 2 fijne dagen met Diana achter de rug.

De musical Soldaat van Oranje was echt prachtig.

Wat een spektakel en wat een emoties. 

Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen maar het zit allemaal heel ingenieus in elkaar daar in die hangaar in Katwijk. En om dat uit te leggen? Nee hoor, ga zelf maar kijken!

Eerlijk gezegd heb ik me nooit zo verdiept in het verhaal van Erik Hazelhoff Roelfzema, anders had ik er natuurlijk al veel eerder heen gewild. Maar nu wil ik het boek ook lezen en de film zien.
En.. het boek heb ik alvast digitaal, wat een bofbips ben ik ook!

Katwijk is trouwens een leuk dorp, op vrijdagmiddag hebben we daar lekker rondgewandeld en een heerlijk ijsje gegeten in het zonnetje.

Het dorp is veel groter dan ik me had voorgesteld. Toch erg dat ik daar nog nooit was geweest. En… ik heb na maanden de zee weer eens gezien! Al was die wel ver weg want het is een breed strand daar en er werd van alles opgebouwd. De parkeergarage, gebouwd onder de duinen langs de boulevard, wat een inventief stuk werk en een heel erg slimme oplossing. Want druk was het er en zal het met mooi weer altijd wel zijn.

We verbleven in het Van der Valk hotel in Sassenheim, in een prachtige kamer met heerlijke bedden en erg goed eten.

Warme geitenkaas delen met zijn tweetjes!

Onze moeder- en dochterdagen zijn altijd super. Genoten van ons samenzijn. Op één puntje na…

Slapen in één kamer is nog steeds niet praktisch. Mijn dochter kan niet goed tegen allerlei geluiden, ze slaapt moeilijk in en heel licht.
Over onze snurkperikelen heb ik al eens eerder geschreven…pfff

Hier een stukje uit het verslag van onze Bulgarije-vakantie in 2009:
De eerste aanblik was al geweldig! We checkten in en vroegen meteen maar of er misschien een kamer met 2 slaapgedeeltes vrij was, we wisten zeker dat ze die ‘suites’ hadden, alleen niet in het pakket van de reisorganisatie waar wij hadden geboekt. Maar helaas was de receptioniste niet echt aardig en zei dat het complex vol was en we er niet voor hadden betaald. Dat we dat heus wel wilden doen wilde ze blijkbaar niet horen dus we dachten, we gokken het wel die eerste nacht.
Na ons avontuur in Düsseldorf (klik HIER) wisten we al dat we voorzorgsmaatregelen moesten treffen..dus…ik had mijn ‘anti-snurkpleisters’ bij me, Diana had oordoppen. Eigenlijk dachten we / hoopten we dat we wel goed voorbereid waren. Helaas, het hielp allemaal niks…de decibellen vlogen dat arme kind om de oren en als ze in totaal 2 uur had geslapen was het veel. Ik voelde me heel schuldig en er moest dus echt een oplossing komen! Dat gesnurk van mij zou onze hele vakantie kunnen verpesten. ’s Morgens zou de Neckermann host komen om enige uitleg en tips te geven over het complex en de gebruiken in Bulgarije, dus we hebben hem meteen onze vervelende ervaring verteld met de receptioniste en of hij alsjeblieft iets kon regelen. 
Om een lang verhaal kort te maken…er bleek genoeg plaats te zijn en Diana kreeg een aparte kamer, waar ze overigens alleen maar sliep, schuin tegenover die van ons samen. De host had zijn best voor ons gedaan!!!

Nu heb ik bijna 2 jaar een MRA beugel om het snurken tegen te gaan en de  apneu, waar nogal vaag over werd gedaan. De testen moesten eerst al opnieuw. En ook de MRA tandarts was er niet zeker van omdat ik de symptomen niet heb. Dus.. heb ik dat nou wel of niet? Gevolg is, ik draag dat ding dus niet. Mijn lief heeft geen last van mijn geluidjes, komt waarschijnlijk omdat hij zelf over het algemeen ook heel goed slaapt.

Maar natuurlijk heb ik hem deze nacht wel ingedaan, ging zelfs heel moeilijk. Ondanks dat was deze nacht voor dochterlief toch echt weer een bezoeking, terwijl zij toch weer oordopjes in had gedaan, die het geluid iets zouden moeten dempen. Voelt niet fijn natuurlijk, als je hoort dat je kind meer dan de halve nacht wakker ligt en jij zelf 6 uur achter elkaar hebt geslapen…

Maar al met al (oh nee, zonder Al) heb ik samen met mijn dochter een geweldig uitje gehad. We gaan het nog wel weer eens overdoen, maar we hebben al afgesproken dat we dan ergens een appartementje huren met 2 slaapkamers! Net als in onze vakanties op Kreta, Ibiza en Mallorca.

 

Kindje-op-moeders-schoot…

 

Een tijd geleden wilde ik wat meer echte planten in mijn huis, meer thuis zijn, en zeker niet meer overwinteren omdat je ze dan door een ander moet laten verzorgen, maakte dat mogelijk!

Vroeger had ik heel veel planten, ook van die hangers en klimplanten, soms leek het wel een oerwoud.

Een van de leukste planten vond ik altijd “Kindje-op-moeders-schoot”. Leuke bontgekleurde bladeren heeft die. En dan die kindjes die zich ontwikkelen op de grote bladeren. Die heb ik vroeger ook wel eens gehad, dus die kocht ik!

Helaas stond hij waarschijnlijk niet licht genoeg, dacht ik hoor, want de buitenste, onderste blaadjes van de moederplant werden aan de randen bruin. Ik baalde heel erg want toen ik hem kocht was hij zo mooi. Uiteindelijk maar weggedaan en weer een nieuwe gekocht bij R.anzijn.

Meteen maar gevraagd wat er mis was gegaan en dat was mijn manier van water geven. Je moet deze namelijk water geven op een schotel, het vocht op laten zuigen en dan terug in de buitenpot zetten. Dus ik dacht, deze nieuwe moet het zeker goed gaan doen.

Mijn dochter kwam een keer en zag de nieuwe plant, jeetje zei ze.. wat is daarmee gebeurd, die zag er vorige week niet uit. Haha… leuk dat het haar opviel. Ik had al wat blaadjes met kindjes gered van de oude en die voor haar in een glas gezet om wortels te maken.. Mmmmm de blaadjes worden ook al bruin, staan te lang in het water, nog geen zin/tijd gehad om ze in een potje te zetten…

Maar… na een paar weekjes begon ook deze plant weer kuren te vertonen, wat ik verkeerd deed, geen idee, maar hij zit weer in de GFT bak en ik dacht, ik koop ook geen nieuwe meer. Maar weer deed ik het nog steeds verkeerd en nu blijkt dat die planten met hun voeten altijd in het water moeten staan.

Dus misschien waag ik nog eens een poging…

Een pannenkoekenplant zoals bij Sammie (waardoor ik voor dit logje geïnspireerd werd) lijkt me ook wel leuk, die ziet er wel heel dankbaar uit.

Vraagje: houden jullie ook van planten en doen ze het ook altijd goed? 

 

Bolletjes…

 

Voor het eerst heb ik in een pot eind vorig jaar wat bloembolletjes geplant! Ik vond het eigenlijk altijd allemaal maar gedoe en gunde me er geen tijd voor. 

Maar heel vaak dacht ik, het lijkt me toch zo leuk. Dus ik heb wat bolletjes bewaard van die kleine narcisjes die ik dan in het voorjaar voor binnen kocht en heel erg van genoot.

Wat heb ik in die pot gedaan? Een mengsel van die kleine, overgehouden narcisbolletjes en de tulpenbollen die ik vorig jaar bij het afscheid van mijn kleindochter Natalia kreeg, na haar weekje vakantie!

Ik had een zakje echte bloembollen-potgrond gehaald en de boel erin gepoot, geplant, hoe noem je dat eigenlijk. Ik hoopte dat ze in fases op zouden komen.

En ja hoor… op een bepaald moment kwamen er allemaal puntjes naar boven. Tijdens de vorst hebben we de mand in de blokhut gezet om te voorkomen dat er iets mis mee zou gaan omdat het zo koud was.

En nu… nu komen de narcisjes al bijna uit en groeien ook de tulpen goed! Voordat daar bloemen aankomen… zal nog wel even duren! Goed geregeld zo en ik vind het nu zo leuk!

Wordt vervolgd als ze allemaal in bloei staan!

Vraagje aan de tuinmannen- en vrouwen: Moet ik ze nu weer binnen gaan zetten met de vorst die eraan komt in het weekend? 

 

Dag met een gouden randje…

 

Gisteren, 31 januari, was het met recht een dag met een gouden randje! 

Allereerst gingen wij Rietepietz ontmoeten.. door Jan altijd de ‘weblog-queen’ genoemd. Klik HIER voor zijn ondeugende verslagje van deze bijzondere dag. En HIER voor dat van Rietepietz, ook al een beetje ondeugend!

We waren ruim op tijd in de afgesproken plaats maar het was even zoeken naar de juiste parkeergarage!

Eenmaal gevonden kwamen we op de Markt de hoek om en ja hoor, daar stond Rietepietz te schuilen voor de regen voor het oude raadhuis. We zouden haar overigens ook uit duizenden herkend hebben. De begroeting was warm en hartelijk en we wandelden met zijn drietjes eerst naar het kapelletje waaraan Riet altijd even een bezoekje brengt, als ongelovige, als ze in Delft is.

We hadden geluk, er ging net iemand uit, dus we waren ‘onder ons’. Er was een mis in de kerk waar het kapelletje bij hoort en we konden meegenieten met de zang van een prachtig koor. We lieten alle drie een kaarsje branden en hadden alle drie onze eigen gedachten daarbij.

Riet vindt ons een mooi stel, dat is toch wel heel fijn om te horen. Als RK mensen kunnen we, als we dat al zouden willen, niet nog een keer in de kerk trouwen. Zij had daar haar eigen Rietepietz-idee over en heeft ons in de “Maria van Jesse-kapel” de ‘zegen van boven’ gegeven! Dankjewel lieve Riet, dat is iets wat alleen jij maar kunt bedenken!

Het was een ontroerend moment toen ze ons de onderstaande (middelste) foto (op A4 formaat) aanbood. Kijk zelf maar…

We waren er stil van!

Na dit mooie moment vertrokken we om een lekker restaurantje op te zoeken om gezellig te gaan lunchen. Er is genoeg keuze in Delft en we stapten binnen bij ‘Eetcafé Het Walletje’ dat dus een zeer goede keuze bleek te zijn. We hebben heerlijk gegeten en heel veel gepraat.

Voor Riet was deze ontmoeting tevens even een leuke break, want haar leven bestaat op dit moment eigenlijk alleen uit ‘zorgen voor haar Henk’, zoals de vaste lezers van haar wel weten. Met dank aan dochter Inge die dit mogelijk maakte! We hebben alle drie genoten! Leuke foto’s gemaakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dus ook deze ontmoeting met een blogster is weer, zoals tot nu toe alle ontmoetingen, goed uitgepakt. Eigenlijk wisten we dat wel al van tevoren maar dit werd met de echte ontmoeting ook bevestigd…

Nadat we Riet op de hoek van haar straat weer hebben afgezet, en snel nog even geknuffels hadden, reden we naar Abbenes. Daar wonen Joop en Ineke… vrienden van mij die ik al meer dan 50 jaar ken. Met Joop ben ik samen met mijn buufdinnetje Nicole een jaar geleden naar Zuid-Afrika geweest. We kwamen rond 15.00 uur aan en de tijd ging al snel heel erg rap voorbij. We mochten blijven eten, wat heerlijk was, en we hebben genoten van de mooie gesprekken met elkaar.

Gewoon een superdag gehad, deze laatste dag van januari. De komende maand zullen er ongetwijfeld weer leuke, bijzondere dagen voorbij gaan komen!