Dansende koeien…


Afgelopen zaterdag had ik de gelegenheid om bij een boerderij in de buurt de koeien te zien dansen in de wei. Die mochten na de lange winter eindelijk weer naar buiten… 

Echt ontzettend leuk, alles zat mee, prachtig weer met de zon erbij, vrolijke grote mensen en heel veel kinderen. Wat een spektakel zeg! Ik heb genoten.

De koeien kwamen super uitbundig naar buiten rennen en maakten de gekste bokkensprongen. Je zal toch de hele winter binnen hebben gestaan zeg? Logisch toch? Renden door het relatief kleine weilandje van de ene hoek naar de andere. Na een kwartiertje werden ze rustiger en begonnen ze te grazen. Mmmmm dat gras zal ook weer heerlijk zijn voor ze!

Dit meemaken herinnerde mij aan een verhaal uit het boek “Larie en Liefde” van ons aller Kakeltje genaamd “Karnemelk met slagroom”.

Bedankt Mirjam dat ik het mag plaatsen! ❤️

Het is winter en je staat op stal waar het net zo druk is als in een potje met pieren. Samen met je soortgenoten stink je een uur in de wind. Wás er maar wind. De enige winden die in de stal waaien zijn losse flodders, terwijl je juist zo houdt van frisse lucht. Voor een pluk Hollands gras doe je een moord.
Je hebt zo genoeg van de rammelende voederketting en kwijlende buren. Aldoor moet je hoesten van dat droge ingekuilde koleregras, en van het mestoverschot onder je poten krijg je tranende ogen.
Rita slaat voortdurend met haar staart tegen je kop; Liesje heeft een koemelkallergie en niest continu middenin je bek en je eksterogen steken van het lange staan, dus ga je erbij liggen.
Uitgerekend op dat moment doet Martha een plas en spettert je helemaal onder.
‘Stom rund! Kan je niet uitkijken?’
‘Alsof jouw waterval schoner is dan die van de rest!’
De irritaties lopen hoog op, of zie je alles te zwart-wit?
Een ding weet je zeker: je hunkert naar de aanblik van een stier…

Hoe heet dat ding ook alweer dat bovenin de lucht hangt en zo lekker op je kop brandt, terwijl je verkoelende slokken slootwater drinkt?
In gedachten schurk je je welgevormde billen tegen het hek. Je loeit gewoon wat voor de lol. Uiteraard heb je sjans met de stier aan de overkant (‘je kan me toch niet pak-ken’).
Ohh… buiten zijn is gewoon het allerfijnst wat er is.
Zachtjes vallen de eerste voorjaarsstralen door het stalraam naar binnen. Aandachtig volg je de weersverwachtingen op de radio. Het kan nu echt niet lang meer duren. Net als het je toch nog teveel dreigt te worden, gooit de boer de staldeuren open. Eensklaps wordt alles groen en blauw voor je ogen.
Het enige wat je wilt is je poten in de lucht gooien, huppelen, dansen, ravotten en schudden met je uiers. Je krijgt opnieuw tranen in je ogen, maar nu is het van de frisse wind.
Eén nadeel voor de boer: twee dagen lang geven de dames door dat gehuppel alleen maar karnemelk of slagroom. Twee dagen? Ja, want dan raken de dames zo vermoeid van dat gehol, dat ze vanzelf weer “normaal” gaan doen: gras eten en herkauwen. In de frisse buitenlucht…

©Mirjam Kakelbont

 

 

Yanga…

 

Yanga is hier de receptioniste!

Een erg leuk meisje.. oh nee ze is al getrouwd, een erg leuke vrouw dus!  Maar ze is heel klein en tenger en lijkt nog echt op een meisje. Maar ze had wel met een gigantische bos haar.

Ja.. ik zeg had. Ze had namelijk allemaal vlechtjes in een roodbruine kleur door haar eigen haar gevlochten.

Yanga voor

Hele kunstwerken maakte ze ervan. Helaas zijn niet alle foto’s gelukt. Moest altijd snel en dan beweeg ik teveel met die telefoon.. zonde hoor.

En nu is het eruit… Het werd haar te zwaar en het ging jeuken. Ze heeft het er zelf uitgehaald, zo voorzichtig mogelijk zodat haar eigen haar niet teveel zou beschadigen. Het kostte haar 5 uur.

Yanga na

Dit soort kapsels hebben vrouwen vaker en het is hier trouwens ook heel normaal dat vrouwen pruiken dragen. En dan met haar dat zo steil mogelijk is. Je moet er toch niet aan denken met die hitte… En helaas… je ziet het altijd…

Schooljongetjes…

 

De kinderen van 3 t/m 5 jaar krijgen allemaal hetzelfde soort witte t-shirtje aan. Want die gaan naar de “pré-school”. Op dit moment zijn er alleen maar jongetjes. 

Na het ontbijt gaan ze op pad met de juf, die 2 assistentes heeft. Een heel klein stukje over het terrein, naar waar het schooltje wordt gehouden. Op dit moment zitten ze in een ruimte dat bij het vrijwilligershuis hoort. Het gebouw waar ze normaal verblijven wordt gerenoveerd. Het materiaal van dat gebouw is jaren geleden geschonken door Nederlandse vrijwilligers en ook door hen gebouwd. En het was aan wat opknapwerk toe.

Ze krijgen een rugzakje mee met wat spulletjes erin. Net of ze echt naar school gaan. Kinderen zonder gezichtjes zijn geen kinderen schreef Jan mij laatst. Maar ik plaats toch een foto om een beeld erbij te geven.

Tussen de middag krijgen ze hun lunch in de grote ruimte. Met tas en al komen ze daar aan en leggen deze op een daarvoor aangewezen plek. Daarna gaan ze nog een poosje terug naar school. Als ze ’s middags weer terug komen naar de nursery gaan de school-t-shirtjes uit en krijgen ze gewone kleren aan. Sommigen gaan nog even slapen. En dan doen ze weer gewoon mee met de kleintjes.

Zo worden ze enigszins voorbereid op de echte school waar ze vanaf 6 jaar naar toe mogen!

08-02-2017-schooljongetjes-custom_censored

 

Rijles…

 

Autorijden in Zuid-Afrika… ze doen het links!

links-rijden

Plaatje van internet

Dat wist ik dus een aantal maanden geleden niet en ik had nog wel altijd gezegd dat ik dat nooit zou durven, dus ook nooit zou rijden als ik ooit eens in een linksrijdend land zou zijn.

Het gekke is dat het me niet uitmaakt in wat voor auto ik rijd, even aan de auto wennen en dat gaat prima. Groot, klein, busje, zelfs bijna 2 jaar geleden nog in een bus van 11 meter gereden, dat was al zoveel jaren een wens van mij!

Maar ja… in het aanmeldingsformulier stond de vraag of je een rijbewijs had… Ja dus..
En of je bereid was een Internationaal rijbewijs mee te nemen… Ja dus.

En toen kwam ik er later achter dat er links gereden wordt. Het leek me doodeng… dus ik wist echt niet zeker of ik het wel zou durven…

De vrijwilligers worden ingezet voor schoolritten, kinderen brengen en halen, en voor ziekenhuis- of doktersbezoekjes met een ‘aunty’ erbij natuurlijk. Dat vind ik dus helemaal een grote verantwoordelijkheid en heb dus een grote slag om mijn arm gehouden. Het is echter geen enkel probleem, voel je je niet safe dan hoeft dat dus echt niet.

Gisteren kregen we de test, een soort van rijles dus. Samen met nog een nieuwe Zweedse vrijwilligster moesten we om de beurt een eindje rijden.

Lovisa mocht als eerste, ze had een voorsprong want ze was in Australië geweest en had daar ook gereden en dat ging dus prima. Daarna Nicole, logisch natuurlijk was het even zoeken. Maar met rustig aan doen ging het best goed. Het is natuurlijk heel raar dat je ten eerste aan de andere kant in de auto stapt en ten tweede dat de pook aan de linkerkant zit. En uiteraard de richtingaanwijzers weer rechts..pfff…

Toen was het mijn beurt… Tijdens de community-toer diezelfde ochtend had ik naast Henry, de echtgenoot van Lynette die ons rondleidde, gezeten en onderweg een beetje afgekeken. Toen had ik bedacht dat het misschien allemaal wel mee zou vallen.

Het viel niet mee maar ook niet tegen. De auto sloeg een paar keer af en ik deed een paar keer de ruitenwissers aan.. Nam een keer een stoepje mee… Lekker bezig dacht ik zelf. Maar ja, het is niet fijn als er 3 mensen in de auto zitten die op je letten.. je voelt je dan nog sneller onzeker. Maar ontevreden was ik dus niet…

Lovisa was natuurlijk geslaagd, die is ook meteen daarna gaan rijden in een andere auto, toen we naar het winkelcentrum gingen. En ja hoor… Nicole en ik ook, maar we hebben nog wat extra oefening nodig.

We kunnen de auto’s gewoon gebruiken na 15.00 uur. Wel aanvragen en kilometergeld betalen, maar toch vinden we het een geweldige service. Dus dat wordt oefenen de komende week en volgende week gaan we nog een keer met Chris, de maintenance-man, rijden en dan horen we of we ook of we goed genoeg zijn om de kinderen te vervoeren..

Waarschijnlijk is het niet eens nodig omdat er voldoende vrijwilligers zijn die kunnen rijden, En sowieso heb ik al voor mezelf uitgemaakt dat ik die taak echt niet op me ga nemen. Ik ga dus alleen recreatief rijden. Dus we kunnen naar het strand, naar de supermarkt en de winkelcentra, waar we maar willen. Een supergoede service die ze de vrijwilligers gunnen, want anders zit je hier toch wel een beetje geïsoleerd en vast.

Jullie horen het tzt wel…

 

Einde vakantie en melk…

 

De vakantie van de meisjes is voorbij!

Op oudejaarsdag heb ik ze weer op het vliegtuig gezet op Eindhoven Airport. Het was wel spannend want ik moest ze voor het eerst vóór de veiligheidscontroles echt loslaten en dat was toch niet zo gemakkelijk.

Een tijdje later kreeg ik een sms’je dat ze ze bij de gate zaten te wachten.

Uiteraard heb ik gewacht tot het vliegtuig echt weg was.. Dat duurde langer dan gepland vanwege de mist. Maar gelukkig ging hun vlucht wel gewoon weg en landden ze 4 uur later veilig op Gran Canaria.

Toen het vliegtuig vertrokken was reed ik naar Beverwijk! Moe was ik, echt moe… niks voor mij om daar aan toe te geven, maar toch, het was zo…

Het was een leuke maar toch drukke tijd. Hoewel ze inmiddels 15 en bijna 14 zijn is alles anders als anders. We hebben leuke uitstapjes gemaakt,  Jan was er ook een aantal dagen bij.

Helaas was het weer niet echt winters, maar ja, dat hebben we op een andere manier op proberen te lossen, daarover later!

Natalia vond het maar wat leuk dat de Lidl zo dichtbij mijn huis is en zij dus af en toe lopend voor mij een paar boodschapjes kon doen.

Ze ging voor mij op zaterdag voor kerst nog wat dingen halen die ik niet eerder kon kopen. O.a. champignons, sla en zo en ook een pak verse halfvolle melk.

melkNa verloop van tijd kwam ze terug met 2 volle tasjes… Ik snapte er niks van want zoveel kon het nooit zijn..  Toen ik de deur opendeed zei ze: “Oma, sorry maar ik kon echt niet dat hele pak melk meenemen hoor, dat was echt te zwaar!” Verbaasd keek ik in de tassen en wat bleek, ze had 6 pakken melk meegenomen.. Zij is niet anders gewend dan dat ze op GC hele dozen houdbare melk tegelijk inslaan en kwam niet op het idee dat ik gewoon één liter melk bedoelde. Hilarisch…

Intussen ben ik weer thuis, is de kerstzooi opgeruimd en is mijn huisje mijn huisje weer…

Kleindochters… een 10-daags feestje!

 

Maria en Natalia zijn er weer…

Gisterenochtend werden ze door hun ouders naar het vliegveld op Gran Canaria gebracht. Maria is nu 15 en Natalia wordt in januari 14, dus groot/oud genoeg om nu zonder begeleiding te reizen. Dus voor het eerst kwamen ze echt alleen met het vliegtuig naar Eindhoven Airport. Daar zijn ze al zo vaak vertrokken en aangekomen dat het geen enkel probleem was.

Tot 31 december zijn ze in Holland om vakantie te vieren! Dus dat wordt 10 dagen genieten van die 2 meiden, heerlijk!

Alles was voorbereid, boodschappen gedaan, het logeerbed stond al opgemaakt, cadeautjes onder het boompje, benzine getankt, dus….  ik was er helemaal klaar voor.

Voor alle zekerheid was ik vroeg weggegaan en was er al bijna een uur eerder. Dat voelde goed.
Ik heb ze gevolgd van begin tot eind met de 24FlightRadar app. Hartstikke leuk!

Na een goede reis, best spannend zo met zijn tweetjes, kwamen ze op de geplande tijd aan in Eindhoven. Voor Maria ging de tijd snel, die zat lekker muziek te luisteren. Voor Natalia duurde het wel lang zei ze. Hoewel ze ook van alles mee had om de tijd te doden, spelletjes, tekenen etc.

Een soort van incognito in hun warme jassen kwamen ze door de deur naar buiten.. pfff best een emo momentje weer!

We gaan er weer een leuke vakantie van maken! Met op 1e Kerstdag een fondue met dochter, schoon, Jan, de meiden en ik. Het wordt vast heel gezellig en lekker en verder doen we weer allemaal leuke dingen met de nodige rustdagen (lees: pyjamadagen) er tussendoor.

Eenmaal thuis werd er even gefacetimed met papa en mama en werden de vrienden en vriendinnen ge-appt. Daarna pakten de dames hun koffer uit.

Natuurlijk moest ik traditiegetrouw ‘omannekoeken’ bakken en nadat de dametjes onderhand lekker onder de douche waren geweest en in pyjama waren, hebben we met zijn drietjes gesmuld.

Maria had op internet een grappig filmpje gevonden dat ze even met me wilde delen.
Al gezien? Schijnt een hit te zijn… Tot ongeveer 49 sec.

Ik heb een leuk programma in mijn hoofd, waar uiteraard makkelijk vanaf geweken kan worden, trampolinespringen in Jumspquare in Nieuwegein, schaatsen op de ijsbaan in Zeist, Kasteel De Haar in Haarzuilens bezoeken dat helemaal in kerstsfeer is versierd en een verrassing die ik hier nog niet verklap, maar die ze vast heel leuk zullen vinden.

Door deze invasie van 2 tieners weet ik niet of ik veel tijd zal hebben om logjes te lezen bij jullie, dus dat merken jullie vanzelf wel! Tot later!

Iemand nog tips trouwens voor een uitje? Niet teveel uit de buurt van Zeist?