Keukenhof beleefd…

 

Nee hoor.. Echt niet…

Ik ben geen An, Anneke, Edward, Liesbeth, Margriet, Melody of wie ik misschien vergeten ben, als het om fotograferen gaat. En dat hoeft ook niet.  Maar leuk is het wel.

En gisteren hebben we een geweldige dag gehad tijdens ons bezoek aan de Keukenhof in Lisse, waar ik als een Japanner zonder spleetogen de ene na de andere foto knipte.

Zicht op de molen van de Keukenhof

 

Het zou een zonnige dag worden en de weg ernaar toe was al prachtig met al die gekleurde bollenvelden waar we langs reden. In de Keukenhof zelf was het niet al te druk, hoewel er busladingen toeristen rondliepen. Ik heb wel eens gehoord dat je als je pech hebt over de hoofden kunt lopen, maar dat viel alles mee.

En laat ik nou best heel tevreden zijn over het resultaat van de foto’s! Gewoon met mijn Samsung telefoon waar ik ook weer nieuwe functies op tegenkwam.

Het was voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik er heen ging en voor Jan pas de tweede keer. En dat terwijl we er allebei niet eens zo ver vandaan woonden.

Maar wat hebben we genoten! Wat een prachtige bloemen en aangelegde bloemperken. Weet je dat er wel 800 verschillende tulpen staan dit jaar? Die kleurcombinaties zijn echt zo mooi!

Ik dacht altijd, ach.. moet ik daar nou wel heen, het zijn allemaal bloemen en die zie ik al het hele jaar overal. Maar de laatste jaren ging het kriebelen en ik had het tegen Jan verteld. Gistermorgen zei hij, weet je wat, het weer wordt goed, we gaan naar de Keukenhof!

En inderdaad.. dit is echt iets wat je in het echt gezien moet hebben.. het is werkelijk waar een belevenis. Schitterend!

Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd en het weer was inderdaad prachtig, dat maakte deze dag weer heel bijzonder en kreeg van ons weer een gouden randje…

En… weer een wens afgestreept van mijn lijstje!

Wie is er net als ik was.. nog nooit in de Keukenhof geweest?

 

Zoeloe-koning…

GCF is gevestigd in de provincie KwaZulu Natal in het oosten van Zuid-Afrika. 

Qua toerisme is deze provincie kennelijk een beetje een ondergeschoven kindje. Heel jammer, want de natuur is echt schitterend en er zijn prachtige wildlife parken. De stad Durban is echt een metropool en er zijn geweldige stranden langs de hele kust, grenzend aan de Indische Oceaan. Het strand van Margate een van de populairste trouwens.

De huidige koning van KwaZoeloe-Natal is Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu. Hoewel hij geen directe politieke macht heeft, krijgt de Zoeloekoning wel een toelage van de Zuid-Afrikaanse overheid, en heeft hij vrij veel invloed op het meer traditionele gedeelte van de Zoeloebevolking in KwaZoeloe-Natal.

Het is wel een beetje een hebberige koning. Hij draagt zijn koningsstatus uit, dat kan niemand ontkennen. Net als de 9 andere koningen wordt hij door de Zuid-Afrikaanse regering onderhouden. Hij heeft 6 vrouwen en een inkomen van ZAR 59.000.000,-/jaar, omgerekend ongeveer € 4.220.000,- . Maar omdat hij voor zijn 6e vrouw, geboren in 1986, een nieuw paleis wil bouwen wil hij er ZAR 18.000.000,- bij hebben. Wat een kromme wereld hè…

Bron: Wikipedia waar ook het plaatsje van afkomt.
Als je het artikel op Wikipedia leest vind je al deze informatie…

Weer een uitstapje… (gastblog)

 

Gastblogje van Nicole…

Zondag 5 maart 2017

Omdat het zou regenen vandaag, hadden we besloten om naar de Southcoast mall te gaan, richting noorden. De zon scheen echter volop.

Bij de supermarkt konden we ons ticket ophalen voor de minibus Margate-Durban voor de terugweg a.s. zaterdag.

In de tijd dat Trees dat aan het afhandelen was, zag ik een aantrekkelijke aanbieding voor coffee moccha en een croissant cheese/bacon. Toen kwam de les: altijd goed lezen en nooit van je eigen referentiekader uitgaan. De koffie hebben we teruggegeven en andere gekocht, de croissants waren disappointing.

05-03-2017-uitstapje-1-custom

Van daaruit zijn we naar een orchideeënkwekerij gereden. Helaas was deze dicht.

De volgende optie was het arboretum Skyline Nature Reserve. Een paradijselijke omgeving waar we ons even in de jungle waanden. Er was een prachtig paadje tussen de bomen, maar er waren totaal geen andere bezoekers. Op een gegeven moment voelden we ons niet meer behaaglijk en zijn we omgedraaid. Ik zag een public toilet, liep erheen en plots stak er een zwart hoofd boven de halve deur uit met een stralende rij witte tanden*. De schrik was snel over, de wc was out of order.

We blijven ons verbazen over de rijkdom aan natuur en genieten van de werkelijk prachtige dingen die we zien.

Indrukken en ervaringen die we zullen koesteren!

Nicole

* Wat dacht je hoe ik schrok.. ze gaf me toch een gil!

Deze diashow vereist JavaScript.

Let op de laatste foto… Hollands Glorie in Zuid-Afrika 😉

Dagje uit…

 

We hebben dit weekend vrij en gisteren besloten we eigenlijk maar 3 dingen, uitslapen of in ieder geval rustig aan doen de ochtend. Dat was trouwens de eerste keer in 5 weken tijd. Daarna winkelen en eten bij The Waffle House… 

En de rest van de dag gingen we eigenlijk gewoon onze neus achterna!

Eerst moesten we naar het winkelcentrum om geld te pinnen en daar hebben we meteen even in een kledingzaak rondgekeken.

Nicole wilde een geurtje, de verkoper was een Egyptenaar, zijn stand heette “Pharaoh Perfumes” en hij was ervan overtuigd dat hij haar 2 flesjes zou kunnen verkopen, zo fluisterde hij mij in, maar het werd er echt maar één.

Vervolgens liepen we een marktje op, waar ik AVON producten spotte. Ik heb vroeger ook AVON verkocht, een jaar of 3, zo ergens vanaf 1978. Het merk bestaat dit jaar zelfs 125 jaar en ik heb een body-lotion en hand-nailcrème gekocht. Toch een beetje nostalgie.
Verder heb ik een mooie grijze, leren tas gescoord.. De verkopers maakten ze zelf en waren erg blij dat ik een tas van ze kocht zodat ik er nog een klein beursje in dezelfde kleur bij kreeg. Ik ben er erg blij mee!

04-03-2017-uitstapje-3-custom

Nadat we bij de supermarkt Pick-n-Pay wat boodschapjes hadden gehaald zagen we een loopbrug naar de overkant van de weg waar veel mensen overheen liepen. Er bleek aan de andere kant ook een soort winkelcentrum te zijn. We gingen er met de auto heen, maar schrokken snel terug. Hoewel we ons nog geen moment onveilig hebben gevoeld, voelde het daar niet goed. Er waren echt alleen maar Zulu’s te zien, het was verschrikkelijk druk dus we zijn meteen weer omgekeerd.

Toen hadden we toch wel trek gekregen en reden naar The Waffle House. Het was niet druk op het strand en ik wilde toch echt wel de Indische Oceaan voelen.. Lekker koel was het, even met de voeten erin! Dat moest natuurlijk ook vastgelegd. Onderweg naar het restaurant waren er 5 jongens Zuid-Afrikaanse volkslied aan het zingen. We hebben ze uiteraard wat centen gegeven.
Er was geen verse jus d’orange en ik koos voor een mix van komkommer, tomaat en appel. Nou ja, het enige wat ik proefde was de komkommer en het was erg aangelengd met water. Maar wel heerlijk gegeten… uiteraard met een dubbele wafel erbij!
Op de parkeerplaats stonden een paar dure auto’s… ja dan kan dus ook!

Op het strand heb ik een zogenaamde food-cover gekocht.. een soort vitragestof dat is afgewerkt met kraaltjes. Als je buiten gaat eten kun je dat over je tafel en schalen leggen zodat er geen insecten op het eten kunnen gaan zitten terwijl je nog bezig bent.
Verder valt het ons op dat er maar heel weinig bloeiende bloemen zijn. Best wel vreemd in zo’n groen land. Maar… ik heb toch een mooie lelie gevonden.

04-03-2017-uitstapje-27-custom

We reden naar een winkeltje dat midden in het bos lag. Een klein stukje lopen vanaf de weg. Het was een zaakje waar je echte leren, handgemaakte schoenen kon kopen. Ik vond de slippers heel erg mooi en de uitleg die de eigenaar over de kwaliteit van de schoenen gaf was wel grappig. We mochten nergens aankomen tot hij zijn welkomstpraatje met ons had gehouden. Maar helaas… mijn voeten zijn te breed en te hoog, dus geen leren slippers. Waarschijnlijk was ik ook wel geschrokken van de prijs maar die heb ik niet gevraagd. Ze zaten wel op een prachtige locatie en hadden er een kleine koffiecorner bij.

04-03-2017-uitstapje-29-custom

Daarna naar huis gereden en even gerelaxt. We hebben het ons makkelijk gemaakt met een tostie een kop thee. We hadden van de week van de hete zolder een hele grote zak sokjes meegenomen. Nicole stelde toen voor om het thuis uit te zoeken en gisteravond zijn we er aan begonnen. Op tafel leeggegooid en gesorteerd op kleur. En bij een heleboel eenzame sokjes hebben we de ‘partner’ gevonden, zoals Zakiti, een van de medewerkers altijd zegt. Dus dat klusje hebben we ook nog maar geklaard.

Het was een erg geslaagde dag en vandaag gaan we ook weer weg. We moeten het er nog maar even van nemen. Nicole heeft weer iets uitgezocht en ik vind het prima! Daarover dus later!

Fijne zondag allemaal!

 

Wilde katten aaien…

 

Vervolg op Hluhluwe Game Reserve...

Op zaterdagmiddag, toen we allemaal wat uitgerust waren, reden we naar de zogenaamde Cheeta-farm.

Het is een opvangcentrum voor Zuid-Afrikaanse Wilde Katten, Servals, Caracals en Cheeta’s..

Ook wordt er meegewerkt aan een fokprogramma voor Cheeta’s. Die hebben in het wild zoveel natuurlijke vijanden dat de jongen bijna nooit blijven leven. Soms worden er dus op de farm jongen geboren, die dan teruggezet worden in de natuur. Behalve als ze iets mankeren, dan blijven ze op de farm.

Ze zijn redelijk speels en makkelijk tam te maken, hoewel in de farm hun natuurlijke gedrag toch wordt beperkt omdat ze te weinig ruimte hebben om te rennen. Maar de ruimtes die ze bewonen zijn heel groot en ze kunnen zich heel gemakkelijk ver weg verstoppen als ze geen mensen willen zien.

Maar het zijn eigenlijk hele sociale dieren. Er zijn slechte berichten in het nieuws over dit soort farms, maar ik kan alleen maar constateren dat er heel erg zorgvuldig en rustig met de dieren wordt omgegaan. Via via heb ik ook gehoord dat deze farm erg goed bekend staat. Dat was ook te zien aan het bordje dat bij de receptie stond… Tenminste dat hoop ik maar!

25-02-2017-75

We mochten met de gids de ruimtes ingaan waar de wilde katten, servals en caracals zaten. Eigenlijk vond ik het doodeng -ik houd nou eenmaal niet zo van katten- en er was een groep Fransen die best wel rumoerig waren, door het verhaal van de gids heen spraken en lacherig deden. Dat was niet echt prettig. De servals en de wilde katten vond ik niet zo eng, maar de caracal, die een beetje op een lynx lijkt (geen familie overigens) was nogal boosaardig en kwam een keer al blazend langs mijn benen rennen. Zij hebben een sterk territoriaal gevoel en kunnen je zelfs tegenhouden weg te gaan. Dus voor we het hek uit konden kreeg de caracal wat lekkere hapjes, zodat hij afgeleid was. Ik was toch blij dat ik er weer uit was.

Maar de cheeta’s waren echt mooi! En dat zijn toch wel behoorlijk grote katten. Ze hebben ook allemaal namen. Er waren 2 broertjes die niet in de natuur konden worden teruggezet. Van een weet ik de reden niet, maar de andere had een te korte staart. Dan is overleven in de natuur ook niet mogelijk blijkbaar.

Deze 2 broertjes waren tam. Ze zaten met zijn tweetjes en via een soort sluisje, konden we met 2 mensen tegelijk naar binnen. Ik zei tegen Nicole… “Laten we maar eerst gaan, want wie weet durven we straks niet meer”. Dus zo gezegd zo gedaan. Ze lagen allebei lekker lui te wezen en werden eerst even gekroeld door de verzorgers. Een van de twee bleef buiten schot, een verzorger bleef bij hem staan. Hij is te enthousiast en zou je zomaar omver kunnen gooien als hij tegen je aan gaat staan. En bij cheeta’s blijven de nagels altijd uitstaan, dus zou je ook gekrabd kunnen worden.

Helaas heb ik klutsknietjes dus kon ik niet echt op mijn hurken of knieën achter hem gaan zitten, maar rustig aaien ging prima, alleen zijn buik kun je beter niet aanraken werd ons gezegd.

Wat een ervaring, nooit gedacht dat ik het zou durven!

Daarna gingen Nicole en Elize.. de mannen lieten hun beurt voorbij gaan! Maar wij hebben het toch maar mooi gedaan!

’s Avonds aten we weer bij het restaurantje bij ons verblijf en we gingen weer op tijd naar bed.

De volgende dag vertrokken we weer en wel om 6 uur. Het was bar slecht weer en de eerste 2 uur hebben we behoorlijk en constant regen gehad. We ontbeten in Ballito bij een Mugs & Beans restaurant. Ik koos voor pannenkoeken, heerlijk. Ze noemen ze daar Flapjackstack. Omdat we allemaal toch wel moe waren, ik had ook weer niet best geslapen, besloten we daarna door te rijden naar Margate waar we rond 12.00 uur weer aankwamen.

Het was een geweldig weekend en ik wil hierbij Schalk en Elize heel hartelijk bedanken, ook namens Nicole!

 

Hluhluwe Game Reserve…

 

Snappen jullie de link tussen dieren en game? Ik niet… en natuurlijk heb ik dat nagevraagd om het te weten te komen.

Nou.. hier bedoelen ze met GAME gewoon HET WILD. Dus dat is snel opgelost hè.. 

We gingen dus naar dat wildpark, zo’n 400 km rijden. Het schijnt een van de mooiste wildreservaten te zijn van het land. We vertrokken vrijdag om half 10 met een busje van GCF en hebben genoten van de prachtige natuur onderweg. Wat een geweldig mooi land is Zuid-Afrika. Over het algemeen ook fantastisch mooie snelwegen, waar ik in een ander logje nog wel eens over vertel.

Onderweg geluncht bij een Wimpy. Hadden wij die vroeger ook niet? Lekker gegeten en niet duur. Daarna reden we door, het is een behoorlijke rit en we reden uiteindelijk ook nog om, maar dat kwam goed uit.

We stopten bij een zogenaamd “roadhouse”. Dat is een hutje langs de snelweg waar mensen eten staan klaar te maken voor de verkoop. Ook verkopen ze allerlei handgemaakte spullen.
Schalk en Elise zijn dol op het gerecht “tribe met pap” dat werd verkocht. Dus voor hen kon de middag niet meer stuk.

We moesten het ook proeven.. erg smakelijk zag het er niet uit en het rook ook niet lekker, maar als je in Afrika bent moet je dat toch echt gegeten hebben… Het was niet eens vies, maar een klein stukje was wel genoeg. Het smaakte naar runderstoofvlees en we zaten er niet ver vanaf, het bleek ‘koeienmaag’ te zijn dat wordt gegeten met maispap. HIER kun je wat uitleg vinden.

We reden naar het dorp Hluhluwe waar we boodschappen deden. Er liepen nog 2 blanke mensen in de grote Superspar. Bleken ook Nederlanders te zijn. Dat noemen ze dus een echte community. Later meer hierover.

Rond half 4 kwamen we aan bij ons logeeradres. Een park verscholen in het bos met een lange hobbelige toegangsweg echt dwars door de bush. Met kleine 2 persoonshuisjes en een ‘treehouse’. Ja.. we huisden dus in een boomhut. Maar wel een luxe. We waren echt even op het verkeerde been gezet, het was helemaal niet een ruimte waar we allemaal in zouden moeten slapen. Er waren 3 slaapkamers, een grote kamer/keuken en een badkamer met bad, wc en wastafel. Een terras en een carport voor de auto, niet te geloven.

img-20170228-wa0003

Het bad hebben we overgeslagen, we waren allebei bang dat we er niet meer uit zouden kunnen komen, dus gewoon ouderwets bij de kraan gewassen. Op het park ook avondeten gebruikt, simpel maar goed.

Het slapen ging niet echt, we moesten er vroeg in want ook vroeg op.. en dat ritme is een beetje raar. Ook vlogen er allerlei beestjes om me heen. Zelfs een gigantische groene sprinkhaan… die kwam me trouwens wel bekend voor. Ik heb hem uit mijn bed gebonjourd, gewoon naar buiten.

Op zaterdag stonden we heel vroeg op om rond 6 uur al in het wildpark te zijn. Dus ontbijten, aankleden en weg. Het was al prachtig weer, dus er is kennelijk volop geduimd, dank daarvoor 😉.

We hoopten echt veel dieren te zien, maar het had nogal geregend, iets wat in februari absoluut niet hoort, dus overal was water genoeg te vinden voor de dieren die dus niet naar lagere gedeelten hoefden te komen.

We hebben de big 5 niet gezien, zelfs geen olifanten. Dat vond ik echt jammer, hoewel het ook gevaarlijk kan zijn als ze kwaad worden. Wel heel veel waterbuffels, zebra’s, giraffen ver weg, aardvarkens, antilopen en heel veel vogels. Het is ook best spannend, want achter elke bocht of heuvel kan het zomaar zijn dat je niet verder kunt rijden omdat er dieren op de weg staan.

Maar wat hebben we genoten van de prachtige natuur. Alles groen, zo mooi en uiteraard nergens huizen te zien. Zo rond half 9 zijn we koffie gaan drinken in een horecagelegenheid met een supermooi uitzicht. Een lekker scone met alles erbij maakte het compleet.

Om 12.00 verlieten we het park. We hebben genoten! Het was echt bloedheet, 31-32 graden, en dan komen er echt geen dieren meer tevoorschijn vertelden ze ons. We reden naar huis en gingen allemaal een poosje rusten. Ach ja.. tenslotte waren we al om 4 uur op en zijn we alle 5 boven de 64, dus dat mocht best wel.

Om half 5 was er weer een uitje gepland, daarover later!

 

Op safari…

Spannend!

  • Morgenochtend rond 9 uur vertrekken we voor een weekendje weg… 
  • Met Schalk en Elize, beiden gepensioneerde ex-medewerkers van GCF en met Joop, die bij hen logeert…
  • We gaan naar een Wildpark met de naam Hluhluwepark.. spreek uit: schloeschloewie.. met een soort slissende schl… 
  • We moeten ongeveer 400 km dus 4 uur rijden…
  • We logeren in een soort boomhut, dus we zijn erg benieuwd (allemaal leuk, als er maar wel een toilet is)…
  • Verder weten we niet wat we nog meer gaan doen, toen we ze gisteren voor het eerst bij hen thuis ontmoetten mochten we niet teveel vragen stellen…
  • Duim aub voor mooi weer voor ons, want dan hebben we de meeste kans dat we veel dieren zien…

Ik zal vóór zondagavond geen gelegenheid hebben om iets te plaatsen over onze trip, dus tot over een paar dagen..

images

 

L en L…

 

Op zondag 19 februari hadden we gepland naar een nabij gelegen wildpark te gaan, genaamd “Lake Eland”.

Daaraan voorafgaand reden we naar Leopard Rock.” Een restaurant met heerlijke koffie en een schitterend, adembenemend uitzicht. Tenminste meestal…zondag dus niet! Het was regenachtig weer en alles zat gewoon in de mist.

Op de overhangende rots (kijk even op de website, de link staat hierboven, echt de moeite waard) kun je zitten en dan vanaf een speciale boom schitterende foto’s maken. Maar helaas, het was nat, dus glibberig en veel te gevaarlijk, vonden wij allebei, om naar beneden te klauteren. Een aantal palen met touw ertussen zou een aanrader zijn zodat je in ieder geval iets van houvast zou hebben. Helaas, misschien kunnen we nog een keer terug als het beter weer is!

Plaatjes van internet

Het verhaal van Leopard Rock werd ons door de vriendelijke eigenaresse zelf verteld. Wij zagen een foto uit 1949 van een luipaard op de rots. Een ranger uit de buurt had een babyluipaardje groot gebracht, ze heette Suzie, dat hem overal volgde en eenmaal volwassen ook supervriendelijk was voor iedereen. Met de reisgezelschappen ging ze maar wat graag op de foto, op de overhangende rots. Helaas heb ik er geen foto van, maar het zag er prachtig uit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na 12 km rijden, waarvan 4 km ‘dirtroad’, dat betekent onverhard, kwamen we bij Lake Eland aan.

Een wildpark van 2500 hectares. Het meer konden we helaas niet bereiken. De wegen waren door de nattigheid afgesloten.

We reden al glibberend over de natte, onverharde wegen op het terrein. Heuvel op, heuvel af. En dan kwamen er ook nog tegenliggers. En… we moesten ook nog opletten om wilde dieren te kunnen spotten.

Niet ver vanaf de ingang zagen we een giraf staan eten aan een boom! Dat was wel heel gaaf om te zien. We reden er echt vlak langs. Verderop zagen we gnoe’s, die worden hier ‘wildebeest’ genoemd en later nog een kudde antilopen.

We hebben nog overwegen om de bewegende brug (de zogenaamde ‘suspensionbridge’) op te gaan, maar ook daar moesten we een behoorlijke enge trap af om erbij te komen, dus een foto moet dan wel genoeg zijn.

Daarna zijn we omgekeerd en rustig het park weer af gereden. Het was ook daar jammer dat het weer niet meewerkte, maar goed, we zijn er geweest en volgende week doen we het nog eens dunnetjes over, dan gaan we naar een behoorlijk groter Wildpark, een kleine 400 km rijden.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

Slap-Tjips…(gastblog)

 

Gastlogje van Nicole…

Zaterdag 11 februari 2017

Trees en ik zijn voor de eerste keer op pad in de GCF-auto. Trees stoot mij aan en zegt: “Kijk ons nou rijden helemaal in Zuid-Afrika!” Het is inderdaad een geweldige ervaring.

We rijden op de heuvelachtige kustweg tussen het hoge groen en kunnen de oceaan er af en toe tussendoor zien. De eerste bestemming is de Uvongo Flea-Market. We wandelen tussen de kleurige kraampjes van handelaren met kleding, makeup, eten.

Dan zien we een bordje met “slap-tjips” en vragen wat dat is. Nou, geen crispy frietjes, maar slappe waarop azijn wordt gesprenkeld. Dat moeten we beslist nog eens gaan uitproberen.

1-02-2017-slap-tjips-small
Slap-Tjips

Een zanger is al een tijdje aan het zingen en zet het lied “What a wonderful world” in. De mensen blijven staan, zo mooi klinkt het. Het is voor ons in ieder geval een wonderful day.

Na de markt zijn we naar de mall bij Shelley beach gegaan. Voor een goed begrip: een supermodern winkelcentrum met marmer op de vloer, schoon, netjes en met winkels als Kruidvat en Blokker. Dit was nog allemaal bekend terrein.

img-20170212-wa0012

Nu naar het Waffle House, aanbevolen door de andere vrijwilligers. Het is inmiddels zo warm dat we blij zijn met de airco in de auto. Dit restaurant ligt vlak aan het mooie strand van Ramsgate en heeft een keur aan heerlijke gerechten, allen met Belgische wafels. We kiezen voor bobotie, een typisch Zuid-Afrikaans gerecht. Dat moeten we toch gegeten hebben, vinden we. Het is lekker .

We besluiten van daar uit te voet naar de Butterfly Valley te gaan, maar 17 minuten lopen. Dat bleek klimmen te zijn in de hitte. Rare valley. Jammer genoeg was het een beetje een verwaarloosd geheel, weinig mooie vlinders gezien. Geeft niet, ons dagje uit was bijzonder geslaagd en we zijn tevreden naar huis gegaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zondag 12 februari 2017

Zondagochtend is Trees eerst naar de kerk geweest en daarna zijn we naar Mac Banana gereden, een groot complex met winkels, restaurants, kinderboerderij etc.

Daarna Beaver Creek, een koffieplantage. Een prachtige groene route. Het laatste stukje naar de plantage was echter zo stijl naar beneden en weer naar boven, dat we de auto geparkeerd hebben en zijn gaan lopen. Blij toe dat we niet omgedraaid zijn, want het was zeker een bezoek waard.

De hertshoorn die groeide op de boom, was ook heel bijzonder. We zijn nog lang niet uitgekeken in de omgeving!

12-02-2017-hertshoorn-1-small
Hertshoorn groeit op boom

Nicole

De zanger was Dion Williamson, hierbij een YouTube link:  https://youtu.be/vaSpxrhyKVo

 

 

Bladblazerij…

 

Al met al lekker bezig de afgelopen weken!

En ik niet alleen hoor…

Allereerst heeft de gemeente zijn best gedaan! Ze hebben in de straat naast mij al het blad naar de goten geblazen en op laten zuigen door een speciale ‘slurfauto’. Geweldig, er liepen wel 5 man rond met bladblazers..

Maar wat weer zo vreemd is.. ze vergaten gewoon wéér de straat waar ik in woon. Tot halverwege de brede stoep voor mijn huis was het keurig schoon en de rest hebben ze lekker laten liggen. Het schijnt nog te moeten gebeuren, maar al de hele week niemand gezien. En vandaag met die storm… nou ja, het ligt gewoon weer overal. Maar daar kan niemand iets aan doen natuurlijk..

En dan mijn Jan, die is sowieso de liefste natuurlijk en dat laat hij ook merken…

Allereerst heeft hij allebei mijn visjes gespot toen hij op een ochtend het gordijn opendeed.
Dus.. ze leven nog, wat een kanjers hè.. Hartstikke leuk!

En gisteren is hij bezig geweest met al het gevallen blad uit de tuin te blazen.. Daarna opgeschept met de sneeuwschuiver (is die ook eens een keer gebruikt want hij was nog splinternieuw). De rest naar de grote boom geveegd..
Echt heerlijk opgeknapt hoor… Ik zat er toch wel tegen aan te hikken. Dus.. ik ben weer blij!

Maar ondanks de storm zit er toch nog veel blad aan de bomen, dus er komt nog wel wat.

En hoe hebben jullie de storm ervaren en hoe is het al het blad bij jullie in de buurt? Wordt het ook zo keurig opgeruimd?