Zwijmelen op Zaterdag – 298

 

Zwijmelen op Zaterdag

Graag wil ik mijn lief bedanken voor de goede zorgen na mijn val met de fiets tijdens de Drentse Fiets4daagse. Dit nummer zegt genoeg denk ik!

André Hazes

met

“Ik meen het”

Helaas is het geen doen om achter de laptop te zitten want ik kan mijn rechterarm niet gebruiken. Dus voorlopig kom ik hier nog even niet terug. Waarschijnlijk weer volgende week zaterdag.

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

Advertenties

Mallejan…

 

Op onze tochtjes door Nederland  komen we regelmatig interessante dingen tegen.

Gekkigheidjes of leuke bezienswaardigheden zijn er genoeg in ons landje dus het kan echt van alles zijn, zoals laatst tijdens onze fietstocht naar Renswoude.

Meestal blogde Jan over dit soort dingen, maar ik vind het zelf ook leuk hoor, als ik zin heb natuurlijk hè. Hij ging in ieder geval vast foto’s voor me maken.. leuk voor een logje zei hij..

(Het niet bloggen bevalt hem overigens erg goed. En hoewel ik het ook best jammer vind zou het zomaar kunnen dat hij er echt helemaal niet meer aan begint.) 

We kwamen in Scherpenzeel langs een nostalgisch plekje.. namelijk de plek waar vroeger – vanaf 1828 – een tolpoort stond. 

Heel leuk om te zien zijn de toltarieven die er werden gehanteerd…
De mallejan kostte bijvoorbeeld 1 stuiver… 

Weten jullie eigenlijk wat een mallejan is?
Want mijn Jan is het niet hoor, al kan hij wel eens mal doen… 

Vakantie, fietsen en een vakantietje…

 

Het wordt weer eens tijd voor een update… voor ik me echt een beetje terugtrek.

Onze vakantie naar Noorwegen was geweldig! Wat een prachtig land! 

Een van de mooiste foto’s die ik gemaakt heb!

We hebben het er nog elke dag over. Veel van jullie hebben de verslagen van Jan gevolgd. Klik HIER als je ze gemist hebt en nieuwsgierig geworden bent…
We zijn 13 dagen weg geweest en hebben van elke minuut genoten. Ik ga een slideshow van de mooiste foto’s maken, die komt binnenkort eerst op mijn blog en daarna in de zijbalk! Met heel veel lof aan de ANWB die deze reis tot in de puntjes verzorgd heeft. Een echte aanrader hoor, die Ledenreizen.

Fietstochtje

De dag voor ik vertrok naar Gran Canaria hebben we een fietstocht gemaakt met als doel vrienden op te zoeken die in Renswoude een weekje op een vakantiepark verbleven  Over deze vrienden heb ik al eerder geschreven. Het ‘liefde op leeftijd’ stel zeg maar… Klik HIER en daarna HIER als je wilt weten wat zij hebben meegemaakt. Nog steeds heel erg gelukkig samen en ze ondernemen, ondanks wat lichamelijke ongemakken en gezondheidsprobleempjes nog van alles ook al zijn ze intussen allebei boven de 80.

Na 25 km kwamen we, na een mooie route gefietst te hebben, bij ze aan. Na de koffie met taart bakte Corry een eitje voor ons viertjes en hebben we lekker geluncht. Na de foto, Corry wilde echt met ons gekiekt worden stapten we weer op de fiets en via een andere weg reden we naar huis. Het werd in totaal 62 km en ik had er niks van.

Corry, de deugd in het midden…

Met weinig ondersteuning gefietst, want mijn nieuwe Stella (ik heb de andere fiets ingeruild en deze heb ik vanaf december) was nog niet helemaal ingereden en hoger dan 6 mocht ik de ondersteuning niet gebruiken. Maar het ging dus goed, we hebben genoten en het was een goede training voor de fiets-vierdaagses die er aankomen.
Inmiddels is de accu bijna 3x leeggereden en heb ik 200 km op de teller staan, dus als ik wil, kan ik helemaal los!

Toen ging in mijn eentje voor 7 dagen naar Gran Canaria.

Dit vakantietje was ook weer super, vluchten waren prima en snel, verwend tot en met door Ingrid. Gezellig uit eten geweest en weer heel veel gepraat. Dat is tussen haar en mij geen probleem.

Slechte selfie, ik ben er niet goed in…

Nick die ontzettend verguld was met zijn 45 cadeautjes voor zijn 45e verjaardag. Ik krijg ze terug zei hij, als ik 70 word… pfffff 😉

’s Avonds met zijn vijfjes wat gaan eten.. was gezellig en lekker!

Mijn kleindochters weer geknuffeld. Ik kan er wel weer even tegen! Maria heeft alweer vakantie, Natalia eind van de week, de tijd gaat zo verschrikkelijk snel.
Dan gaan ze weer lekker een week of 10 naar het zuiden (Puerto Rico) waar ze lekker gebruik mogen maken van het appartementje, dat nu van mijn ex is.

Beetje bij nu?

 

Dag met een gouden randje…

 

Gisteren, 31 januari, was het met recht een dag met een gouden randje! 

Allereerst gingen wij Rietepietz ontmoeten.. door Jan altijd de ‘weblog-queen’ genoemd. Klik HIER voor zijn ondeugende verslagje van deze bijzondere dag. En HIER voor dat van Rietepietz, ook al een beetje ondeugend!

We waren ruim op tijd in de afgesproken plaats maar het was even zoeken naar de juiste parkeergarage!

Eenmaal gevonden kwamen we op de Markt de hoek om en ja hoor, daar stond Rietepietz te schuilen voor de regen voor het oude raadhuis. We zouden haar overigens ook uit duizenden herkend hebben. De begroeting was warm en hartelijk en we wandelden met zijn drietjes eerst naar het kapelletje waaraan Riet altijd even een bezoekje brengt, als ongelovige, als ze in Delft is.

We hadden geluk, er ging net iemand uit, dus we waren ‘onder ons’. Er was een mis in de kerk waar het kapelletje bij hoort en we konden meegenieten met de zang van een prachtig koor. We lieten alle drie een kaarsje branden en hadden alle drie onze eigen gedachten daarbij.

Riet vindt ons een mooi stel, dat is toch wel heel fijn om te horen. Als RK mensen kunnen we, als we dat al zouden willen, niet nog een keer in de kerk trouwen. Zij had daar haar eigen Rietepietz-idee over en heeft ons in de “Maria van Jesse-kapel” de ‘zegen van boven’ gegeven! Dankjewel lieve Riet, dat is iets wat alleen jij maar kunt bedenken!

Het was een ontroerend moment toen ze ons de onderstaande (middelste) foto (op A4 formaat) aanbood. Kijk zelf maar…

We waren er stil van!

Na dit mooie moment vertrokken we om een lekker restaurantje op te zoeken om gezellig te gaan lunchen. Er is genoeg keuze in Delft en we stapten binnen bij ‘Eetcafé Het Walletje’ dat dus een zeer goede keuze bleek te zijn. We hebben heerlijk gegeten en heel veel gepraat.

Voor Riet was deze ontmoeting tevens even een leuke break, want haar leven bestaat op dit moment eigenlijk alleen uit ‘zorgen voor haar Henk’, zoals de vaste lezers van haar wel weten. Met dank aan dochter Inge die dit mogelijk maakte! We hebben alle drie genoten! Leuke foto’s gemaakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dus ook deze ontmoeting met een blogster is weer, zoals tot nu toe alle ontmoetingen, goed uitgepakt. Eigenlijk wisten we dat wel al van tevoren maar dit werd met de echte ontmoeting ook bevestigd…

Nadat we Riet op de hoek van haar straat weer hebben afgezet, en snel nog even geknuffels hadden, reden we naar Abbenes. Daar wonen Joop en Ineke… vrienden van mij die ik al meer dan 50 jaar ken. Met Joop ben ik samen met mijn buufdinnetje Nicole een jaar geleden naar Zuid-Afrika geweest. We kwamen rond 15.00 uur aan en de tijd ging al snel heel erg rap voorbij. We mochten blijven eten, wat heerlijk was, en we hebben genoten van de mooie gesprekken met elkaar.

Gewoon een superdag gehad, deze laatste dag van januari. De komende maand zullen er ongetwijfeld weer leuke, bijzondere dagen voorbij gaan komen!

 

De rust is weergekeerd…

 

De rust is weergekeerd ja, en dat bedoel ik niet in de zin van ‘dat Natalia druk was of zo” maar in de zin van, niet meer op stap hoeven zoals de laatste dagen, maar weer lekker thuis kunnen blijven en een beetje uitrusten. 

We hebben weer leuke dingen gedaan hoor, Natalia heeft genoten, maar ik ook!

Als meisje van 14,5 heeft ze thuis dus ook internet op haar telefoon, en natuurlijk is dat tegenwoordig ook in het buitenland te gebruiken. Maar om echt niet voor verrassingen te komen staan heb ik haar het internet van mijn telefoon, via een hotspot die ik ervan gemaakt had, laten gebruiken. Goh, wat handig. Het verbruik gaat gewoon uit mijn bundel, maar aangezien ik iedere maand een heleboel data overhoud was dat dus ook echt zonder kosten.

Zaterdag werd ze opgehaald door ‘tante’, waarna ze gingen winkelen in Woerden. Nog even langs haar huis gegaan en daarna naar de caravan. Spelletjes gedaan, bij een pannenkoekenrestaurant gegeten en heerlijk geslapen. ’s Morgens zelfs buiten kunnen ontbijten, hoewel er wel wat wind stond. Op zondagmiddag hebben we haar weer opgehaald. We maakten er nog een gezellige middag van en toen ging ze weer mee naar huis.

 

Op haar verzoek, ze kon uit 4 mogelijkheden kiezen, gingen we voor we naar huis gingen eerst nog een keer eten bij McDonalds. Dus weer aan de frietjes en de McKroketten.. maar lekker was het hoor!

’s Avonds de koffer gepakt en de cadeautjes ingepakt. De volgende ochtend ging ze nog even in haar eentje naar de A.ction en de L.idl. Die zitten allebei in de straat hierachter. Nog een paar kleine dingetjes gekocht voor haar zusje en een vriendinnetje. Verse witte bollen voor haar vader met filet americain. Dat is ook wat ik altijd voor hem meeneem. Keurig zoals afgesproken stapte ze om 10.00 uur weer binnen. De rest ingepakt, de koffer gewogen en rond half 11 vertrokken we naar Eindhoven, waar we ook mooi op tijd aankwamen.

Ze was in de dierentuin al wel verwend. Een hoesje voor haar telefoon met de panda’s erop en een knuffeltje, mocht natuurlijk niet ontbreken.
Maar ik kreeg ook nog een cadeautje… “Ik hoop maar dat je het leuk vindt Oma…” zei ze erbij.
Ze weet dat ik dol ben op bloemen maar die kon ze niet kopen, dus, hoe inventief kan zo’n meisje al zijn… ik kreeg een zakje bloembollen en wel gekleurde tulpen! Daar zal ik plezier van hebben in het voorjaar. Ik was er echt heel blij mee!

Souvenirtjes vindt ze erg leuk om te bekijken, ja Holland is nou eenmaal ook haar geboorteland, al is ze van binnen op en tot een Spaanse, dus nog even langs de winkeltjes gelopen. We konden ook nog even zitten.


Op tijd bracht ik haar naar de veiligheidscontrole maar verder mocht ik dus echt niet mee. Ik mocht haar wel blijven volgen en had een leuk gesprek met de grondstewardess daar. Natalia was super relaxed en heel volwassen, echt dat vond ik zo mooi om te zien. Toen ze eenmaal bij de band was deed ze heel rustig haar koffertje open, haalde eruit wat in een bak gelegd moest worden. Trok haar jack uit en schoof keurig de spullen door. Daarna was ze weg, waarna ik al snel een berichtje kreeg dat ze bij de gate zat. Ik heb toen nog ongeveer 45 minuten gewacht tot ze echt was vertrokken en reed toen weer terug naar huis.

Ze is weer goed aangekomen, was ook weer blij om thuis te zijn en zo hoort het ook natuurlijk… Haar weekje Holland was weer voorbij en nu… op naar de volgende keer, want die gaat er echt nog wel een keer komen!

 

Cultuur en afzien…

 

Natuurlijk heeft Natalia een leeftijd waarop ze zich zou kunnen interesseren voor wat Nederlandse cultuur. Maar als je dat niet aanbiedt komt je daar natuurlijk niet achter.

Dus.. besloot ik om online een rondleiding van 1 uur te bestellen om de Domtoren van Utrecht te gaan bezoeken. Met daar als bonus een winkelsessie bij B.ershka achteraan te doen, haar favoriete winkel. Ze vond het prima!

Onderweg naar Utrecht bedacht ik me dat we met de trap omhoog zouden moeten. En ja.. eenmaal aangekomen bij het ontmoetingspunt vroeg ik hoe dat zat. En ja hoor, we moesten dus 465 trap-treden op om tot 99 meter (het hoogste punt voor bezoekers) te komen.

Pffff… wat een vooruitzicht zeg, erg beste knietjes heb ik niet en ook mijn conditie is niet om over naar huis te schrijven. Maar goed, ik had het kunnen weten en liet me dus nergens door tegenhouden, zeker niet door die trap. Bovendien zei de dame achter het loket , “die 600 jaar moet je beleven”, dus gingen we het gewoon maar doen.

We vertrokken met een groep van 8 personen, dat was erg prettig. Onderweg vertelde de gids op verschillende niveaus meer over de geschiedenis en de bouw van de Domtoren die 112.32 m hoog is.  Dan konden we dus meteen even op adem komen.
Vooral de Klokkenzolder was erg indrukwekkend. De grootste klok genaamd Salvator weegt ruim 8000 kg.

Het laatste stuk beklommen we via een erg smalle wenteltrap die zich in een van de pilaren van de toren bevindt.

Al met al was het heel interessant en hadden we een prachtig uitzicht over de stad. Toen we foto’s hadden gemaakt en genoten hadden van het uitzicht daalden we weer af. Het was natuurlijk makkelijker dan de beklimming maar toch voelde het niet zo lekker. Eenmaal beneden had ik echt ‘knikkende knietjes’ en zijn we eerst even iets gaan eten zodat we konden zitten.

Daarna naar de favo modewinkel.. pfff dat was zoeken. Met Google Maps wordt het je als wandelaar echt niet makkelijk gemaakt. Natalia heeft een iPhone en die heeft daar een duidelijkere app voor.

Maar helaas… de winkel bleek weg te zijn.. Nou ja, dan maar een andere modewinkel in waar ze voor een leuk shirtje is geslaagd.

Het lopen na het eten viel echt niet mee.. ik was bekaf en zielsgelukkig toen ik weer in de auto zat. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan, gehangen op de bank, lekker gedoucht en op tijd het bed in..

Echt hoor.. hoewel we alle dagen wel lekker hebben gelopen was het deze dag echt afzien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wie heeft er ook al eens de Domtoren, de hoogste kerktoren van het land en ook nog eens het hoogste gebouw van Utrecht, beklommen?

 

Vergeten…

 

Gisteravond was ik al bijtijds op Eindhoven Airport. 

Na een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid reed ik rond 22.00 uur richting het vliegveld. Het vliegtuig waar Natalia in zat zou om 23.15 uur landen en dit schema veranderde niet.

Bij Eindhoven Airport is de gewone parkeerplaats vlakbij de aankomsthal niet meer in gebruik. Alleen nog Kiss & Ride… daar mag je dus echt niet staan, alleen in- en/of uitladen, en daar had ik dus niks aan. Want natuurlijk wilde ik de aankomsthal in, om haar daar op te wachten!

Gelukkig kun je daar ’s avonds langs de weg parkeren, dat wist ik niet, maar ik ben nogal van het vragen en ik ben dus gewoon gestopt toen ik iemand aan zag komen, draaide mijn raampje open, vroeg aan de aardige man in uniform, die naar binnen keek toen ik riep, waar ik parkeren kon.

Allervriendelijkst antwoordde hij:  “U kunt hier staan hoor, is gratis na 18.00 uur”. “Echt waar?” vroeg ik.. Hij opende demonstratief met zijn sleutel zijn eigen auto die precies naast de mijne stond. Ik parkeerde ervoor, er was echt plek genoeg en wandelde naar de aankomsthal.

Na ongeveer een half uurtje wachten kwam Natalia als eerste van de passagiers van deze vlucht door de deur stappen.. rondkijkend of ze mij zag staan! Met alleen handbagage en voorin in het vliegtuig zitten was dat natuurlijk makkelijk. Wat een verrassing al zo snel. Heerlijk om haar weer lekker te knuffelen, tjonge wat wordt ze groot! Ze is langer dan ik inmiddels grrrrr ;-).

We liepen naar de auto en terwijl ik de auto keerde, voelde ik een windvlaag. Het rechterraampje stond open. Ik vroeg “Heb jij dat open gedaan?” “Nee hoor Oma”, zei ze, “stond nog open”.
Pfffff….., dat was ik dus vergeten dicht te draaien…

En…  óók vergeten een foto te maken van de reizigster..

Nou ja, als dat het ergste is hè… een seniorenmomentje zeg maar…

Vrolijk kletsend en zingend, zoals ik al voorspelde zondag, reden we naar Zeist waar we rond half één aankwamen. Een half uur later lagen we in bed en Nati heeft een gat in de dag geslapen.

Later op de ochtend hielp ze me met mijn medicijnen sorteren en natuurlijk werden er weer gekke selfies gemaakt…

Rond lunchtijd bezoek van ‘tante’ gehad, dat was ook een verrassing voor haar, ze dacht dat ze haar pas in het weekend zou zien. En vanmiddag zijn we samen naar het centrum gewandeld (goed voor mij ook) en op de terugweg hebben we lekker pizza’s meegenomen (niet zo goed voor mij dus…).


Morgen weer een nieuwe dag! Nu alweer zin in!

Helaas niet veel tijd om blogs te lezen, maar dat is begrijpelijk hoop ik! 

 

Logé in aantocht…

 

Maandagavond om 23.15 uur landt het vliegtuig uit Gran Canaria op vliegveld Eindhoven, met daarin mijn jongste kleindochter, Natalia, die voor een weekje naar Holland komt. 

Ze komt echt met haar 14,5 jaar voor het eerst helemaal alleen met het vliegtuig naar Nederland. Het vliegveld is bekend terrein, klein en overzichtelijk, daar is ze al zo vaak op geland en weer van vertrokken, dus lukt allemaal best. Maar het blijft spannend.

Ik combineer het ritje met een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid in Oisterwijk om een cadeautje op te halen dat zij mee heeft genomen vanuit GC en om meteen lekker bij te kletsen.

Dan ga ik op tijd naar het vliegveld want het zal me niet gebeuren dat ze al aan is gekomen voor ik er ben!

Ik heb leuke plannetjes, maar omdat ze soms mijn blog leest schrijf ik dit hier nog niet op. Eigenlijk zijn het maar 6 dagen, dus die gaan we dus heel goed benutten!

Wordt wel even druk, veel autorijden etc, maar dat heb ik er wel voor over. Het is een gezellige, spontane meid en we zullen zeker veel plezier hebben! Veel zingen samen, want dat doet ze graag en zeker tijdens de autoritjes.

Dus wordt vervolgd!

 

Westerbork…

 

Nog een wens van mij was ooit het voormalige deportatiekamp Westerbork te bezoeken. We kwamen er op de 2e dag van de fiets4daagse langs.. 

Het is een stuk geschiedenis dat nooit vergeten mag worden.
Ik was erg onder de indruk, natuurlijk vaak gezien op de televisie, maar als je daar echt staat is het toch heel anders. Het deed me wat. Mijn lief was er al eens geweest en had het er ook nu weer heel moeilijk mee.

De weg ernaartoe..

We fietsten lang 97 rechtop gezette spoorbielzen. Een dodenweg. Elke biels staat voor één transport. De datum met het aantal mensen dat gedeporteerd was op die dag wordt erop vermeld. In totaal 107.000 mensen. Waarvan slechts 5.000 mensen deze vreselijke oorlog hebben overleefd.

Het huis van de commandant, nu helemaal ingepakt om de schade die het inmiddels heeft zoveel mogelijk te beperken. Hoe heeft zo’n man in hemelsnaam kunnen slapen vroegen we ons af.

Van de persoonlijke briefkaarten die langs het pad, vergroot in plexiglas staan, heb ik geen foto’s gemaakt. De mensen hielden de moed erin, niet te bevatten dat men niet wist wat er ging gebeuren of dat ze het mogelijk stil hielden voor het thuisfront.

Een overgebleven barak, een uitkijktoren en de spoorlijn, … En het gedenkmonument, de 102.000 paaltjes met de sterren erop…

Kamp Westerbork, een in- en intrieste herinnering…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.