De rust is weergekeerd…

 

De rust is weergekeerd ja, en dat bedoel ik niet in de zin van ‘dat Natalia druk was of zo” maar in de zin van, niet meer op stap hoeven zoals de laatste dagen, maar weer lekker thuis kunnen blijven en een beetje uitrusten. 

We hebben weer leuke dingen gedaan hoor, Natalia heeft genoten, maar ik ook!

Als meisje van 14,5 heeft ze thuis dus ook internet op haar telefoon, en natuurlijk is dat tegenwoordig ook in het buitenland te gebruiken. Maar om echt niet voor verrassingen te komen staan heb ik haar het internet van mijn telefoon, via een hotspot die ik ervan gemaakt had, laten gebruiken. Goh, wat handig. Het verbruik gaat gewoon uit mijn bundel, maar aangezien ik iedere maand een heleboel data overhoud was dat dus ook echt zonder kosten.

Zaterdag werd ze opgehaald door ‘tante’, waarna ze gingen winkelen in Woerden. Nog even langs haar huis gegaan en daarna naar de caravan. Spelletjes gedaan, bij een pannenkoekenrestaurant gegeten en heerlijk geslapen. ’s Morgens zelfs buiten kunnen ontbijten, hoewel er wel wat wind stond. Op zondagmiddag hebben we haar weer opgehaald. We maakten er nog een gezellige middag van en toen ging ze weer mee naar huis.

 

Op haar verzoek, ze kon uit 4 mogelijkheden kiezen, gingen we voor we naar huis gingen eerst nog een keer eten bij McDonalds. Dus weer aan de frietjes en de McKroketten.. maar lekker was het hoor!

’s Avonds de koffer gepakt en de cadeautjes ingepakt. De volgende ochtend ging ze nog even in haar eentje naar de A.ction en de L.idl. Die zitten allebei in de straat hierachter. Nog een paar kleine dingetjes gekocht voor haar zusje en een vriendinnetje. Verse witte bollen voor haar vader met filet americain. Dat is ook wat ik altijd voor hem meeneem. Keurig zoals afgesproken stapte ze om 10.00 uur weer binnen. De rest ingepakt, de koffer gewogen en rond half 11 vertrokken we naar Eindhoven, waar we ook mooi op tijd aankwamen.

Ze was in de dierentuin al wel verwend. Een hoesje voor haar telefoon met de panda’s erop en een knuffeltje, mocht natuurlijk niet ontbreken.
Maar ik kreeg ook nog een cadeautje… “Ik hoop maar dat je het leuk vindt Oma…” zei ze erbij.
Ze weet dat ik dol ben op bloemen maar die kon ze niet kopen, dus, hoe inventief kan zo’n meisje al zijn… ik kreeg een zakje bloemenbollen en wel gekleurde tulpen! Daar zal ik plezier van hebben in het voorjaar. Ik was er echt heel blij mee!

Souvenirtjes vindt ze erg leuk om te bekijken, ja Holland is nou eenmaal ook haar geboorteland, al is ze van binnen op en tot een Spaanse, dus nog even langs de winkeltjes gelopen. We konden ook nog even zitten.


Op tijd bracht ik haar naar de veiligheidscontrole maar verder mocht ik dus echt niet mee. Ik mocht haar wel blijven volgen en had een leuk gesprek met de grondstewardess daar. Natalia was super relaxed en heel volwassen, echt dat vond ik zo mooi om te zien. Toen ze eenmaal bij de band was deed ze heel rustig haar koffertje open, haalde eruit wat in een bak gelegd moest worden. Trok haar jack uit en schoof keurig de spullen door. Daarna was ze weg, waarna ik al snel een berichtje kreeg dat ze bij de gate zat. Ik heb toen nog ongeveer 45 minuten gewacht tot ze echt was vertrokken en reed toen weer terug naar huis.

Ze is weer goed aangekomen, was ook weer blij om thuis te zijn en zo hoort het ook natuurlijk… Haar weekje Holland was weer voorbij en nu… op naar de volgende keer, want die gaat er echt nog wel een keer komen!

 

Advertenties

Cultuur en afzien…

 

Natuurlijk heeft Natalia een leeftijd waarop ze zich zou kunnen interesseren voor wat Nederlandse cultuur. Maar als je dat niet aanbiedt komt je daar natuurlijk niet achter.

Dus.. besloot ik om online een rondleiding van 1 uur te bestellen om de Domtoren van Utrecht te gaan bezoeken. Met daar als bonus een winkelsessie bij B.ershka achteraan te doen, haar favoriete winkel. Ze vond het prima!

Onderweg naar Utrecht bedacht ik me dat we met de trap omhoog zouden moeten. En ja.. eenmaal aangekomen bij het ontmoetingspunt vroeg ik hoe dat zat. En ja hoor, we moesten dus 465 trap-treden op om tot 99 meter (het hoogste punt voor bezoekers) te komen.

Pffff… wat een vooruitzicht zeg, erg beste knietjes heb ik niet en ook mijn conditie is niet om over naar huis te schrijven. Maar goed, ik had het kunnen weten en liet me dus nergens door tegenhouden, zeker niet door die trap. Bovendien zei de dame achter het loket , “die 600 jaar moet je beleven”, dus gingen we het gewoon maar doen.

We vertrokken met een groep van 8 personen, dat was erg prettig. Onderweg vertelde de gids op verschillende niveaus meer over de geschiedenis en de bouw van de Domtoren die 112.32 m hoog is.  Dan konden we dus meteen even op adem komen.
Vooral de Klokkenzolder was erg indrukwekkend. De grootste klok genaamd Salvator weegt ruim 8000 kg.

Het laatste stuk beklommen we via een erg smalle wenteltrap die zich in een van de pilaren van de toren bevindt.

Al met al was het heel interessant en hadden we een prachtig uitzicht over de stad. Toen we foto’s hadden gemaakt en genoten hadden van het uitzicht daalden we weer af. Het was natuurlijk makkelijker dan de beklimming maar toch voelde het niet zo lekker. Eenmaal beneden had ik echt ‘knikkende knietjes’ en zijn we eerst even iets gaan eten zodat we konden zitten.

Daarna naar de favo modewinkel.. pfff dat was zoeken. Met Google Maps wordt het je als wandelaar echt niet makkelijk gemaakt. Natalia heeft een iPhone en die heeft daar een duidelijkere app voor.

Maar helaas… de winkel bleek weg te zijn.. Nou ja, dan maar een andere modewinkel in waar ze voor een leuk shirtje is geslaagd.

Het lopen na het eten viel echt niet mee.. ik was bekaf en zielsgelukkig toen ik weer in de auto zat. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan, gehangen op de bank, lekker gedoucht en op tijd het bed in..

Echt hoor.. hoewel we alle dagen wel lekker hebben gelopen was het deze dag echt afzien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wie heeft er ook al eens de Domtoren, de hoogste kerktoren van het land en ook nog eens het hoogste gebouw van Utrecht, beklommen?

 

Vergeten…

 

Gisteravond was ik al bijtijds op Eindhoven Airport. 

Na een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid reed ik rond 22.00 uur richting het vliegveld. Het vliegtuig waar Natalia in zat zou om 23.15 uur landen en dit schema veranderde niet.

Bij Eindhoven Airport is de gewone parkeerplaats vlakbij de aankomsthal niet meer in gebruik. Alleen nog Kiss & Ride… daar mag je dus echt niet staan, alleen in- en/of uitladen, en daar had ik dus niks aan. Want natuurlijk wilde ik de aankomsthal in, om haar daar op te wachten!

Gelukkig kun je daar ’s avonds langs de weg parkeren, dat wist ik niet, maar ik ben nogal van het vragen en ik ben dus gewoon gestopt toen ik iemand aan zag komen, draaide mijn raampje open, vroeg aan de aardige man in uniform, die naar binnen keek toen ik riep, waar ik parkeren kon.

Allervriendelijkst antwoordde hij:  “U kunt hier staan hoor, is gratis na 18.00 uur”. “Echt waar?” vroeg ik.. Hij opende demonstratief met zijn sleutel zijn eigen auto die precies naast de mijne stond. Ik parkeerde ervoor, er was echt plek genoeg en wandelde naar de aankomsthal.

Na ongeveer een half uurtje wachten kwam Natalia als eerste van de passagiers van deze vlucht door de deur stappen.. rondkijkend of ze mij zag staan! Met alleen handbagage en voorin in het vliegtuig zitten was dat natuurlijk makkelijk. Wat een verrassing al zo snel. Heerlijk om haar weer lekker te knuffelen, tjonge wat wordt ze groot! Ze is langer dan ik inmiddels grrrrr ;-).

We liepen naar de auto en terwijl ik de auto keerde, voelde ik een windvlaag. Het rechterraampje stond open. Ik vroeg “Heb jij dat open gedaan?” “Nee hoor Oma”, zei ze, “stond nog open”.
Pfffff….., dat was ik dus vergeten dicht te draaien…

En…  óók vergeten een foto te maken van de reizigster..

Nou ja, als dat het ergste is hè… een seniorenmomentje zeg maar…

Vrolijk kletsend en zingend, zoals ik al voorspelde zondag, reden we naar Zeist waar we rond half één aankwamen. Een half uur later lagen we in bed en Nati heeft een gat in de dag geslapen.

Later op de ochtend hielp ze me met mijn medicijnen sorteren en natuurlijk werden er weer gekke selfies gemaakt…

Rond lunchtijd bezoek van ‘tante’ gehad, dat was ook een verrassing voor haar, ze dacht dat ze haar pas in het weekend zou zien. En vanmiddag zijn we samen naar het centrum gewandeld (goed voor mij ook) en op de terugweg hebben we lekker pizza’s meegenomen (niet zo goed voor mij dus…).


Morgen weer een nieuwe dag! Nu alweer zin in!

Helaas niet veel tijd om blogs te lezen, maar dat is begrijpelijk hoop ik! 

 

Logé in aantocht…

 

Maandagavond om 23.15 uur landt het vliegtuig uit Gran Canaria op vliegveld Eindhoven, met daarin mijn jongste kleindochter, Natalia, die voor een weekje naar Holland komt. 

Ze komt echt met haar 14,5 jaar voor het eerst helemaal alleen met het vliegtuig naar Nederland. Het vliegveld is bekend terrein, klein en overzichtelijk, daar is ze al zo vaak op geland en weer van vertrokken, dus lukt allemaal best. Maar het blijft spannend.

Ik combineer het ritje met een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid in Oisterwijk om een cadeautje op te halen dat zij mee heeft genomen vanuit GC en om meteen lekker bij te kletsen.

Dan ga ik op tijd naar het vliegveld want het zal me niet gebeuren dat ze al aan is gekomen voor ik er ben!

Ik heb leuke plannetjes, maar omdat ze soms mijn blog leest schrijf ik dit hier nog niet op. Eigenlijk zijn het maar 6 dagen, dus die gaan we dus heel goed benutten!

Wordt wel even druk, veel autorijden etc, maar dat heb ik er wel voor over. Het is een gezellige, spontane meid en we zullen zeker veel plezier hebben! Veel zingen samen, want dat doet ze graag en zeker tijdens de autoritjes.

Dus wordt vervolgd!

 

Westerbork…

 

Nog een wens van mij was ooit het voormalige deportatiekamp Westerbork te bezoeken. We kwamen er op de 2e dag van de fiets4daagse langs.. 

Het is een stuk geschiedenis dat nooit vergeten mag worden.
Ik was erg onder de indruk, natuurlijk vaak gezien op de televisie, maar als je daar echt staat is het toch heel anders. Het deed me wat. Mijn lief was er al eens geweest en had het er ook nu weer heel moeilijk mee.

De weg ernaartoe..

We fietsten lang 97 rechtop gezette spoorbielzen. Een dodenweg. Elke biels staat voor één transport. De datum met het aantal mensen dat gedeporteerd was op die dag wordt erop vermeld. In totaal 107.000 mensen. Waarvan slechts 5.000 mensen deze vreselijke oorlog hebben overleefd.

Het huis van de commandant, nu helemaal ingepakt om de schade die het inmiddels heeft zoveel mogelijk te beperken. Hoe heeft zo’n man in hemelsnaam kunnen slapen vroegen we ons af.

Van de persoonlijke briefkaarten die langs het pad, vergroot in plexiglas staan, heb ik geen foto’s gemaakt. De mensen hielden de moed erin, niet te bevatten dat men niet wist wat er ging gebeuren of dat ze het mogelijk stil hielden voor het thuisfront.

Een overgebleven barak, een uitkijktoren en de spoorlijn, … En het gedenkmonument, de 102.000 paaltjes met de sterren erop…

Kamp Westerbork, een in- en intrieste herinnering…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Rondje Drenthe…

 

Vorige week vrijdag hebben we onverwacht nog een rondje Drenthe gedaan…

Eerst naar de B&B in Hijken.

We hadden daar het een en ander laten liggen in de lade van het keukenblokje. Gewoon echt niet in gekeken en Jan dacht, goh.. er liggen meer dingen in dan ik dacht.. 😉
Dat was de eerste missie!

De 2e stop was bij het blauwe bessenbedrijf in Bovensmilde.

We hebben daar 6 kilo blauwe bessen gekocht, die nog in de aanbieding waren, om in te vriezen.

Ik heb al mijn kleine bakjes ermee gevuld, een aantal grotere en een stuk of 15 zakjes met ieder 200 gram. Dan nog een grote bak voor het eerste gebruik in de koelkast. Een bakje verse aan mijn dochter gegeven. Voorlopig heb ik genoeg voor de eerste maanden, heerlijk!!!

Ons 3e adresje was in Hoogeveen.

Ik had een leuke rookstoel op Marktplaats gevonden die net was opgeknapt en opnieuw bekleed. Precies in mijn kleuren en niet al te groot, hij staat echt hartstikke leuk.

Ik kon die middag terecht, zodoende maakten we het plannetje om die andere adressen ook meteen aan te doen.

Voorlopig blijven we nu even in de buurt, ook heerlijk!

 

Bed & Breakfast…

 

Nee hoor, ik ga niet het TV programma promoten, hoewel dat soms best leuk is om te zien. 

Ik wil even de B&B onder de aandacht brengen waar wij verbleven tijdens onze 6 dagen Drenthe. 

B&B Roing in Hijken is ons zeer goed bevallen. Klik ook HIER… 

Ze hadden een super beoordeling van 9.6 op Booking.com en dat was het zeker waard! Onze ontzettend aardige gastvrouw Ingrid kwam ons verwelkomen toen we aan kwamen rijden. We kregen een van de 3 ruime kamers. Schoon en erg mooi ingericht.

Onze kamer had een hemelbed en een ruime kast. Een keukenblokje met koelkast, koffie- en theefaciliteiten. Een zitje binnen en een terrasje buiten waar we in de zon konden zitten. Uiteraard een TV en een heerlijke badkamer. En alle privacy waar wij prijs op stellen.

Er was een aparte ruimte waar ’s morgens een subliem ontbijt werd geserveerd. Elke dag iets extra lekkers erbij, eigenlijk was het veel te veel, maar wat zijn we verwend.

Daarbij kun je ook gebruik maken van de keuken om wat te eten klaar te maken als je geen zin hebt om weg te gaan. Dat heb ik dus ook gedaan, eigenlijk meer iets opgewarmd hoor en een paar eitjes gebakken, om het dan vervolgens in onze eigen kamer op te eten.

Wij zijn vorig jaar ook al regelmatig een paar dagen in een hotel geweest (voornamelijk Fletcher, want daar had ik een hotelbon van). Maar daar was iedere keer wel iets mee aan de hand wat ons niet beviel.

Dochter en schoon zweren inmiddels bij een B&B met een goede beoordeling en wij gingen het dus ook maar eens proberen.

In onze vakantie naar Spanje hadden we af en toe een hotel en af en toe een B&B en dat laatste beviel ons steeds beter.

Dus ja.. we zijn ook om en zullen zeker nog regelmatig een paar dagen ertussenuit gaan en dan logeren we zeker weer in een B&B!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wat vind jij een prettig verblijf als je er eens een paar dagen tussenuit gaat?