Op safari…

Spannend!

  • Morgenochtend rond 9 uur vertrekken we voor een weekendje weg… 
  • Met Schalk en Elize, beiden gepensioneerde ex-medewerkers van GCF en met Joop, die bij hen logeert…
  • We gaan naar een Wildpark met de naam Hluhluwepark.. spreek uit: schloeschloewie.. met een soort slissende schl… 
  • We moeten ongeveer 400 km dus 4 uur rijden…
  • We logeren in een soort boomhut, dus we zijn erg benieuwd (allemaal leuk, als er maar wel een toilet is)…
  • Verder weten we niet wat we nog meer gaan doen, toen we ze gisteren voor het eerst bij hen thuis ontmoetten mochten we niet teveel vragen stellen…
  • Duim aub voor mooi weer voor ons, want dan hebben we de meeste kans dat we veel dieren zien…

Ik zal vóór zondagavond geen gelegenheid hebben om iets te plaatsen over onze trip, dus tot over een paar dagen..

images

 

Advertenties

Weer een nieuwe dag…

 

Altijd weer fijn als de nieuwe dag aanbreekt. Het ontbijt buiten op het terras is zo heerlijk!

Zoals ik al eerder schreef begint bij GCF de dag met de devotion. Althans 4x per week. Een samenzijn van medewerkers (ook het kantoorpersoneel) en kinderen. Er begint iemand een gospel te zingen en iedereen valt bij. Uiteraard “a capella”. Meestal worden er een paar gospels gezongen. Dat bezorgt ons elke keer weer kippenvel.

Het gezang wordt gevolgd door een gebed dat elke dag wordt gedaan door iemand anders. Met verzoeken voor gebeden voor zieken, voor collega’s die het moeilijk hebben etc. En ook andere aankondigingen, zoals verjaardagen, nieuwe kinderen die zijn opgenomen, nieuwe medewerkers etc. worden benoemd. Met name de jarigen worden dan even in het zonnetje gezet.

Ik heb een poging gedaan de zang op te nemen. Een audiobestand kan ik niet invoegen in deze gratis WordPress.com. Maar dit werkt ook! Gewoon voor het idee… stop het gerust als het genoeg is..

Dan begint de werkdag… Wij hebben al diverse werkzaamheden gedaan en niet altijd werd er op ons gerekend. Het was een beetje zoeken naar een ritme. Maar de laatste anderhalve week gaat het redelijk.

’s Morgens beginnen we met de was uitzoeken in de nursery. Daarna de bedjes opmaken. Op dinsdag worden de bedjes verschoond. Daarna gaat om 9.00 uur een van ons in de keuken helpen. Lunch klaarmaken voor de schooljongetjes die in de pre-school op het terrein verblijven en voor de kleintjes.

Vervolgens een pauze en daarna hadden we een klus in de store-room voor de kleding. Die is inmiddels geklaard, maar we moesten daar de gedoneerde zakken met kleding uitzoeken en sorteren. Aardig hoor maar in sommigen zaten ook kapotte kleding, alsof ze daar wat aan hebben. Dat vonden we echt vreemd. Onze kleertjes zagen er allemaal zo mooi uit. Was eigenlijk weer snel klaar.

Gisteren zijn we om 8 uur begonnen met een grote kast uit te ruimen met speelgoed en allerlei spelmateriaal voor binnen en buiten. We dachten dat we er wel een paar dagen mee bezig zouden zijn, maar het is alweer klaar.

Na de lunch gaan we dan weer een klein uurtje naar de keuken om lunchpakketjes, voor de grote kinderen die buiten het terrein naar school gaan, te maken.

Tussendoor zijn we ook regelmatig in de nursery bij de kleintjes of buiten. Maar voor ons allebei is dat toch wel heel vermoeiend. Dat had iedereen al voorspeld en ze hebben gelijk gekregen.

Wij werden sowieso gevrijwaard van de vroege ochtenddienst dus om 6 uur beginnen hoefden we niet. Maar toen we een keer weekenddienst hadden zeiden de andere 2 dat we echt om 6 uur in de nursery moesten zijn. Nou ja, prima natuurlijk.

Toen kwamen we daar met het idee, we gaan de kindjes uit bed halen en aankleden. Maar die liepen allemaal al vrolijk en fris en fruitig rond en toen bleek het de bedoeling dat we met ze voor de TV gingen zitten. Gewoon een beetje opletten. En de aunties zaten met elkaar te kletsen. We keken elkaar aan met het idee.. wat is dit? De volgende dag zijn we om 7 uur pas gegaan om te helpen met het ontbijt.

Volgende week hebben we middagdienst. Dan gaan we ons bezig houden met de grotere kinderen. Met huiswerk helpen of gewoon spelletjes doen. Hoe dat eruit gaat zien weten we nog niet echt, maar we zien wel.

In ieder geval lijkt het wat structuur te krijgen. Ze vinden het moeilijk om ons te laten werken hebben we wel eens het idee. We zijn tenslotte al ‘granny’s” of “gogo’s” (in het Zulu) 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Braai…

 

We werden met de andere vrijwilligers (dus 10 in totaal) uitgenodigd voor een “braai” zoals een BBQ genoemd wordt in Zuid-Afrika, bij Basil en Monica Woodhouse, de oprichters van GCF.

Afgelopen maandag vond dit plaats en we reden er met 2 auto’s naar toe.

Lynette (de coördinator van de vrijwilligers) en Henry, haar man, (die van de Community-tour) wonen op hetzelfde terrein en waren er ook.

Het was eerst een ongedwongen samenzijn onder de carport, helaas regende het, waar de braai al klaar stond. We kregen wat te drinken, geen alcohol, en de chips gingen rond.

Toen de kooltjes eenmaal gloeiden werd al het vlees tegelijk op het grote rooster gelegd met in het midden een lange sliert “boerewors”. Het zag er erg leuk uit. Nou moest het ook nog lekker worden natuurlijk!

06-02-2017-braai-3-medium

Wij hadden een leuk gesprek met Monica die vertelde over het vrijwilligershuis waar wij nu in verblijven. Zij zijn ergens in 1990 begonnen met de bouw om er zelf te wonen. GCF was toen net opgericht en het terrein was aangekocht met behulp van giften. Zij wilden zo dicht mogelijk bij het project wonen.  Alleen als er geld was werd er verder gebouwd, het heeft dan ook een hele tijd geduurd, maar met veel 2e hands-materialen, giften etc. werd het toch een groot familiehuis.

Basil meldde op een bepaald moment dat het eten over 5 minuutjes klaar zou zijn. Dus we gingen allemaal naar binnen, waar het vlees in grote schalen werd gelegd en waar brood, salade, saus enz. klaar stond. 2 tafels waren er gedekt, een in de keuken en een in de kamer. Allemaal tegelijk aan een tafel lukte niet, hoewel het een heel groot huis is.

We zaten gezellig met Basil en Monica, Lynette en Henry en Victor en Stina, 2 Zweedse vrijwilligers die getrouwd zijn, in de keuken. En er werd over van alles gepraat en heel erg lekker gegeten. Het was een interessante avond.

80% van de Zuid-Afrikaanse bevolking hangt een geloof aan en als kerkleider is Basis ook iemand die dat uitdraagt.

06-02-2017-braai-18-mediumNa het eten kregen we het toetje in de vorm van ‘melktaart’ en koffie of thee in de grote kamer geserveerd. We zaten in grote kring op banken en makkelijke stoelen en er zaten er een paar op de grond.

Basil is een mensenmens, was erg nieuwsgierig naar de achtergronden van iedereen. We stelden ons stuk voor stuk voor, vertelden waar we vandaan kwamen en op zijn verzoek vertelden we ook een herinnering uit onze jeugd.

Rond 22.00 uur was het tijd om naar huis te gaan. Iedereen moest de volgende dag weer vroeg op. Wat mooi om deze mensen te ontmoeten en van dichtbij in hun eigen huis mee te mogen maken.

Basil en Monica, heel erg bedankt! En… van mij een dikke smuffel!

Liefde is Leven en Leven is Liefde…  

 

Onlangs heb ik een gedichtenbundel besteld genaamd “HEMEL in je HART”. Poëtische boodschappen van de Liefde, geschreven door Marti Jansen, schrijver, dichter en uitgever. 

hemel-in-je-hart-marti-jansen
Gisteren kwam het met de post en ik was blij verrast toen er ook nog een mooie opdracht in stond. Ik heb Marti samen met zijn vrouw ontmoet in januari, hoe kan het anders, tijdens een boekpresentatie en wel voor het boek “Ondeugdelijke Spiegeling – Werklust” van Rolf van der Leest.

Hemel in je Hart is niet de enige bundel van zijn hand. Hij heeft 2 verhalenbundels en 2 gedichtenbundels geschreven en uitgegeven. Dus het rijtje op mijn kastje zal nog wel langer worden. Ook op Facebook publiceert hij regelmatig zijn gedichten.

Want dat speciale rijtje boeken zijn boeken die ik de laatste tijd heb gekocht en wel van schrijvers die ik ken, hetzij via weblog of zelf heb ontmoet.

De gedichten spraken me meteen aan, lieflijke, mooie, warme gedichten en gedichtjes. Ik zou ook dit boek een aanrader willen noemen! 

Van Marti heb ik toestemming gekregen om zo nu en dan een gedicht uit zijn bundel op mijn blog te zetten.. Hieronder de eerste..

Bedankt Marti!

Lief

Het was zomaar op een morgen
Toen ik langzaam wakker werd
Dat ik volkomen los van zorgen
Mezelf voor de spiegel had gezet

Want ondanks dat ik vreugde voelde
Het geluk mij stil had gestreeld
Wist ik niet wat ik bedoelde
Wat mij zo liefelijk had geheeld

De spiegel gaf mij plots het antwoord
Opende mijn levensbrief
Waar sierlijk stond verwoord
Ik heb mijzelf… eindelijk lief

©Marti Jansen

 

Blijdorp en weer een ontmoeting…

 

Zaterdag… na jaren weer eens een dierentuindagje en wel samen met blogster Minoesjka! Het was onze eerste ontmoeting en… het kan bijna niet anders, het was weer heel erg leuk!

Bokito, plaatje van internet
Bokito, plaatje van internet

Begin van dit jaar hadden we al afgesproken dat het ons leuk zou lijken elkaar een keer te ontmoeten! Hoe en waar was allemaal nog vaag toen.

Maar toen won ik een dagje uit in de PCL, ik koos voor Blijdorp, de dierentuin in Rotterdam en na overleg met Jan (die niet echt van dieren houdt en al helemaal niet van dieren kijken die opgesloten zitten in een dierentuin) besloot ik Minoesjka te vragen of zij met mij mee wilde. Zij woont in Rotterdam en houdt van dierentuinen bezoeken. Waarom niet combineren met onze eerste ontmoeting dan? Dus contact gelegd, ook zij vond het een leuk plan en afgesproken.

Gisteren was de dag… Om 9 uur vertrok ik in de stromende regen uit Zeist, wat een noodweer, maar wel met een zomeroutfit aan. En zoals voorspeld hebben we echt een heerlijke dag gehad met prachtig weer.

Het werd een allerhartelijkste ontmoeting. Allereerst gingen we aan de koffie met gebak. Het moest natuurlijk wel een feestelijk tintje hebben -lekkere smoes ook weer hè haha-.
Wat een wijze, lieve en belangstellende vrouw is zij. Het klikte meteen en het leek echt naarmate de dag vorderde, alsof we elkaar al jaren kenden. Is natuurlijk ook wel zo enigszins het geval als je al jaren bij elkaar lees, je weet gewoon veel van elkaar. Maar elkaar in het echt ontmoeten is toch wel weer heel apart en leuk.

We hebben wat afgekletst, nou ja, dat is met mij niet zo moeilijk… jaaaaa… ik zeg het zelf maar vast hoor! 🙂

De dieren zijn altijd interessant, Bokito de zilverrug gorilla was echt geweldig! Hij is echt zo groot en ja door die uitbraak in 2007 is hij wereldberoemd geworden. De beveiliging is na dat incident wel verbeterd. Veiligheidsglas, extra hekken -waar eigenwijze mensen gewoon toch hun kinderen achter laten lopen-, geen cameraflits gebruiken, niet tikken op het glas en het belangrijkste… geen contact zoeken. De foto’s zijn dus niet zo best, want ze zijn door het glas genomen.

Een van de jongere ijsberen was aan het spelen met een brok emmer. Per ongeluk in het bassin terecht gekomen? Bewust gegeven? We weten het niet, maar schik had hij zeker. De andere van de tweeling ging drinken bij de moeder. Hij of zij is inmiddels ruim 1,5 jaar, maar kennelijk is dat normaal.

De Vrije Vogelvlucht was ook spannend. Ze laten vogels los zodat ze ook hun natuurlijke gedrag kunnen behouden. We schrokken toch best wel even toen er opeens 6 grote “vale gieren” op het grasveld liepen. Er werden wat stukken vlees met karkas en al naar ze toe gegooid en het ging er wild aan toe. Verder wat kleinere vogels, maar ook 2 grote “oehoes”.

Tussendoor onze broodjes opgegeten en een lekker ijsje gegeten en later nog een keer een kop koffie gedronken voor we weggingen. En veel gepraat. Hadden we allebei geen moeite mee. Rond 18.00 vertrokken we uit het park, gaf ik Minoesjka een lift naar het metrostation waar haar fiets stond en tegen 19.00 uur was ik weer thuis.

Het was een heerlijke dag en een ontmoeting die zeker voor herhaling vatbaar is. Minoesjka, hartstikke bedankt voor jouw bijdrage aan deze heerlijke dag.

 

Goede daad..

Voor het geval jullie het nog niet weten zal ik het nog even melden. Mijn Jan is een ontzettend zorgzame en behulpzame man…

We gingen boodschappen doen en Jan parkeerde de auto. Eenmaal uitgestapt zagen we een piepklein vrouwtje amechtig tegen een autootje duwen. Het autootje wilde kennelijk niet starten..

Ze sprong meteen in de houding toen ze Jan uit zag stappen en vroeg: “Mieneer, hebbe u een startekabel”. Jan verstond haar niet maar gelukkig begreep hij na herhaling wat ze bedoelde en natuurlijk had hij een ‘startekabel’ in de auto..

De man van het vrouwtje had niet veel verstand van dit soort dingen, ik ook niet, dus heb ik me er uiteraard niet mee bemoeid. Gelukkig is Jan oorspronkelijk automonteur van beroep, dus hem hoef je niks wijs te maken. In no time was het klusje geklaard en konden de mensen weer verder rijden. De bedankjes vlogen door de lucht.

Jan had zijn goede daad van die dag alweer vroeg verricht.. 😉

image

Hebben jullie vandaag al een goede daad verricht? 

STAPUIT #21

 

STAPUIT #21 

Een leuk uitstapje weer in een leuke stad… gewoon onderweg ergens naartoe… Onderaan een paar foto’s, ik zal het niet te moeilijk maken deze keer…

STAPUIT #20

Vorige week zijn we dus 2 dagen naar Antwerpen geweest… 

Geraden door: (ik kan beter zeggen door wie niet) 
Mrs Brubeck, Corry, Myriam, Eric (zwijgt in alle talen ;-), maar hij weet het), Natasja en Zij.

Ooit ben ik er een dagje geweest, al jaren geleden. Maar nu gingen we naar Antwerpen om de expositie te zien van Catharina Bettens (Bettens Kunst)Catharina is de vriendin van Rolf van der Leest, auteur. Een blogvriend die mij zeer na aan het hart ligt. Beiden ook te vinden op Facebook. 

Jan ging mee, waar ik heel blij om was. Ik wilde graag samen die trip maken en hem voorstellen aan Rolf en Catharina. Hij zei in de auto ’s morgens nog totaal zonder verwachtingen naar Antwerpen te gaan. Ons doel was allereerst de expositie ’s middags en de volgende dag zouden we gebruiken om nog het een en ander te bekijken in de stad. Maar we logeerden in Hotel de Keyser, zo dichtbij het Centraal Station dat we dat eerst hebben bezichtigd. Prachtig…

We gingen lopen naar de galerie. Catharina vond het ontzettend leuk.
Ik liep met Rolf naar het schilderij ‘De Ontsteltenis” dat als cover zal worden gebruikt voor het boek “Ik, Frederic Brandnetel” de psychologische thriller die Rolf samen met de Vlaamse auteur Mark Doornaert heeft geschreven en dat in oktober uit zal komen bij Uitgeverij Aspekt. Ook voor dit boek heb ik de correctierondes gedaan en ben er dus vanaf het begin bij betrokken geweest. Bijzonder om het doek eindelijk in het echt te kunnen zien.

Dit doek heeft Rolf en Catharina bij elkaar gebracht. Echt een ongelofelijke match die twee!

Jan liep ondertussen met Catharina rond en zijn oog was bij binnenkomst al gevallen op het schilderij dat de auteur en regisseur Vincent Cassel voorstelt. Catharina heeft deze man als ‘model’ gebruikt (van een foto) en haar eigen emoties in dit doek verwerkt na een moeilijke periode in haar leven.
Jan zag echter juist zijn eigen psyche in het werk en kon zijn ogen er niet vanaf houden. Hij werd er door geraakt vanaf de eerste seconde. En… hij heeft het gekocht. Zonder verwachtingen binnenstappen en als eigenaar van zo’n apart schilderij de deur uitgaan. Bijzonder hoor. Voor Catharina ook geweldig natuurlijk. Als je iemand met je kunst zo emotioneel kunt raken is dat voor een kunstenaar het grootste compliment dat hij/zij kan krijgen. Het was een bijzondere middag waarin we uitleg over het maakproces kregen en diepgaande gesprekken voerden. We zullen deze middag niet licht vergeten.

Schilderij
-En gisteren is het schilderij dus door Catharina en Rolf afgeleverd en hangt het in Jan’s woonkamer. Wat is hij er blij mee en trots op. Hij zou echt eeuwig spijt gehad hebben als hij het niet had gekocht.- 

De volgende dag gingen we na een geweldig ontbijt weer aan de wandel. We bezochten eerst de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, zeer de moeite waard. De kathedraal wordt ook al jaren als expositieruimte gebruikt. 

Orthodoxe jodenWe wandelden op ons gemak door de stad. Ook bijzonder, voor ons dan, de orthodoxe Joodse GemeenschapIn Antwerpen wonen ongeveer 20.000 orthodoxe Joden.

En wat een rijkdom aan prachtige gebouwen en details heeft Antwerpen. Prachtige straatjes met oude gevels. We liepen langs de haven en na een korte pauze, om iets te drinken, wandelden we weer terug naar de parkeergarage waar de auto stond. Rond 17.00 waren we weer terug in Zeist. Twee enerverende dagen waren het, meer tijd was er dit keer niet, misschien gaan we nog wel eens terug…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Hieronder dus wat foto’s van STAPUIT #21
Wie o wie weet waar we waren???