Cultuur en afzien…

 

Natuurlijk heeft Natalia een leeftijd waarop ze zich zou kunnen interesseren voor wat Nederlandse cultuur. Maar als je dat niet aanbiedt komt je daar natuurlijk niet achter.

Dus.. besloot ik om online een rondleiding van 1 uur te bestellen om de Domtoren van Utrecht te gaan bezoeken. Met daar als bonus een winkelsessie bij B.ershka achteraan te doen, haar favoriete winkel. Ze vond het prima!

Onderweg naar Utrecht bedacht ik me dat we met de trap omhoog zouden moeten. En ja.. eenmaal aangekomen bij het ontmoetingspunt vroeg ik hoe dat zat. En ja hoor, we moesten dus 465 trap-treden op om tot 99 meter (het hoogste punt voor bezoekers) te komen.

Pffff… wat een vooruitzicht zeg, erg beste knietjes heb ik niet en ook mijn conditie is niet om over naar huis te schrijven. Maar goed, ik had het kunnen weten en liet me dus nergens door tegenhouden, zeker niet door die trap. Bovendien zei de dame achter het loket , “die 600 jaar moet je beleven”, dus gingen we het gewoon maar doen.

We vertrokken met een groep van 8 personen, dat was erg prettig. Onderweg vertelde de gids op verschillende niveaus meer over de geschiedenis en de bouw van de Domtoren die 112.32 m hoog is.  Dan konden we dus meteen even op adem komen.
Vooral de Klokkenzolder was erg indrukwekkend. De grootste klok genaamd Salvator weegt ruim 8000 kg.

Het laatste stuk beklommen we via een erg smalle wenteltrap die zich in een van de pilaren van de toren bevindt.

Al met al was het heel interessant en hadden we een prachtig uitzicht over de stad. Toen we foto’s hadden gemaakt en genoten hadden van het uitzicht daalden we weer af. Het was natuurlijk makkelijker dan de beklimming maar toch voelde het niet zo lekker. Eenmaal beneden had ik echt ‘knikkende knietjes’ en zijn we eerst even iets gaan eten zodat we konden zitten.

Daarna naar de favo modewinkel.. pfff dat was zoeken. Met Google Maps wordt het je als wandelaar echt niet makkelijk gemaakt. Natalia heeft een iPhone en die heeft daar een duidelijkere app voor.

Maar helaas… de winkel bleek weg te zijn.. Nou ja, dan maar een andere modewinkel in waar ze voor een leuk shirtje is geslaagd.

Het lopen na het eten viel echt niet mee.. ik was bekaf en zielsgelukkig toen ik weer in de auto zat. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan, gehangen op de bank, lekker gedoucht en op tijd het bed in..

Echt hoor.. hoewel we alle dagen wel lekker hebben gelopen was het deze dag echt afzien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wie heeft er ook al eens de Domtoren, de hoogste kerktoren van het land en ook nog eens het hoogste gebouw van Utrecht, beklommen?

 

Advertenties

Samen op stap…

 

Om samen met Natalia leuke dingen te doen had ik natuurlijk plannetjes gemaakt.

Woensdagochtend vertrokken we naar Brabant om een bezoekje te brengen aan Landgoed Nederheide, het park waar ik 7 jaar heb gewoond.  Toen Natalia 10 jaar geleden voor het eerst op vakantie in Nederland kwam, was het park haar veilige haven waar het ‘huis’ van opa en oma stond.

Bijna niemand wist dat we zouden komen, sowieso had ik geen afspraken gemaakt, want uren kletsen zou voor Natalia natuurlijk echt niet leuk zijn. En sowieso wordt het dan stressen en daar had ik dus echt geen zin in. Maar toch bij 3 vroegere buren even langs geweest en een beetje bijgekletst. Een aantal mensen die ik graag had willen zien waren er helaas niet..
Frans? Marti en Femie? Jammer dat ik jullie gemist heb.
De meesten waren verrast te zien dat Natalia in de tussentijd groter is gegroeid dan ik…

Daarna reden we naar Deurne om wat rond te kijken en gingen we even naar de A.ction voor wat cadeautjes om weer mee terug te nemen. Een ijsje ging er ook wel in.

Bij de McDonald in Helmond gingen we eten.. Ik keek mijn ogen uit, je kunt nu bestellen dmv een order-touchscreen.. Super handig! En ach voor een keertje best wel te doen en Natalia vond het heerlijk.

Met ons buikje vol reden we naar Hotel Nederheide, een groot complex naast het park. Een van de zogenaamde ‘Natuurpoorten’ van Brabant. Ik heb dat destijds helemaal zien bouwen. Sinds kort hebben ze daar ook 7 hotelkamers en in een van die kamers bleven we slapen.
Hartstikke luxe, prachtig uitzicht op het strandbad en een binnenzwembad waar we nog lekker zijn gaan zwemmen. Na de douche (erg onpraktisch onder een schuine wand) nog wat TV gekeken, een paar Postcrossing-kaarten geschreven en heerlijk geslapen.
Die douche is alleen in deze kamer zo gesitueerd, wij hadden de enige economy-kamer. De andere kamers hebben een normale douche. Maar Natalia heeft heerlijk in bad gelegen, dus dat maakte het weer goed.

Op donderdag ontbeten we bij de Hema in Deurne.. precies genoeg, lekker en goedkoop.
€ 2,00 voor een ontbijtje is toch wat anders dan € 9,50 in het hotel, waar we waarschijnlijk alleen een eitje extra hadden gegeten, want meer dan een croissantje en een broodje is al snel te veel.

Toen nog naar mijn vroegere naaste buurvrouw geweest. In de tijd dat ik daar nog woonde overleed haar man, maar sinds een klein jaar heeft ze ook een nieuwe liefde en straalt van oor tot oor, zo mooi om te zien!

Rond het middaguur reden we naar Ouwehand’s Dierenpark in Rhenen.. De panda’s die daar sinds een tijdje verblijven wilde Natalia heel graag in het echt zien. Na de lunch (weer pizza) gingen we op stap. De panda’s hebben een prachtig Aziatisch onderkomen en waren lekker lui aan het doen. Ze zitten niet bij elkaar, dat vond ik eigenlijk wel zielig. Maar kennelijk zijn panda’s eenlingen.

Verder lekker rondgewandeld en toen het park dicht ging mochten wij er gelukkig ook uit… De flappenjassen hebben we niet nodig gehad, echt heerlijk weer gehad!

Thuisgekomen heb ik wentelteefjes gebakken en zijn we na de douche in bed gaan liggen, met de TV en de spelletjesmachines. Heerlijk!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En wat we vandaag deden? Dat komt zondag… ben nu te moe…
Waarom? Dat hoor je dan wel pfffffffffff

 

 

Keukenhof beleefd…

 

Nee hoor.. Echt niet…

Ik ben geen An, Anneke, Edward, Liesbeth, Margriet, Melody of wie ik misschien vergeten ben, als het om fotograferen gaat. En dat hoeft ook niet.  Maar leuk is het wel.

En gisteren hebben we een geweldige dag gehad tijdens ons bezoek aan de Keukenhof in Lisse, waar ik als een Japanner zonder spleetogen de ene na de andere foto knipte.

Zicht op de molen van de Keukenhof

 

Het zou een zonnige dag worden en de weg ernaar toe was al prachtig met al die gekleurde bollenvelden waar we langs reden. In de Keukenhof zelf was het niet al te druk, hoewel er busladingen toeristen rondliepen. Ik heb wel eens gehoord dat je als je pech hebt over de hoofden kunt lopen, maar dat viel alles mee.

En laat ik nou best heel tevreden zijn over het resultaat van de foto’s! Gewoon met mijn Samsung telefoon waar ik ook weer nieuwe functies op tegenkwam.

Het was voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik er heen ging en voor Jan pas de tweede keer. En dat terwijl we er allebei niet eens zo ver vandaan woonden.

Maar wat hebben we genoten! Wat een prachtige bloemen en aangelegde bloemperken. Weet je dat er wel 800 verschillende tulpen staan dit jaar? Die kleurcombinaties zijn echt zo mooi!

Ik dacht altijd, ach.. moet ik daar nou wel heen, het zijn allemaal bloemen en die zie ik al het hele jaar overal. Maar de laatste jaren ging het kriebelen en ik had het tegen Jan verteld. Gistermorgen zei hij, weet je wat, het weer wordt goed, we gaan naar de Keukenhof!

En inderdaad.. dit is echt iets wat je in het echt gezien moet hebben.. het is werkelijk waar een belevenis. Schitterend!

Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd en het weer was inderdaad prachtig, dat maakte deze dag weer heel bijzonder en kreeg van ons weer een gouden randje…

En… weer een wens afgestreept van mijn lijstje!

Wie is er net als ik was.. nog nooit in de Keukenhof geweest?

 

Dagje uit…

 

We hebben dit weekend vrij en gisteren besloten we eigenlijk maar 3 dingen, uitslapen of in ieder geval rustig aan doen de ochtend. Dat was trouwens de eerste keer in 5 weken tijd. Daarna winkelen en eten bij The Waffle House… 

En de rest van de dag gingen we eigenlijk gewoon onze neus achterna!

Eerst moesten we naar het winkelcentrum om geld te pinnen en daar hebben we meteen even in een kledingzaak rondgekeken.

Nicole wilde een geurtje, de verkoper was een Egyptenaar, zijn stand heette “Pharaoh Perfumes” en hij was ervan overtuigd dat hij haar 2 flesjes zou kunnen verkopen, zo fluisterde hij mij in, maar het werd er echt maar één.

Vervolgens liepen we een marktje op, waar ik AVON producten spotte. Ik heb vroeger ook AVON verkocht, een jaar of 3, zo ergens vanaf 1978. Het merk bestaat dit jaar zelfs 125 jaar en ik heb een body-lotion en hand-nailcrème gekocht. Toch een beetje nostalgie.
Verder heb ik een mooie grijze, leren tas gescoord.. De verkopers maakten ze zelf en waren erg blij dat ik een tas van ze kocht zodat ik er nog een klein beursje in dezelfde kleur bij kreeg. Ik ben er erg blij mee!

04-03-2017-uitstapje-3-custom

Nadat we bij de supermarkt Pick-n-Pay wat boodschapjes hadden gehaald zagen we een loopbrug naar de overkant van de weg waar veel mensen overheen liepen. Er bleek aan de andere kant ook een soort winkelcentrum te zijn. We gingen er met de auto heen, maar schrokken snel terug. Hoewel we ons nog geen moment onveilig hebben gevoeld, voelde het daar niet goed. Er waren echt alleen maar Zulu’s te zien, het was verschrikkelijk druk dus we zijn meteen weer omgekeerd.

Toen hadden we toch wel trek gekregen en reden naar The Waffle House. Het was niet druk op het strand en ik wilde toch echt wel de Indische Oceaan voelen.. Lekker koel was het, even met de voeten erin! Dat moest natuurlijk ook vastgelegd. Onderweg naar het restaurant waren er 5 jongens Zuid-Afrikaanse volkslied aan het zingen. We hebben ze uiteraard wat centen gegeven.
Er was geen verse jus d’orange en ik koos voor een mix van komkommer, tomaat en appel. Nou ja, het enige wat ik proefde was de komkommer en het was erg aangelengd met water. Maar wel heerlijk gegeten… uiteraard met een dubbele wafel erbij!
Op de parkeerplaats stonden een paar dure auto’s… ja dan kan dus ook!

Op het strand heb ik een zogenaamde food-cover gekocht.. een soort vitragestof dat is afgewerkt met kraaltjes. Als je buiten gaat eten kun je dat over je tafel en schalen leggen zodat er geen insecten op het eten kunnen gaan zitten terwijl je nog bezig bent.
Verder valt het ons op dat er maar heel weinig bloeiende bloemen zijn. Best wel vreemd in zo’n groen land. Maar… ik heb toch een mooie lelie gevonden.

04-03-2017-uitstapje-27-custom

We reden naar een winkeltje dat midden in het bos lag. Een klein stukje lopen vanaf de weg. Het was een zaakje waar je echte leren, handgemaakte schoenen kon kopen. Ik vond de slippers heel erg mooi en de uitleg die de eigenaar over de kwaliteit van de schoenen gaf was wel grappig. We mochten nergens aankomen tot hij zijn welkomstpraatje met ons had gehouden. Maar helaas… mijn voeten zijn te breed en te hoog, dus geen leren slippers. Waarschijnlijk was ik ook wel geschrokken van de prijs maar die heb ik niet gevraagd. Ze zaten wel op een prachtige locatie en hadden er een kleine koffiecorner bij.

04-03-2017-uitstapje-29-custom

Daarna naar huis gereden en even gerelaxt. We hebben het ons makkelijk gemaakt met een tostie een kop thee. We hadden van de week van de hete zolder een hele grote zak sokjes meegenomen. Nicole stelde toen voor om het thuis uit te zoeken en gisteravond zijn we er aan begonnen. Op tafel leeggegooid en gesorteerd op kleur. En bij een heleboel eenzame sokjes hebben we de ‘partner’ gevonden, zoals Zakiti, een van de medewerkers altijd zegt. Dus dat klusje hebben we ook nog maar geklaard.

Het was een erg geslaagde dag en vandaag gaan we ook weer weg. We moeten het er nog maar even van nemen. Nicole heeft weer iets uitgezocht en ik vind het prima! Daarover dus later!

Fijne zondag allemaal!

 

Wilde katten aaien…

 

Vervolg op Hluhluwe Game Reserve...

Op zaterdagmiddag, toen we allemaal wat uitgerust waren, reden we naar de zogenaamde Cheeta-farm.

Het is een opvangcentrum voor Zuid-Afrikaanse Wilde Katten, Servals, Caracals en Cheeta’s..

Ook wordt er meegewerkt aan een fokprogramma voor Cheeta’s. Die hebben in het wild zoveel natuurlijke vijanden dat de jongen bijna nooit blijven leven. Soms worden er dus op de farm jongen geboren, die dan teruggezet worden in de natuur. Behalve als ze iets mankeren, dan blijven ze op de farm.

Ze zijn redelijk speels en makkelijk tam te maken, hoewel in de farm hun natuurlijke gedrag toch wordt beperkt omdat ze te weinig ruimte hebben om te rennen. Maar de ruimtes die ze bewonen zijn heel groot en ze kunnen zich heel gemakkelijk ver weg verstoppen als ze geen mensen willen zien.

Maar het zijn eigenlijk hele sociale dieren. Er zijn slechte berichten in het nieuws over dit soort farms, maar ik kan alleen maar constateren dat er heel erg zorgvuldig en rustig met de dieren wordt omgegaan. Via via heb ik ook gehoord dat deze farm erg goed bekend staat. Dat was ook te zien aan het bordje dat bij de receptie stond… Tenminste dat hoop ik maar!

25-02-2017-75

We mochten met de gids de ruimtes ingaan waar de wilde katten, servals en caracals zaten. Eigenlijk vond ik het doodeng -ik houd nou eenmaal niet zo van katten- en er was een groep Fransen die best wel rumoerig waren, door het verhaal van de gids heen spraken en lacherig deden. Dat was niet echt prettig. De servals en de wilde katten vond ik niet zo eng, maar de caracal, die een beetje op een lynx lijkt (geen familie overigens) was nogal boosaardig en kwam een keer al blazend langs mijn benen rennen. Zij hebben een sterk territoriaal gevoel en kunnen je zelfs tegenhouden weg te gaan. Dus voor we het hek uit konden kreeg de caracal wat lekkere hapjes, zodat hij afgeleid was. Ik was toch blij dat ik er weer uit was.

Maar de cheeta’s waren echt mooi! En dat zijn toch wel behoorlijk grote katten. Ze hebben ook allemaal namen. Er waren 2 broertjes die niet in de natuur konden worden teruggezet. Van een weet ik de reden niet, maar de andere had een te korte staart. Dan is overleven in de natuur ook niet mogelijk blijkbaar.

Deze 2 broertjes waren tam. Ze zaten met zijn tweetjes en via een soort sluisje, konden we met 2 mensen tegelijk naar binnen. Ik zei tegen Nicole… “Laten we maar eerst gaan, want wie weet durven we straks niet meer”. Dus zo gezegd zo gedaan. Ze lagen allebei lekker lui te wezen en werden eerst even gekroeld door de verzorgers. Een van de twee bleef buiten schot, een verzorger bleef bij hem staan. Hij is te enthousiast en zou je zomaar omver kunnen gooien als hij tegen je aan gaat staan. En bij cheeta’s blijven de nagels altijd uitstaan, dus zou je ook gekrabd kunnen worden.

Helaas heb ik klutsknietjes dus kon ik niet echt op mijn hurken of knieën achter hem gaan zitten, maar rustig aaien ging prima, alleen zijn buik kun je beter niet aanraken werd ons gezegd.

Wat een ervaring, nooit gedacht dat ik het zou durven!

Daarna gingen Nicole en Elize.. de mannen lieten hun beurt voorbij gaan! Maar wij hebben het toch maar mooi gedaan!

’s Avonds aten we weer bij het restaurantje bij ons verblijf en we gingen weer op tijd naar bed.

De volgende dag vertrokken we weer en wel om 6 uur. Het was bar slecht weer en de eerste 2 uur hebben we behoorlijk en constant regen gehad. We ontbeten in Ballito bij een Mugs & Beans restaurant. Ik koos voor pannenkoeken, heerlijk. Ze noemen ze daar Flapjackstack. Omdat we allemaal toch wel moe waren, ik had ook weer niet best geslapen, besloten we daarna door te rijden naar Margate waar we rond 12.00 uur weer aankwamen.

Het was een geweldig weekend en ik wil hierbij Schalk en Elize heel hartelijk bedanken, ook namens Nicole!

 

Op safari…

Spannend!

  • Morgenochtend rond 9 uur vertrekken we voor een weekendje weg… 
  • Met Schalk en Elize, beiden gepensioneerde ex-medewerkers van GCF en met Joop, die bij hen logeert…
  • We gaan naar een Wildpark met de naam Hluhluwepark.. spreek uit: schloeschloewie.. met een soort slissende schl… 
  • We moeten ongeveer 400 km dus 4 uur rijden…
  • We logeren in een soort boomhut, dus we zijn erg benieuwd (allemaal leuk, als er maar wel een toilet is)…
  • Verder weten we niet wat we nog meer gaan doen, toen we ze gisteren voor het eerst bij hen thuis ontmoetten mochten we niet teveel vragen stellen…
  • Duim aub voor mooi weer voor ons, want dan hebben we de meeste kans dat we veel dieren zien…

Ik zal vóór zondagavond geen gelegenheid hebben om iets te plaatsen over onze trip, dus tot over een paar dagen..

images

 

L en L…

 

Op zondag 19 februari hadden we gepland naar een nabij gelegen wildpark te gaan, genaamd “Lake Eland”.

Daaraan voorafgaand reden we naar Leopard Rock.” Een restaurant met heerlijke koffie en een schitterend, adembenemend uitzicht. Tenminste meestal…zondag dus niet! Het was regenachtig weer en alles zat gewoon in de mist.

Op de overhangende rots (kijk even op de website, de link staat hierboven, echt de moeite waard) kun je zitten en dan vanaf een speciale boom schitterende foto’s maken. Maar helaas, het was nat, dus glibberig en veel te gevaarlijk, vonden wij allebei, om naar beneden te klauteren. Een aantal palen met touw ertussen zou een aanrader zijn zodat je in ieder geval iets van houvast zou hebben. Helaas, misschien kunnen we nog een keer terug als het beter weer is!

Plaatjes van internet

Het verhaal van Leopard Rock werd ons door de vriendelijke eigenaresse zelf verteld. Wij zagen een foto uit 1949 van een luipaard op de rots. Een ranger uit de buurt had een babyluipaardje groot gebracht, ze heette Suzie, dat hem overal volgde en eenmaal volwassen ook supervriendelijk was voor iedereen. Met de reisgezelschappen ging ze maar wat graag op de foto, op de overhangende rots. Helaas heb ik er geen foto van, maar het zag er prachtig uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na 12 km rijden, waarvan 4 km ‘dirtroad’, dat betekent onverhard, kwamen we bij Lake Eland aan.

Een wildpark van 2500 hectares. Het meer konden we helaas niet bereiken. De wegen waren door de nattigheid afgesloten.

We reden al glibberend over de natte, onverharde wegen op het terrein. Heuvel op, heuvel af. En dan kwamen er ook nog tegenliggers. En… we moesten ook nog opletten om wilde dieren te kunnen spotten.

Niet ver vanaf de ingang zagen we een giraf staan eten aan een boom! Dat was wel heel gaaf om te zien. We reden er echt vlak langs. Verderop zagen we gnoe’s, die worden hier ‘wildebeest’ genoemd en later nog een kudde antilopen.

We hebben nog overwegen om de bewegende brug (de zogenaamde ‘suspensionbridge’) op te gaan, maar ook daar moesten we een behoorlijke enge trap af om erbij te komen, dus een foto moet dan wel genoeg zijn.

Daarna zijn we omgekeerd en rustig het park weer af gereden. Het was ook daar jammer dat het weer niet meewerkte, maar goed, we zijn er geweest en volgende week doen we het nog eens dunnetjes over, dan gaan we naar een behoorlijk groter Wildpark, een kleine 400 km rijden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.