Windows 10…

 

Wat een ellende als je laptop niet doet wat hij hoort te doen.

Ik doe alles met dat ding en met mijn IPad en mobieltje kan ik voor mijn gevoel bijvoorbeeld niet zo makkelijk mijn blog bijhouden.

Handig ben ik best wel, ik los de meeste problemen zelf op, zoek door tot ik het gevonden heb. Ik help ook veel mensen met van alles, zelfs op afstand met Teamviewer…  Ik vind dat ook heel erg leuk om te doen.

Maar de laatste maanden werd hij steeds trager en liep hij om de haverklap zonder enige reden vast. Toen ik ook nog regelmatig ‘blauwe’ schermen had kreeg ik het Spaans benauwd en heb ik een back-up gemaakt op een externe harde schijf. Zo, dat was veilig, maar nu…

Toch maar naar de computerdokter gebracht die wat dieper moest gaan zoeken naar de oorzaak. Het bleek de harde schijf te zijn, die moest worden vervangen. En zonder kun je niet dus ik had geen keus. Ze hebben Windows 7 opnieuw geïnstalleerd ik kon aan de slag.

Er moest alleen wel het een en ander geüpdatet worden, dat vond ik dan wel weer een beetje slordig… maar goed, dat heb ik laten doen toen ik hem uitzette en toch naar bed ging.

Windows

De back-up terugzetten kostte € 30 extra, dus dat heb ik toch maar zelf gedaan en dat was snel verdiend. Ik moest wel weer even zoeken naar mijn afbeeldingen en documenten. En de mappen die ik, om er snel bij te kunnen, opgeslagen had op mijn bureaublad waren helaas echt weg. Gelukkig had ik die ook nog op een USB stick gezet, dus verder geen centje pijn.

En toen… toen kreeg ik een melding om te upgraden naar Windows 10.

En het was zowaar de één na laatste dag dat het nog gratis kon. Bij mijn eigen versie van Windows 7 had ik dat nooit gehad. Me er ook niet al te druk om gemaakt want ik heb zoveel problemen gehoord, dat ik het eigenlijk niet eens durfde. En toen ging ik twijfelen.. een nieuwe harde schijf moet dat toch zeker aankunnen? Dus dat getwijfel duurde niet lang..

Ik heb Windows 10 erop gezet en alles ging zonder problemen. Nu moet ik nog even wennen aan die nieuwe omgeving en mijn spullen makkelijk installeren naar mijn eigen voorkeuren.. Het is nog niet helemaal naar mijn zin, maar dat komt zeker goed.

Wie heeft ook de upgrade gedaan naar Windows 10 en… naar tevredenheid? 

 

Maaien…

 

De PYRAMIDE VAN AUSTERLITZ, waar ik als vrijwilligster werk, voornamelijk in het kassahuis, moet natuurlijk van tijd tot tijd gemaaid worden.

Ik had het zelf nog nooit gezien, maar deze week waren er 2 man bezig.

Ze gebruiken een bosmaaier en voor zover ik het begreep doen ze er één hele dag over.

Dit keer was het een heel warm klusje. Er is heel wat water gedronken door de mannen.

Hier en daar is hij weer verzakt, door regen, konijnen (hoewel die het moeilijker hebben dan voorheen, klik HIER), dus onderhoud blijft altijd nodig! 

Wie is er wel eens bovenop geweest? Voor de Pokémon Go spelers, er zit er een hoor! 😆

Voor de geïnteresseerden… Dit filmpje wordt ook in het Bezoekerscentrum bij de Pyramide getoond. De trap is inmiddels vervangen door een nieuwe trap met leuningen…

 

Verhuisdrift… (5a)

 

Ik ga maar weer eens verder met mijn verhuislogjes…

Deel 1 – Wilnis

Zo verhuisden we in januari 1986 uit Mijdrecht (verhuisdrift 4) van een eengezinswoning naar een woonark in Wilnis.

We waren de koning te rijk dat we deze woonark konden kopen! Hij was niet groot, 20 x 4 meter. Aan de kop zijn kant een schuurtje van 1 meter, dus de woonruimte was 19 x 4 meter. Maar de ruimte/tuin die we buiten hadden maakte alles goed en die vrijheid was echt zo heerlijk!

Het was winter en ook nog eens een koude winter. Voor we erin trokken werd er al over de hele lengte van de tuin een schutting gezet. We hadden in de eerste dagen alles schoongemaakt en trokken er toen in. Een extra maand huur betalen in Mijdrecht vonden we zonde en dat heen-en weren was ook vervelend al was het niet zo ver. Bovendien zou het echt wel even duren voor we het naar onze zin verbouwd hadden, dus dan maar klussen terwijl we er al woonden.

De ark had 2 grote slaapkamers en 1 kleintje, verder een douche met toilet en een woonkamer met open keuken. We vonden het belangrijk dat de kinderen zo snel mogelijk normaal konden leven en hun dingen doen die ze wilden doen. De rest had allemaal wel tijd. Van het kleine slaapkamertje werd een soort waskamer gemaakt en was tegelijkertijd een slaapplaats voor de hondjes.
Van de grootste slaapkamer werd een hoek van 2 x 2 meter afgehaald en afgetimmerd en ingericht. Dat werd onze slaapkamer waar we op een verhoogd bed sliepen met daaronder nog allerlei bergruimte. Er werd een raam in gemaakt en wij hebben er jaren geslapen. Wij dachten destijds, onze tijd komt wel weer, en dat was ook zo.
Zoon kreeg het grote deel dat overbleef. Een slaapkamer in L-vorm met een groot raam aan de tuinkant. De slaapkamer van dochter grensde aan de woonkamer. Ook die werd in rap tempo behangen en geschilderd en ze kon zich riant bewegen in haar eigen ruimte met aan 2 kanten ramen.

Daarna langzamerhand de rest. Een schuifpui erin was een van de eerste grote klussen in het voorjaar. In die tijd hadden we veel hondjes, wat shows gelopen en wat nestjes gefokt. Het was dus een dolle boel daar met genoeg leven in de brouwerij.

Ook stookten we met een houtkachel. Een oud kacheltje dat bij mijn schoonouders had gestaan, bijna een leven geleden. Maar hij deed het best en stookte de hele ark warm. Altijd hout genoeg met een timmerman als man. En wat een lekkere warmte is dat toch. Alleen bij extreem koud weer ging de CV aan in alle kamers.

Het was echt mijn plekje en ik wilde er ook absoluut niet weg. Maar ik zag wel dat het eigenlijk een soort werkkamp was, voor wat betreft het buitengebeuren. In de loop der tijd werd er van alles vervangen. Een nieuw (schuin) dak op de ark, een aanbouw aan de schuur en ook een nieuw dak. Een nieuwe beschoeiing, een nieuwe steiger, een blokhut in de tuin, een vijver, een kweekkas. Al met al is er heel veel tijd en geld in gaan zitten, maar dat was niet erg, het was het heerlijkste plekje op aarde dat je maar kon bedenken. In 1992 is er een nieuwe keuken ingezet en een nieuwe vloer en later nog een nieuwe badkamer, met bubbelbad. In totaal hebben we hem ruim 18 jaar in ons bezit gehad.

Het was ook een aparte manier van wonen zo op het water. We woonden in een soort parkje met maar 9 woonarken in een zijvaart van de achtervaart, met een open verbinding naar de Vinkeveense Plassen. Natuurlijk hadden we er ook een bootje bij. Niet echt mijn ding, want daar heb ik gewoon geen geduld voor maar voor de kinderen was het super. En in de winter was het ook handig als er ijs lag, vanaf onze eigen steiger stapten ze zo het ijs op.

Foto’s van foto’s 

Ik verdeel Wilnis over 2 logjes anders wordt dit logje echt veel te lang. Dus volgende week Verhuisdrift – 5b.

 

Fudge…fudge…fudge…

 

Fudge-World

Foto van de website

Afgelopen dinsdag heb ik schone zus en nicht geholpen in hun ‘fudge’ stand op de Margriet Winter Fair in Utrecht. 

PolsbandjeOm 9.20 uur zat ik in de bus en na een klein half uurtje was ik in Utrecht. Ik liep op mijn gemakje naar de Jaarbeurs, ze hadden een stand in Hal 2. Mijn nichtje stond me buiten al op te wachten en ik kreeg een polsbandje als toegangsbewijs.

De Fair was versierd, alles al in kerstsfeer en het zag er allemaal prachtig uit. Best ruim opgezet ook. Ze hadden niet zo’n grote stand en bij drukte stond het al snel vol, volgend jaar moet dat anders, dan willen ze op een hoek staan, zodat de stand van 2 kanten benaderd kan worden. En ja, dan moeten er toch zeker 3 mensen in staan, dus ik ben alvast weer uitgenodigd, leuk!

Omdat het in de ochtend nog niet zo’n storm liep zijn we met zijn tweetjes, schone zus en ik, even rond gaan wandelen en natuurlijk bleef de portemonnee niet in mijn tas… Ik heb mezelf verwend:

  • Een paar stoere enkellaarsjes, die zowaar om mijn benen passen, en ook heel fijn, ook om de plek waar mijn enkels zouden horen te zitten. Ja ik weet niet waar die zijn, ergens onderweg in mijn leven verloren…
  • Een Aloe Vera pakket, 6 produkten voor maar € 10,00…
  • Luxe Sinterklaasletters voor kinderen en kleinkinderen…
  • Een tas vol ballen met een lampjessnoer waar ik een leuke kerstversiering van ga maken.

Het liep lekker, soms even rustig aan, maar proevers waren er natuurlijk altijd. Het is de hele week al minder druk dan ze hadden gehoopt. De huur van zo’n stand is best hoog en die moet er sowieso eerst uit natuurlijk.
Nou, ze hebben nog 2 dagen te gaan, best een pittige week geweest al, dus ik hoop voor ze dat het nog 2 heel erg goede dagen zullen worden!

Wie is er naar de Margriet Winter Fair geweest?

 

De week doorzagen…

 

Alweer woensdag en dus alweer het midden van de week!

IMG_20151023_100425

Ik heb bewust een paar rustige dagen ingelast, wel met wat afspraken, maar heel erg korte afspraken.

Mijn 3JS sleutelhanger ontvangen, nou valt mee hè wat er aan die bos hangt! Hij is erg mooi!

Verder  heb ik weer leuke dingen in het vooruitzicht. De veerkracht komt langzaam weer terug. Ja, soms gebeuren er wel eens heel erg onverwachte dingen in een mensenleven, maar ook dat vindt zijn weg weer, moet wel!

Ik zie uit naar mijn vakantie naar Gran Canaria. Samen met mijn vriendin Adrie. We hebben allebei een eigen studiootje gehuurd maar zullen ook wel geregeld met elkaar optrekken. Maria wordt 25 november alweer 14 jaar, wat vliegt de tijd. Soms zou ik willen dat ze nog 4 was of zo, maar ja, dat gaat niet en uiteindelijk is elke leeftijd leuk! Nog maar een paar weekjes!

Het vrijwilligerswerk bij de Pyramide van Austerlitz staat vanaf volgende week in de winterstand. Alleen nog maar op zondag open tot ergens eind maart 2016. Ook het restaurant, dus als het nodig is werk ik een paar uurtjes op een paar zondagen want voor één dag in de week zijn er mensen genoeg. Ook wel even lekker, wat rustiger aan kunnen doen wat dat betreft.

Medische zaken komen ook aan de orde. Gisteren heb ik de griepprik gehaald. Lopende bandwerk zeg, benieuwd of ze nu de goede bescherming hebben voor de komende wintergriep.

Ook kreeg ik gisteren de uitslag van het volksonderzoek darmkanker. Gelukkig was de uitslag gunstig. Hoef niet voor verder onderzoek naar het ziekenhuis. Dus daar ben ik blij mee.

450px-Mevr_Aly_TjallingiiVandaag is Aly jarig, ze wordt 93 jaar! Hierbij feliciteer ik haar alvast want ze spelt mijn blog helemaal uit en leest dit misschien al wel. Een vrolijk mens, die nog midden in het leven staat, voor zover dat kan want heel veel lopen gaat niet meer. Ze is momenteel bezig met haar grote hobby, kaarten maken, en druk met bestellingen maken voor kerstkaarten. Een bezig bijtje hoor! Ik ga koffie drinken bij haar om het een beetje mee te vieren!
Zou er een lekker gebakje of stukje taart bij zijn?
Aly kennende zeker wel.

Diana komt morgenavond eten en blijft slapen. Weer een klein feestje 🙂 . Misschien gaan we nog iets leuks ondernemen. Ze zou meegaan naar het ziekenhuis omdat ik, weliswaar een hele lichte narcose zou krijgen maar, niet mag rijden na afloop.
Maar de ‘operatie’, nou ja, de slaapscopie gaat donderdag dus niet door, de KNOarts heeft een ongeluk gehad en ik werd gebeld dat deze dag dus gecancelled werd en dat ik zo spoedig mogelijk weer word ingedeeld. Nou, het zal wel ergens in december worden, na mijn vakantie of zo, ik wacht het af.

Vrijdag een leuk uitje! Zaterdag een leuke afspraak, waar ik erg naar uit zie en zondag 2 uurtjes ‘werken’ en een beetje bijkletsen met mijn collega-vrijwilligster die na mij de dienst overneemt. ’s Middags komen dochter en schoon misschien nog even langs. Ik zie het wel, altijd leuk en goed!

 

Licht aan het eind van de tunnel…

licht aan het eind van de tunnel

Hoe kan een mens zo wanhopig zijn, het leven te willen verlaten?
Hoe destructief kunnen mensen zijn, door omstandigheden die ze haten?
Denk aan Joost Zwagerman, hij zag geen uitkomst, geen toekomst meer.
Gelukkig zien velen het licht aan het eind van de tunnel uiteindelijk wél weer…

Hedendaagse vluchtelingen, wat moeten die mensen wel niet voelen?
Hun land, familie, huis en haard verlaten, dat kan men toch niet bedoelen?
Doodmoe en ongelukkig, niet wetende wat de toekomst brengen zal.
In tentjes zonder voorzieningen, ellende ten top in hun geval…

Het Rode Kruis roept mensen op, te helpen als ze kunnen..
Hoop echt dat het mogelijk is, om geluk aan anderen te gunnen..
Ik heb me aangemeld, bevestiging ontvangen, zien hoe het verder gaat..
Zou ik echt iets kunnen doen, al lijkt het een druppel op een gloeiende plaat?

Hieronder het nieuwste nummer van de 3JS
“Grenzeloos”

Klusvriendin…

 

Afgelopen donderdag had ik mijn vriendin Ingrid op bezoek!
Was een heerlijke dag..

Een gezellige Brabantse die ik een paar jaar geleden heb ontmoet op het vliegveld toen ik weer een keer naar Holland vloog. In de rij voor het inchecken raakten we al aan de praat en spontaan regelden we toen dat we wel bij elkaar in het vliegtuig van Gran Canaria naar Eindhoven wilden zitten. Wat een klik was dat, we zijn even oud en hebben veel gemeen bleek later. Die 4.5 uur vliegen was zo om en we zitten nog steeds op dezelfde golflengte. Heerlijk is dat!

Ze baalt ervan dat ik nu niet meer ga overwinteren, want af en toe spraken we af en gingen we samen iets leuks doen. Maar in januari, als Natalia jarig is, ga ik 2 weken bij haar logeren. Ze huurt een bungalow voor langere tijd. We vliegen samen heen dus dan begint de pret al. Dat wordt dus vast heel gezellig.

Diezelfde dag had ik nog een andere afspraak, tussen 12.30 en 16.00 uur. Er zou een monteur komen voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt aan de CV ketel.
Ik had een kaart van die firma gekregen met daarop de afspraak, dat was geregeld via de Woningbouwvereniging.
Op die kaart staat heel duidelijk dat de monteur vrij toegang moet hebben tot de ketel. Maar er zit bij mij een ommanteling of hoe noem je dat, een ombouw, omheen. Het was zo lelijk, dat apparaat met al die leidingen etc. in het zicht. Is dus toen we hier net woonden netjes weggewerkt door Nico.
Nou, dat was wel een beetje een dingetje natuurlijk, ik ben klein – zelfs weer een centimeter gekrompen kwam ik laatst achter – en kan al helemaal niet boven mijn hoofd werken met mijn armen.
Had ik even mazzel, om kwart voor 11 kwam het mannetje (was echt een klein mannetje hoor) al en vroeg of hij al terecht kon want er was een andere cliënt niet thuis. Prima hoor, maar ik meldde hem meteen dat de CV is nog niet vrij toegankelijk was. Dus moest hij zelf maar die panelen losschroeven. Hmmm, hij was niet blij maar goed, niks aan te doen. Ik was namelijk van plan geweest dit aan Ingrid te vragen. Zij is vrij lang en ze is al heel lang alleen, waardoor ze gewend is veel zelf te doen. En ik heb dat dus echt nooit hoeven doen…

Mannetje had de 2 panelen eraf geschroefd en was druk aan het werk, we dronken koffie en hij ging weer verder. Hij zuchtte en zuchtte maar, had het duidelijk niet naar zijn zin. Daar kon ik niks aan doen natuurlijk.

Ingrid kwam en we dronken samen koffie. Mannetje had wel al gezegd.. ‘ik maak het wel los, maar u moet het zelf maar weer dichtmaken’. Ik was van plan hem een fooi te geven voor zijn hulp, maar dat heb ik nu maar niet gedaan, want hij vertrok en liet het open achter. Pfff… nou ja dacht ik, met hulp van Ingrid moet het wel lukken. Maar leuk was anders…

Natuurlijk wilde ze me helpen. Dus ’s middags na de lunch zochten we het gereedschap dat ze nodig had. Zij wist precies wat ze zocht, ik had geen idee natuurlijk, maar als ex-timmermansvrouw was er zat te vinden in die schuur. Zou je denken. Als je maar weet waar het ligt. Helaas, precies het bitje dat we nodig hadden voor de schroeven die gebruikt waren, was niet te vinden. Dus liepen we even naar de A.C.tion en kocht ik daar een setje met bitjes en een houdertje.

Thuisgekomen ging ze aan de slag… Ik sta er altijd versteld van als ik vrouwen zie klussen… Zo knap vind ik dat! En natuurlijk lukte het haar alles weer keurig dicht te maken en zo was de klus snel geklaard. En de foto’s zijn leuk! Nogmaals bedankt Ingrid!

Vraagje aan mijn mannelijke lezers…
Zouden jullie een vrouw alleen met dit ‘probleem’ laten zitten? Want dat was het wel voor mij.. Of zouden jullie je hand over je hart strijken en gewoon de boel even dichtgemaakt hebben? Ondanks het verbod van de ‘baas’? 

 

Een wespennest…

 

Heb ik weer hoor, een wespennest in de spouwmuur van mijn huis.

wesp

Er vlogen steeds wespen in en uit de gaatjes die daarin zitten en steeds vergat ik te bellen. Dan dacht ik er weer pas ’s avonds aan of zo.

Maar die wespen worden steeds groter, dus moet het nest toch echt uitgeroeid worden. Voor ik het weet komen ze me ín huis gezelschap houden en dat is niet wat ik wil natuurlijk, wie wel hè?

Na een telefoontje aan de Woningbouwvereniging kreeg ik te horen dat ik naar de RMN (Reinigingsbedrijf Midden Nederland) moest bellen want die hebben de mensen en de middelen om zo’n nest uit te roeien. De RMN-mevrouw maakte er meteen melding van dat de bestrijding € 52,00 kostte. Nou ja, dat is dan maar zo hè. Ik heb ze niet uitgenodigd, die wespen, maar ik wil er toch echt wel van af. Ze vroeg om mijn postcode waar de computer dus naar ging zoeken… en toen gebeurde er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt…

RMN-mevrouw: “Mag ik uw postcode en huisnummer mevrouw? “
Ik: “Natuurlijk, mijn postcode is …… en mijn huisnummer is 76”
RMN-mevrouw: “Dat kan niet mevrouw, die combinatie klopt niet”
Ik:  “Ja hoor, dat is echt mijn postcode en 76 is mijn huisnummer”
RMN-mevrouw: “Het spijt me mevrouw, u bent vast in de war”
Ik:  “Nee hoor, ik ben echt niet in de war, dit is mijn postcode en mijn huisnummer”
RMN-mevrouw: “Maar de computer kan het niet vinden.. wat raar”
Ik: “Inderdaad raar, ik zit hier nu te bellen vanuit dit huis”
RMN-mevrouw: “Oh ik zie het al, hij komt niet verder dan huisnummer 74, huisnummer 76 bestaat niet”
Ik: “Nou dat is wel heel vreemd, dit huis is al bijna 100 jaar oud, het adres bestaat al heel erg lang”
RMN-mevrouw: “Het spijt me heel erg, maar ik kan u nu niet inplannen”
Ik: (mijn neus bloedde op dat moment) “Waarom niet”
RMN-mevrouw: “Omdat ik niet anders dan via de computer een afspraak kan maken”
Ik: “Oh, wat vervelend en wat moet ik nu dan?”
RMN-mevrouw: “U zult met een particulier bedrijf een afspraak moeten maken”
Ik: “Nou ja, als er maar iemand komt om die wespen uit te roeien”.
RMN-mevrouw: “Ik zal zorgen dat uw adres in ons bestand wordt toegevoegd, mocht u ons weer eens nodig hebben dan bent u in ieder geval bekend”
Ik: “Hartelijk bedankt hoor, dit is wel een leuk begin van de week, nog nooit zo gelachen op maandagochtend denk ik…
RMN-mevrouw:  “Haha, ik ook niet, fijne dag nog”
Ik:  “Ik ga wel een particulier bedrijf zoeken dan, goedemorgen”

Ik heb gelachen mensen, gelachen, dit is toch van de gekken…
Heb ik dus weer! Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een particulier bedrijf gebeld en voor volgende week dinsdag een afspraak gemaakt. Eerder zaten ze niet in de buurt, ja vandaag, maar dan kan ik niet op het genoemde tijdstip…

Wordt vervolgd…

 

 

Vuilverbrander…


Keurig en schoon was het terras, ook tussen de tegels en in het grind, echt geen groen te bekennen!

Nico had  alles netjes verzorgd. (Ik schrijf geen bijna-ex meer hoor, vind ik toch minder aardig klinken en hij was juist heel erg aardig). Maar intussen, met wat regenbuitjes en het zonnetje erop, begon het onkruid weer welig te tieren.

Toen ik Binky een poosje geleden bij de oppas bracht kwam het gesprek ook op dat rottige onkruid. Zo vervelend dat je steeds moet bukken om die onkruidjes tussen de tegels uit te krijgen. Vervelend ook dat je behoorlijk kracht moet zetten met een mesje of iets ander scherps om het los te krijgen.

Wat denk je… Gerrit had dé oplossing!

Hij had een ‘vuilverbrander’ gekocht bij de A.C.Tion  (op zijn Frans uitspreken, dan klinkt het heel chique en ja wat hebben ze daar niet te koop?) voor slecht € 9,95. Daarbij een busje gas dat op dat ding aangesloten moest worden voor € 1,14. Heel enthousiast vertelde hij… “Het is niet te geloven maar je brandt gewoon zo al het onkruid dood”. Ik werd er helemaal vrolijk van!

Dus… natuurlijk wilde ik die ook hebben. Hoe makkelijk kun je het jezelf maken? Meteen maar 2 busjes gas gekocht, een reserve is nooit weg tenslotte. Die twee aan elkaar verbinden, was nog even puzzelen maar ook dat lukte.

En nu loop ik met mijn ‘fikstok’ een paar keer per week goedgemutst over mijn terras rond en door het grind in de voortuin en verbrand ik alle onkruidjes die hun kopjes boven de grond durven te laten zien… Dus het groen wordt bruin en waait daarna gewoon weg… LOL…

Resultaat: het terras en het grind zijn en blijven keurig, dus ik ben blij!

En nu niet allemaal tegelijk naar de A.C.Tion rennen hoor, ze hebben ze vast morgen ook nog wel ;-).

Deze diashow vereist JavaScript.

Update: Nemo en Coral zwemmen in steeds helderder water heerlijk rond!

 

 

Gastvrouw v/h Passantengids…

image

Sinds het nieuwe seizoen heb ik me bij de Pyramide van Austerlitz ook ingewerkt als “gastvrouw v/h passantengids”. Tenslotte moet het beestje ook een naam hebben hè.

Daarvoor ben ik dus beschikbaar voor passanten die het Bezoekers- of Infocentrum komen bezoeken dat bij de Pyramide hoort. De mensen komen binnen om eens rond te kijken. De verhaallijnen zijn erg interessant, sommigen stellen er vragen over die ik dan natuurlijk toch naar waarheid moet kunnen beantwoorden.

Dus heb ik me gebogen over de geschiedenis uit de Franse Tijd, toen Nederland in handen was van Napoleon Bonaparte en ben ik dus weer een beetje gaan studeren. Ik kan ze het 8 minuten durende filmpje laten zien, dat verhaalt over de oorsprong van de Pyramide, de diverse veranderingen die in Nederland zijn doorgevoerd en de latere herstelwerkzaamheden aan het Monument.

Het is leuk om te doen, mensen zijn altijd een dagje uit als ze richting de Pyramide komen dus zijn meestal erg vriendelijk. Er hangen soldatenpakken in diverse kindermaten en na de film kunnen kinderen ze eventueel aantrekken en ermee op de foto worden gezet. De kleintjes vinden het meestal wel leuk en voelen zich ontzettend stoer in zo’n pakje en als ze daarbij ook nog een Napoleon-steek op hun hoofd gezet krijgen vinden ze het helemaal geweldig.

Er zijn kaarten, wandelingen en boeken te koop. Ook is er sinds kort een speurtocht uitgezet genaamd “Het Raadsel Van De Pyramide” voor families met kinderen tussen de 4 en 8 jaar. Het is een leuk verhaal dat is gebruikt voor de speurtocht, ook te koop in boekvorm, maar dan wat uitgebreider uiteraard…

Ik sta 2 x per maand een dagdeel in het Bezoekerscentrum en 1 x per week een dagdeel werk ik in het Kassahuis bij het Monument.. Leuk werk, met een leuke, enthousiaste groep mensen die zich allemaal belangeloos inzetten.
Het is fijn om bij zo’n groep te mogen horen! Ik hoop het nog lang te kunnen doen!