Zwijmelen op Zaterdag – 343

Van de week had ik een nummer in mijn hoofd dat er niet meer uit wilde. Ik dacht meteen dat wordt mijn zwijmel.

Misschien kan ik het overdragen aan iemand anders, want ik stond ermee op en ging ermee naar bed.

Het was een nummer van Johnny Lion met de titel ‘Alleen in Dallas’. Ik vond het toen ik het ging afluisteren eigenlijk niks. Dus werd het een andere… niet verder vertellen, maar deze vind ik eigenlijk nog erger.. zoals bijna alle liedjes van het trio die dit nummer bekend maakte… 😉

Ik kan geen kikker van de kant afduwen

van

“Het Lowland Trio”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Advertenties

Zwijmelen op Zaterdag – 342

Zwijmelen op Zaterdag.. vandaag met een groep waar ik ook veel bewondering voor heb.

Westlife
met een
“Medley of old songs”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Zwijmelen op Zaterdag – 341

Zwijmelen op Zaterdag #341

En weer kwam ik een heerlijk nummer tegen op Radio M Utrecht tijdens de week van de seventies! Een nummer uit 1979, dat ook nog niet in de lijst staat, niet te geloven toch? Alleen het heerlijke ritme al!

Gary Brooker
met
“No more fear of flying”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Zwijmelen op Zaterdag – 340

De hele week niks geschreven, maar Zwijmelen op Zaterdag kan ik niet overslaan.

Ik hoorde laatst op de radio weer een oud nummer uit 1968. De zanger was een eendagsvlieg, dit was zijn debuutsingle. De man is inmiddels al overleden, maar zeker de ‘ouderen’ onder ons zullen dit nummer zeker kennen en meezingen ook!

Don Partridge
met
“Rosie”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Zwijmelen op Zaterdag – 339

Zoals bekend zijn we even buiten beeld… maar mijn zwijmelinzending kon natuurlijk niet uitblijven dus even ingepland.

We beleven op dit moment van alles en nog wat. We zitten in 2 werelden, op het water en er weer af. Het beste van 2 werelden? In ieder geval heb ik gekozen voor een nummer dat ik altijd al geweldig heb gevonden!

Robert Palmer
met
“The best of both worlds”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Yeah… bijna 70!

Maar dat duurt nog een jaartje want vandaag vier ik mijn 69e verjaardag!

Vanavond rond 21.00 uur ben ik pas jarig hoor want toen ben ik geboren. Ik woog 5,5 pond en was 45 cm lang of kort, net hoe je het noemen wilt. De verhoudingen waren dusdanig dat ik een klein mollig meisje was. En eigenlijk ben ik dat nog steeds 😉

Dit jaar vier ik het echt niet… Alleen gaan we wel lekker uit eten met dochter en schoon. We gaan weer genieten van heerlijke biefstuk bij Loetje!

Verder hebben we het druk met andere dingen, koffer inpakken bijvoorbeeld en zorgen dat het huis netjes is, want we gaan binnenkort op vakantie!

Jan heeft wéér een grens verlegd en we gaan een 8-daagse cruise maken!
Ben heel benieuwd hoe hem dat gaat bevallen!

Het bewijs...

Zwijmelen op Zaterdag – 338


Zwijmelen op Zaterdag, vandaag alweer nummer 338. We zijn al bijna 6,5 jaar bezig! En het blijft leuk!

Ik zocht op Sam Cooke, een van mijn favoriete zangers van, ja wat is het Soul, Country… van allebei een beetje? Maakt niet uit, ik vind hem geweldig!

Het nummer Tennessee Waltz is heel veel gecoverd, het liedje is geschreven in 1946, door Redd Stewart. In 1950 werd het uitgevoerd door Patti Page en dat werd de eerste hit.

Zij werd gevolgd door veel bekende artiesten, o.a. Connie Francis, Petula Clark, Elvis Presley, Otis Redding, Emmylou Harris, James Brown, mijn lievelingsversie door Grant & Forsyth en zelfs door de legendarische Leonard Cohen.

Vandaag dus Sam Cooke… echt heerlijk om te horen en ik weet zeker dat er weer lekker wordt gewiebeld op de stoelen…

Sam Cooke
met
“Tennessee Waltz”

Zwijmelen op Zaterdag is voor iedereen!
Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Tante Wil #1 (deel 3)

Vervolg op Tante Wil #1 (deel 1) en Tante Wil #1 (deel 2)

Maar onze vriendschap, die al zeker 38 jaar duurde, kreeg helaas toch een flinke knauw.

Want opeens was daar die brief waarin iedereen om haar heen werd opgehemeld en ik totaal werd afgebrand. Een aantal van die (zogenaamde) vrienden waren zelfs al lang uit beeld. Het voelde als een aanval. Ik was heel erg geschrokken en snapte er niks van. Ik was er een paar dagen behoorlijk van van de kaart. Bij mijn weten had ik altijd alleen maar goed gedaan en wat ze me allemaal aanrekende klopte van geen kant.

Ik schreef haar een lange brief terug waarin ik alles weerleggen kon en alleen toegaf aan het feit dat ik minder tijd had vanwege familieperikelen en haar daarom dus ook minder bezocht. En dat ik mijn familie in dit geval toch voorrang moest geven. Dat zij onze lange vriendschap op deze manier op het spel zette deed pijn, maar dan moest dat maar. Ik hoefde me nergens voor te verontschuldigen. Aan het eind van de brief wenste ik haar nog veel geluk.

Een paar dagen later belde ze, meteen nadat ze mijn brief ontvangen had. Ze bood haar excuses aan, huilde en zei dat ze spijt had van die brief en dat ze die nooit had mogen sturen. Na een lang en emotioneel gesprek zei ze dat ze me gewoon miste en vroeg ze of ik gauw weer eens langs wilde komen.

Mijn antwoord was, ‘ik kom binnenkort wel weer eens langs, maar dan als het mij uitkomt’. Dat heb ik ook gedaan, pas na een flink aantal weken. Ze had geen familie en ‘vrienden’ kwamen en gingen. Ze was qua intellect anders dan haar medebewoners in het verzorgingshuis waar ze toen al heel lang woonde. Nog prima bij haar verstand, nog steeds in alles geïnteresseerd en dat kon ze helaas met niemand delen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen haar in de steek te laten. Maar het gevoel is nooit meer hetzelfde geworden.

Toch zocht ik nog steeds op. Sowieso op haar verjaardag. Heel af en toe tussendoor. Ze heeft nog 6 jaar geleefd na dat voorval. Toen overleed ze in het ziekenhuis, ze werd 96 jaar. Ik hoorde het pas toen ze al gecremeerd was. De kaart lag thuis en ik was aan het overwinteren. Mijn buren vonden de post pas toen alles achter de rug was.

Toen ik terug was in Holland, belde ik de executeur testamentair. Ik wilde graag weten hoe alles gegaan was. Want 44 jaar vriendschap is niet niks. Ze heeft me alles verteld, haar lichaam was gewoon op en na dat gesprek kon ik het ook afsluiten en was het voor mij goed.

Hebben jullie wel eens zo’n lange vriendschap gehad met iemand die in leeftijd verschilde?

Tante Wil #1 (deel 2)

Vervolg op Tante Wil #1 (deel 1)

In die tijd beloofde ze me van alles. Ik kon alles van haar krijgen. Geborduurde schilderijen die bij haar aan de wand hingen. Een borduurmachine. Een heel oud servies, haar naaimachine. Ik zei steeds ik hoef echt niets hoor en ik wil ook niets. ‘Nee dat weet ik’, zei ze dan, ‘maar als ik dood ben dan merk je het wel, want op heel veel spullen staat jouw naam op de achterkant’. Ik dacht af en toe, ach ja het is lief bedoeld. Ze dacht vast dat ik alles mooi vond wat zij ook mooi vond. Tussendoor gaf ze me ook dingen mee. Ik probeerde het beleefd af te houden, maar ik moest en zou het dan meenemen. Geen dingen van waarde, zoiets als hierboven beschreven.

Op een bepaald moment belde ze weer, ze had iets om op te sturen naar familie in Australië en het had nogal haast. Ze wist dat ik ’s middags vrij had. Ik reed vanuit mijn werk in Uithoorn naar Amsterdam en toen ik binnenstapte had ze een andere vriendin op bezoek die ik ook kende. Na een kopje thee en een gezellig gesprekje vroeg ik, “waar is het pakket, dan ga ik want dan ben ik voor de file weer thuis, u bent nu toch niet alleen. Dan breng ik het thuis wel naar het postkantoor”.

De vriendin keek verbaasd op en vroeg aan mij of ze mij daar speciaal voor had gebeld. Dat bevestigde ik. ‘Vindt ze niet erg hoor’, hoorde ik Tante Wil zeggen. Dat was ook zo. Maar die vriendin vond het belachelijk dat ze mij speciaal daarvoor had geroepen, terwijl zij wist dat zij ook zou komen en zelfs pal naast een postkantoor woonde.

Toen dacht ik opeens… ik word geloof ik een beetje uitgebuit de laatste tijd. Toen ik terug ging denken was dat al heel lang ook. Maar ja, ik dacht vaak wel dat het niet zo belangrijk of heftig was waar ze me dan voor nodig had, maar voor haar mogelijk wel. Achteraf was ze inderdaad al vele maanden daarvoor echt steeds veeleisender geworden.

Toen kwam er een periode waarin ik minder tijd voor haar vrij kon maken vanwege ziek en zeer in de familie. Met name waren er zorgen om mijn eigen moeder en om mijn schoonouders. Nog steeds belden we en ik zocht haar af en toe op.

Morgen deel 3…