Zwijmelen op Zaterdag – 316

Zwijmelen op Zaterdag

Een prachtig nummer uit 1978, altijd al gevonden, en het staat nog niet in de lijst! 

“All for a reason” 

van

Alessi Brothers

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Advertenties

Neus, schouder, tong en teen…

Wie kent dat leuke kinderliedje niet? 

🎼 Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen 🎼

Nou.. wij zingen hier nu: 

🎼 Neus, schouder, tong en teen, tong en teen 🎼

Je kan het er maar druk mee hebben hè. 

Neus komt nog aan de beurt, schouder doet het beter zonder fysio dan met, tong is dicht en voelt nog wat branderig maar is goed aan elkaar gegroeid en genezen en mijn teen is NIET gebroken… jippie! 

Vanmorgen naar de huisarts geweest en om het zeker uit te sluiten stuurde ze me door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig goed nieuws. 

Het heeft even tijd nodig om te herstellen, want hij is dik en pijnlijk en bont en blauw. Maar ook dat is van voorbijgaande aard!

Dus hopelijk kan ik over een tijdje weer in mijn laarsjes, dat lukt nu nog niet.. Voorlopig nog maar even op slippers! Het zij zo… 

Klabam….

En ja hoor… Ik heb weer eens de Canarische grond gekust.

Gisteren ging ik met de bus naar de kapper in Arguineguin. Een dorp verderop. De kapster is een schoonzus van Nick en Elsa.

Het is bijzonder maar mijn zin, dus ga ik in januari weer terug.

Daarna even de markt over gehold… had niet eens zin om alles te bekijken. Teveel mensen en te heet.

Dus met de bus terug naar Puerto Rico waar ik had afgesproken met een vriendin die daar met haar man een restaurant heeft. Gezellig even koffie drinken en wat eten.

Ik stapte een halte voor het centrum uit de bus. Dichterbij het restaurant. Ik moest 3 trappen afdalen om bij de haven te komen. Prima trappen om te lopen. En natuurlijk keek ik de hele tijd naar waar ik mijn voeten neerzette, want er ligt daar nogal eens wat scheef.

Toen ik beneden was stond ik even stil om me te oriënteren waar ik heen moest. Oversteken via de zebra… dus ik zette een stap en KLABAM.. daar lag ik weer languit.

Een gemeen klein opstapje dat niks met de trap te maken had zag ik over het hoofd.

Languit.. met armen gespreid lag ik op mijn buik… zie je het voor je…? En dan opstaan… Er waren wat mensen aan de zijkant van de weg aan het werk die kwamen meteen naar me toe en tilden me, allebei aan een arm, omhoog.

Beetje dizzy zakte ik op het muurtje neer om de schade te bekijken. Het leek mee te vallen. Mijn handen en knieën wat geschaafd… De grote teen van de linkervoet zag er wat dikker uit. Dus ik dacht het valt alles mee.

Na de mannen bedankt te hebben ging ik aan de wandel, maar dat viel tegen. Na 3 x stoppen en een hoop gestrompeld kwam ik bij Dessi binnen.

We dronken koffie en ik bestelde een tosti. Toen maar richting huis een taxi genomen.

Lopen ging steeds lastiger en ik plofte op bed met de beentjes omhoog. Voeten gekoeld. Even doorgegeven aan Jan, Diana en Nick. Dat zette de tamtam in werking want binnen een halfuur stond mijn ex met zijn vriendin voor de deur. Of ze iets konden doen en of ik iets nodig had.

Maar ik redde het wel dacht ik en dat was ook zo. Wel slecht geslapen. Vanmorgen pijn overal. Benen, armen en voeten helemaal. Dus heb ik Sunweb gevraagd om een rolstoel te regelen op het vliegveld dus dat komt wel goed…

Alles op mijn gemakkie ingepakt en gedoucht. Met tussenpozen zitten. Schoenen of laarsjes gaat niet lukken dus ga ik op mijn slippers naar huis. Lekker fris toch?

Geluncht met Susi, mijn Engelse vriendin en lekker bijgekletst. Om 15.50 uur staat de bus klaar en ga ik lekker weer naar mijn liefje en naar huis. Ik kom na middernacht aan dus morgen lekker uitslapen en dan maar zien of ik nog naar de dokter moet.

Maar het zal weer even tijd nodig hebben om te herstellen… had alweer veel erger kunnen zijn denk ik dan maar…

Oud, maar niet versleten… (5)

 

Wat zei je?

Een heer op leeftijd zit in de bus voor een ritje naar huis vanuit de stad. Hij vertelt zijn medereiziger over zijn nieuwe hoortoestel. “Ik had al jaren gehoorproblemen, dus vond ik het tijd mezelf eens te trakteren op een eersteklas hoortoestel”, zegt hij, wijzend naar het mooie toestel in zijn oor. Hij gaat verder: “Het heeft me bijna 1000 euro gekost, maar dat is het waard, het is absoluut perfect; ik kan de vogels in de bomen horen fluiten!”
“Welk merk heb je?” vraagt de man naast hem, die gepast onder de indruk lijkt. “Oh” antwoordt de man, “ik werk niet meer, ik ben met pensioen!”

 

HIEPERDEPIEP…


Vandaag wordt Maria, mijn oudste kleindochter, 17 jaar! 

Ze is een zondagskind, geboren op zondag 25 november 2001 en nu is het weer een zondag. 

Ze was 12 uur oud toen ik haar in mijn armen kreeg! Wat een beauty en dat is ze nog steeds. 

Het is een introvert meisje, erg met haar eigen dingen bezig, ze spaart edelstenen en mineralen, is graag thuis op haar kamer, houdt van gamen en alles wat daarbij hoort. Maar ook van mandala’s inkleuren. Geeft niks om make-up of echte meisjes-meisjes-kleding. Heeft haar eigen stijl waar ze zich lekker bij voelt. Doet het geweldig goed op school. Ze doet de opleiding Grafische Vormgeving en Animatie en zit in Las Palmas op school waar ze elke dag met de bus naartoe gaat. 

Ze zwemt als een waterrat, heeft nooit zwemles gehad, alles zelf aangeleerd met vast wel wat hulp van haar papa. Ze ligt tenslotte al vanaf dat ze een paar maanden oud was in het water.  

We gaan het vieren met taart en gezelligheid en ik ben er dankbaar voor dat ik in de gelukkige omstandigheid ben dat ik erbij kan zijn! 

Lieve schat, van harte gefeliciteerd en tot vanmiddag! 

Zwijmelen op Zaterdag – 315

 

Zwijmelen op Zaterdag

Weer even in Spaanse sferen dacht ik aan het album “A Medio Vivir” van Ricky Martin.

Ik kocht de CD in 1996, het jaar dat ik mijn Spaans weer ophaalde door 6 weken lang elke dag minstens een uur te studeren.

De muziek vond ik sowieso prachtig en de stem van Ricky Martin deed de rest. Ik leerde alle liedjes uit mijn hoofd, zocht op wat ik niet goed kon vertalen en genoot heel erg.

En nu is er weer een stukje tekst dat mij in mijn hoofd schoot…
Zo voelt het nu voor mij nu ik niet bij mijn lief ben!

A medio vivir, a medio sentir…
Half leven, half voelen..

“A medio vivir”

van 

Ricky Martin

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

Voor wie het wil weten…

 

Een kort logje, voor wie het wil weten dus 😉

  • De dokter die me aan mijn tong geopereerd heeft belde maandagmiddag. De uitslag was al bekend natuurlijk, maar hij wilde toch even weten hoe het ermee ging. Nou ja, op zich wel goed, er zit nog één hechting in, het groeit best mooi dicht nu, maar het doet nog steeds pijn. De pijn is vergelijkbaar met je tong verbranden aan heel heet drinken en dat niet op één plekje maar gewoon de halve tong. Op mijn vraag hoe lang dat nog zou kunnen duren zei hij, als het over 4 weken nog niet over is moet je maar bellen… pfff…
  • Maandagmiddag het intake-gesprek gehad in de Mohs-kliniek in Amsterdam voor mijn neus. Ik weet natuurlijk al hoe de procedure werkt vanwege het feit dat mijn dochter daar 5 jaar geleden ook is geopereerd. Dus niet echt nieuws, maar wel een afspraak en wel voor woensdag 23 januari. Ik zit er dus met kerst nog prima bij, met een ingepakte neus op stap is ook niet leuk, dus dat is wel zo gezellig. Na mijn vakantietje voor de 16e verjaardag van Natalia gaat het gebeuren.
  • Donderdag vertrek ik voor 7 dagen naar Gran Canaria. Maria wordt 17 jaar en het is fijn dat ik daar weer bij kan zijn. Ik heb een appartementje via Sunweb gehuurd, een pakketreisje dus, inclusief vluchten en transfer. Vervelen zal ik me niet, want bezoekjes genoeg af te leggen bij zoon en vriendinnen. In januari nog niet maar daarna ga ik hoogstwaarschijnlijk niet alleen, vééééél leuker!
  • Ik zal niet veel kunnen lezen bij mijn favo bloggers, maar ik zet wel een paar logjes klaar. O.a. zwijmelen, alleen moet het overzicht dan ook even wachten tot ik terug ben om het weer bij te werken, want ik neem geen laptop mee.

Niet leuk dat ik mijn lief in Nederland achter moet laten.

Maar zo lief dat hij me dit uitje weer gunt. Maar die dagen zijn, hopelijk ook voor hem, zo om! En ja, we hebben telefoon, whatsapp etc… dus contact houden is geen probleem. Met de tegenwoordige communicatiemiddelen lijk ik vast niet zo heel ver weg!

Tot later…

 

Stoere buuf…

Mijn buurvrouw Alie, van 2 huizen verderop, is al jaren weduwe, echt een taai mens en een voorbeeld voor veel vrouwen!

Ze heeft al heel lang een erg nare vorm van kanker, bijna 25 jaar, waar ze steeds voor behandeld werd. Vorig jaar een zware operatie en revalidatie gehad doordat er iets getransplanteerd moest worden. Ik zal jullie de vorm besparen.

Maar Alie is er weer… een zelfstandige vrouw, die planten en bomen uitrukt, regelmatig met haar schutting in de weer is, echt altijd aan het rommelen is in huis en tuin. Ze helpt ook mijn andere buufje in de tuin als dat zo uitkomt. Ze zit vaak al vroeg op de fiets om boodschappen te doen.

Toen ik laatst uit mijn slaapkamerraam keek zag ik haar bezig… Het golfplatendak van haar schuurtje lag vol bladeren. En Alie haalde ze er, op een hoge ladder of trap staande, dus persoonlijk vanaf…

Een emmer op het dak, met een bezem de bladeren naar haar toehalen, alles in de emmer doen. Naar beneden met emmer, de ladder verzetten en weer hetzelfde ritueel. Stoer of niet?

Oh ja… ze is wel 83 hoor! 

Update 13-12-2018: Aly is 87 jaar! 

Helaas voor Alie kan ze nu wel weer opnieuw beginnen want het dak ligt alweer vol, maar ik denk niet eens dat ze dat erg vindt.