Opeens verhuizen… (3)

En toen was het opeens 7 september 2021, gingen we de huurovereenkomst tekenen en kregen we de sleutels overhandigd. Samen een huis huren, een grote stap maar het voelde zo goed! En nog steeds!

Het was prima weer, de balkondeur kon heerlijk open en Jan had aan familie doorgegeven dat we er tussen 12.00 en 15.00 zouden zijn zodat, wie dat wilde, die op die dag ook kon komen kijken. Dat is in zijn familie blijkbaar de gewoonte dus die dag hebben we gewoon genomen zo die kwam.

Ook kwam de verkoper van de vloer even kijken of de ondervloer glad genoeg was om de PVC planken eroverheen te leggen. Er lag geplakt zeil en dat was prima. Een fijne PVC vloer die goed bij onze meubels past en waar we nog steeds heel erg blij mee zijn.

De schilder die we via via hadden kunnen inhuren om alle plafonds en muren weer toonbaar te maken kwam ook langs om alles op te nemen. Hij zou wel een paar dagen bezig zijn want de mevrouw die voor ons hier woonde had echt vreselijk veel gerookt. Dat was te ruiken en ook te zien. Uiteindelijk had hij een week nodig.

Hij had wel een klus voor ons, want voor hij kon starten moesten wij dus wel overal het behang af zien te krijgen. Dat was even een tegenvaller, maar na 3 dagen was het dus allemaal gelukt. Ik mocht vroeger nooit iets doen, dus dat soort klusjes heb ik ook nooit gedaan, maar ik heb een hele middag geholpen en ook een dochter van Jan en het ging goed. Ik mocht ook alle stopcontacten verwijderen. Die gingen met de plafondroosters voor ontluchting en beluchting mee naar Zeist om schoon te worden gemaakt en ze konden een paar dagen later weer spic & span mee terug.

De lampen werden opgehangen, dat ging niet allemaal even makkelijk. Het plafond is erg hoog, Jan is bekend met hoogtevrees en boven je hoofd werken is nooit zo fijn. De aansluitingen waren niet allemaal even handig, maar ook hier kwam de dochter van Jan voor langs om haar vader te helpen. Het scheelde echt dat die klussen ook allemaal al klaar waren.

Intussen hadden we in Zeist ook nog het een en ander voor te bereiden, inmiddels hadden we de verhuisdozen van het verhuisbedrijf gekregen en kon ik verder met inpakken. Jan ging een aantal dagen alleen naar Beverwijk voor ander schoonmaakwerk. De ramen, de kozijnen, de deuren, noem maar op… Maar hij kon het allemaal en dat was super!

Waar we de energie vandaan haalden, gewoon de zin om te verhuizen en omdat je nou eenmaal door moet natuurlijk, het ging gewoon als een speer.

De schilder was op 20 september om 12.00 uur klaar. De vloerenleggers kwamen op woensdag de 22e en de verhuizing was gepland op 24 september.

Nadat de vloer gelegd was, wat nog even pushen was, want de 2 heren vloerenleggers hadden niet zo’n haast. Ze vonden het balkon heerlijk blijkbaar en zaten regelmatig een sigaretje te roken en koffie te drinken. Maar natuurlijke lukte het nadat Jan ze even streng toe had gesproken. Het was tenslotte afgesproken dat alles op één dag zou worden gedaan.

Ook moest er nog een boel afval worden afgevoerd. De vloer moest natuurlijk nog helemaal geveegd/gestofzuigd en later gedweild worden. Jan had alles gestofzuigd, dus dweil-klaar gemaakt. Daarvoor hebben we mijn dochter gevraagd, die sowieso naar Beverwijk zou komen om te helpen op de dag van de verhuizing. Ze was al vroeg begonnen, maar het hele huis dweilen was ook superzwaar. Haar rug en armen hadden het zwaar te verduren en na die vrijdag was ze het hele weekend gesloopt… Maar… alles voor het goede doel! En wij waren erg blij met die hulp!

Nog één deel te gaan… de verhuisdag! Tot later!

Opeens verhuizen… (2)

Eenmaal de beslissing genomen gingen we aan de slag…

Als eerste wilde ik graag de vliering leeg, was niet spectaculair vol hoor, verdeeld in 4 hoeken:
kerstspullen, dekbedden en kussens, koffers en reistassen en een aantal plasticbakken met spullen van vroeger en 2 logeerbedden. Die waren maar 1 keer een week gebruikt in december 2013, dus nog gloednieuw.

Ik zei tegen Jan, we hadden echt tijd genoeg, die vliering wil ik graag eind van de week leeg. Maar toen hij eenmaal boven was en begon met via de vlizotrap de spullen aan te geven was het dezelfde dag al gepiept. Na het stofzuigen was de vliering klaar, ging het luik dicht en hoefden we daar niet meer te zijn.

De tweede klus was de logeerkamer, eerst het bed verkopen. Jan had foto’s gemaakt en het uit elkaar gehaald. Ook dat was snel gebeurd en toen hadden we ruimte om de dozen van de vliering netjes op te stapelen, de dekbedden etc. in nieuwe vacuümzakken doen. De ingebouwde plankenkast waar de foto-albums en boeken stonden was ook zo leeg, in de kelder hadden we nog zo’n 40 dozen staan die over waren van mijn vorige verhuizing, die we daar goed voor konden gebruiken.

Jan pakte ondertussen de schuur aan. Daar was al heel veel van uitgezocht of weggedaan. We wisten tenslotte in maart al dat we wilden verhuizen. Hoe lang het zou duren was natuurlijk heel onzeker, maar als je iets niet meer nodig hebt of er geen ruimte is voor de spullen in de nieuwe omgeving, dan maar afscheid nemen.

Tussendoor allerlei administratieve dingen regelen, o.a. een verhuizer, een schilder. Verder de komende verhuizing doorgeven ivm de post. Laten omzetten van TV en internet en de gas- en elektra-leverancier. Weer een keer heen en weer naar Beverwijk om de pvc vloer uit te zoeken.

7 september zouden we de sleutel krijgen en op 24 september wilden we verhuizen. Het oude huis werd opgezegd per 1 oktober, dan hadden we dus nog een week om dat ook af te ronden.

De lounge-set werd verkocht. De kussens daarvan bewaarden we op een houten frame in de blokhut en die moest ook weg. Die blokhut was nog heel mooi maar we konden er niet op rekenen dat de nieuwe huurders die zouden willen hebben. Dus ook verkocht, de koper moest hem zelf uit elkaar halen en meenemen. Uiteindelijk liep alles als een trein, zoals Jan zei… we zitten in een positieve flow en het gaat maar door.

Jan heeft heel wat dozen inpakklaar gemaakt en is heel wat keertjes naar de stort gereden. Intussen werd ook de kelder leeg gemaakt, zodat we daar ook geen omkijken meer naar zouden hebben. Bloempotten, vazen, oude verfblikken, een koelkastje. Alles kwam naar boven en wat verkocht moest worden zetten we buiten onder de carport.

Het was wel grappig want Jan zag best wel tegen de verhuizing op. En ik zei steeds, maak je niet druk, we laten toch alles doen… ja de schilder was afgesproken, de vloer was gekocht en zou worden gelegd, de verhuizing werd gedaan, maar uiteindelijk blijft er natuurlijk nog heel veel over wat we zelf moesten doen. Maar het ging goed. We namen ook echt tussendoor onze rust. En af en toe een dagje ontspanning. Zo is Rietepietz zelfs nog een dagje geweest.super gezellig!

Deel 3 volgt binnenkort…

Opeens verhuizen… (1)

Toen ik op 7 augustus 2021 mijn blogpauze inlaste hadden we nog geen idee dat we het toch nog veel drukker zouden krijgen dan gedacht.

In maart 2021 was de knop al omgegaan en elk gunstig aanbod voor een huurwoning dat uit de richting Beverwijk zou komen zouden we uiteraard in overweging nemen.

Nog geen week erna kwam er een interesse-peilings-e-mail voor het complex waar we nu wonen. Eigenlijk van de complexen waar Jan opties op had, het allermooiste. Nog maar 9 jaar oud en heel ruim.

We reden meteen de volgende dag naar Beverwijk om te kijken welk appartement het was. Sneakten naar binnen met een bewoner die ons alle ruimte gaf toen we vertelden wat we kwamen doen. De entreehal was al mooi. De lift keurig netjes en we stapten uit op de 4e etage en zochten het huisnummer op. Slechts 6 woningen per verdieping. Twee middenwoningen en 4 hoekwoningen. Toen stonden we voor de deur en konden ons eerst niet goed oriënteren aan welke kant we stonden maar Jan dacht het te weten en… uiteraard had hij gelijk.

Ik had de plattegrond gezien en was er helemaal weg van. We hadden het nergens anders meer over. Op een bepaald moment zei Jan… het ligt wel op het noordoosten dus je hebt geen zon in huis…
Huh…wat? Geen zon in huis, nou, dat was ondenkbaar natuurlijk. Omdat het een hoekwoning is moest er toch wel ergens zon binnen komen? En dat was, zelfs voordat ik het gezien had, de enige maar…

Het werd spannend. Want eigenlijk was niet alleen Jan, maar ik er ook wel aan toe om te verhuizen naar een appartement en zeker voor Jan naar de regio waar hij bijna 65 jaar had gewoond en geleefd.

Intussen had hij al een positieve e-mail, in zijn eigen hartelijke stijl… naar de WBV gestuurd. Dat we heel veel interesse hadden en de medewerkster van de WBV berichtte na een paar dagen dat we op nummer 1 stonden en er een afspraak voor een bezichtiging gemaakt kon worden. Snel alle paperassen in orde gemaakt en doorgestuurd. Ergens midden augustus vertrokken we vroeg naar Beverwijk, om half 10 hadden we de afspraak.

Een prima tijd om te kunnen beoordelen of er nou wel of geen zon binnen en op het balkon zou schijnen. En… dat was zeker het geval, het was gelukkig prachtig weer, dus we konden het zelf constateren.

Toen we binnen stapten wisten we het ook meteen… dit werd de woning waar we samen wilden wonen. Een huis gericht op de toekomst. Brede deuren, geen drempels, geen trappen meer… nou ja wel een trappenhuis maar daar hoef je natuurlijk geen gebruik van te maken. De afspraak werd gemaakt, op 7 september zouden we allebei de huurovereenkomst ondertekenen en de sleutels krijgen.

Een groot nadeel was wel dat de bewoonster heel erg veel had gerookt, dus het hele huis stonk, de muren en plafonds zagen er niet uit, maar dat is uiteraard inmiddels allemaal verholpen en goed gekomen.

Wordt vervolgd anders wordt het logje veel te lang…