Wunderland, Kalkar en zo…


En weer was de donderdag die we thuis doorbrachten voorbij, we hebben lekker bij McDonald gegeten, dat vinden ze nog steeds erg lekker.
Op vrijdag 10 juli gingen we weer een dagje op stap, dit keer naar “Wunderland, Kalkar” in Duitsland.

Ik had kaarten besteld via Travel Bird, ja ik maak maar weer eens reclame, ik had me aangemeld voor de nieuwsbrief en die is echt de moeite waard, er staan elke keer weer leuke aanbiedingen in.
De kaarten voor “Kernie’s Pretpark” kosten normaal gesproken € 27,50 en nu € 14,95 per persoon. En dat was ook nog eens inclusief ijs, patat, frisdrank, koffie, thee, chocolademelk. Ik had er 4 besteld, dochter ging ook mee!

Om half 10 vertrokken we en zonder drukte kwamen we rond kwart voor 11 aan. Bij de kassa was het niet druk, dus we konden al snel doorlopen. Na een sanitaire stop liepen we het park in. Het was allemaal veel kleiner dan ik had verwacht, maar ja dat vond ik niet zo heel erg, veel minder lopen dan in De Efteling bijvoorbeeld, maar daar was de prijs ook naar natuurlijk.

We hadden alle 4 een ‘tatoeage’ en we hadden dus een verbintenis gemaakt met elkaar!

Vak Mar+Nat (5)

Er waren leuke attracties en rustig wandelden we van de een naar de ander, de meiden vermaakten zich prima. Toen ontdekten we de all-inclusive lekkernijen. Diana en ik namen een kop koffie, de meiden hadden nog geen trek en gingen even hun eigen weg. Met zijn viertjes zijn we in het ‘reuzenrad’ gegaan, mooie foto’s gemaakt vanaf de hoogte… De springkussens waren erg in trek, het labyrint ook waar de dames me gewoon in achterlieten, ik was beledigd…dat doe je toch niet met je ouwe moeder en oma?
En de achtbanen waren natuurlijk favoriet, vooral die waarin ze in een bootje werden gelanceerd en behoorlijk nat zouden worden, die hebben we dus tot het laatste bewaard. Nou ja, de foto’s en het filmpje zeggen genoeg.

Tussendoor haalden we ijsjes, frietjes (helaas bestrooid met paprikapoeder, is zeker Duits?), koffie (erg lekkere koffie gelukkig), frisdrank dat behoorlijk aangelengd was met water, maar ach het mocht de pret niet drukken.

Natalia heeft haar gezicht nog laten beschilderen en ondertussen was Maria bezig de straat te beschilderen… Het was al met al een leuke dag en zeker de moeite waard. Rustig reden we weer naar huis aan het eind van de dag, ik had het makkelijk, want chauffeur Diana deed het werk ;-). Eenmaal terug in Zeist nam Diana afscheid en ging weer naar huis. De meiden gingen om de beurt douchen en bleven lekker boven met hun tablet en telefoon. En wat een makkelijke meiden zijn het om te logeren te hebben… En wat is die WIFI toch een uitvinding!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Op zaterdag hebben we de koffers ingepakt en Natalia had alle cadeautjes voor thuis netjes verpakt. Vroeg naar bed was de boodschap want op zondag ging om half 2 ’s nachts de wekker al. De meiden konden nog iets langer blijven liggen, maar toen ik ze riep waren ze ook snel uit de veren en in de kleren.

Om ongeveer kwart over 3 waren we op Schiphol. We hadden begeleiding bijgeboekt en we moesten een uur wachten voor ze werden opgehaald. Daarna mocht ik nog niet weg. Op Gran Canaria blijven de wegbrengers niet wachten want als er iets zou zijn, waardoor de kinderen toch weer opgehaald zouden moeten worden, zijn ze met 10 minuutjes weer op het vliegveld. Ik heb het advies dus maar opgevolgd en ben blijven zitten tot het vliegtuig was vertrokken. Dat was rond kwart voor 6.

Om 7 uur lag ik weer in bed, niet echt in staat om meteen te slapen, en als dat al lukte werd ik na een half uur weer wakker, maar toch tot half 12 in bed gebleven. Inmiddels waren de meisjes dus alweer op Gran Canaria geland. Alles was gelukkig goed gegaan. Ze waren alweer in Puerto Rico waar ze de rest van de zomervakantie zullen blijven met het hele gezin. Een soort van zomerverblijf in het Zuiden ;-).

En toen was ik weer alleen… ook weer lekker, hoewel het wel erg stil was. De volgende dag ben ik flink aan de slag gegaan, mijn huisje weer van mezelf maken en weer over tot de orde van de dag…

Tot volgend jaar, dan komen ze misschien weer!