Wat is uw geboortedatum?


Tegenwoordig wordt dit door allerlei instanties aan je gevraagd ter verificatie en zeker in een ziekenhuis. Het staat er natuurlijk wel, maar toch, ze willen het van de patiënt horen.

Maar toch… toch is het heel gevaarlijk! 

Mijn tante verhuisde ongeveer 10 jaar geleden naar een verzorgingstehuis in Almere (ze is inmiddels 96 jaar).  Was destijds nog goed bij haar verstand, helaas is dat de laatste jaren anders, want de ziekte van Alzheimer heeft haar geest te pakken. 

Mijn nicht kwam bijna elke dag bij haar moeder op bezoek en op een zekere dag zei mijn tante: “Ik moet morgen aan mijn been geopereerd worden en ik weet van niks”. Mijn nicht wist niet waar ze het over had en ging eens polsen bij de verzorgers.
Het werd nagekeken en inderdaad, Mevr. S.W. vd V. zou de volgende dag aan haar been worden geopereerd. Mijn nicht zei meteen dat er niets van klopte, want haar moeder mankeerde niks aan haar benen. 

Maar… na veel gedoe en gezoek, kwam het aapje uit de mouw!

Er woonde in hetzelfde huis nog een Mevr. S.W. vd V. en wel met exact dezelfde geboortedatum (en uiteraard ook hetzelfde adres). Alleen deze mevrouw was getrouwd en gebruikte haar mans naam met haar eigen naam erachter (zoals destijds gebruikelijk was in Nederland), maar daar werd kennelijk niet naar gekeken.
Er zijn veel problemen geweest met dit als aanleiding en uiteindelijk is er (na heel veel moeite) een aantekening gemaakt in de administratie dat er bij de naam vd V. altijd naar het BSN nummer moest worden gekeken. 

Inmiddels is mijn tante al 5 jaar dement en weet dus zelf niet meer wat goed en niet goed is. Gelukkig maar dat ze er op tijd achter zijn gekomen. 

Waarom niet altijd het BSN nummer gebruiken denk ik dan? Dat is een persoonlijk nummer en dan kan er nooit iets misgaan… 

Is er iemand die ook wel eens zoiets heeft meegemaakt?

Advertenties

Zwijmelen op Zaterdag – 313

 

Zwijmelen op Zaterdag

Alweer een week om… wat vliegt de tijd toch!

Zin in een feestje? Een feestje dat zelfs de hele wereld overgaat? Dit is een eerbetoon aan alle Flash Mobs waar mensen alleen maar vrolijk en blij van kunnen worden! Geniet!

E.L.O.
(The Electric Light Orchestra)

met

“All over the world”

 

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

Hoe het ging?

Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn blogje Wel of niet…

Afgelopen woensdag werd ik dus om 7.30 verwacht in het ziekenhuis op de Afdeling Dagbehandeling. Vroeg de wekker gezet, hoewel ik alleen maar hoefde te douchen want eten mocht niet meer. Maar ik heb graag de tijd en kon dus rustig aan doen.

Het was nog half donker toen we bij het ziekenhuis aankwamen en in het donker heeft het toch iets sinisters. Hier en daar verlichte ramen en verder doodstil.

Diakonessenhuis Zeist

We waren vroeg en de zusters waren nog druk doende de naamkaartjes bij de kamerdeuren op te hangen. Ik was verrast, want ik kreeg lekker een kamer voor mij alleen! Ik was blij! Toen moest ik afscheid nemen van mijn lief en was ik alleen… De laatste operatie onder algehele narcose was 28 jaar geleden. Maar zenuwachtig was ik niet. Wat gebeuren moet, moet gebeuren!

Mijn uitzicht

Er werd voor alle zekerheid met een dikke stift een pijl bij mijn mond gezet en ik kreeg een operatiehemd en uitleg over hoe het verloop zou zijn. Ik kon even rustig gaan liggen of zitten. Na 45 minuten werd ik naar de OK gebracht. Eerst voorbereid natuurlijk, alle toeters en bellen werden vastgeplakt en vastgeprikt en diverse metingen gedaan. Toen werd ik met bed en al naar de OK gereden waar ik moest overstappen op het OK bed. Mijn zere schouder vond dat niet leuk, maar het lukte.

De assistent-anesthesist riep de echte anesthesist erbij, het zekere voor het onzekere, en ook de chirurg kwam nog even kijken waar het bultje nou precies zat. Dus toen aan de slag. Binnen no time was ik weg… én weer wakker in mijn eigen bed op de uitslaapkamer, maar nu met een dikke tong. Ik moest wel even bijkomen en inmiddels was het half 10, dus was ik toch bijna een uur onder zeil geweest.

Na een half uurtje bleek alles in orde en werd het tijd om versterking op te roepen om mij weer weg te brengen naar mijn kamer. Ik kreeg water, koffie en yoghurt. Heerlijk was dat. De koffie moest flink afkoelen want heet drinken was niet goed.

Toen ik mijn tong ging bekijken, ik zal jullie een foto besparen, schrok ik wel even. Er is toch best een flink stuk afgehaald aan de voor/zijkant. Maar… ik was al snel gerustgesteld. Als ik mijn tong helemaal uitsteek lijkt het niet zo erg.

Om 11 uur kwam Jan me weer ophalen en konden we naar huis.

Eten gaat lastig, zachte dingen als yoghurt met zacht fruit, beschuit met warme thee en warm eten met appelmoes en alles heel fijn gemaakt, dat lukt. Beetje eentonig, maar het moet eerst goed dicht. Een hechting zat al snel los en die was er gisteren dus al uit. De anderen lossen op!

Volgende week woensdag moet ik terugkomen voor controle en de uitslag… Dus nu maar duimen dat er niks geks aan de hand is en het gewoon een goedaardig gezwelletje was…

Wel of niet…

 

Stond ik toch zomaar voor een dilemma het afgelopen weekend…

De bult in mijn tong is na mijn bezoek aan de KNO arts nog ietsjes gegroeid maar begon daarna heel langzaam te slinken. Niet weg, maar veranderd van zeg maar maat ‘erwt’ naar maat ‘speldenknop’. Ik voel het nog, het doet nog steeds pijn als ik erin knijp, dus wel raar.

Maandag heb ik de chirurg gesproken en het uitgelegd. Zie je er tegenop, bijvoorbeeld de narcose? vroeg hij.

Nou nee, niet echt, mijn beweegreden om te overleggen was anders. Want het is toch raar als ik daar kom, kant en klaar voor het operatietje, en zo’n man denkt dan misschien wel huh… wat word ik verondersteld weg te halen?

Hij zei dat ik moest doen waar ik me goed bij voelde. Maar ja, wat is wijsheid hè? Ik ben er wel tussen geschoven omdat hij het snel gedaan wilde hebben. Waarom dan? vroeg ik… Nou, meestal is zoiets niet kwaadaardig, maar je weet natuurlijk maar nooit. Dus hoe sneller het weg is, hoe beter. En hoe sneller het weefsel is opgestuurd, hoe beter.

Nou ja, als dit berichtje online gaat, ben ik net in het ziekenhuis en laat ik het bultje voor alle zekerheid toch maar weghalen…

Dus wordt vervolgd…

 

Zwijmelen op Zaterdag – 312

 

Zwijmelen op Zaterdag

Zwijmelen op Zaterdag… heerlijk!

Zwijmelen bij het programma ‘De Beste Zangers’ ook heerlijk! 

Soms is het even wennen aan de nieuwe deelnemers waar je nog nooit van gehoord blijkt te hebben. Davina Michelle bijvoorbeeld, een meisje van nog geen 23, dat sinds begin 2017 elke week een Engelstalige cover op haar YouTube kanaal zet, inmiddels 455.000 abonnee’s heeft en 104 video’s heeft geplaatst.

In de Beste Zangers is het de bedoeling dat men voor elkaar zingt, en toen Glenn Faria aan de beurt was om te horen wat er voor hem werd gezongen, kwam Davina uit haar comfort-zone en zong in het Nederlands het nummer ‘Het duurt te lang’. Eigenlijk is het een rapnummer en het bestaat al een aantal jaren. Ben geen fan van rap, dus nog nooit gehoord. Maar het is geweldig vertolkt door deze mooie dame!

Davina Michelle 

met 

“Het Duurt Te Lang”

 

We konden over alles praten, alles
Maar alles ging over de liefde, we vergaten alles
In een brief, een smsje, in een liedje schreef ik
Ik zal alles voor je doen en voor je liefde leef ik
En die liefde kreeg ik, en vaak in overmate
Je kon de drempels van het leven aan me overlaten
Je zag die meiden haten want ik had m’n superheld
Je had je vrienden net te vaak over mij verteld
Nu staren we samen naar de tafel met de mondjes dicht
Blikken die vanzelf spreken in ons gezicht
Ik heb het overgrote deel van alles aangericht
Maar ik rijd te lang in deze tunnel en ik zie geen licht
Dus doe je ogen dicht voor onze laatste set
En denk terug aan het kleine huisje met het kleine bed
Shit, maar morgen is de pijn terug, staan we uren op de halte rijdt de trein terug

Het duurt te lang
We staan hier al een tijdje en we moeten door dus voor de laatste keer het spijt me
Het duurt te lang
Het duurt te lang
We staan stil
Wat jij wil, wat ik wil
Het duurt te lang


Twee stille mensen aan de tafel het is geen gezicht
Ik kan die route niet belopen met mijn ogen dicht
Je weet precies wat ik ga zeggen, ‘k weet het ook van jou
En op het eind vertel ik vast hoeveel ik van je hou
En daarna slaan de deuren weer en breekt er weer een glas
Daarna valt er weer een traan en pak ik weer m’n tas
En daarna hou ik je weer stevig vast
En leg me kleren weer terug in de kast
Dus ik hou je nog een poosje vast want dan vergeet je nog hoe boos je was
Maar de pijn blijft zitten dus het helpt niet
Dus waarschijnlijk is het morgen weer hetzelfde lied
De tekst komt op hetzelfde neer in dezelfde beat
Een soort van gouden verf op een blok verdriet
Conflicten zijn normaal maar het moet ons niet verstikken
Mijn tranen vallen niet dus ik laat het liedje snikken


Het duurt te lang
We staan hier al een tijdje en we moeten door dus voor de laatste keer het spijt me
Het duurt te lang
Het duurt te lang
(We staan stil)
(Wat jij wil, wat ik wil)
Het duurt te lang


Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

Oud, maar niet versleten… (1)

 

Aunty Acid heb ik met pensioen gestuurd, ze heeft ons genoeg laten lachen en verbaasd met haar botte, grappige en vaak verrassende uitspraken. Tis mooi geweest. 

Zo af en toe ga ik vanaf nu iets plaatsen uit die boekje:

Oud, maar niet versleten! 

Een klein gedichtje, een spreuk of een kort verhaaltje, grappig, sneu, misschien af en toen een beetje pikant… uit het boekje van Tom Hay. Over een maand of 2 ga ik dan eens kijken of dit een blijverdje wordt!

Ouderdom komt met gebreken…

Je hoeft me niet aan mijn leeftijd te herinneren.
Ik heb een blaas die dat voor me doet.

Stephen Fry

 

Een engel zonder vleugels… Schrijfuitdaging #3

 

Schrijfuitdaging #3 bij Schaap Schrijft:
Maximaal 150 woorden (exclusief de titel) waarvan het woord niet perse in het verhaal of het gedicht hoeft voor te komen. Deze keer ‘vleugels’.

Een engel zonder vleugels…

Soms worden mensen wel eens ‘engel’ genoemd. Meestal hebben die mensen dan iets liefs, iets moois of iets bijzonders gedaan. Want engelen zijn nou eenmaal bijzonder. En engelen komen in alle religies voor.

Neem nou de “beschermengel”, iedereen heeft wel eens pech in zijn leven, maar komt dan soms net op een manier uit een ongeluk of ziekte, dat je denkt.. tjonge, dat had toch ook anders gekund, die had wel een beschermengeltje bij zich.

Wie mijn beschermengel is weet ik niet, Maar het voelt altijd wel of er iemand in mijn buurt is. Misschien mijn opa, mijn vader of mijn moedertje, want haar zie ik zeker als een engel, want dat was ze bij leven al.

Nee, dit is echt geen idealiseren, ze was echt zo. Liefdevol, zorgzaam, behulpzaam, belangstellend, liet ieder mens in zijn/haar waarde, oh… ik kan nog wel even doorgaan, zij was “mijn engel zonder vleugels”.

 

 

Zwijmelen op Zaterdag – 311

 

Zwijmelen op Zaterdag

Zwijmelen is voor mij toch vaak oude muziek, ik vind het heerlijk om te luisteren naar leuke nummers uit de jaren 50 – 60 en 70. 

Vandaag iets opgezocht dat ik vroeger helemaal geweldig vond.. en waarom?
Omdat mijn tweede naam Sophia is en ik het op mezelf betrok, zoals ik eigenlijk zo vaak deed en soms nog wel doe.

Sophietje, zij dronk ranja met een rietje… Nou ranja drink ik nog heel af en toe, maar wel suikervrij 😉

Uit 1965
Johnny Lion met “Sophietje”

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Rare kostgangers…


Laatst zat ik een dagje in het Kassahuis en werd ik belaagd door grote kruipende en soms vliegende insecten. 

 

Kruipen doen ze heel traag en vliegen kunnen ze redelijk goed en snel.

Ik had ze echt nog nooit gezien en er dus een paar foto’s van gemaakt. Zo ook een aantal andere collega’s en wat blijkt het te zijn… een

Bladpootrandwants.

Op Wikipedia vond ik deze knap verwoorde tekst: De bladpootrandwants of bladpootwants is een randwants uit de onderorde wantsen. 

Bron tekst “Vroege Vogels” van 29 september 2016:
De bladpootwants toont een duidelijke gelijkenis met de kissing bug, wat wellicht verklaart hoe het verhaal is ontstaan. ‘De keren dat bij ons een kissing bug werd gemeld, bleek het om een bladpootwants te gaan’, aldus Kalkman. De bladpootwants leeft normaal op dennen, sparren en allerlei soorten sierconiferen, maar heeft in de herfst de neiging om ook huizen in te trekken.
En een geruststellend slot: Gelukkig is de bladpootwants niet gevaarlijk voor mensen.

Ik vind hem best wel apart. Dus.. weer wat geleerd, daar is een mens tenslotte nooit te oud voor!

Heeft iemand dit insect wel eens gezien?