Zwijmelen op Zaterdag met “The Carpenters”

 

Alweer zaterdag… Een week geleden vertrok ik naar Gran Canaria en vandaag kom ik alweer terug! De tijd gaat snel!

Heerlijk kunnen knuffelen en bijkletsen met zoon, schoon en kleindochters, lekker uit eten geweest en volop genoten!

Heel erg verwend door mijn vriendin Ingrid, waarvoor ik haar hier nog maar een keer bedank!

Maar weer naar huis gaan is nu weer heerlijk en zo hoort het ook! Er zijn verder geen woorden nodig…

“Sweet, sweet smile”

van

“The Carpenters”

Kijk even bij Marja voor nog meer zwijmelnummers…

 

Advertenties

De boeven…

De boeven… in ieder geval één heeft tijdens mijn afwezigheid geprobeerd om in mijn huis in te breken… en wel op de laatste vrijdagochtend voor ik terugkwam.

Mijn dochter en schoonzoon hebben een weekje vakantie gevierd in mijn huisje en zijn ook nog een weekend geweest, dus helemaal leeg stond het huis niet die hele periode.

Maar tegen slinkse foefjes van het inbrekersgilde kun je gewoon niet op. Er blijkt een paar dagen een krant naast het huis te hebben gestaan. En ja, als je dat zelf constateert, dan haal je hem weg. Maar dat is door omwonenden niet gebeurd. Dus op die manier is het huis waarschijnlijk in de gaten gehouden. De Politie zei dat het een oude truc is, ook gooien ze wel eens een bloempot om of zetten een tak bij de voordeur. Blijft dat een paar dagen zo liggen of staan dan gaan ze ervan uit dat er echt niemand thuis is en proberen ze hun slag te slaan.

Een goede les als je op een huis van je buren past, houd het gewoon dagelijks in de gaten en let goed op vreemde dingen.

Maar… een voordeel is de super goede sloten. Een 3 punts slot op de deur krijg je niet zomaar open. Ook de ramen hebben allemaal sloten, dus het was onbegonnen werk. Maar ja, de troep die je ervan hebt. De nasleep met Politie en Woningbouwvereniging zijn niet zo leuk natuurlijk, maar al met al is hij niet binnen geweest.

Hij is door een gat in de coniferenhaag (was niet eens zo heel zichtbaar) aan de zijkant van de tuin over het hekje naar binnen geklommen. De buurvrouw die ernaast woont kon niet slapen en ging rond 5.00 uur even buiten zitten. Ze hoorde vreemde geluiden maar was bang zich te laten zien. Uiteindelijk is ze haar huis weer in gegaan en heeft expres de achterdeur nogal hard achter zich dichtgeslagen. Dat is waarschijnlijk een flinke storing geweest in het werk van de boef en toen is hij gestopt en verdwenen. Ze had beter meteen 112 kunnen bellen dan had de politie hem op heterdaad kunnen betrappen. Maar ja, daar moet je ook maar meteen aan denken. Later is ze door het verwijdde gat in de heg gestapt en heeft de schade geconstateerd, waarna ze de politie heeft gebeld.

Die schade is toch behoorlijk, het lijkt mij dat er een nieuwe houten deur in moet en een nieuw kozijn. Maar misschien kan het ook wel gewoon hersteld worden. Hoewel de deur op diverse punten is beschadigd. Ook het kozijn bij het raampje van de keuken is aangepakt. Bij het wc-raam aan de zijkant van het huis hebben ze een tafel gezet. En daar is schade aan de aluminium strip en aan het kunststof.

Maar nogmaals, het is hem niet gelukt binnen te komen. En… gelukkig ben ik ook echt nog steeds niet bang.

Mijn schoonzoon heeft zaterdag direct het gat in de haag gedicht door er een paal in te slaan en een ijzeren frame erin aan te brengen. Dus.. daar kunnen ze niet zomaar meer in.

Hij was zo lekker op dreef dat hij meteen de tuin heeft aangepakt, bladgeblazen, achter én voor, alles aangeveegd. De hortensia’s heeft gesnoeid en toen ik thuis kwam was alles dus ook hartstikke netjes. Dochter heeft het schoonmaakwerk en het gezellig maken voor haar rekening genomen.

Ook had hij al eerder het vogelvoederhuisje gerepareerd. Nee… daar heeft niemand ingebroken, maar het was aan een opknapbeurtje toe ;-).

Echt TOP hoor! Heel blij mee en ik heb ze dus ook uitgebreid bedankt! We gaan nog lekker een keertje uit eten met zijn viertjes!

En ik? Ik ben nog steeds aan het uitrusten. Genoeg uren geslapen maar de moeheid zit gewoon in mijn lijf. Elke dag de wekker om half 7, meestal al eerder wakker en dat 6 weken lang (op 2 dagen na).

Gisteravond lag ik alweer om 21.15 uur in bed. Maar ook dat komt weer goed en dan gaan we weer over tot de orde van de dag en verder met ‘lekker leven’!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Donatie’s…

 

GCF bestaat dankzij donaties!

Die komen gelukkig ook regelmatig. Contracten met sponsoren in Nederland, Zweden en Engeland zorgen ervoor dat het hier allemaal reilt en zeilt.

Ik werd verrast door een donatie van iemand die graag iets direct voor de kinderen wilde betekenen. Speelgoed of iets lekkers kopen. Speelgoed blijkt er genoeg te zijn en een ijsje als ze naar het strand gaan zou leuk zijn.

100-euro

Maar ons kwam ter ore dat er een aantal van de grote kinderen nieuw ondergoed nodig hadden. Dat vinden ze dus niet vaak in gedoneerde zakken met kleding, dus moeten ze het wel nieuw kopen.

Nicole had een donatie gekregen die ze ook besloot daarvoor te gebruiken. Met wat aanvulling van mijn kant konden we de 14 grote kinderen ieder ZAR 150. laten besteden. Dat is net geen € 11.00 maar voor Zuid-Afrikaanse begrippen best veel geld.

Donderdag ben ik samen met een auntie met de 4 jongens op stap geweest.

Ze hadden ondergoed uitgezocht en vlogen toen de winkel door om bij de t-shirts en broeken te kijken. Ze vonden het geweldig en kwamen alle 4 met een leuke set + ondergoed de winkel uit.
Een van de jongens had zijn nog niet betaalde pakje met 3 onderbroeken maar alvast in zijn zak gestopt.

Ik heb ze zelf het geld gegeven om af te rekenen en het restant weer teruggekregen van ze. Dat was best bijzonder want ze hebben weinig benul van geld.

Helaas was er niet veel tijd omdat er een afspraak met een psycholoog gepland stond voor 2 jongens. Maar ze hebben genoten en ik ook.

Vandaag gingen Nicole en ik samen met de meisjes, in totaal 10 en dat deden we in 2 groepen, uiteraard met een auntie.

Een Zweedse vrijwilliger reed ons, in hetzelfde busje dat wij het vorig weekend hadden gebruikt, ook vandaag naar het winkelcentrum. Dit keer ging hij daarna naar huis en kwam een uur later met de 2e groep terug.

Dus in 2 x met 5 meisjes de winkels in. Een ervan, de jongste is werkelijk een ongeleid projectiel. Ze rende rond, luisterde niet, wilde dit en dat en dan weer niks… dus moesten we haar goed in de gaten houden. We waren nu met 3 om op te letten en dat was wel nodig ook. Anderen waren super rustig en gingen hun gangetje met uitzoeken en passen.

Ook de meisjes waren goed geslaagd en erg blij met hun nieuwe spulletjes. Wat kun je kinderen toch met weinig gelukkig maken. De drukste van alles had een soort feestjurkje uitgekozen.. Ze was er niet van af te brengen en ze wilde het ook niet meer uitdoen.
Zo’n verhaal heb ik wel eens eerder gehoord..alleen was dat toen een kerstjurkje… 😉

Nicole tracteerde nog op een ijsje en toen mochten ze nog wat snoep kopen. Met de 2e groep moesten we daarvoor de supermarkt in want de andere winkels gingen om 5 uur dicht. Het was een hele toer om ze allemaal in de gaten te houden. We waren rond 6 uur weer terug. Toen heb ik ze allemaal het restant dat nog van het geld over was aan de auntie laten geven. Het werd officieel in een boek geschreven hoeveel per kind en daarachter moesten ze zelf hun naam schrijven. Het wordt voor ze bewaard voor ze. Als ze het een volgende keer weer nodig hebben krijgen ze het terug.

Het was vermoeiend, maar heel erg leuk om te doen! En die blije koppies… daar doe je zoiets toch voor!

Lieve donateurs, heel erg bedankt namens deze 14 erg blije kinderen! 

Uiteraard heb ik veel meer foto’s, maar op geblurde gezichtjes zie je niet echt de blijdschap…

Vitamientjes…

 

De meeste kinderen die hier worden opgevangen hebben een slechte achtergrond, kregen niet de goede verzorging, behandeling en opvoeding en veel hebben dus ook vitaminegebrek.

Ze komen allemaal binnen via een sociale werker die hun zaak altijd blijft behartigen. Ze krijgen een medische check-up en hun hoofdjes worden geschoren. Dat is niet erg want dat hebben ze hier allemaal.

Er zijn er bij die zichtbaar letsel hebben, heel naar om te zien. Maar van binnen is de schade vaak veel erger en daarom hebben ze allemaal sociale en medische begeleiding nodig en een goed eetpatroon dat wordt aangeleerd. Rust, reinheid en regelmaat zeg maar.

Er zijn pas weer 2 zusjes van 11 en 8 opgenomen. Een meisje van 11 maanden en een meisje van 6 jaar. Het kleintje in de nursery ziet er niet verwaarloosd uit, het is maar goed dat we niet weten wat er met al die kindertjes aan de hand is geweest en wat voor trauma ze hebben opgelopen, maar dat ze dat allemaal hebben is zeker.

Ze krijgen dus ook vitamientjes, dat wordt bij de kleintjes in hun mondje gespoten met een spuitje. Het is dringen bij de keuken want kennelijk wordt het lekker zoet gemaakt.. Ze willen graag! Oh wee als de “auntie” nieuwe gevulde spuitjes moet pakken, dan is het een gegil van jewelste want dan denken ze dat ze worden overgeslagen…

14-02-2017-vitamientjes

 

Weer een nieuwe dag…

 

Altijd weer fijn als de nieuwe dag aanbreekt. Het ontbijt buiten op het terras is zo heerlijk!

Zoals ik al eerder schreef begint bij GCF de dag met de devotion. Althans 4x per week. Een samenzijn van medewerkers (ook het kantoorpersoneel) en kinderen. Er begint iemand een gospel te zingen en iedereen valt bij. Uiteraard “a capella”. Meestal worden er een paar gospels gezongen. Dat bezorgt ons elke keer weer kippenvel.

Het gezang wordt gevolgd door een gebed dat elke dag wordt gedaan door iemand anders. Met verzoeken voor gebeden voor zieken, voor collega’s die het moeilijk hebben etc. En ook andere aankondigingen, zoals verjaardagen, nieuwe kinderen die zijn opgenomen, nieuwe medewerkers etc. worden benoemd. Met name de jarigen worden dan even in het zonnetje gezet.

Ik heb een poging gedaan de zang op te nemen. Een audiobestand kan ik niet invoegen in deze gratis WordPress.com. Maar dit werkt ook! Gewoon voor het idee… stop het gerust als het genoeg is..

Dan begint de werkdag… Wij hebben al diverse werkzaamheden gedaan en niet altijd werd er op ons gerekend. Het was een beetje zoeken naar een ritme. Maar de laatste anderhalve week gaat het redelijk.

’s Morgens beginnen we met de was uitzoeken in de nursery. Daarna de bedjes opmaken. Op dinsdag worden de bedjes verschoond. Daarna gaat om 9.00 uur een van ons in de keuken helpen. Lunch klaarmaken voor de schooljongetjes die in de pre-school op het terrein verblijven en voor de kleintjes.

Vervolgens een pauze en daarna hadden we een klus in de store-room voor de kleding. Die is inmiddels geklaard, maar we moesten daar de gedoneerde zakken met kleding uitzoeken en sorteren. Aardig hoor maar in sommigen zaten ook kapotte kleding, alsof ze daar wat aan hebben. Dat vonden we echt vreemd. Onze kleertjes zagen er allemaal zo mooi uit. Was eigenlijk weer snel klaar.

Gisteren zijn we om 8 uur begonnen met een grote kast uit te ruimen met speelgoed en allerlei spelmateriaal voor binnen en buiten. We dachten dat we er wel een paar dagen mee bezig zouden zijn, maar het is alweer klaar.

Na de lunch gaan we dan weer een klein uurtje naar de keuken om lunchpakketjes, voor de grote kinderen die buiten het terrein naar school gaan, te maken.

Tussendoor zijn we ook regelmatig in de nursery bij de kleintjes of buiten. Maar voor ons allebei is dat toch wel heel vermoeiend. Dat had iedereen al voorspeld en ze hebben gelijk gekregen.

Wij werden sowieso gevrijwaard van de vroege ochtenddienst dus om 6 uur beginnen hoefden we niet. Maar toen we een keer weekenddienst hadden zeiden de andere 2 dat we echt om 6 uur in de nursery moesten zijn. Nou ja, prima natuurlijk.

Toen kwamen we daar met het idee, we gaan de kindjes uit bed halen en aankleden. Maar die liepen allemaal al vrolijk en fris en fruitig rond en toen bleek het de bedoeling dat we met ze voor de TV gingen zitten. Gewoon een beetje opletten. En de aunties zaten met elkaar te kletsen. We keken elkaar aan met het idee.. wat is dit? De volgende dag zijn we om 7 uur pas gegaan om te helpen met het ontbijt.

Volgende week hebben we middagdienst. Dan gaan we ons bezig houden met de grotere kinderen. Met huiswerk helpen of gewoon spelletjes doen. Hoe dat eruit gaat zien weten we nog niet echt, maar we zien wel.

In ieder geval lijkt het wat structuur te krijgen. Ze vinden het moeilijk om ons te laten werken hebben we wel eens het idee. We zijn tenslotte al ‘granny’s” of “gogo’s” (in het Zulu) 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Schooljongetjes…

 

De kinderen van 3 t/m 5 jaar krijgen allemaal hetzelfde soort witte t-shirtje aan. Want die gaan naar de “pré-school”. Op dit moment zijn er alleen maar jongetjes. 

Na het ontbijt gaan ze op pad met de juf, die 2 assistentes heeft. Een heel klein stukje over het terrein, naar waar het schooltje wordt gehouden. Op dit moment zitten ze in een ruimte dat bij het vrijwilligershuis hoort. Het gebouw waar ze normaal verblijven wordt gerenoveerd. Het materiaal van dat gebouw is jaren geleden geschonken door Nederlandse vrijwilligers en ook door hen gebouwd. En het was aan wat opknapwerk toe.

Ze krijgen een rugzakje mee met wat spulletjes erin. Net of ze echt naar school gaan. Kinderen zonder gezichtjes zijn geen kinderen schreef Jan mij laatst. Maar ik plaats toch een foto om een beeld erbij te geven.

Tussen de middag krijgen ze hun lunch in de grote ruimte. Met tas en al komen ze daar aan en leggen deze op een daarvoor aangewezen plek. Daarna gaan ze nog een poosje terug naar school. Als ze ’s middags weer terug komen naar de nursery gaan de school-t-shirtjes uit en krijgen ze gewone kleren aan. Sommigen gaan nog even slapen. En dan doen ze weer gewoon mee met de kleintjes.

Zo worden ze enigszins voorbereid op de echte school waar ze vanaf 6 jaar naar toe mogen!

08-02-2017-schooljongetjes-custom_censored

 

Oppassen…

Sinds kort hebben we een “werkschema” en dat is heel fijn.

Een werkschema dat overigens met het grootste gemak wordt veranderd als dat beter uitkomt. Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg… zolang we kunnen helpen zijn we blij.

Afgelopen woensdag kwamen we na de devotion de nursery binnen en werden meteen belaagd door een aantal lopertjes. Dus gingen we eerst wat aaitjes over de bolletjes uitdelen. We zouden de was in alle 5 de kamers uit gaan zoeken.. elke dag wordt bijgehouden wat er in de was gaat en dat dat ook weer terugkomt. Maar het liep anders…

Op woensdag wisselen de teams. Er is voor elke kamer 1 keyworker, ze worden “auntie” genoemd, dus dat zijn er 5. Zij noemen de kindjes in hun kamer ook hun kindjes. Er is een dagdienst, 5 dus, en een avond- en nachtdienst. Dat zijn er 2. Al deze vrouwen werken een hele week, sommigen verblijven op het terrein en gaan dan een week naar huis.

Als de teams wisselen hebben ze een overdracht-vergadering waar ze dus allemaal bij moeten zijn. Dan is er “oppas” nodig voor de kindjes.

Dus ons werd gevraagd te wachten met de was om op te passen. Zakiti.. de vrouw die de was en schoonmaak in de nursery verzorgt blijft er ook wel eens bij als er een vergadering is.. want ook tussendoor worden we daarvoor weleens gevraagd. Maar deze keer niet.

Nicole kreeg de 4 mnd oude baby in haar armen geduwd en de kleintjes zaten voor de TV. Nou ja niet allemaal.. er liepen er een boel rond. Geen speelgoed… Alleen de TV en elkaar. En wij om ze bezig te houden.

In het midden van de nursery is een kantoor gesitueerd met rondom ramen, dat hoger staat dan de rest, je moet een klein trapje op. Ik noem het de vissenkom. Vanuit dat kantoor waar de PROD zit, dat is de Person Responsable On Duty, kun je alle kamers overzien en er zijn monitoren zodat de kinderen in de gaten kunnen worden gehouden. Doordat het middenin staat heb je ‘beneden’ alleen overzicht over de helft. Maar alles is afgesloten dus niemand kan ergens heen.

Steeds meer kindjes gingen aan de wandel. Vochten met elkaar of renden achter elkaar aan. Het was even hectisch en toen werd het stiller. We vertrouwden het niet en Nicole ging even poolshoogte nemen en meteen even bij de jongste kijken, het kindje dat nu ongeveer 4 weken is.

Opeens hoorde ik haar roepen “ze zijn ontsnapt… hier neem die baby”, duwde mij de kleine D in mijn handen en ging op een holletje naar de andere kant. Ik volgde haar natuurlijk.

Er is een klein gangetje met een deur naar buiten, die geopend kan worden door een soort stang naar beneden te duwen. Hahaha… denk niet dat kleine jongetjes van onder de 3 jaar dat niet kunnen.. dus wel! En ze renden heerlijk achter elkaar aan naar buiten.

De hekken van de waranda waar ze altijd spelen waren niet dicht. Het was geen buitenspeeltijd dus dat was geen probleem, maar op dat moment even wel. Nicole vloog met een vaart achter ze aan en met veel gedoe hadden we ze weer binnen.

Zakiti kwam ook binnen en moest er ook wel om lachen. Daarna de ballen- en legozak leeggegooid zodat ze wat te spelen hadden.. Maar oh wat kunnen ze ondeugend zijn. Ze weten natuurlijk best bij wie ze zoiets kunnen proberen want heel veel overwicht hebben we echt nog niet…En we spreken ook geen Zulu…

Er moet een haak op die deur, lekker hoog zodat ze er niet bij kunnen. Want dit is natuurlijk niet de bedoeling.. Ik zie nog steeds Nicole al hollende achter die gastjes aan gaan… hilarisch!

Groot en klein…

 

De kinderen, groot en klein, zijn hier het aller-aller-aller-belangrijkste! Dat wordt altijd geuit door iedereen met wie wij spreken. Laatst hadden we weer een oriëntatiegesprek met 5 medewerkers van de organisatie en echt door iedereen werd dit benadrukt. 

Voor wat betreft de grote kinderen, vanaf 6 jaar, op dit moment 14 in totaal, wonen de jongens en meisjes apart.

De meisjes hebben een soort woonkamer met lekkere zachte stoelen en banken en een TV. En dan zijn er natuurlijk de slaapkamers waar ze met een paar slapen en waar ze ook huiswerk maken. De jongens hebben een woonkamer met wat makkelijke stoelen, de slaapkamers en ook een TV.

Eten doen ze meestal in de grote zaal!

Afgelopen vrijdag werden we gevraagd om mee te doen met de indoorspellen voor de groten. Er was een tafelvoetbalspel en het spel Twister waarin ze in de gekste standen kwamen te staan. Nicole was de spelleidster… ik was de fotograaf!

Het was een drukte van belang en ze waren aan elkaar gewaagd! En ze wilden maar wat graag op de foto!

 

De kleintjes gaan ’s morgens voor ze weer een slaapje gaan doen met goed weer altijd naar buiten. Er staan een heleboel loopscootertjes en dan racen ze lekker heen en weer. Ze zigzaggen aardig om de kleintjes heen, die vermaken zich ook wel. Wij zouden willen dat er wat meer speelgoed voor ze zou zijn. Maar daar wordt aan gewerkt. Ook de Zweedse vrijwilligsters hebben dat aangekaart. Dus hopelijk komt daar verandering in.

Hieperdepiep…

 

Vandaag is mijn mooie, slimme, sociale en allerliefste dochter Diana jarig!
Ze kan ook niet anders dan de allerliefste zijn, want ik heb er maar één! 

rozen-met-tekst

De tijd gaat snel, ik zie haar nog steeds als mijn kleine meisje! 

Lieve schat, van harte gefeliciteerd met je verjaardag! 

Je moest even zoeken naar je cadeautje hè… hoop dat je het leuk vindt. 

Maak er een fijne dag van samen met je grote liefde! 

Dikke knuffel en kus van je moedertje…