Soldaat van Oranje…

 

Afgelopen weekend heb ik 2 fijne dagen met Diana achter de rug.

De musical Soldaat van Oranje was echt prachtig.

Wat een spektakel en wat een emoties. 

Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen maar het zit allemaal heel ingenieus in elkaar daar in die hangaar in Katwijk. En om dat uit te leggen? Nee hoor, ga zelf maar kijken!

Eerlijk gezegd heb ik me nooit zo verdiept in het verhaal van Erik Hazelhoff Roelfzema, anders had ik er natuurlijk al veel eerder heen gewild. Maar nu wil ik het boek ook lezen en de film zien.
En.. het boek heb ik alvast digitaal, wat een bofbips ben ik ook!

Katwijk is trouwens een leuk dorp, op vrijdagmiddag hebben we daar lekker rondgewandeld en een heerlijk ijsje gegeten in het zonnetje.

Het dorp is veel groter dan ik me had voorgesteld. Toch erg dat ik daar nog nooit was geweest. En… ik heb na maanden de zee weer eens gezien! Al was die wel ver weg want het is een breed strand daar en er werd van alles opgebouwd. De parkeergarage, gebouwd onder de duinen langs de boulevard, wat een inventief stuk werk en een heel erg slimme oplossing. Want druk was het er en zal het met mooi weer altijd wel zijn.

We verbleven in het Van der Valk hotel in Sassenheim, in een prachtige kamer met heerlijke bedden en erg goed eten.

Warme geitenkaas delen met zijn tweetjes!

Onze moeder- en dochterdagen zijn altijd super. Genoten van ons samenzijn. Op één puntje na…

Slapen in één kamer is nog steeds niet praktisch. Mijn dochter kan niet goed tegen allerlei geluiden, ze slaapt moeilijk in en heel licht.
Over onze snurkperikelen heb ik al eens eerder geschreven…pfff

Hier een stukje uit het verslag van onze Bulgarije-vakantie in 2009:
De eerste aanblik was al geweldig! We checkten in en vroegen meteen maar of er misschien een kamer met 2 slaapgedeeltes vrij was, we wisten zeker dat ze die ‘suites’ hadden, alleen niet in het pakket van de reisorganisatie waar wij hadden geboekt. Maar helaas was de receptioniste niet echt aardig en zei dat het complex vol was en we er niet voor hadden betaald. Dat we dat heus wel wilden doen wilde ze blijkbaar niet horen dus we dachten, we gokken het wel die eerste nacht.
Na ons avontuur in Düsseldorf (klik HIER) wisten we al dat we voorzorgsmaatregelen moesten treffen..dus…ik had mijn ‘anti-snurkpleisters’ bij me, Diana had oordoppen. Eigenlijk dachten we / hoopten we dat we wel goed voorbereid waren. Helaas, het hielp allemaal niks…de decibellen vlogen dat arme kind om de oren en als ze in totaal 2 uur had geslapen was het veel. Ik voelde me heel schuldig en er moest dus echt een oplossing komen! Dat gesnurk van mij zou onze hele vakantie kunnen verpesten. ’s Morgens zou de Neckermann host komen om enige uitleg en tips te geven over het complex en de gebruiken in Bulgarije, dus we hebben hem meteen onze vervelende ervaring verteld met de receptioniste en of hij alsjeblieft iets kon regelen. 
Om een lang verhaal kort te maken…er bleek genoeg plaats te zijn en Diana kreeg een aparte kamer, waar ze overigens alleen maar sliep, schuin tegenover die van ons samen. De host had zijn best voor ons gedaan!!!

Nu heb ik bijna 2 jaar een MRA beugel om het snurken tegen te gaan en de  apneu, waar nogal vaag over werd gedaan. De testen moesten eerst al opnieuw. En ook de MRA tandarts was er niet zeker van omdat ik de symptomen niet heb. Dus.. heb ik dat nou wel of niet? Gevolg is, ik draag dat ding dus niet. Mijn lief heeft geen last van mijn geluidjes, komt waarschijnlijk omdat hij zelf over het algemeen ook heel goed slaapt.

Maar natuurlijk heb ik hem deze nacht wel ingedaan, ging zelfs heel moeilijk. Ondanks dat was deze nacht voor dochterlief toch echt weer een bezoeking, terwijl zij toch weer oordopjes in had gedaan, die het geluid iets zouden moeten dempen. Voelt niet fijn natuurlijk, als je hoort dat je kind meer dan de halve nacht wakker ligt en jij zelf 6 uur achter elkaar hebt geslapen…

Maar al met al (oh nee, zonder Al) heb ik samen met mijn dochter een geweldig uitje gehad. We gaan het nog wel weer eens overdoen, maar we hebben al afgesproken dat we dan ergens een appartementje huren met 2 slaapkamers! Net als in onze vakanties op Kreta, Ibiza en Mallorca.

 

Advertenties

HIEPERDEPIEP en Zwijmelen op Zaterdag – 276

 

Zwijmelen op Zaterdag

En ja hoor, weer een HIEPERDEPIEP!

Want, mijn lief wordt volgende week 65 jaar! 

Nog een paar dagen, maar morgen gaan we het al vieren met een gezellig etentje met de familie!

Lieve Jan, alvast van ❤ te gefeliciteerd en natuurlijk hoop ik je verjaardag nog vele jaren samen met jou te mogen vieren!

Nee, nog geen AOW, daar moet hij nog 1 jaar en 4 maanden op wachten…

Tony Christie 

met 

“Happy Birthday Baby”
 

En voor de liefhebbers, hier ook de uitvoering van Lee Towers! 

Klik op de kikkerknop hieronder om je linkje te plaatsen van je zwijmelinzending!

HIEPERDEPIEP en Zwijmelen op Zaterdag – 273

 

Zwijmelen op Zaterdag

HIEPERDEPIEP

Allereerst feliciteer ik mijn dochter met haar 43e verjaardag. Mijn jongste, mijn kleine meisje.. en dat is ze voor mij nog steeds. Een moeder zou zich geen lievere dochter kunnen wensen dan zij is.
Lieve Diana, maak er een mooie dag van samen met jouw lieverd en tot morgen!

En uiteraard ook een hartelijke felicitatie voor Jolanda, de dochter van mijn lief. Vanmiddag komen we je verjaardag even meevieren!

The Carpenters

met

“I Won’t last a day without you”

 

Klik op de kikkerknop hieronder om het linkje van jouw zwijmelinzending achter te laten.

 

Even bijpraten voor ik weg ben…

 

Ik heb niet heel veel geblogd de laatste tijd, hoewel deze week toevallig al wel 3 logjes…

Soms komt het er gewoon helemaal niet van, te druk met andere dingen, geen inspiratie en daar voel ik me ook echt niet meer schuldig over.

Oud/Nieuw was heel rustig, gewoon samen en op Nieuwjaarsdag kwamen mijn dochter en schoonzoon met hun lieve wensen en natuurlijk om oliebollen te eten.

Op woensdag de 3e had ik een Nieuwjaarsreceptie van de Woongroep waar ik lid van ben en waar ik de weblog voor bijhoudt.

Op vrijdag de 5e had ik een High Tea vanwege het 50-jarig huwelijk van schoonzus en zwager in Almere. Ik ben er samen met mijn dochter heen geweest en het was erg leuk iedereen weer eens te zien. Want de ex-schoonfamilie blijft voor mij familie, hoewel de bezoekjes niet meer zo frequent zijn.

Verder wat rustige dagen, samen met een heel erg blije Jan die zich herboren voelt nu hij toch aan de CBD olie is begonnen! Wat een wonder! Nog maar 4 weken geleden slikte hij de eerste druppel. Die rust in zijn hoofd en er niet meer mee bezig zijn hoe de dag zal verlopen. We moeten er allebei aan wennen dat het leven echt wel heel erg ten goede veranderd is nu.

Stella Nantes

Afgelopen zondag hebben we gefietst, 30 km. Het was prachtig weer, wel koud, maar we hadden allebei zin om te fietsen.
Ja, die fiets… De verkoper van Stella heeft mij 2,5 jaar geleden niet echt de allerbeste voorlichting gegeven en mij eigenlijk een verkeerde maat fiets verkocht. Ik ben 1.56 m lang, of kort zo je wilt, en ik had eigenlijk altijd wel moeite om de fiets in bedwang te houden. Ondanks de lage instap ging het op- en afstappen niet altijd even makkelijk.
Onlangs heb ik mijn 1e Stella dus ingeruild voor een kleiner model. Ook een Stella met een lage instap, de Nantes, alleen 11 cm korter en uiteraard een kleiner frame. Het voelt sowieso al veel fijner. Zadel en stuur zijn dichter bij elkaar. Geen zere armen. Ik kan zelfs bijna met mijn voeten bij de grond. Voelt een stuk veiliger. Dus hopelijk ga ik van deze fiets heel veel plezier hebben.

Afgelopen dinsdag samen met Jan naar de sportschool geweest, hij is ook lid geworden en wat is dat leuk. We willen op dinsdag en vrijdag gaan, tenzij het heel mooi weer is en Jan lekker buiten kan fietsen op de MTB of op de racefiets, dan ga ik alleen.

Verder heb ik het Zwijmel-logje en Aunty Acid klaar staan, maar zal ik een beetje buiten beeld zijn de komende week

Ik zal ook niet zoveel komen lezen, behalve de Zwijmelinzendingen, die wil ik niet missen. Want vandaag ga ik voor 7 dagen naar Gran Canaria, voor de verjaardag van mijn jongste kleindochter Natalia! Ze wordt alweer 15! Jaja, kleine meisjes worden groot! Ben heel blij dat ik dat nog steeds mogelijk is. Dus vanmiddag rond half 3 zit ik in het vliegtuig. Ik logeer weer bij dinnetje Ingrid, heerlijk en we hebben er allebei weer zin in!

Dus… tot laterrrrr…

 

Zwijmelen op Zaterdag met “The Carpenters”

 

Alweer zaterdag… Een week geleden vertrok ik naar Gran Canaria en vandaag kom ik alweer terug! De tijd gaat snel!

Heerlijk kunnen knuffelen en bijkletsen met zoon, schoon en kleindochters, lekker uit eten geweest en volop genoten!

Heel erg verwend door mijn vriendin Ingrid, waarvoor ik haar hier nog maar een keer bedank!

Maar weer naar huis gaan is nu weer heerlijk en zo hoort het ook! Er zijn verder geen woorden nodig…

“Sweet, sweet smile”

van

“The Carpenters”

Kijk even bij Marja voor nog meer zwijmelnummers…

 

De boeven…

De boeven… in ieder geval één heeft tijdens mijn afwezigheid geprobeerd om in mijn huis in te breken… en wel op de laatste vrijdagochtend voor ik terugkwam.

Mijn dochter en schoonzoon hebben een weekje vakantie gevierd in mijn huisje en zijn ook nog een weekend geweest, dus helemaal leeg stond het huis niet die hele periode.

Maar tegen slinkse foefjes van het inbrekersgilde kun je gewoon niet op. Er blijkt een paar dagen een krant naast het huis te hebben gestaan. En ja, als je dat zelf constateert, dan haal je hem weg. Maar dat is door omwonenden niet gebeurd. Dus op die manier is het huis waarschijnlijk in de gaten gehouden. De Politie zei dat het een oude truc is, ook gooien ze wel eens een bloempot om of zetten een tak bij de voordeur. Blijft dat een paar dagen zo liggen of staan dan gaan ze ervan uit dat er echt niemand thuis is en proberen ze hun slag te slaan.

Een goede les als je op een huis van je buren past, houd het gewoon dagelijks in de gaten en let goed op vreemde dingen.

Maar… een voordeel is de super goede sloten. Een 3 punts slot op de deur krijg je niet zomaar open. Ook de ramen hebben allemaal sloten, dus het was onbegonnen werk. Maar ja, de troep die je ervan hebt. De nasleep met Politie en Woningbouwvereniging zijn niet zo leuk natuurlijk, maar al met al is hij niet binnen geweest.

Hij is door een gat in de coniferenhaag (was niet eens zo heel zichtbaar) aan de zijkant van de tuin over het hekje naar binnen geklommen. De buurvrouw die ernaast woont kon niet slapen en ging rond 5.00 uur even buiten zitten. Ze hoorde vreemde geluiden maar was bang zich te laten zien. Uiteindelijk is ze haar huis weer in gegaan en heeft expres de achterdeur nogal hard achter zich dichtgeslagen. Dat is waarschijnlijk een flinke storing geweest in het werk van de boef en toen is hij gestopt en verdwenen. Ze had beter meteen 112 kunnen bellen dan had de politie hem op heterdaad kunnen betrappen. Maar ja, daar moet je ook maar meteen aan denken. Later is ze door het verwijdde gat in de heg gestapt en heeft de schade geconstateerd, waarna ze de politie heeft gebeld.

Die schade is toch behoorlijk, het lijkt mij dat er een nieuwe houten deur in moet en een nieuw kozijn. Maar misschien kan het ook wel gewoon hersteld worden. Hoewel de deur op diverse punten is beschadigd. Ook het kozijn bij het raampje van de keuken is aangepakt. Bij het wc-raam aan de zijkant van het huis hebben ze een tafel gezet. En daar is schade aan de aluminium strip en aan het kunststof.

Maar nogmaals, het is hem niet gelukt binnen te komen. En… gelukkig ben ik ook echt nog steeds niet bang.

Mijn schoonzoon heeft zaterdag direct het gat in de haag gedicht door er een paal in te slaan en een ijzeren frame erin aan te brengen. Dus.. daar kunnen ze niet zomaar meer in.

Hij was zo lekker op dreef dat hij meteen de tuin heeft aangepakt, bladgeblazen, achter én voor, alles aangeveegd. De hortensia’s heeft gesnoeid en toen ik thuis kwam was alles dus ook hartstikke netjes. Dochter heeft het schoonmaakwerk en het gezellig maken voor haar rekening genomen.

Ook had hij al eerder het vogelvoederhuisje gerepareerd. Nee… daar heeft niemand ingebroken, maar het was aan een opknapbeurtje toe ;-).

Echt TOP hoor! Heel blij mee en ik heb ze dus ook uitgebreid bedankt! We gaan nog lekker een keertje uit eten met zijn viertjes!

En ik? Ik ben nog steeds aan het uitrusten. Genoeg uren geslapen maar de moeheid zit gewoon in mijn lijf. Elke dag de wekker om half 7, meestal al eerder wakker en dat 6 weken lang (op 2 dagen na).

Gisteravond lag ik alweer om 21.15 uur in bed. Maar ook dat komt weer goed en dan gaan we weer over tot de orde van de dag en verder met ‘lekker leven’!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Donatie’s…

 

GCF bestaat dankzij donaties!

Die komen gelukkig ook regelmatig. Contracten met sponsoren in Nederland, Zweden en Engeland zorgen ervoor dat het hier allemaal reilt en zeilt.

Ik werd verrast door een donatie van iemand die graag iets direct voor de kinderen wilde betekenen. Speelgoed of iets lekkers kopen. Speelgoed blijkt er genoeg te zijn en een ijsje als ze naar het strand gaan zou leuk zijn.

100-euro

Maar ons kwam ter ore dat er een aantal van de grote kinderen nieuw ondergoed nodig hadden. Dat vinden ze dus niet vaak in gedoneerde zakken met kleding, dus moeten ze het wel nieuw kopen.

Nicole had een donatie gekregen die ze ook besloot daarvoor te gebruiken. Met wat aanvulling van mijn kant konden we de 14 grote kinderen ieder ZAR 150. laten besteden. Dat is net geen € 11.00 maar voor Zuid-Afrikaanse begrippen best veel geld.

Donderdag ben ik samen met een auntie met de 4 jongens op stap geweest.

Ze hadden ondergoed uitgezocht en vlogen toen de winkel door om bij de t-shirts en broeken te kijken. Ze vonden het geweldig en kwamen alle 4 met een leuke set + ondergoed de winkel uit.
Een van de jongens had zijn nog niet betaalde pakje met 3 onderbroeken maar alvast in zijn zak gestopt.

Ik heb ze zelf het geld gegeven om af te rekenen en het restant weer teruggekregen van ze. Dat was best bijzonder want ze hebben weinig benul van geld.

Helaas was er niet veel tijd omdat er een afspraak met een psycholoog gepland stond voor 2 jongens. Maar ze hebben genoten en ik ook.

Vandaag gingen Nicole en ik samen met de meisjes, in totaal 10 en dat deden we in 2 groepen, uiteraard met een auntie.

Een Zweedse vrijwilliger reed ons, in hetzelfde busje dat wij het vorig weekend hadden gebruikt, ook vandaag naar het winkelcentrum. Dit keer ging hij daarna naar huis en kwam een uur later met de 2e groep terug.

Dus in 2 x met 5 meisjes de winkels in. Een ervan, de jongste is werkelijk een ongeleid projectiel. Ze rende rond, luisterde niet, wilde dit en dat en dan weer niks… dus moesten we haar goed in de gaten houden. We waren nu met 3 om op te letten en dat was wel nodig ook. Anderen waren super rustig en gingen hun gangetje met uitzoeken en passen.

Ook de meisjes waren goed geslaagd en erg blij met hun nieuwe spulletjes. Wat kun je kinderen toch met weinig gelukkig maken. De drukste van alles had een soort feestjurkje uitgekozen.. Ze was er niet van af te brengen en ze wilde het ook niet meer uitdoen.
Zo’n verhaal heb ik wel eens eerder gehoord..alleen was dat toen een kerstjurkje… 😉

Nicole tracteerde nog op een ijsje en toen mochten ze nog wat snoep kopen. Met de 2e groep moesten we daarvoor de supermarkt in want de andere winkels gingen om 5 uur dicht. Het was een hele toer om ze allemaal in de gaten te houden. We waren rond 6 uur weer terug. Toen heb ik ze allemaal het restant dat nog van het geld over was aan de auntie laten geven. Het werd officieel in een boek geschreven hoeveel per kind en daarachter moesten ze zelf hun naam schrijven. Het wordt voor ze bewaard voor ze. Als ze het een volgende keer weer nodig hebben krijgen ze het terug.

Het was vermoeiend, maar heel erg leuk om te doen! En die blije koppies… daar doe je zoiets toch voor!

Lieve donateurs, heel erg bedankt namens deze 14 erg blije kinderen! 

Uiteraard heb ik veel meer foto’s, maar op geblurde gezichtjes zie je niet echt de blijdschap…

Vitamientjes…

 

De meeste kinderen die hier worden opgevangen hebben een slechte achtergrond, kregen niet de goede verzorging, behandeling en opvoeding en veel hebben dus ook vitaminegebrek.

Ze komen allemaal binnen via een sociale werker die hun zaak altijd blijft behartigen. Ze krijgen een medische check-up en hun hoofdjes worden geschoren. Dat is niet erg want dat hebben ze hier allemaal.

Er zijn er bij die zichtbaar letsel hebben, heel naar om te zien. Maar van binnen is de schade vaak veel erger en daarom hebben ze allemaal sociale en medische begeleiding nodig en een goed eetpatroon dat wordt aangeleerd. Rust, reinheid en regelmaat zeg maar.

Er zijn pas weer 2 zusjes van 11 en 8 opgenomen. Een meisje van 11 maanden en een meisje van 6 jaar. Het kleintje in de nursery ziet er niet verwaarloosd uit, het is maar goed dat we niet weten wat er met al die kindertjes aan de hand is geweest en wat voor trauma ze hebben opgelopen, maar dat ze dat allemaal hebben is zeker.

Ze krijgen dus ook vitamientjes, dat wordt bij de kleintjes in hun mondje gespoten met een spuitje. Het is dringen bij de keuken want kennelijk wordt het lekker zoet gemaakt.. Ze willen graag! Oh wee als de “auntie” nieuwe gevulde spuitjes moet pakken, dan is het een gegil van jewelste want dan denken ze dat ze worden overgeslagen…

14-02-2017-vitamientjes

 

Weer een nieuwe dag…

 

Altijd weer fijn als de nieuwe dag aanbreekt. Het ontbijt buiten op het terras is zo heerlijk!

Zoals ik al eerder schreef begint bij GCF de dag met de devotion. Althans 4x per week. Een samenzijn van medewerkers (ook het kantoorpersoneel) en kinderen. Er begint iemand een gospel te zingen en iedereen valt bij. Uiteraard “a capella”. Meestal worden er een paar gospels gezongen. Dat bezorgt ons elke keer weer kippenvel.

Het gezang wordt gevolgd door een gebed dat elke dag wordt gedaan door iemand anders. Met verzoeken voor gebeden voor zieken, voor collega’s die het moeilijk hebben etc. En ook andere aankondigingen, zoals verjaardagen, nieuwe kinderen die zijn opgenomen, nieuwe medewerkers etc. worden benoemd. Met name de jarigen worden dan even in het zonnetje gezet.

Ik heb een poging gedaan de zang op te nemen. Een audiobestand kan ik niet invoegen in deze gratis WordPress.com. Maar dit werkt ook! Gewoon voor het idee… stop het gerust als het genoeg is..

Dan begint de werkdag… Wij hebben al diverse werkzaamheden gedaan en niet altijd werd er op ons gerekend. Het was een beetje zoeken naar een ritme. Maar de laatste anderhalve week gaat het redelijk.

’s Morgens beginnen we met de was uitzoeken in de nursery. Daarna de bedjes opmaken. Op dinsdag worden de bedjes verschoond. Daarna gaat om 9.00 uur een van ons in de keuken helpen. Lunch klaarmaken voor de schooljongetjes die in de pre-school op het terrein verblijven en voor de kleintjes.

Vervolgens een pauze en daarna hadden we een klus in de store-room voor de kleding. Die is inmiddels geklaard, maar we moesten daar de gedoneerde zakken met kleding uitzoeken en sorteren. Aardig hoor maar in sommigen zaten ook kapotte kleding, alsof ze daar wat aan hebben. Dat vonden we echt vreemd. Onze kleertjes zagen er allemaal zo mooi uit. Was eigenlijk weer snel klaar.

Gisteren zijn we om 8 uur begonnen met een grote kast uit te ruimen met speelgoed en allerlei spelmateriaal voor binnen en buiten. We dachten dat we er wel een paar dagen mee bezig zouden zijn, maar het is alweer klaar.

Na de lunch gaan we dan weer een klein uurtje naar de keuken om lunchpakketjes, voor de grote kinderen die buiten het terrein naar school gaan, te maken.

Tussendoor zijn we ook regelmatig in de nursery bij de kleintjes of buiten. Maar voor ons allebei is dat toch wel heel vermoeiend. Dat had iedereen al voorspeld en ze hebben gelijk gekregen.

Wij werden sowieso gevrijwaard van de vroege ochtenddienst dus om 6 uur beginnen hoefden we niet. Maar toen we een keer weekenddienst hadden zeiden de andere 2 dat we echt om 6 uur in de nursery moesten zijn. Nou ja, prima natuurlijk.

Toen kwamen we daar met het idee, we gaan de kindjes uit bed halen en aankleden. Maar die liepen allemaal al vrolijk en fris en fruitig rond en toen bleek het de bedoeling dat we met ze voor de TV gingen zitten. Gewoon een beetje opletten. En de aunties zaten met elkaar te kletsen. We keken elkaar aan met het idee.. wat is dit? De volgende dag zijn we om 7 uur pas gegaan om te helpen met het ontbijt.

Volgende week hebben we middagdienst. Dan gaan we ons bezig houden met de grotere kinderen. Met huiswerk helpen of gewoon spelletjes doen. Hoe dat eruit gaat zien weten we nog niet echt, maar we zien wel.

In ieder geval lijkt het wat structuur te krijgen. Ze vinden het moeilijk om ons te laten werken hebben we wel eens het idee. We zijn tenslotte al ‘granny’s” of “gogo’s” (in het Zulu) 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.