Weer afscheid…

 

Vandaag ga ik afscheid nemen van mijn Jonkie…

Zoals ik al eerder schreef heb ik hem ingeruild voor een nieuwe auto en in plaats van echt bij de dealer in te ruilen heb ik hem verkocht via een site op internet. En morgen breng ik hem naar een dealer, in Odijk dus lekker dichtbij, die hem graag wil hebben.

Ik zal je vertellen… het wordt op al die sites (ook die van de reclame op TV) veel mooier voorgespiegeld dan zo’n verkoop in werkelijkheid uitpakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Maar… omdat ik op mijn nieuwe auto een flinke korting krijg als ik niks inruil, is alles wat ik minder krijg (of hetzelfde natuurlijk) dan die korting natuurlijk winst. En ja, ik ben nou eenmaal een Hollandse hè…

Ik vond het het proberen waard en uiteindelijk houd ik er nog 2 retourtickets aan over naar Gran Canaria, zo reken ik het maar om. En als je dat geld hebt liggen is het helemaal leuk om te gaan natuurlijk!

Dag Jonkie… bedankt voor de veilige, gezellige, muzikale en mooie ritjes! 

Wanneer de nieuwe komt? Nog niks gehoord… dus best spannend! 

 

Advertenties

Een liefde erbij…

 

Mijn vorige bericht ging over afscheid nemen… afscheid nemen van mijn Jonkie. 

En toen ging ik vreemd…

Na 3 jaar trouwe dienst wordt hij namelijk vervangen voor een Japanse concurrent en wel de Suziki IGNIS. Deze naam is al eerder door Suzuki aan een model gegeven, maar deze is pas op de markt sinds januari van dit jaar.

Hoe dat nou kwam?

Bij navraag bij de Fiat-dealer bleek dat ik met een Panda met automaat kopen, niets op zou schieten. Dat zijn ook allemaal 2-cylinders. Dus dat werd hem niet.

En toen deden we iets geks…

We reden naar de Suzuki-dealer. Eens kijken wat daar te koop is, het schijnt een supergoed merk te zijn, al had ik daar totaal geen verstand van, en redelijk geprijsd.

Lang verhaal kort? Ik keek naar een Celerio.. mooie auto hoor, maar met een lagere instap dan ik gewend was en opeens hoorde ik zeggen.. “niet doen mijnheer, niet doen hoor”! Dus ik keek op, mijn lief stond bij een ander type en deed de deur open. Hij vroeg waarom hij dat niet moest/mocht doen…

En ja.. toen kwam de aap uit de mouw, mensen die zich verlekkeren aan dit S.uziki-type willen al vanaf januari niet anders meer…

Het bleek de nieuwe Suzuki IGNIS te zijn.. Een compacte maar superstoere auto, hij stond in het wit in de showroom met veel zwarte elementen eraan en ja hoor.. het gebeurde.. ik was meteen verliefd!

Uiteindelijk heb ik besloten om de meest uitgebreide versie te kopen die er was. Het wordt weer een witte, met veel zwart en chroom aan de buitenkant en een contrastkleur aan de binnenkant waarvan de kleur weer doorschijnt in de donkere bekleden! Met alles erop en eraan!

Het opvallende schuine spoilerstukje (weet niet hoe ik dat noemen moet) was ook een blikvangertje in de oude versie van tig jaren geleden.

Ze wordt eind september verwacht… dus nog een paar weekjes!

Ik ben van plan er heel wat meer jaartjes mee te doen dan ik nu met haar kleinere voorganger heb gedaan. En het lijkt me super eens een auto te hebben die alle luxe opties heeft die je maar kunt bedenken!

Dus dit wordt ongetwijfeld Genieten met een hoofdletter..

Hoe ze gaat heten?

“Miss Piggy” en u mag raden waarom… 

 

Ontrouw…

 

Helaas… ik ben ontrouw geworden…

Hoho, niet schrikken hoor… het is alleen MERK-ontrouw!

Zoals velen weten rijd ik al jaren FIAT. Eigenlijk al meer dan 30 jaar.

Op dit moment is mijn schattige Italiaanse Pandaatje, genaamd Jonkie, alweer 3 jaar oud.

Officiële naam Fiat Panda Young

Het is een heerlijke auto, lekker wendbaar, klein maar wel heel ruim van binnen, met een prima zit, mooie donkere bekleding en bovendien een bijzondere editie. Hij brengt me altijd zonder tegensputteren van A naar B en dat hoort een auto ook te doen natuurlijk.

Maar… ja, er zit dus een MAAR aan…

Het is een zogenaamde 2-cylinder en dat betekent dat de motor wel heel zuinig rijdt, gemiddeld ongeveer 1 op 19,5, maar ook wel heel veel herrie maakt, het is gewoon een pruttelaar. In het begin reed ik altijd heel voorzichtig weg, in de hoop dat het geluid dan minder zou zijn, maar dat was natuurlijk onzin.

Volgens de dealer wennen de meeste mensen wel aan dat ‘brommergeluid’ want dat is het, maar echt, ik ben er dus na 3 jaar nog niet aan gewend. Als er iemand voor de eerste keer met mij meerijdt verontschuldig ik me nog steeds..

Er werd ook wel eens aan me gevraagd als ik boodschappen ging doen of ik van plan was met de fiets te gaan of met de brommer 😉 . Kun je nagaan…

Dus… morgen de ontknoping… welk merk en type auto wordt mijn nieuwe auto-liefde?

 

Vergeten…

 

Gisteravond was ik al bijtijds op Eindhoven Airport. 

Na een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid reed ik rond 22.00 uur richting het vliegveld. Het vliegtuig waar Natalia in zat zou om 23.15 uur landen en dit schema veranderde niet.

Bij Eindhoven Airport is de gewone parkeerplaats vlakbij de aankomsthal niet meer in gebruik. Alleen nog Kiss & Ride… daar mag je dus echt niet staan, alleen in- en/of uitladen, en daar had ik dus niks aan. Want natuurlijk wilde ik de aankomsthal in, om haar daar op te wachten!

Gelukkig kun je daar ’s avonds langs de weg parkeren, dat wist ik niet, maar ik ben nogal van het vragen en ik ben dus gewoon gestopt toen ik iemand aan zag komen, draaide mijn raampje open, vroeg aan de aardige man in uniform, die naar binnen keek toen ik riep, waar ik parkeren kon.

Allervriendelijkst antwoordde hij:  “U kunt hier staan hoor, is gratis na 18.00 uur”. “Echt waar?” vroeg ik.. Hij opende demonstratief met zijn sleutel zijn eigen auto die precies naast de mijne stond. Ik parkeerde ervoor, er was echt plek genoeg en wandelde naar de aankomsthal.

Na ongeveer een half uurtje wachten kwam Natalia als eerste van de passagiers van deze vlucht door de deur stappen.. rondkijkend of ze mij zag staan! Met alleen handbagage en voorin in het vliegtuig zitten was dat natuurlijk makkelijk. Wat een verrassing al zo snel. Heerlijk om haar weer lekker te knuffelen, tjonge wat wordt ze groot! Ze is langer dan ik inmiddels grrrrr ;-).

We liepen naar de auto en terwijl ik de auto keerde, voelde ik een windvlaag. Het rechterraampje stond open. Ik vroeg “Heb jij dat open gedaan?” “Nee hoor Oma”, zei ze, “stond nog open”.
Pfffff….., dat was ik dus vergeten dicht te draaien…

En…  óók vergeten een foto te maken van de reizigster..

Nou ja, als dat het ergste is hè… een seniorenmomentje zeg maar…

Vrolijk kletsend en zingend, zoals ik al voorspelde zondag, reden we naar Zeist waar we rond half één aankwamen. Een half uur later lagen we in bed en Nati heeft een gat in de dag geslapen.

Later op de ochtend hielp ze me met mijn medicijnen sorteren en natuurlijk werden er weer gekke selfies gemaakt…

Rond lunchtijd bezoek van ‘tante’ gehad, dat was ook een verrassing voor haar, ze dacht dat ze haar pas in het weekend zou zien. En vanmiddag zijn we samen naar het centrum gewandeld (goed voor mij ook) en op de terugweg hebben we lekker pizza’s meegenomen (niet zo goed voor mij dus…).


Morgen weer een nieuwe dag! Nu alweer zin in!

Helaas niet veel tijd om blogs te lezen, maar dat is begrijpelijk hoop ik!