Keukenhof beleefd…

 

Nee hoor.. Echt niet…

Ik ben geen An, Anneke, Edward, Liesbeth, Margriet, Melody of wie ik misschien vergeten ben, als het om fotograferen gaat. En dat hoeft ook niet.  Maar leuk is het wel.

En gisteren hebben we een geweldige dag gehad tijdens ons bezoek aan de Keukenhof in Lisse, waar ik als een Japanner zonder spleetogen de ene na de andere foto knipte.

Zicht op de molen van de Keukenhof

 

Het zou een zonnige dag worden en de weg ernaar toe was al prachtig met al die gekleurde bollenvelden waar we langs reden. In de Keukenhof zelf was het niet al te druk, hoewel er busladingen toeristen rondliepen. Ik heb wel eens gehoord dat je als je pech hebt over de hoofden kunt lopen, maar dat viel alles mee.

En laat ik nou best heel tevreden zijn over het resultaat van de foto’s! Gewoon met mijn Samsung telefoon waar ik ook weer nieuwe functies op tegenkwam.

Het was voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik er heen ging en voor Jan pas de tweede keer. En dat terwijl we er allebei niet eens zo ver vandaan woonden.

Maar wat hebben we genoten! Wat een prachtige bloemen en aangelegde bloemperken. Weet je dat er wel 800 verschillende tulpen staan dit jaar? Die kleurcombinaties zijn echt zo mooi!

Ik dacht altijd, ach.. moet ik daar nou wel heen, het zijn allemaal bloemen en die zie ik al het hele jaar overal. Maar de laatste jaren ging het kriebelen en ik had het tegen Jan verteld. Gistermorgen zei hij, weet je wat, het weer wordt goed, we gaan naar de Keukenhof!

En inderdaad.. dit is echt iets wat je in het echt gezien moet hebben.. het is werkelijk waar een belevenis. Schitterend!

Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd en het weer was inderdaad prachtig, dat maakte deze dag weer heel bijzonder en kreeg van ons weer een gouden randje…

En… weer een wens afgestreept van mijn lijstje!

Wie is er net als ik was.. nog nooit in de Keukenhof geweest?

 

Zoeloe-koning…

GCF is gevestigd in de provincie KwaZulu Natal in het oosten van Zuid-Afrika. 

Qua toerisme is deze provincie kennelijk een beetje een ondergeschoven kindje. Heel jammer, want de natuur is echt schitterend en er zijn prachtige wildlife parken. De stad Durban is echt een metropool en er zijn geweldige stranden langs de hele kust, grenzend aan de Indische Oceaan. Het strand van Margate een van de populairste trouwens.

De huidige koning van KwaZoeloe-Natal is Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu. Hoewel hij geen directe politieke macht heeft, krijgt de Zoeloekoning wel een toelage van de Zuid-Afrikaanse overheid, en heeft hij vrij veel invloed op het meer traditionele gedeelte van de Zoeloebevolking in KwaZoeloe-Natal.

Het is wel een beetje een hebberige koning. Hij draagt zijn koningsstatus uit, dat kan niemand ontkennen. Net als de 9 andere koningen wordt hij door de Zuid-Afrikaanse regering onderhouden. Hij heeft 6 vrouwen en een inkomen van ZAR 59.000.000,-/jaar, omgerekend ongeveer € 4.220.000,- . Maar omdat hij voor zijn 6e vrouw, geboren in 1986, een nieuw paleis wil bouwen wil hij er ZAR 18.000.000,- bij hebben. Wat een kromme wereld hè…

Bron: Wikipedia waar ook het plaatsje van afkomt.
Als je het artikel op Wikipedia leest vind je al deze informatie…

Weer een uitstapje… (gastblog)

 

Gastblogje van Nicole…

Zondag 5 maart 2017

Omdat het zou regenen vandaag, hadden we besloten om naar de Southcoast mall te gaan, richting noorden. De zon scheen echter volop.

Bij de supermarkt konden we ons ticket ophalen voor de minibus Margate-Durban voor de terugweg a.s. zaterdag.

In de tijd dat Trees dat aan het afhandelen was, zag ik een aantrekkelijke aanbieding voor coffee moccha en een croissant cheese/bacon. Toen kwam de les: altijd goed lezen en nooit van je eigen referentiekader uitgaan. De koffie hebben we teruggegeven en andere gekocht, de croissants waren disappointing.

05-03-2017-uitstapje-1-custom

Van daaruit zijn we naar een orchideeënkwekerij gereden. Helaas was deze dicht.

De volgende optie was het arboretum Skyline Nature Reserve. Een paradijselijke omgeving waar we ons even in de jungle waanden. Er was een prachtig paadje tussen de bomen, maar er waren totaal geen andere bezoekers. Op een gegeven moment voelden we ons niet meer behaaglijk en zijn we omgedraaid. Ik zag een public toilet, liep erheen en plots stak er een zwart hoofd boven de halve deur uit met een stralende rij witte tanden*. De schrik was snel over, de wc was out of order.

We blijven ons verbazen over de rijkdom aan natuur en genieten van de werkelijk prachtige dingen die we zien.

Indrukken en ervaringen die we zullen koesteren!

Nicole

* Wat dacht je hoe ik schrok.. ze gaf me toch een gil!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Let op de laatste foto… Hollands Glorie in Zuid-Afrika 😉

Dagje uit…

 

We hebben dit weekend vrij en gisteren besloten we eigenlijk maar 3 dingen, uitslapen of in ieder geval rustig aan doen de ochtend. Dat was trouwens de eerste keer in 5 weken tijd. Daarna winkelen en eten bij The Waffle House… 

En de rest van de dag gingen we eigenlijk gewoon onze neus achterna!

Eerst moesten we naar het winkelcentrum om geld te pinnen en daar hebben we meteen even in een kledingzaak rondgekeken.

Nicole wilde een geurtje, de verkoper was een Egyptenaar, zijn stand heette “Pharaoh Perfumes” en hij was ervan overtuigd dat hij haar 2 flesjes zou kunnen verkopen, zo fluisterde hij mij in, maar het werd er echt maar één.

Vervolgens liepen we een marktje op, waar ik AVON producten spotte. Ik heb vroeger ook AVON verkocht, een jaar of 3, zo ergens vanaf 1978. Het merk bestaat dit jaar zelfs 125 jaar en ik heb een body-lotion en hand-nailcrème gekocht. Toch een beetje nostalgie.
Verder heb ik een mooie grijze, leren tas gescoord.. De verkopers maakten ze zelf en waren erg blij dat ik een tas van ze kocht zodat ik er nog een klein beursje in dezelfde kleur bij kreeg. Ik ben er erg blij mee!

04-03-2017-uitstapje-3-custom

Nadat we bij de supermarkt Pick-n-Pay wat boodschapjes hadden gehaald zagen we een loopbrug naar de overkant van de weg waar veel mensen overheen liepen. Er bleek aan de andere kant ook een soort winkelcentrum te zijn. We gingen er met de auto heen, maar schrokken snel terug. Hoewel we ons nog geen moment onveilig hebben gevoeld, voelde het daar niet goed. Er waren echt alleen maar Zulu’s te zien, het was verschrikkelijk druk dus we zijn meteen weer omgekeerd.

Toen hadden we toch wel trek gekregen en reden naar The Waffle House. Het was niet druk op het strand en ik wilde toch echt wel de Indische Oceaan voelen.. Lekker koel was het, even met de voeten erin! Dat moest natuurlijk ook vastgelegd. Onderweg naar het restaurant waren er 5 jongens Zuid-Afrikaanse volkslied aan het zingen. We hebben ze uiteraard wat centen gegeven.
Er was geen verse jus d’orange en ik koos voor een mix van komkommer, tomaat en appel. Nou ja, het enige wat ik proefde was de komkommer en het was erg aangelengd met water. Maar wel heerlijk gegeten… uiteraard met een dubbele wafel erbij!
Op de parkeerplaats stonden een paar dure auto’s… ja dan kan dus ook!

Op het strand heb ik een zogenaamde food-cover gekocht.. een soort vitragestof dat is afgewerkt met kraaltjes. Als je buiten gaat eten kun je dat over je tafel en schalen leggen zodat er geen insecten op het eten kunnen gaan zitten terwijl je nog bezig bent.
Verder valt het ons op dat er maar heel weinig bloeiende bloemen zijn. Best wel vreemd in zo’n groen land. Maar… ik heb toch een mooie lelie gevonden.

04-03-2017-uitstapje-27-custom

We reden naar een winkeltje dat midden in het bos lag. Een klein stukje lopen vanaf de weg. Het was een zaakje waar je echte leren, handgemaakte schoenen kon kopen. Ik vond de slippers heel erg mooi en de uitleg die de eigenaar over de kwaliteit van de schoenen gaf was wel grappig. We mochten nergens aankomen tot hij zijn welkomstpraatje met ons had gehouden. Maar helaas… mijn voeten zijn te breed en te hoog, dus geen leren slippers. Waarschijnlijk was ik ook wel geschrokken van de prijs maar die heb ik niet gevraagd. Ze zaten wel op een prachtige locatie en hadden er een kleine koffiecorner bij.

04-03-2017-uitstapje-29-custom

Daarna naar huis gereden en even gerelaxt. We hebben het ons makkelijk gemaakt met een tostie een kop thee. We hadden van de week van de hete zolder een hele grote zak sokjes meegenomen. Nicole stelde toen voor om het thuis uit te zoeken en gisteravond zijn we er aan begonnen. Op tafel leeggegooid en gesorteerd op kleur. En bij een heleboel eenzame sokjes hebben we de ‘partner’ gevonden, zoals Zakiti, een van de medewerkers altijd zegt. Dus dat klusje hebben we ook nog maar geklaard.

Het was een erg geslaagde dag en vandaag gaan we ook weer weg. We moeten het er nog maar even van nemen. Nicole heeft weer iets uitgezocht en ik vind het prima! Daarover dus later!

Fijne zondag allemaal!

 

Wilde katten aaien…

 

Vervolg op Hluhluwe Game Reserve...

Op zaterdagmiddag, toen we allemaal wat uitgerust waren, reden we naar de zogenaamde Cheeta-farm.

Het is een opvangcentrum voor Zuid-Afrikaanse Wilde Katten, Servals, Caracals en Cheeta’s..

Ook wordt er meegewerkt aan een fokprogramma voor Cheeta’s. Die hebben in het wild zoveel natuurlijke vijanden dat de jongen bijna nooit blijven leven. Soms worden er dus op de farm jongen geboren, die dan teruggezet worden in de natuur. Behalve als ze iets mankeren, dan blijven ze op de farm.

Ze zijn redelijk speels en makkelijk tam te maken, hoewel in de farm hun natuurlijke gedrag toch wordt beperkt omdat ze te weinig ruimte hebben om te rennen. Maar de ruimtes die ze bewonen zijn heel groot en ze kunnen zich heel gemakkelijk ver weg verstoppen als ze geen mensen willen zien.

Maar het zijn eigenlijk hele sociale dieren. Er zijn slechte berichten in het nieuws over dit soort farms, maar ik kan alleen maar constateren dat er heel erg zorgvuldig en rustig met de dieren wordt omgegaan. Via via heb ik ook gehoord dat deze farm erg goed bekend staat. Dat was ook te zien aan het bordje dat bij de receptie stond… Tenminste dat hoop ik maar!

25-02-2017-75

We mochten met de gids de ruimtes ingaan waar de wilde katten, servals en caracals zaten. Eigenlijk vond ik het doodeng -ik houd nou eenmaal niet zo van katten- en er was een groep Fransen die best wel rumoerig waren, door het verhaal van de gids heen spraken en lacherig deden. Dat was niet echt prettig. De servals en de wilde katten vond ik niet zo eng, maar de caracal, die een beetje op een lynx lijkt (geen familie overigens) was nogal boosaardig en kwam een keer al blazend langs mijn benen rennen. Zij hebben een sterk territoriaal gevoel en kunnen je zelfs tegenhouden weg te gaan. Dus voor we het hek uit konden kreeg de caracal wat lekkere hapjes, zodat hij afgeleid was. Ik was toch blij dat ik er weer uit was.

Maar de cheeta’s waren echt mooi! En dat zijn toch wel behoorlijk grote katten. Ze hebben ook allemaal namen. Er waren 2 broertjes die niet in de natuur konden worden teruggezet. Van een weet ik de reden niet, maar de andere had een te korte staart. Dan is overleven in de natuur ook niet mogelijk blijkbaar.

Deze 2 broertjes waren tam. Ze zaten met zijn tweetjes en via een soort sluisje, konden we met 2 mensen tegelijk naar binnen. Ik zei tegen Nicole… “Laten we maar eerst gaan, want wie weet durven we straks niet meer”. Dus zo gezegd zo gedaan. Ze lagen allebei lekker lui te wezen en werden eerst even gekroeld door de verzorgers. Een van de twee bleef buiten schot, een verzorger bleef bij hem staan. Hij is te enthousiast en zou je zomaar omver kunnen gooien als hij tegen je aan gaat staan. En bij cheeta’s blijven de nagels altijd uitstaan, dus zou je ook gekrabd kunnen worden.

Helaas heb ik klutsknietjes dus kon ik niet echt op mijn hurken of knieën achter hem gaan zitten, maar rustig aaien ging prima, alleen zijn buik kun je beter niet aanraken werd ons gezegd.

Wat een ervaring, nooit gedacht dat ik het zou durven!

Daarna gingen Nicole en Elize.. de mannen lieten hun beurt voorbij gaan! Maar wij hebben het toch maar mooi gedaan!

’s Avonds aten we weer bij het restaurantje bij ons verblijf en we gingen weer op tijd naar bed.

De volgende dag vertrokken we weer en wel om 6 uur. Het was bar slecht weer en de eerste 2 uur hebben we behoorlijk en constant regen gehad. We ontbeten in Ballito bij een Mugs & Beans restaurant. Ik koos voor pannenkoeken, heerlijk. Ze noemen ze daar Flapjackstack. Omdat we allemaal toch wel moe waren, ik had ook weer niet best geslapen, besloten we daarna door te rijden naar Margate waar we rond 12.00 uur weer aankwamen.

Het was een geweldig weekend en ik wil hierbij Schalk en Elize heel hartelijk bedanken, ook namens Nicole!