Dansende koeien…


Afgelopen zaterdag had ik de gelegenheid om bij een boerderij in de buurt de koeien te zien dansen in de wei. Die mochten na de lange winter eindelijk weer naar buiten… 

Echt ontzettend leuk, alles zat mee, prachtig weer met de zon erbij, vrolijke grote mensen en heel veel kinderen. Wat een spektakel zeg! Ik heb genoten.

De koeien kwamen super uitbundig naar buiten rennen en maakten de gekste bokkensprongen. Je zal toch de hele winter binnen hebben gestaan zeg? Logisch toch? Renden door het relatief kleine weilandje van de ene hoek naar de andere. Na een kwartiertje werden ze rustiger en begonnen ze te grazen. Mmmmm dat gras zal ook weer heerlijk zijn voor ze!

Dit meemaken herinnerde mij aan een verhaal uit het boek “Larie en Liefde” van ons aller Kakeltje genaamd “Karnemelk met slagroom”.

Bedankt Mirjam dat ik het mag plaatsen! ❤️

Het is winter en je staat op stal waar het net zo druk is als in een potje met pieren. Samen met je soortgenoten stink je een uur in de wind. Wás er maar wind. De enige winden die in de stal waaien zijn losse flodders, terwijl je juist zo houdt van frisse lucht. Voor een pluk Hollands gras doe je een moord.
Je hebt zo genoeg van de rammelende voederketting en kwijlende buren. Aldoor moet je hoesten van dat droge ingekuilde koleregras, en van het mestoverschot onder je poten krijg je tranende ogen.
Rita slaat voortdurend met haar staart tegen je kop; Liesje heeft een koemelkallergie en niest continu middenin je bek en je eksterogen steken van het lange staan, dus ga je erbij liggen.
Uitgerekend op dat moment doet Martha een plas en spettert je helemaal onder.
‘Stom rund! Kan je niet uitkijken?’
‘Alsof jouw waterval schoner is dan die van de rest!’
De irritaties lopen hoog op, of zie je alles te zwart-wit?
Een ding weet je zeker: je hunkert naar de aanblik van een stier…

Hoe heet dat ding ook alweer dat bovenin de lucht hangt en zo lekker op je kop brandt, terwijl je verkoelende slokken slootwater drinkt?
In gedachten schurk je je welgevormde billen tegen het hek. Je loeit gewoon wat voor de lol. Uiteraard heb je sjans met de stier aan de overkant (‘je kan me toch niet pak-ken’).
Ohh… buiten zijn is gewoon het allerfijnst wat er is.
Zachtjes vallen de eerste voorjaarsstralen door het stalraam naar binnen. Aandachtig volg je de weersverwachtingen op de radio. Het kan nu echt niet lang meer duren. Net als het je toch nog teveel dreigt te worden, gooit de boer de staldeuren open. Eensklaps wordt alles groen en blauw voor je ogen.
Het enige wat je wilt is je poten in de lucht gooien, huppelen, dansen, ravotten en schudden met je uiers. Je krijgt opnieuw tranen in je ogen, maar nu is het van de frisse wind.
Eén nadeel voor de boer: twee dagen lang geven de dames door dat gehuppel alleen maar karnemelk of slagroom. Twee dagen? Ja, want dan raken de dames zo vermoeid van dat gehol, dat ze vanzelf weer “normaal” gaan doen: gras eten en herkauwen. In de frisse buitenlucht…

©Mirjam Kakelbont

 

 

Buurtgenoten…

 

De pauwen

Altijd in elkaars buurt en het liefst ook in de buurt van kinderen en mensen.

Als je niet uitkijkt lopen ze gewoon overal naar binnen. Ooit waren er een paar in de nursery. Het was een hele heisa. Ze vlogen naar de bovenramen. En telkens als de ladder in de buurt kwam vlogen ze weer naar het andere…

Alleen de flatsen die ze achterlaten zijn niet zo fijn 😯. Kun je nagaan hoe het er moet hebben uitgezien in die nursery.

 

Wilde katten aaien…

 

Vervolg op Hluhluwe Game Reserve...

Op zaterdagmiddag, toen we allemaal wat uitgerust waren, reden we naar de zogenaamde Cheeta-farm.

Het is een opvangcentrum voor Zuid-Afrikaanse Wilde Katten, Servals, Caracals en Cheeta’s..

Ook wordt er meegewerkt aan een fokprogramma voor Cheeta’s. Die hebben in het wild zoveel natuurlijke vijanden dat de jongen bijna nooit blijven leven. Soms worden er dus op de farm jongen geboren, die dan teruggezet worden in de natuur. Behalve als ze iets mankeren, dan blijven ze op de farm.

Ze zijn redelijk speels en makkelijk tam te maken, hoewel in de farm hun natuurlijke gedrag toch wordt beperkt omdat ze te weinig ruimte hebben om te rennen. Maar de ruimtes die ze bewonen zijn heel groot en ze kunnen zich heel gemakkelijk ver weg verstoppen als ze geen mensen willen zien.

Maar het zijn eigenlijk hele sociale dieren. Er zijn slechte berichten in het nieuws over dit soort farms, maar ik kan alleen maar constateren dat er heel erg zorgvuldig en rustig met de dieren wordt omgegaan. Via via heb ik ook gehoord dat deze farm erg goed bekend staat. Dat was ook te zien aan het bordje dat bij de receptie stond… Tenminste dat hoop ik maar!

25-02-2017-75

We mochten met de gids de ruimtes ingaan waar de wilde katten, servals en caracals zaten. Eigenlijk vond ik het doodeng -ik houd nou eenmaal niet zo van katten- en er was een groep Fransen die best wel rumoerig waren, door het verhaal van de gids heen spraken en lacherig deden. Dat was niet echt prettig. De servals en de wilde katten vond ik niet zo eng, maar de caracal, die een beetje op een lynx lijkt (geen familie overigens) was nogal boosaardig en kwam een keer al blazend langs mijn benen rennen. Zij hebben een sterk territoriaal gevoel en kunnen je zelfs tegenhouden weg te gaan. Dus voor we het hek uit konden kreeg de caracal wat lekkere hapjes, zodat hij afgeleid was. Ik was toch blij dat ik er weer uit was.

Maar de cheeta’s waren echt mooi! En dat zijn toch wel behoorlijk grote katten. Ze hebben ook allemaal namen. Er waren 2 broertjes die niet in de natuur konden worden teruggezet. Van een weet ik de reden niet, maar de andere had een te korte staart. Dan is overleven in de natuur ook niet mogelijk blijkbaar.

Deze 2 broertjes waren tam. Ze zaten met zijn tweetjes en via een soort sluisje, konden we met 2 mensen tegelijk naar binnen. Ik zei tegen Nicole… “Laten we maar eerst gaan, want wie weet durven we straks niet meer”. Dus zo gezegd zo gedaan. Ze lagen allebei lekker lui te wezen en werden eerst even gekroeld door de verzorgers. Een van de twee bleef buiten schot, een verzorger bleef bij hem staan. Hij is te enthousiast en zou je zomaar omver kunnen gooien als hij tegen je aan gaat staan. En bij cheeta’s blijven de nagels altijd uitstaan, dus zou je ook gekrabd kunnen worden.

Helaas heb ik klutsknietjes dus kon ik niet echt op mijn hurken of knieën achter hem gaan zitten, maar rustig aaien ging prima, alleen zijn buik kun je beter niet aanraken werd ons gezegd.

Wat een ervaring, nooit gedacht dat ik het zou durven!

Daarna gingen Nicole en Elize.. de mannen lieten hun beurt voorbij gaan! Maar wij hebben het toch maar mooi gedaan!

’s Avonds aten we weer bij het restaurantje bij ons verblijf en we gingen weer op tijd naar bed.

De volgende dag vertrokken we weer en wel om 6 uur. Het was bar slecht weer en de eerste 2 uur hebben we behoorlijk en constant regen gehad. We ontbeten in Ballito bij een Mugs & Beans restaurant. Ik koos voor pannenkoeken, heerlijk. Ze noemen ze daar Flapjackstack. Omdat we allemaal toch wel moe waren, ik had ook weer niet best geslapen, besloten we daarna door te rijden naar Margate waar we rond 12.00 uur weer aankwamen.

Het was een geweldig weekend en ik wil hierbij Schalk en Elize heel hartelijk bedanken, ook namens Nicole!

 

Hluhluwe Game Reserve…

 

Snappen jullie de link tussen dieren en game? Ik niet… en natuurlijk heb ik dat nagevraagd om het te weten te komen.

Nou.. hier bedoelen ze met GAME gewoon HET WILD. Dus dat is snel opgelost hè.. 

We gingen dus naar dat wildpark, zo’n 400 km rijden. Het schijnt een van de mooiste wildreservaten te zijn van het land. We vertrokken vrijdag om half 10 met een busje van GCF en hebben genoten van de prachtige natuur onderweg. Wat een geweldig mooi land is Zuid-Afrika. Over het algemeen ook fantastisch mooie snelwegen, waar ik in een ander logje nog wel eens over vertel.

Onderweg geluncht bij een Wimpy. Hadden wij die vroeger ook niet? Lekker gegeten en niet duur. Daarna reden we door, het is een behoorlijke rit en we reden uiteindelijk ook nog om, maar dat kwam goed uit.

We stopten bij een zogenaamd “roadhouse”. Dat is een hutje langs de snelweg waar mensen eten staan klaar te maken voor de verkoop. Ook verkopen ze allerlei handgemaakte spullen.
Schalk en Elise zijn dol op het gerecht “tribe met pap” dat werd verkocht. Dus voor hen kon de middag niet meer stuk.

We moesten het ook proeven.. erg smakelijk zag het er niet uit en het rook ook niet lekker, maar als je in Afrika bent moet je dat toch echt gegeten hebben… Het was niet eens vies, maar een klein stukje was wel genoeg. Het smaakte naar runderstoofvlees en we zaten er niet ver vanaf, het bleek ‘koeienmaag’ te zijn dat wordt gegeten met maispap. HIER kun je wat uitleg vinden.

We reden naar het dorp Hluhluwe waar we boodschappen deden. Er liepen nog 2 blanke mensen in de grote Superspar. Bleken ook Nederlanders te zijn. Dat noemen ze dus een echte community. Later meer hierover.

Rond half 4 kwamen we aan bij ons logeeradres. Een park verscholen in het bos met een lange hobbelige toegangsweg echt dwars door de bush. Met kleine 2 persoonshuisjes en een ‘treehouse’. Ja.. we huisden dus in een boomhut. Maar wel een luxe. We waren echt even op het verkeerde been gezet, het was helemaal niet een ruimte waar we allemaal in zouden moeten slapen. Er waren 3 slaapkamers, een grote kamer/keuken en een badkamer met bad, wc en wastafel. Een terras en een carport voor de auto, niet te geloven.

img-20170228-wa0003

Het bad hebben we overgeslagen, we waren allebei bang dat we er niet meer uit zouden kunnen komen, dus gewoon ouderwets bij de kraan gewassen. Op het park ook avondeten gebruikt, simpel maar goed.

Het slapen ging niet echt, we moesten er vroeg in want ook vroeg op.. en dat ritme is een beetje raar. Ook vlogen er allerlei beestjes om me heen. Zelfs een gigantische groene sprinkhaan… die kwam me trouwens wel bekend voor. Ik heb hem uit mijn bed gebonjourd, gewoon naar buiten.

Op zaterdag stonden we heel vroeg op om rond 6 uur al in het wildpark te zijn. Dus ontbijten, aankleden en weg. Het was al prachtig weer, dus er is kennelijk volop geduimd, dank daarvoor 😉.

We hoopten echt veel dieren te zien, maar het had nogal geregend, iets wat in februari absoluut niet hoort, dus overal was water genoeg te vinden voor de dieren die dus niet naar lagere gedeelten hoefden te komen.

We hebben de big 5 niet gezien, zelfs geen olifanten. Dat vond ik echt jammer, hoewel het ook gevaarlijk kan zijn als ze kwaad worden. Wel heel veel waterbuffels, zebra’s, giraffen ver weg, aardvarkens, antilopen en heel veel vogels. Het is ook best spannend, want achter elke bocht of heuvel kan het zomaar zijn dat je niet verder kunt rijden omdat er dieren op de weg staan.

Maar wat hebben we genoten van de prachtige natuur. Alles groen, zo mooi en uiteraard nergens huizen te zien. Zo rond half 9 zijn we koffie gaan drinken in een horecagelegenheid met een supermooi uitzicht. Een lekker scone met alles erbij maakte het compleet.

Om 12.00 verlieten we het park. We hebben genoten! Het was echt bloedheet, 31-32 graden, en dan komen er echt geen dieren meer tevoorschijn vertelden ze ons. We reden naar huis en gingen allemaal een poosje rusten. Ach ja.. tenslotte waren we al om 4 uur op en zijn we alle 5 boven de 64, dus dat mocht best wel.

Om half 5 was er weer een uitje gepland, daarover later!

 

Op safari…

Spannend!

  • Morgenochtend rond 9 uur vertrekken we voor een weekendje weg… 
  • Met Schalk en Elize, beiden gepensioneerde ex-medewerkers van GCF en met Joop, die bij hen logeert…
  • We gaan naar een Wildpark met de naam Hluhluwepark.. spreek uit: schloeschloewie.. met een soort slissende schl… 
  • We moeten ongeveer 400 km dus 4 uur rijden…
  • We logeren in een soort boomhut, dus we zijn erg benieuwd (allemaal leuk, als er maar wel een toilet is)…
  • Verder weten we niet wat we nog meer gaan doen, toen we ze gisteren voor het eerst bij hen thuis ontmoetten mochten we niet teveel vragen stellen…
  • Duim aub voor mooi weer voor ons, want dan hebben we de meeste kans dat we veel dieren zien…

Ik zal vóór zondagavond geen gelegenheid hebben om iets te plaatsen over onze trip, dus tot over een paar dagen..

images

 

L en L…

 

Op zondag 19 februari hadden we gepland naar een nabij gelegen wildpark te gaan, genaamd “Lake Eland”.

Daaraan voorafgaand reden we naar Leopard Rock.” Een restaurant met heerlijke koffie en een schitterend, adembenemend uitzicht. Tenminste meestal…zondag dus niet! Het was regenachtig weer en alles zat gewoon in de mist.

Op de overhangende rots (kijk even op de website, de link staat hierboven, echt de moeite waard) kun je zitten en dan vanaf een speciale boom schitterende foto’s maken. Maar helaas, het was nat, dus glibberig en veel te gevaarlijk, vonden wij allebei, om naar beneden te klauteren. Een aantal palen met touw ertussen zou een aanrader zijn zodat je in ieder geval iets van houvast zou hebben. Helaas, misschien kunnen we nog een keer terug als het beter weer is!

Plaatjes van internet

Het verhaal van Leopard Rock werd ons door de vriendelijke eigenaresse zelf verteld. Wij zagen een foto uit 1949 van een luipaard op de rots. Een ranger uit de buurt had een babyluipaardje groot gebracht, ze heette Suzie, dat hem overal volgde en eenmaal volwassen ook supervriendelijk was voor iedereen. Met de reisgezelschappen ging ze maar wat graag op de foto, op de overhangende rots. Helaas heb ik er geen foto van, maar het zag er prachtig uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na 12 km rijden, waarvan 4 km ‘dirtroad’, dat betekent onverhard, kwamen we bij Lake Eland aan.

Een wildpark van 2500 hectares. Het meer konden we helaas niet bereiken. De wegen waren door de nattigheid afgesloten.

We reden al glibberend over de natte, onverharde wegen op het terrein. Heuvel op, heuvel af. En dan kwamen er ook nog tegenliggers. En… we moesten ook nog opletten om wilde dieren te kunnen spotten.

Niet ver vanaf de ingang zagen we een giraf staan eten aan een boom! Dat was wel heel gaaf om te zien. We reden er echt vlak langs. Verderop zagen we gnoe’s, die worden hier ‘wildebeest’ genoemd en later nog een kudde antilopen.

We hebben nog overwegen om de bewegende brug (de zogenaamde ‘suspensionbridge’) op te gaan, maar ook daar moesten we een behoorlijke enge trap af om erbij te komen, dus een foto moet dan wel genoeg zijn.

Daarna zijn we omgekeerd en rustig het park weer af gereden. Het was ook daar jammer dat het weer niet meewerkte, maar goed, we zijn er geweest en volgende week doen we het nog eens dunnetjes over, dan gaan we naar een behoorlijk groter Wildpark, een kleine 400 km rijden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.