De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

Advertenties

Expres verloren… Schrijfuitdaging #4


Hoi allemaal… Natuurlijk zijn jullie net zo benieuwd als ik, maar ik weet nog niks.  Maar ik wil jullie even hartelijk danken voor de mooie en lieve reacties op mijn laatste logjes. 

Hopelijk krijg ik de uitslag vandaag, maar ik ga er maar vanuit dat het pas maandag wordt… Dus ik ga nog even geduld oefenen en zodra ik iets weet ga ik het hier melden.  

Schrijfuitdaging #4 bij Schaap Schrijft:

Maximaal 150 woorden (exclusief de titel) waarvan het woord niet perse in het verhaal of het gedicht hoeft voor te komen. Deze keer is het woord ‘bril’.

Dit verhaaltje is al eens in een logje verwerkt, maar ik gebruik het nogmaals, beetje verbouwd, voor deze uitdaging.

Expres verloren…

Al vanaf mijn 4e jaar draag ik een bril. In mijn tienertijd wilde ik perse dat donkere montuur. Maar achteraf snapte ik niks van die keuze. Mijn gezicht werd veel te streng. Niemand anders thuis droeg een bril, gelukkig voor mijn ouders, want een bril was duur. Ik moest er ook zeker 3 jaar mee doen. Dat vooruitzicht vond ik vreselijk.

Ik was altijd braaf, maar ik had nu snode plannen. Hoe kon ik van die bril afkomen? Vaak zat hij in mijn jaszak als ik naar huis fietste. En toen op een dag heb ik hem zomaar met een ferme zwaai ergens de berm in gegooid… Per ongeluk/expres kwijtgeraakt…

Thuis moest ik vertellen dat mijn bril weg was. Verloren… Maar oh… wat voelde ik me schuldig. Want zonder bril kon ik echt niet. Dus er kwam een nieuwe. Hoe ik dat ooit heb durven doen snap ik nog niet…

Zwijmelen op Zaterdag – 310

 

Zwijmelen op Zaterdag

Heerlijk geluisterd naar Radio M Utrecht deze week.. wat een weelde al die 60-er jaren muziek! Niet de hele dag, de Nederlandse sloeg ik sowieso over, en de programma’s waarin heel veel gepraat werd zette ik uit… En ja, je hebt natuurlijk ook nog wel eens iets anders te doen. Maar leuk was het! Als liefhebber heb ik genoten van wat ik gehoord heb.
Helaas heb ik de nummer één niet gehoord!  Maar daar ga ik nog wel even naar zoeken!

Mijn bijdrage vandaag uit de jaren ’60 is: 

“The first of the last seven days” 

van 

Gloria met Robert Long

uit 1969

 

 Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

Schuitje varen… Schrijfuitdaging #2

 

Schrijfuitdaging #2 bij Schaap Schrijft:
Maximaal 150 woorden (exclusief de titel) waarvan het woord niet perse in het verhaal of het gedicht hoeft voor te komen. Deze keer ‘bucketlist’.

Schuitje varen…

Wonen op een woonark was bijzonder. Een eldorado, met een prachtige tuin, geen buren, vrijheid, blijheid, fantastisch. Maar er lag geen klein bootje naast die ark. Varen leuk vinden hoeft dan toch niet perse? Maar zoonlief wilde dolgraag een klein motorbootje. Via, via werd een klein kajuitbootje op de kop getikt. Hij was toen al een alleskunner, hij speelde ermee. Zijn grootste wens was, met zijn allen eens een dagje varen op de Plassen.


Het kwam ervan. Alles was ingepakt, proviand, leeswerk, zwemspullen. De jonge schipper aan het roer. Hij genoot. Twee bochten verder kregen ze de schrik van hun leven. Vóór hen doemde een megajacht op. Bootje in zijn achteruit en ze waren gered. Maar moeder was vreselijk geschrokken en sommeerde hem diréct te draaien, terug naar huis! Nooit zou ze meer in dat bootje stappen. En toch stond op haar verlanglijstje minstens één ding.. ooit een zeecruise maken.

 

Ze had gelijk… Schrijfuitdaging #1

 

Schrijfuitdaging #1 bij Schaap Schrijft:
Maximaal 150 woorden (exclusief de titel) waarvan het woord niet perse in het verhaal of het gedicht hoeft voor te komen. Deze keer ‘schoenen’!

Ze had gelijk…

De winter van 1963-1964 1962-1963 was een van de strengste winters in de vorige eeuw. We hadden het thuis niet breed. En wij, mijn zus, broer en ik, kregen maar één paar nieuwe schoenen per winter en per zomer. Ik ging naar de 1e klas MULO en vond de korte laarsjes, die in die winter mode waren, fantastisch. Die wilde ik ook, in het wit!

Mijn moeder was tegen. Een paar degelijke laarzen was veel fijner qua warmte en comfort, kreeg ik te horen. Maar één paar per winter… dan mocht ik toch zeker wel mijn eigen keuze maken? Ik kreeg ze en ik was zo trots. Helaas, ik heb nog nooit zulke koude en natte voeten gehad. Elke dag werden ze gedroogd bij de kachel. Eind winter was er niets meer van ze over. Natuurlijk had mijn moeder, zoals altijd, weer gelijk. Tja, welke moeder heeft dat niet hè…

 

Zwijmelen op Zaterdag – 303

 

Zwijmelen op Zaterdag

Ergens midden jaren ’60 was Boudewijn de Groot een opkomende Nederlandse artiest op het gebied van Nederlandstalige muziek. Protestsongs en diepgaande teksten veelal geschreven in samenwerking met Lennaert Nijgh sloegen aan. 

De eerste LP die hij maakte werd grijsgedraaid en nog steeds zing ik de meeste nummers mee, alsof het niet ruim 50 jaar geleden is dat ik ze zo regelmatig hoorde.

Boudewijn de Groot 

met 

“Ik geloof”

 

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Zwijmelen op Zaterdag – 297

 

Zwijmelen op Zaterdag

Vandaag zwijmel ik weer op een oud nummer, oorspronkelijk van Bing Crosby uit 1944. 

Maar deze uitvoering is niet van hem, maar ook leuk, 30 jaar later, uit 1974.

Spooky & Sue 

met 

“Swinging on a star” 

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

 

De bonsaikastanje verplaatst…

 

De kastanjes die Maria in 2006 in Milheeze in de grond heeft gestopt waren uitgegroeid tot een echte boom. 

Maria poot een paar kastanjes (09-2006)

Het boompje is in 2013 meeverhuisd naar Zeist en op advies van mijn broer is er een soort bonsai-kastanje van gemaakt. Voor een echte grote kastanje is de tuin gewoon niet geschikt. Hij werd in een grote speciekuip gezet en kon dus niet wortelen en dus ook niet veel groter worden.

Ik snoei hem elk jaar ergens in de herfst en als hij weer uitloopt vroeg in het voorjaar, ben ik altijd weer blij.

Ik had in de voortuin een klein vijvertje, aangelegd in mei 2015, maar nadat de zoveelste goudvissen eruit waren gehengeld door de buurkat of een reiger heb ik het er maar bij laten zitten.

Jan had al eerder gezegd dat het een mooi plekje zou zijn voor de bonsai-kastanje.

Het vijvertje was toevallig ook een speciekuip, dus de vorm was er. Onderin de kuip van de kastanje waren wat gaten gesneden om het vocht door te laten, o.a. van de regen, dus die kon er eigenlijk zo in.

Van de week was in het nieuws dat er wel eens een muggenexplosie zou kunnen komen, vooral in de buurt van stilstaand water. Dus was dit het moment om meteen de boel aan te pakken.

Jan was niet te stuiten.. meteen aan de slag!

Het vijvertje werd leeg geschept en voorzichtig uit het gat getrokken. Dat was best even een klusje. Hij was, net als ik, een beetje benauwd dat de grond eromheen in zou storten en ja, dan past die andere kuip er natuurlijk niet meer in. Maar dat ging gelukkig goed.

De kuip waar de kastanje in zat op zijn kant gezet en naar de voortuin gerold. Hij had dringend water nodig maar dat was een voordeel want hij woog bijna niks.
Een klein stukje tillen en heel voorzichtig liet Jan de kuip in het gat zakken…

Hopelijk blijft hij het daar ook goed doen… zoveel leuker dan in die kuip in de tuin waar hij eigenlijk nooit echt een eigen plekje had.

En schattig dat het staat!

Daar staat ie!