Vroeger…#3

We gaan weer een eindje terug in de tijd…

_______________________

Wij woonden dus in dat kleine huisje achter mijn opa en oma. Helaas heb ik daar geen foto’s van kunnen vinden. Ik was een blij kindje. Lachte wat af en kletste iedereen de oren van het hoofd.

Mijn vader was heel ziek geweest, er werd een nier verwijderd en ook aan de andere nier werd hij geopereerd. Hij had aan beide kanten op zijn onderrug een litteken in de vorm van een boomblad. Ook het vinden van werk was niet zo eenvoudig. Hij had graag willen studeren maar dat was destijds niet echt haalbaar voor een arbeidersgezin. Maar uiteindelijk heeft hij altijd alles aangepakt om te zorgen dat we rondkwamen.

Mijn zusje werd zo’n 2,5 jaar later geboren. Dus toen was ik grote zus! Er was toen geen geld voor een geboortekaartje voor haar. Heel sneu vind ik dat, nog steeds. Gelukkig zijn er wel wat foto’s!

Rond mijn 4e verjaardag verhuisden we naar een huisje dat op een steenworp afstand stond. Er moest veel aan gedaan worden. Er werd mij later verteld dat ik had gezegd dat ik daar echt niet wilde wonen want ik vond het een stom huisje.

Toen alles bewoonbaar was werd onze inboedel stuk voor stuk verhuisd. Een van de eerste herinneringen die ik echt heb is dat ik een schemerlamp mocht dragen van het oude naar het nieuwe huis. Ik liep voetje voor voetje door de steeg langs de schutting tot ik bij de poort van de slager was die ons overpad gaf om naar ons nieuwe huisje te lopen. Ik was heel trots dat het goed gegaan was.

Tegen de tijd dat ik naar de kleuterschool zou gaan moest ik naar de oogarts. Ik keek scheel en bleek een ‘lui oog’ te hebben. Het goede oog moest worden afgeplakt zodat het luie oog weer beter zijn best zou doen. En ik kreeg een brilletje. Ik ging toch al niet echt graag op de foto om te poseren, dat is wel te zien aan mijn gezicht waar ik nog geen bril had, ik kijk best ernstig op een aantal foto’s en ik lach bijna nergens op. Dat is ook niet echt veranderd. Gedwongen lachjes lukken niet bij mij. Maar met het brilletje vond ik het helemaal verschrikkelijk. Maar ik moest hem toch tot mijn 16e jaar blijven dragen. Naar de oogarts was elk jaar een uitje samen met mijn vader.

Vanaf “Vroeger #4” ga ik naar de kleuterschool!

Wil je de eerdere logjes over vroeger lezen? Klik dan op HIER (1) en HIER (2).

Vroeger…#2

Eigenlijk had ik deze “Vroeger” serie met dit verhaaltje moeten beginnen, gelukkig kan ik me nog veel herinneren, alleen het onderstaande niet natuurlijk… Onderstaande was ruim 70 jaar geleden.

Als je het gemist hebt en het nog wilt lezen klik “Vroeger…#1”.

________________________________

Als 1e kind van mijn ouders werd ik geboren. Ze ontmoetten elkaar tijdens dansles in Amsterdam. Na 2 jaar verkering trouwden ze op 1 juni 1949 en ik werd op 8 mei 1950 geboren. Mijn moeder was toen bijna 23 en mijn vader was 24.

Ik was heel klein, slechts 45 cm lang maar ik woog wel 5,5 pond, dus was ik een mollige baby. Nou ja, wat dat betreft is er niet veel veranderd, want ik ben nog steeds klein en mollig… 😂

Hieronder ikke, een maand oud ongeveer.
Daaronder links, met vader en moeder, rechts oma, tante en oom.
Rechts met opa, toen was ik ongeveer 1 jaar.

Ook in die tijd was er al woningnood. Mijn grootouders van vaders kant woonden midden in het pittoreske dorpje Sloten, aan de rand van Amsterdam, in een soort steegje aan het eind van een rijtje van 5 huizen.. Opa heeft met hulp van mijn vader en een paar vrienden een tuinhuisje gebouwd achter hun huis. Het was heel klein. Een woonkamertje waarin een opklapbed en een tafel met stoelen stond, een keukentje, een piepklein slaapkamertje en een toilet. Opa was betonvlechter, best zware arbeid.

Mijn moeder was een stadskind, ze werd geboren in Amsterdam, in de Indische buurt. Ze woonde in een benedenwoning met 3 slaapkamers. Samen met haar ouders, 5 zusjes en 2 broertjes. Mijn opa was schoenmaker en hij deed zijn werk in de ouderlijke slaapkamer, waar zijn spullen stonden opgesteld bij de openslaande deuren. De tram reed er door de straat op weg naar de eindhalte bij het Muiderpoortstation. Maar mijn moeder wilde heel graag naar het dorp verhuizen, waar ze ook snel wende en uiteindelijk nooit meer in de stad wilde wonen.

Ook was ik het eerste kleinkind van mijn opa en oma van vaderskant en ik werd vernoemd naar mijn oma. Ik kwam er graag en zat dan altijd op de tafel waarbij opa me altijd vasthield aan mijn beentjes.

Mijn opa was een stroper op het gebied van vissen. Hij viste overal en zette fuiken waar het niet mocht, maar hij kwam er altijd mee weg. Het eerste aaltje was altijd voor mij en dat werd dan gestoofd. De eerste jaren van mijn leven heb ik veel vis gegeten maar opeens was het over, het stond me tegen vertelde mijn moeder en ik heb in ieder geval nooit meer gestoofde aal gegeten.

In de winter was het in dat kleine kamertje waar ik sliep ijs-en-ijskoud. Wat ze ook probeerden, ik verdroeg niks aan mijn handjes en die waren dan ook vaak zo koud dat ze wel bevroren leken. Maar ik heb er niks aan overgehouden, dus zo erg is dat nou ook weer niet.

Baby Treeske 9 maanden

Dank voor het lezen en tot de volgende “VROEGER”.

Vroeger… #1

Vroeger… was alles toen mooier? Nee vast niet. En als kind weet je natuurlijk niet beter…


Soms word ik echt geraakt door oude foto’s en de herinneringen die eraan zitten. Dus ik dacht… ik ga een rubriek “Vroeger” maken, gewoon 1x per week of 1x per 2 weken of zo!

Dat moet de praktijk nog even uitwijzen. Ga me niet echt vastpinnen, maar er zal wel regelmatig een foto langs komen.

Op deze foto staat mijn oma. Met mij op de voorgrond, 2,5 jaar ongeveer en we deden mee aan een modeshow.

Mijn oma (de moeder van mijn vader) was een grote, gezette vrouw. Ze was 52 jaar toen ik geboren werd als 1e kleinkind, dus op deze foto was ze waarschijnlijk 54-55 jaar. Als ik bedenk dat ik al ruim 15 jaar ouder ben dan zij toen was denk ik meteen, wat zagen mensen er vroeger toch een stuk ouder uit dan tegenwoordig. Wel ook een grappige vergelijking, ik werd oma op mijn 51e.

Het was vast georganiseerd door een Katholieke organisatie, die modeshow, want ik zie veel zusterkappen in het publiek. Dat was mijn eerste keer op de catwalk. Oma had voor mij en voor 2 kleinkinderen van haar broer dezelfde kleertjes genaaid en ook voor het popje dat ik in mijn armen heb.

Ik denk dat ik het best spannend vond allemaal, te zien aan dat ernstige gezichtje. Ik liep wel mooi voorop, heel pittig en helemaal niet bang, werd me weleens verteld.

Opa en oma woonden vlakbij ons, dus we zagen ze bijna elke dag. Oma overleed toen ik 18 was in haar slaap, ze was toen 70 jaar, ongeveer zo oud als ik nu ben. Ze hield van snoepen en lekker eten en hoewel ze ook diabetes II had vond ze het belangrijker om lekker te leven dan heel lang te leven.

Eerlijk is eerlijk, hier herinner ik me helemaal niks van, maar ik vind de foto zo schattig…

Koelkast…

Nee… ik heb geen nieuwe koelkast gekocht hoor…

________________________________________

Ik heb het over mijn eerste mobiele telefoon, dat was echt een koelkastmodel…

De mobiele telefoon heeft een behoorlijke verandering ondergaan. Van heel groot naar heel klein en weer terug!

Mijn eerste mobiel kocht ik in 1995. Niet te geloven dat je gewoon kon bellen als je niet thuis was.

Hij is dus inmiddels 25 jaar oud!

Het was een N.okia en op zich een prima toestel. Hij woog incl. mapje 342 gram.
En zoals je ziet was hij ongeveer 15 cm. Een behoorlijk gewicht en voorwerp in mijn tas destijds waar ik niet aan gewend was.

Ik heb er wel een paar jaar mee gedaan. Wat mijn volgende was weet ik niet eens meer. En toen ik deze laatst tegenkwam in een laatje dacht ik, dat is leuk om te delen.

Mijn kleinste was een piepkleine S.amsung, ongeveer zoals hiernaast. Dit foontje woog maar 85 gram. Het beviel me goed dat klapmodel. Geen idee in welk jaar dat was.

En toen kocht ik mijn eerste smartphone, bij de A.ldi… van het merk Wolfgang. Wat was ik er trots op.
Na 2 jaar kocht ik er weer een, met meer geheugen, maar die bleek duidelijk van mindere kwaliteit dan zijn voorganger, hoewel groter en dus met meer mogelijkheden.

4 jaar geleden kocht ik een nieuwe S.amsung, veel plezier van gehad, maar de batterij werd slecht en hij had veel te weinig geheugen.

In het voorjaar heb ik mezelf verwend met een S.amsung A71. Een heel fijn toestel met een royaal geheugen en een SD kaart erin. Nog steeds heel blij mee! Ik zal er wel weer een jaar of 4 meedoen.

Ik heb nooit een telefoon bij een abonnement gehad, voorheen had ik alleen prepaid telefoons.

Vraagje: Wanneer kocht/kreeg jij je eerste mobiele telefoon?

Zwijmelen op Zaterdag #413

Zwijmelen over vroeger, wie doet het niet hè…

Het lijkt wel naarmate je ouder wordt, alsof je nog vaker terugdenkt aan vroeger dan je al deed. Ik heb dat regelmatig. Een soort heimwee zelfs af en toe…

Bijvoorbeeld dat je denkt aan data die je nooit zult vergeten. Verjaardagen, trouwdagen, sterfdagen, allemaal bijzonder en belangrijk geweest.

Net als vakanties, dagjes uit en weekendjes weg. En zo ga je het hele jaar door terug met die herinneringen.

Op 1 oktober zei Jan… “Mijn moeder zou vandaag 107 zijn geworden”.
En mijn opa was 9 september jarig, hij was in mijn gedachten, hij zou 124 zijn geworden. En je denkt dan gewoon weer terug aan de ‘goede oude tijd‘.

Ik hoorde pas geleden het nummer The good old days maar ik kan het niet meer vinden. Weet ook niet van wie het was. Dus heb ik Jan om raad gevraagd, die raadde aan dan maar ‘Ik heb eerbied voor jouw grijze haren’ te plaatsen, maar nee… dat wil ik echt niemand aandoen 😆

Maar toch een lekker muziekje gevonden, country is altijd leuk en zeker zo’n avontuurlijke video!

“The good old days”
van
The Abrams

Ik wens iedereen een fijn, rustig, mogelijk thuisblijfweekend! Wij zitten weer in de thuisblijfmodus zonder bezoek, maar… we hebben onze nieuwe TV waar we heel erg blij mee zijn…

Wil je meer zwijmels luisteren en zien? Ga dan even langs bij Natasja!

Tot slot een vraag: Heb ik dat alleen, die gedachten naar vroeger, of hebben meer mensen dat?

Zwijmelen op Zaterdag – 335

Weer een nummer dat nog niet in het Zwijmeloverzicht staat.. toch bijzonder.

Want de film ‘Dirty Dancing’ uit 1987 waarvoor dit nummer is geschreven was een geweldige hit en dit nummer ook.

I had the time of my life

met

Bill Medley & Jennifer Warnes

Uit de film Dirty Dancing

Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de andere inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…

Gespijbeld…

Gespijbeld, ooit één keer gedaan…

Ach ik was ook gewoon zo’n braaf kind…

In de koudste winter ooit meegemaakt (1962-1963) moesten we van school lopen naar de gymzaal die we gebruikten. Dat was vast wel een paar kilometer. Het was in een schooltje aan de oude Osdorperweg in Amsterdam.

Die dag was ik niet met de fiets, ik mocht toen als het heel slecht weer was af en toe met de bus naar school. Eén keer ben ik dus niet gaan gymen en ik ben gewoon lekker met de bus naar huis gegaan. Volgens mij nog veel meer kinderen. Mijn ouders waren blij, want anders had ik in het donker naar huis moeten lopen.

Kwam deze foto laatst tegen op Facebook! Het schooltje staat er nog.

De volgende dag kreeg ik er nota bene ook nog straf voor. Zelfs mijn vader vond dat belachelijk en van de 500 strafregels die ik kreeg, echt een lange strafregel, heb ik er 100 gemaakt, toen vond hij het wel genoeg.

“Als ze er over zeuren dan komen ze maar bij mij verhaal halen” zei hij toen!

Verder heb ik zo’n 1,5 jaar later overwógen om te spijbelen. Dat was toen the Beatles in Nederland op Schiphol aankwamen, op 5 juni 1964. Dus bijna 55 jaar geleden.

Ik heb het niet gedaan en daar heb ik nog steeds wel een beetje spijt van. Moet een geweldig spektakel geweest zijn en volgens mij was de halve school toen leeggelopen, want de meesten waren naar Schiphol.

Daarom zeg ik nu altijd, ik wil nooit meer spijt krijgen van dingen die ik niet gedaan heb…

Wie van jullie spijbelde vroeger wel eens?

De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

Expres verloren… Schrijfuitdaging #4


Hoi allemaal… Natuurlijk zijn jullie net zo benieuwd als ik, maar ik weet nog niks.  Maar ik wil jullie even hartelijk danken voor de mooie en lieve reacties op mijn laatste logjes. 

Hopelijk krijg ik de uitslag vandaag, maar ik ga er maar vanuit dat het pas maandag wordt… Dus ik ga nog even geduld oefenen en zodra ik iets weet ga ik het hier melden.  

Schrijfuitdaging #4 bij Schaap Schrijft:

Maximaal 150 woorden (exclusief de titel) waarvan het woord niet perse in het verhaal of het gedicht hoeft voor te komen. Deze keer is het woord ‘bril’.

Dit verhaaltje is al eens in een logje verwerkt, maar ik gebruik het nogmaals, beetje verbouwd, voor deze uitdaging.

Expres verloren…

Al vanaf mijn 4e jaar draag ik een bril. In mijn tienertijd wilde ik perse dat donkere montuur. Maar achteraf snapte ik niks van die keuze. Mijn gezicht werd veel te streng. Niemand anders thuis droeg een bril, gelukkig voor mijn ouders, want een bril was duur. Ik moest er ook zeker 3 jaar mee doen. Dat vooruitzicht vond ik vreselijk.

Ik was altijd braaf, maar ik had nu snode plannen. Hoe kon ik van die bril afkomen? Vaak zat hij in mijn jaszak als ik naar huis fietste. En toen op een dag heb ik hem zomaar met een ferme zwaai ergens de berm in gegooid… Per ongeluk/expres kwijtgeraakt…

Thuis moest ik vertellen dat mijn bril weg was. Verloren… Maar oh… wat voelde ik me schuldig. Want zonder bril kon ik echt niet. Dus er kwam een nieuwe. Hoe ik dat ooit heb durven doen snap ik nog niet…

Zwijmelen op Zaterdag – 310

 

Zwijmelen op Zaterdag

Heerlijk geluisterd naar Radio M Utrecht deze week.. wat een weelde al die 60-er jaren muziek! Niet de hele dag, de Nederlandse sloeg ik sowieso over, en de programma’s waarin heel veel gepraat werd zette ik uit… En ja, je hebt natuurlijk ook nog wel eens iets anders te doen. Maar leuk was het! Als liefhebber heb ik genoten van wat ik gehoord heb.
Helaas heb ik de nummer één niet gehoord!  Maar daar ga ik nog wel even naar zoeken!

Mijn bijdrage vandaag uit de jaren ’60 is: 

“The first of the last seven days” 

van 

Gloria met Robert Long

uit 1969

 

 Wil je meedoen of kijken en luisteren naar de inzendingen? Klik dan hieronder op de kikkerknop, zet je linkje of klik door naar de deelnemer…