Ratjetoetje…

 

Op dit moment blog ik niet zoveel, de inspiratie is er gewoon even niet. Maar dat moet mogen, het komt wel weer hoor! 

Ben eindelijk weer regelmatig aan het lezen, in vrij korte tijd 4 boeken gelezen, zo heerlijk. Ik speel Wordfeud en af en toe Gummy Drop. 

En we hebben gewoon elke keer wel weer iets op de agenda staan. Bezoekjes afleggen en ontvangen natuurlijk. We vervelen ons echt nooit en als ik zo in die agenda kijk hebben we daar ook echt geen tijd voor.

  • Het rooster van de Pyramide van Austerlitz houdt me bezig en de daaraan gekoppelde grote en kleine bijeenkomsten.
  • Het bijhouden van de blog van Woongroep Belcour in Zeist. Ook leuk om te doen.
  • We zijn een paar keer naar Hoofddorp geweest voor fysio aan mijn knie. De wondertherapeut van Jan, en nu dus ook van mij, heeft me goede oefeningen gegeven, die ik echt trouw doe. Het is nog steeds af en toe strompelen, maar verder gaat het goed.
  • We waren ook alweer een paar keer bij de sportschool.. de komende week maar weer oppakken want het weer wordt minder.
  • De auto heeft een trekhaak gekregen, een mooi, ook al vroeg, verjaardagscadeau van Jan, zodat de fietsendrager erop kan.
    Erg blij mee want nu kunnen we lekker met de fietsen op de auto af en toe eens ergens heen rijden en dus in een andere omgeving fietsen.
  • Ook heeft hij nieuwe aandrijfassen gekregen.. kennelijk een euvel dat meer voorkomt. Als ik ergens achteruit reed en mijn stuur draaide voelde het soms alsof ik over harde sneeuwhopen reed. Maar opgelost gelukkig.
  • De CV-ketel moest worden schoongemaakt, maar die blijkt op zijn eindje te zijn. Oplappen zou veel geld gaan kosten dus hopelijk geeft de WBV toestemming voor een nieuwe ketel. Dus ik hoop over een paar weekjes een nieuwe te hebben.
  • En.. we hebben de reispapieren binnen gekregen van onze vakantie, de laatste 2 weken in mei. We gaan een autoreis maken door Zuid-Noorwegen, daarover later meer! We hebben er allebei heel veel zin in!

Mijn lief is nu aan het fietsen met zijn fietsclubje in Noord-Holland en komt vanmiddag weer hierheen! Heerlijk!

Nu verder met de was, douchen en aankleden en dan nog maar lekker even van het zonnetje profiteren, onder de parasol, dat wel!

Dinsdagmiddag worden de hechtingen uit mijn vinger gehaald, gelukkig wel, want hoewel het geheel niet echt pijnlijk is, die dingen prikken af en toe aardig en houden normaal buigen etc. gewoon tegen.

Fijne zondag allemaal!

 

 

Advertenties

Raar gezwel…

 

Onlangs weer een nieuw woord geleerd… Ik had er nog nooit van gehoord…

Iemand bekend met de “reusceltumor”?  

Ik sinds kort dus wel, want er is er een zo vrij geweest zich op mijn linkerwijsvinger in te nestelen.

Een rare verdikking die langzaamaan groter werd. Het ging mensen opvallen en ik kreeg er last van. Een ganglion (ook nooit van gehoord) werd gesuggereerd.

Toen ik laatst voor mijn knie bij de huisarts was heb ik het meteen maar laten zien. Hij verwees me door naar een hand-pols-plastisch-chirurg.

Deze noemde de bult dus meteen bij zijn naam… Ik schrok, maar hij zei dat deze tumoren meestal goedaardig zijn. Het komt niet vaak voor, slechts bij 2-3 personen op een miljoen mensen per jaar.

Vandaag is hij verwijderd.. Jan ging mee naar het ziekenhuis, want na de ingreep mocht ik niet autorijden. En natuurlijk als mijn steun en toeverlaat!

Een echte operatie, ik heb zelfs even in mijn vinger mogen meekijken. Het gezwel zat bijna los en hij wees de pees en de gevoelszenuw aan. En toen sneed hij het laatste stukje los.

Daarna hechtte hij de wond.. Bijna over de hele lengte van mijn wijsvinger en legde een verband eromheen. Beetje groot wel, maar het hoeft maar 2 dagen te zitten.

Dus zaterdag mag het eraf. Dan mag het ook weer nat worden. Mag er niet zwaar mee tillen en moet de hand gewoon een beetje ontzien.

De 24e april gaan de hechtingen eruit en krijg ik de uitslag. Daarna zal ook de eventuele zwelling afnemen en is het leed geleden.

De verdoving is inmiddels uitgewerkt en gelukkig heb ik er niet veel pijn aan.

Nu even “onthand” dus, maar er wordt heel goed voor me gezorgd, echt hoor, alles wordt me uit handen genomen… ☺

 

Veranderd…

 

Zoals al wel bij velen bekend, is Jan half december begonnen met het slikken van CBD olie.

Wat er daarna gebeurde is een wonder! Een wonder dat veel mensen niet zullen kunnen begrijpen en al helemaal niet zien. 

Maar voor hem (en mij) is het een wonder want hij is, voor wat zijn bipolaire stoornis betreft, echt ‘klachtenvrij’. Geen depressies en geen manies meer. Genezen is hij niet, dat kan ook niet, en het is en blijft een afschuwelijke ziekte die 18 jaar lang zijn leven en dat van zijn gezin heeft beheerst, maar we hopen heel erg dat dit een nieuwe fase in zijn leven is, waar we heel erg van zullen kunnen genieten!

Want echt, mijn lief is gewoon een ander mens geworden. Hij wordt elke ochtend helder en vol energie wakker. Het waait niet meer in zijn hoofd. De voorbodes voor een stemmingswisseling komen af en toe nog wel tevoorschijn, maar het zet niet meer door. Ongelofelijk dat dit mogelijk is.

We zijn ook echt wel gezonder aan het leven. Er komt hier geen koek en drop meer in huis.. Jan’s behoefte aan zoet is aanzienlijk verminderd, hij had in depressieperiodes best las van vreetbuien, maar die zijn ook verleden tijd.

Ik moet er nog even harder aan werken, maar als hij niks neemt, hoef ik het ook niet. En dat we het niet in huis hebben went al aardig.

Ik eet koolhydraat-beperkt. Bevalt me goed, hoewel ik nog wel eens zondig hoor. Maar dat mag, van mezelf en ook van de diëtiste. Ik moet mezelf iets strenger toespreken om dan als bonus ook nog wat af te gaan vallen. Maar dat komt ook nog wel. De glucosewaarden zijn al vanaf september prima, dat was voor bij het belangrijkste.

Al maanden drinken we geen frisdranken of jus d’orange meer, alleen water, melk, koffie of thee. In de vakantie heb ik nog wel wijn gedronken, was ook heel gezellig, maar ik mis het niet omdat we het thuis ook nog maar zelden dronken. Jan vindt bij chinees eten een H.eineken 0.00% heerlijk. Dus die heb ik wel in huis.

We zullen zien wat het allemaal op gaat leveren.. want dat er dingen veranderd zijn is zeker!

 

Eeuwig gevecht…

 

Net als Joanne, heb ik het al jaren moeilijk met mijn gewicht!

Vijftig kilo woog ik toen ik trouwde en ik was 1.58 m groot. Tien jaar later en na 2 kinderen was ik opeens 62 (rond mijn 30e) en kreeg ik de opmerking, dat ik een dikkere kont had als zijn moeder…
Zij en ik stonden toen naast elkaar aan de afwas. Dus ik schrok, ik was er nooit mee bezig, voelde me prima.

Maar ik ging op dieet.. mijn eerste dieet, het toen populaire Majo-dieet. In 14 dagen 7 kilo afvallen en ja hoor het werkte. En dat was dus een hele grote fout! Want daarna ging het mis. Afvallen en weer aankomen, het ene dieet na het andere, een vrolijke jojo was ik, in het begin, maar het bleef niet leuk.

Al zeker 10 jaar geleden heb ik met mezelf afgesproken dat ik nooit meer een dieet zal volgen en dat heb ik daarna ook nooit meer gedaan. VADH noemde ik het als ik wilde afvallen… “Van Alles De Helft”. En ook dat werkt!
Maar nu ben ik toch anders aan het eten. Koolhydraatbeperkt (of koolhydraatarm, hoe je het noemen wilt), waarvan ik altijd gezegd heb, daar begin ik echt nooit aan, want ik ben veel te dol op brood en aardappels.

Maar ja, nu ik dus toch echt een pilletje moet slikken voor (of is het tegen?) Diabetes 2, is dat een gezonde levenswijze. Koolhydraten zetten om in suikers en suikers zijn dus verkeerd. En dit bevalt me eigenlijk prima. Ik hoop dat de bloedsuikerspiegel daardoor naar beneden gaat én als bonus dat ik er ook wat kilo’s afkrijg. Hoewel ik voor andere dingen elke dag een handje pillen slik (zitten sinds kort ook vitamines bij hoor), wil ik toch proberen van die diabetes-pil af te komen.

Aan beide kanten heb/had ik best wel dikke mensen in de familie, het zit dus ook in mijn genen. Maar ik had nooit verwacht dat ik zo zou worden als ik nu ben. Soms schrik ik als ik mezelf op een foto zie. Die doe ik dan ook meteen weg. Ik was altijd heel tenger, zelfs mager en later gewoon slank. Oh ja, ik ben inmiddels 1.56 m, dus ook nog eens gekrompen…  😉

Tot 1,5 jaar geleden kon ik voorkomen dat ik er medicijnen voor moest slikken. In totaal zo’n 8 jaar tegenaan gehikt. Ook moet ik eerlijk bekennen dat ik toch echt wel heel lang mijn kop in het zand heb gestoken. Maar inmiddels besef ik eindelijk dat het echt een gevaarlijk ziekte is en dat ik er anders mee om moet gaan.

Volgende week moet ik weer naar de prikzuster om bloed te laten prikken voor controle op glucosewaardes en allerlei andere belangrijke dingen. En een week later dus weer naar de diabetesverpleegkundige voor de uitslag en verdere controles, ook de huisarts komt daar aan te pas.

Ook mijn voeten komen dan aan bod. Ik verzorg ze altijd goed, er is gelukkig nog niks mee aan de hand maar toch.. Als er afwijkingen worden geconstateerd is het niet meer te stoppen en ernstige problemen kunnen leiden tot amputatie van ledematen.

Geldt ook voor mijn ogen. Een keer per 2 jaar (2x geweest inmiddels) moet ik naar de oogkliniek voor een foto. Ik moet er niet aan denken dat mijn zicht achteruit gaat. Er wordt gecontroleerd op ‘diabetische retinopathie’, simpeler gezegd is het een netvliescontrole. 

En nu ook nog wat meer bewegen! Voor volgende week hoop ik echt dat de gemiddelde waardes naar beneden zijn gegaan. Duimen jullie mee?

Wie heeft ook wel eens bij een diagnose van iets zijn/haar kop in het zand gestoken? 

 

Wat gebeurt er toch veel… (1)

 

Het is echt ongekend wat er allemaal in korte tijd in je leven gebeurt… 

Verslag daarvan doen is altijd leuk! Ik maak het maar niet al te lang. Zonodig, als ik bezig ben gaat het soms ongemerkt heel hard en wordt het weer veel, maak ik een deel 2.

  • Op donderdag 20 oktober, alweer bijna 2 weken geleden had ik afgesproken met blogvriendin Hanneke, blogster van het eerste uur en de eerste die ooit, buiten mijn familie en vriendenkring om, op mijn oude blog op een berichtje reageerde, ergens in 2008. Ik weet nog dat ik er toen versteld van stond dat er zomaar een ‘vreemde’ bij mij langs was geweest. Ze heeft te weinig tijd om nog regelmatig te bloggen, maar als ze weer terugkomt is zij een regelrechte aanrader om te volgen. Ze kan fantastisch schrijven.hanneke
    Wil ik toch maar eventjes gezegd hebben!
    We hadden een heerlijke ochtend en middag, lekker geluncht samen (nogmaals dank lieverd) en oneindig veel te bepraten gehad. Was superleuk, alweer 3 jaar geleden dat we elkaar gezien hadden en in die tijd kreeg Hanneke gewoon 6 kleinkinderen. Ja, dat bedoel ik ook met mijn titel.. je draait je even om en er is opeens van alles veranderd…
  • Op zaterdag bedacht Jan dus, eigenlijk een beetje als grapje, dat we ons vrijdag verloofd hadden.. We ontkwamen er allebei niet aan om dat bekend te maken op onze blogs, veel te leuk om te delen, kijk maar HIER bij Jan en HIER bij mij voor het geval je dit gemist hebt. Dat bracht dus het een en ander in gang, als extraatjes… een kaartje met de post van Dieneke en een prachtig boeket van blogvriendin Melody, nogmaals dank allebei en daarbij heel veel lieve felicitaties op onze blogs en op mijn Facebook, zo leuk en lief!
  • Op zondag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt, gestart bij de Pyramide van Austerlitz, prachtig weer. We waren allebei wat verkouden maar dat hield ons niet tegen. Het was prachtig, alleen wandel ik toch liever met een kaart zodat ik weet waar ik ben en uitkom. Die uitgezette paaltjeswandelingen zijn prachtig maar het blijft vaag hoe lang je nog moet.. pffff. Maar de natuur is zo mooi dat we heel blij waren dat we het gedaan hadden.
  • hoestenEn toen werd ik beroerd, dus een paar dagen rustig aan gedaan, was ook goed voor Jan, die had hetzelfde. Er werd dus volop gesnotterd en gehoest in Zeist en de bacillen vlogen vast in het rond, al zagen we ze niet.
  • Op woensdag moest ik eigenlijk naar de KNO poli in het ziekenhuis, de uitslag van de laatste slaapregistratie-test aanhoren. Maar ik heb lekker geregeld dat de KNO arts mij belde, dus hoefde ik de deur niet uit. Ik heb géén apneu’s, maar wel ongeveer 25 bijna-apneu’s per uur. Dus ik draag elke nacht mijn MRA beugel… snurk dus veel minder hoorbaar en het is ook nog veiliger.

Morgen deel 2, dus wordt vervolgd…

 

Pijn…

 

Pijn…oervervelend… 

Ieder mens heeft wel eens pijn, lichamelijke of geestelijke pijn. Sommigen zelfs altijd. Hoe vreselijk is dat… Dat je geest niet te sturen is en je lijf niet wil doen wat het hoort te doen, gewoon normaal functioneren.

De meeste mensen slaan zich er toch doorheen, het leven is vaak te leuk om het te laten verknallen door pijn, wat voor pijn dan ook. Ik heb daar zoveel respect voor…

Pijn toch houden van het leven

Ook ik heb pijn nu...

Ik denk dat mijn pijngrens wel ver ligt.. want het is geen onoverkomelijke pijn, maar godsgruwelijke vervelende zeurpijn…

En ik wil niet zeuren, maar nu ga ik het toch lekker even doen…mag ik even?

* In allebei mijn armen, hoe lastig is dat, kennelijk komt het uit mijn rug en zijn het uitstraalpijnen. Zelfs fysio hielp niet, daar ben ik dus maar mee gestopt. De tennisbaltip van de fysiotherapeut van Jan gaat hopelijk uitkomst en verlichting bieden.
* In mijn linker kleine teen, die ik vreselijk hard heb gestoten en die nu alle kanten op staat behalve de goede en is daarbij heel dik. De voet is ook extra dik en daar heb ik sowieso altijd al last van. Vocht vindt mij leuk hoor!
Ik kan alleen maar slippers aan, schoenen, hoe soepel ook, zijn te pijnlijk. Ik weet niet of hij gebroken is en als dat zo is doen ze er in een ziekenhuis toch niks aan. Dus zoniet gebroken dan behoorlijk gekneusd. Ik zal er nog wel even zoet mee zijn.
* In mijn linkerknieholte, waarschijnlijk weer zo’n Bakerse cyste, waar ik een paar jaar geleden ook al eens een hele tijd last van gehad heb. Vocht in de knie omdat er ergens iets niet goed in zit. En misschien is het wel omdat ik door die teen anders ben gaan lopen.

Pijn

Nou ja, genoeg gezeurd… Er zijn altijd mensen die het erger treffen…bijvoorbeeld mijn vriendinnetje Anja, die haar pols een aantal maanden geleden heeft gebroken en door allerlei complicaties nog steeds niet alles kan en nóg steeds pijn heeft. En nu haar man, die is aangereden op zijn fiets en allebei zijn polsen heeft gebroken, evenals alle botjes in een van zijn handen en dus met allebei in het gips zit, met alle ongemakken van dien.. Lieverds, nogmaals, sterkte allebei!

Voor wie de definitie van pijn wil weten? Klik HIER!

Hoe ervaren jullie pijn? Ligt je pijngrens ver of juist niet? 

 

RATJETOE…

 

Vandaag weer eens van alles wat…  

Ik heb een heerlijk leventje, dat is wel bekend, en het wordt alleen maar leuker. Heen en weer reizen naar mijn lief is geen probleem en omgekeerd vindt Jan dat ook niet. We genieten van elke minuut samen en zijn ook regelmatig een paar dagen alleen. Toch werkt dat prima, hoewel we elkaar best missen zeggen we altijd tegen elkaar #wijkunnendit.

Dit maak(te) ik onlangs mee…

Mijn vrijwilligerswerk bij de Pyramide van Austerlitz...
Met veel plezier doe ik mijn vrijwilligerswerk. Bij voorkeur bij het Kassahuis. Het staat allemaal een beetje op een lager pitje dan voorheen, maar opgeven wil ik het niet, vind het gewoon veel te leuk. Wie komt er eens een kijkje nemen?

Pyramide-van-Austerlitz-collage
Collage van internet

Ik kwam vorige week een kikker op mijn pad tegen toen ik lopend op stap was, gewoon midden op het trottoir. Ik dacht hé, als ik mijn prins al niet gevonden had, was dit hem misschien wel geweest. Maar ik heb hem dus laten lopen en hem veel geluk gewenst..

Prins Kikker (Small)

Toen ik die kikker tegenkwam was ik dus op weg naar de dokter om bloed af te laten nemen voor controle op diabetes 2. Eigenlijk ben ik al een jaar of 7 onder controle omdat ik steeds tegen de grens aanzat, de grens of ik wel of geen pilletje ervoor moest gaan slikken. Iedere verandering in een mensenleven kan de bloedsuikerspiegel beïnvloeden. En er is de laatste jaren nogal wat gebeurd in mijn leven. Maar nu moest ik er dus echt aan gaan geloven. Sinds een aantal weken slik ik een tabletje om het op peil te houden. En donderdag kreeg ik een telefoontje dat alles in orde was, de waarde was gezakt en acceptabel, wat betekent dat het medicijn aanslaat! Gelukkig maar!

type-2-diabetics

Toen ik laatst naar mijn ‘werk’ ging en over het bospad reed richting de Pyramide, waar ik altijd bijna stapvoets rijd, verbaasde ik me over een vader van (bleek later) 4 kleine kinderen die met zijn SMARTPHONE bezig was. Rug naar 3 kindjes, 2 waren met stokken elkaar te lijf aan het gaan en één kleintje van, ik denk nog geen 2 jaar, scharrelde midden op het pad. De moeder was blijkbaar een ander kind uit het bos aan het halen. Nou heb ik een Fiat Panda, een 2-cilinder, en het geluid wat mijn Jonkie produceert is dat van een brommer, dus de man hoorde me. Inmiddels stond ik natuurlijk helemaal stil. Hij schrok zich een ongeluk.. gilde naar zijn vrouw, die meteen aan kwam rennen.. Er was niks aan de hand, maar wat een onverantwoordelijke vent was dat zeg. Voor mensen die met hun kinderen op stap zijn zou het verboden moeten zijn dat ze met hun telefoon in de weer zijn…

geen telefoons

De bonsaikastanje van kleindochter Maria doet het prima. 10 jaar geleden, tijdens haar eerste vakantie in Nederland pootte ze een paar kastanjes in de grond… (Klik op de link hierboven om het bericht nogmaals te lezen). Er zou een boom uitkomen volgens haar. Wij (ex en ik) hadden er een hard hoofd in en een kastanje op een recreatiepark (we woonden toen in Milheeze, Brabant) is natuurlijk niet de bedoeling, maar ze mocht haar gang gaan. Wat denk je, de kastanje kwam op en trots dat ze was.
Na de verhuizing, bijna 3 jaar geleden, hebben we hem meegenomen en in een kuip geplant. Mijn broer zei namelijk, waarom maak je er geen bonsai van, want ook in Zeist was het geen goed idee hem in de tuin te planten. Zou gewoon veel te groot worden. Het komende najaar moet hij er weer even aan geloven. Dan ga ik de bovenste takken weer toppen, zodat hij (hopelijk) weer verder groeit in de breedte. Het is en blijft een kastanjeboom, alleen de takken en bladeren zijn nu al veel kleiner dan van een normale boom. Ik vind het leuk!

Tuin mei 2016 (4) (Small)

En als laatste wil ik jullie de taart nog even laten zien die ik op mijn verjaardag van mijn schat kreeg! De bekende banketbakker in Beverwijk had heel goed zijn best gedaan, we hebben gesmuld.

Verjaardagstaart (Small)

 

Snurkvervolg…

 

EVERYTHING WILL BE OKAY
IN THE END…
IF IT’S NOT OKAY,
IT’S NOT THE END

Ja ja, ik ben er maar zoet mee…

Het logje over mijn snurkprobleem en wat er mogelijk aan te doen zou zijn is alweer een tijdje geleden, nl. september 2015. De slaapregistratietest kwam met een uitslag, 20 slaap-apneu’s per uur (dat betekent elke 3 minuten één). Dat had ik niet verwacht. Maar OK… ze zullen het wel weten.

Het onderzoek dat in het ziekenhuis werd gedaan door de KNO-arts vond eind januari plaats. klik HIER voor somnoscopie-logje, dus ook alweer ruim 3 maanden geleden. De week erna kreeg ik de uitslag van de KNO-arts.

Volgens hem zijn de slaap-apneu’s toch wel aanleiding om een MRA aan te laten meten. Eigenlijk wel raar, omdat ik niet echt de symptomen heb, zoals moe zijn overdag, slecht slapen etc. Maar volgens hem kom je, door die ademstops, niet in je REM-slaap en kunt dus nooit goed uitrusten. Sinds kort heb ik Diabetes 2, dus zit ik ook nog eens in een extra risicogroep.
Tevens zou de beugel helpen tegen het snurken. Hoewel dat ook op een twijfelgeval begint te lijken want mijn lief heeft er helemaal geen last van. Ik snurk wel, maar op verschillende sterktes, hoogtes (hihi, knap toch?) en hoe fijn, hij stoort zich er niet aan <3.

MRADe afspraak met de MRA tandarts was op 18 maart. De procedure is dus inmiddels in gang gezet. Deze gespecialiseerde tandarts heeft alles in mijn mond opgemeten. De MRA is een beugel die tijdens de slaap de onderkaak iets naar voren trekt zodat het snurken en de apneu’s minder moeten worden of ophouden. Tevens kreeg ik een ellenlange vragenlijst die ik in moest vullen. Grappig vond ik dat hij ook twijfels had bij die slaap-apneu’s. Of ik slecht geslapen had die nacht van de test, vroeg hij. Haha, alsof je lekker slaapt met al die toeters en bellen aan je lichaam en gezicht.
Afspraak was dat ik eerst nog een keer naar mijn eigen tandarts zou gaan om wat tandsteen weg te laten halen en een kies te laten trekken. Ook dat is nu achter de rug. De vervolgafspraak is op 30 mei, dan wordt het apparaat definitief aangemeten zodat hij kan worden vervaardigd en dan kan ik hem 3 weken later ophalen.

Het voordeel is dat ik alleen het eerste consult hoef te betalen bij de MRA-tandarts. De rest wordt door mijn zorgverzekering betaald en dat omdat er ook slaap-apneu is gediagnosticeerd. Als het alleen om snurken ging had ik alles zelf moeten betalen. Nou, ik laat dat ding gewoon maken en ik zie wel of het helpt. Want ik moet natuurlijk nog weer een keer een slaapregistratietest doen om te kijken of de apneu’s minder zijn geworden en de beugel dus zijn werk doet.

Al met al ben ik waarschijnlijk straks bijna een jaar verder nadat ik voor de eerste keer met mijn snurkklachten naar de huisarts ging.

Dus… jullie zijn nog steeds niet van me af… wordt wederom vervolgd!

 

Snurken… zo gênant…

 

snurkenWie al langer bij mij leest – met name voorheen op mijn oude blog – heeft vast al eerder iets gelezen over mijn snurk-probleem…

Als je nieuwsgierig bent klik je HIER

Eigenlijk vind ik het te gênant voor woorden, maar gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft. En dus wil ik het er wel even over hebben, want lieve mensen, er is zowaar misschien iets aan te doen… haha!

Mijn moedertje was nooit te zwaar – ik haal dat aan want soms wordt snurken ook geweten aan overgewicht – maar zij snurkte als een bootwerker. Dat ze er zelf niet wakker van werd vonden we altijd allemaal een wonder. De kleindochters hebben tijdens een logeerpartij, omdat zij wakker werden van het gesnurk van oma, wel eens gewoon rond haar bed gestaan om te kijken of ze wakker werd, maar nee hoor… Dus ik zal het wel van haar hebben…

Voordat ik alleen woonde had ik er met mijn partner een simpele oplossing voor gevonden. Hij ging gewoon eerder slapen dan ik en als ik dan eenmaal het licht uitdeed en in slaap viel werd hij er niet meer wakker van. Alleen in de ochtend, hij was gelukkig een vroege vogel, ging hij het bed maar uit want dan was het niet om aan te horen voor hem.

Maar nu ben ik dus voor een snurkonderzoek naar het ziekenhuis geweest. Ik wil er wel eens vanaf… en er zijn tegenwoordig best wel mogelijkheden om het snurken te voorkomen en/of te reduceren.

Ik had een gesprek met een KNO arts en een gesprek met een longarts. Nadat ik wat ademhalingstesten had gedaan werd besloten dat ik een slaapregistratietest (polygrafie) zou krijgen. Dit werd geïnitieerd door de longarts, voornamelijk om te kijken of ik ook last zou hebben van slaap-apneu’s. Een mooie naam heeft die kwaal: Obstructief Slaap-Apneu-Syndroom (OSAS).

Dat onderzoek kan in het ziekenhuis, maar tegenwoordig ook thuis worden gedaan. Afgelopen donderdag heb ik het kastje in het ziekenhuis aangemeten gekregen en moest ik er ’s nachts thuis mee slapen. Het is zo groot als een mobiele telefoon en ik moest het met een flexibele band net onder de borst vastmaken, daaraan bevestigd zat een band om mijn buik, een band net onder mijn armen, een sensor onder mijn neus en een klemmetje aan mijn wijsvinger. Daarin brandde een rood lampje, zodat ik kon zien dat het kastje was ingeschakeld. De foto zal ik jullie besparen ;-).
De eerste 4 uur heb ik door kunnen slapen, maar daarna niet echt meer, tenminste zo leek het.

De uitslag was duidelijk, gistermiddag telefonisch doorgekregen van de longarts. Ik had niet gedacht dat ik van die apneu’s zou hebben. Ben niet moe overdag of slaperig. Maar ik heb toch ongeveer 20 apneu’s per uur, niet echt heel veel, 5 is acceptabel, maar toch teveel om er niets aan te doen.

Sowieso was het de bedoeling dat ik nog een ander onderzoekje zou krijgen, dat gaat de KNO arts doen, een zogenaamde ‘slaapscopie’ of somnoscopie. Voor dat onderzoekje, dat ongeveer 10-15 minuten duurt, krijg ik een lichte narcose toegediend, vandaar dat ik ook een een gesprekje heb gehad met de anesthesist. Tijdens de slaap, waar ik dan natuurlijk als een blok in val, want daar ben ik echt heel goed in, wordt nagekeken wat er gebeurt als ik snurk. Ook gaat de KNO arts dan beoordelen wat de mogelijkheid is om dit snurken en de slaap-apneu’s te voorkomen.

Snurkbeugel

Volgens de longarts is de mogelijkheid voor het aanmeten van een snurkbeugel (MRA) een goede optie… En als de KNO-arts er anders over denkt moet ik meteen weer opdraven bij de longarts. Mocht de snurkbeugel een oplossing zijn, dat weet die KNO-arts na zijn bevindingen tijdens die slaapcopie dan ook heel zeker, kan deze worden aangemeten en moet ik na een maand of 4 terugkomen bij de longarts om nogmaals een slaapregistratietest te laten doen om te kijken welk effect de beugel heeft.

Dus… mocht het je interesseren… dit krijgt nog een vervolg…