Zwijmelen op Zaterdag #455 – “Michael Bublé”

Zwijmelen op Zaterdag met een artiest die ik al vanaf het begin heel erg waardeer!

En ik verras jullie met een video (zonder bewegende beelden) van “Michael Bublé”.

“The Greatest Hits”

Ik hoop dat ik jullie voorlopig tevreden heb gesteld, want ik ga weer eens een pauze nemen op mijn blog. Dat betekent ook dat ik niet vaak meer langs zal komen, misschien wel zo af en toe.

Soms is het even nodig om aan andere dingen wat meer aandacht te geven, en dat is nu.

Ik wens jullie een fijn weekend en

Zwijmelen op Zaterdag #454 – “Pat Boone”

Zwijmelen op Zaterdag vergeet ik natuurlijk niet, al ben ik niet erg druk hier.

_____________

Het wordt dit keer weer een oudje, ik kan er niks aan doen maar daar word ik altijd heel blij van.

De ouderen onder de zwijmellezers zullen dit vast ook waarderen… De tekst is niet zo leuk, een soort “Patsy” zoals wij dat kennen, maar dan anders. Hartverscheurend dat wel… Maar de melodie doet het!!!

Pat Boone is een veelzijdig artiest die al bekend werd in 1954. Hij was toen 20 jaar.
Hij leeft overigens nog steeds en volgens wikipedia is hij nog niet gestopt met zingen, hoewel ik me dat niet zo goed kan voorstellen, want hij is intussen 87.

Het nummer “Moody River” komt van het gelijknamige album uit 1961.

Pat Boone – “Moody River”

Volgende week weer een ‘losse flodder’ net als de maand augustus en dan mogelijk in september weer een keer een groep.

Kijk je ook even bij Natasja? Daar kun je ook je link kwijt als je zelf mee wilt doen!

Prettig weekend gewenst aan iedereen die hier langs komt! Bedankt voor het lezen en reageren… dat is toch iets dat niet vanzelfsprekend is.

Zwijmelen op Zaterdag #453 – “V.O.F. De Kunst”

Zwijmelen op Zaterdag, voorlopig dus even een aantal losse nummers.

_________________

Over koffie heb ik al eens eerder geschreven… ik ga nu schrijven over een oorwurm…

Het is al weken geleden dat ik het liedje “Een kopje koffie” van V.O.F. de Kunst uit 1987 hoorde. Echt een heerlijk liedje vind ik dat en ik heb dan ook met volle borst mee gezongen…

De tekst van het nummer bezingt op ironische wijze koffie als een drug (“het pure spul, dus zonder de suiker”) die echter geen ergere consequenties heeft dan een “nette verslaving” (tekst: uit Wikipedia).

Het was heel raar, maar ik kreeg het liedje niet meer uit mijn hoofd! Een oorwurm heet zoiets blijkbaar.

Tot ik op vakantie ging, toen was het ineens weg, terwijl we zelfs in de auto niet eens een radio aan hadden.

We hadden gewoon andere dingen aan ons hoofd. Erg leuke dingen want we maakten afspraken voor van alles en ook een paar uitjes en weerzien met vriendinnen.

Maar… we waren nog maar 2 dagen thuis en ik had het weer… niet te geloven!

Ik plaats het nu omdat ik er vanaf wil… en ik hoop dat het lukt!

“Eén kopje koffie”

Sorry als ik jullie er nu mee opzadel 🤭

Kijk je ook nog even bij Natasja?

Ik wens iedereen een heerlijk weekend. Jan heeft een leuk fietsje gescoord voor zijn oudste kleindochter, Rosa, die er helemaal weg van lijkt te zijn. Die brengen we zondag eerst weg en dan gaan we door om de 12e verjaardag van zijn oudste kleinzoon, Milan, te vieren.

Het weekend zal dus weer snel voorbij zijn!

Niet fijn thuiskomen…

Vorige week woensdag op donderdagnacht kwamen we weer thuis van ons reisje naar Gran Canaria. Het eerste stuk een hoop regen gehad onderweg, maar we gingen naar huis, dus dat was helemaal niet erg.

____________

Jan sleepte de grote koffer meteen naar boven en ik liep de woonkamer in om het rolgordijn en de in-between gordijnen dicht te doen.

Maar er was iets vreemds… ik stapte ergens op en gleed door… Mij viel als eerste op dat het gordijn over de bank heen hing en opeens bewoog. Ik schrok, dacht… we hebben toch het ramen niet open laten staan?

Maar nee, er was een zware steen (1250 gram) door het kleine voorraampje, dat open kan, gekeild en de hele woonkamer lag vol met glas.

In de klemmen op dat raam zitten kleine slotjes, die ik vergeten was op slot te zetten. Maar die staan zo strak afgesteld dat ze moeilijk zomaar om te zetten zijn. Ze waren wel bewogen, maar niet ver genoeg en het was dus ook niet gelukt om het raam open te duwen.

Dus het bleef gelukkig bij een poging, er was niemand binnen geweest… pffff… wat een opluchting!

Maar ook… wat een ravage… Jan belde de politie, die meldde dat we niks mochten aanraken en dat er een wagen gestuurd zou worden. De agent kwam rond half 2, bekeek alles, stelde vragen en schreef alles op.

Hij gaf me de tip de Woningbouwvereniging te bellen voor een glaszetter, geen idee dat dat midden in de nacht kon. Maar inderdaad… om half 3 kwam hij en maakte het raam weer zover dicht met glas aan binnen- en buitenkant erop geplakt dat het stevig genoeg is. Een nieuwe ruit was al besteld.

Toen konden we aan de slag. Intussen hadden we al foto’s gemaakt. We veegden alles aan en haalden de grote stukken van de meubels. We gingen om 15.30 naar bed. Maar het duurde lang voor we sliepen.

De volgende dag de verzekering gebeld en bij de buren nagevraagd of ze iets gehoord hadden. Mijn naaste buurvrouw was rond middernacht naar bed gegaan en hoorde op een bepaald moment glas rinkelen en iets rollen. Ze was wel naar beneden gegaan, dacht dat het bij haar was, maar is toch weer gaan slapen. De politie vond dat erg jammer…

Ik geef de tip maar even door: ALS JE IN DE AVOND OF NACHT GLASGERINKEL HOORT, ALTIJD 112 BELLEN!

Ik was ’s avonds en ook de volgende dag vrij rustig en Jan eigenlijk ook, maar tijdens het stofzuigen, waar hij heel veel werk aan had, kreeg hij hele nare flashbacks van een jaar of 6 geleden. Heel veel huilen en het liep op en op. Geen zin in eten. Hij kon slecht in slaap komen en was zo in paniek dat hij op een bepaald moment toch een Diazepammetje heeft genomen. Eindelijk werd hij rustig en viel in slaap.

Natuurlijk was hij op vrijdag daardoor heel erg duf en nog steeds verdrietig, maar langzamerhand kon hij omdenken en de volgende dag ging het weer prima. Ik was gaan zwemmen en in die tijd bracht een agent het aangifteformulier langs dat ik moest ondertekenen en dat heb ik nog weggebracht naar het bureau.

Via een buurtapp heb ik melding gemaakt van het gebeuren en gevraagd of er iemand was die mogelijk iets gezien of gehoord had dat van belang kon zijn voor het onderzoek. Ik kreeg 2 reacties en van één buur van 6 huizen verderop heb ik 2 filmpjes gekregen die ik ook doorgestuurd heb naar de politie. In beide filmpjes met een tijdverschil van 5 kwartier waren 2 mannen/jongens te zien die aan de overkant richting de T-splitsing liepen waar wij op kijken.

Ze kunnen er waarschijnlijk niks mee, maar mogelijk herkennen ze ze. Het punt is dat ze niets kunnen doen als er geen duidelijk bewijs is van de steen gooien of het proberen het raam open te krijgen.

Vandaag eindelijk het schadeformulier met allerlei bijlagen meegestuurd. Wat een gedoe! Maar goed… alles loopt nu, dat voelt al goed en nu maar afwachten. Mijn splinternieuwe relaxstoel wordt vrijdag opgehaald om na te kijken of er nog ergens glas tussen zit… Hij is gestofzuigd maar we durven de elektrische bediening niet aan te zetten… Wie weet wat er dan gebeurt dat nog meer schade brengt.

Het gordijn is kapot, de kleden moeten weg, beide redelijk hoogpolig en niet veilig want er blijft glas uit komen, hoe goed je ook stofzuigt. Wat er met de banken en de vloer gebeurt weet ik niet. We zullen wel horen wat wijs is en wat kan.

Het was een nare thuiskomst, maar gelukkig overheerst de fijne vakantie nu weer!

Dit is de 2e keer dat er een inbraak bij een poging is gebleven,o.a. vanwege de goede sloten die we op de ramen en deuren hebben. Toen ik in maart 2017 uit Zuid-Afrika terugkwam was het ook al gebeurd, 2 dagen voor ik thuiskwam.

Wie heeft er ook ooit wel eens zoiets meegemaakt?

Zwijmelen op Zaterdag #451 – “Mell & Vintage Future”…

Zwijmelen op Zaterdag vandaag met de kleindochter van Piet Veerman… ik dacht ik blijf maar even in de familie!

Voor wie haar nog niet kent, maak kennis met “Mell”.

______________

Mell (Melanie Jonk) zingt eigenlijk al haar hele leven en speelt gitaar vanaf haar 10e. Ook zij heeft, net als haar bekende opa, een prachtige, heel bijzondere stem!

Mell is ook een en al SOUL maar dan met een heel eigen geluid.

Ze trad meermalen op met de 3JS, deed ook mee aan The Voice of Holland 2014.

Mell treedt samen op met 2 gerenommeerde artiesten, Ton Dijkman (drums) en Nico Brandsen (organist) die samen al eerder de band “Vintage Future” hadden opgericht. Zij benaderden haar zo’n 5 jaar geleden en de samenwerking die ontstond gaat zo geweldig dat “Mell & Vintage Future” al prachtige albums hebben gemaakt.

Ze is een zangeres die sowieso aan allerlei muziekstukken haar eigen draai kan geven, zie Linda’s Wintermaand waarin Mell & Vintage Future van de gasten hun favoriete muzieknummer ten gehore brachten. Echt geweldig!

Het eerste nummer van het album met dezelfde naam ” Willin’ “

Uit Linda’s Wintermaand… Ik kies er een favoriet nummer uit van een bekende Nederlander, in dit geval Floortje Dessing. Een beetje jazzy uitvoering en dat kan ze ook!

“The highways of my life”

Het derde nummer is “Call my name” van het album “Live 2020”

Ook vond ik van haar een leuk interview na deelname aan het programma “We want more” waaraan ze gevraagd werden mee te doen. Dat hebben ze ook gedaan maar dan met de restrictie dat ze eigen werk mochten brengen. Ze hebben het tot de finale gebracht en werden uiteindelijk 5e.

Ik beluister regelmatig hun muziek en geniet eigenlijk van alles! Ik hoop dat ze samen nog heel veel mooie nummers zullen maken en we meer van ze zullen gaan horen!

Gaan jullie ook nog even kijken bij Natasja?

Ik wens iedereen een fijn weekend toe!

Zwijmelen op Zaterdag #450 – Piet Veerman…

Zwijmelen op Zaterdag met vandaag Piet Veerman!

_____________

Piet Veerman was zanger en gitarist bij The Cats vanaf 1964.

Hij startte een solocarrière in 1985. Ik had zijn CD “Dreams to remember” uit 1995 en heb deze grijs gedraaid! Het was inmiddels al zijn 10e solo album.

Het nummer “Dreams to remember” was van Otis Redding, een geweldig soul nummer, maar de vertolking van Piet Veerman doet daar zeker niet voor onder.

Het tweede nummer is het nummer “My special prayer”. Ook een cover waar ik elke keer weer van kan genieten!

Als laatste “Loving’ Arms”. Een duet met zijn kleindochter Melanie Jonk.
Ze hebben uiteraard al veel vaker samen gezongen. Dit nummer is uit 2015.
Mell zoals haar artiestennaam is zingt al vanaf haar babytijd zoals ze zelf zegt. Ik vind het prachtig.

Volgende week meer over Mell!

Ik heb weer genoten van het luisteren naar heel veel nummers van Piet Veerman! Wat een geweldige zanger is hij toch! De keuze was dit keer heel moeilijk, want alles is gewoon prachtig!

Ga je ook nog even langs bij Natasja? Daar vind je nog meer zwijmels.

Een fijn weekend gewenst allemaal!

Mijn moedertje… (3)

Half juni 2006 stopte ze gewoon zomaar met eten en drinken.

Met geen mogelijkheid konden de verzorgers haar mond nog openen om ook maar iets naar binnen te krijgen. Ze had er duidelijk genoeg van.

__________________

Ze verzwakte en op de vrijdag dat wij naar Brabant verhuisd waren, werden we ’s middags gebeld. Ze hadden haar apart in een kamertje gelegd, want het ging echt niet goed.

We overlegden, wat gaan we doen, wie wil wat? We wilden allemaal hetzelfde, naar haar toe, dus terug naar Amsterdam. Een tas ingepakt en we gingen, samen met dochter, zus en zwager die ons hadden geholpen met de verhuizing en eigenlijk het weekend zouden blijven.

We hebben toen een aantal dagen bij mijn zus gelogeerd en hebben ons moedertje niet meer alleen gelaten. We maakten een schema om te waken en iedereen deed zijn deel. Zo mooi dat met zijn allen te doen!

Op voorhand hadden we een dag voor de verhuizing al een volmacht ondertekend voor de notaris ivm de overdracht van het huis, dat zou op woensdag 28 juni gebeuren, dan hoefden we ons daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

Want dat ons moedertje niet lang meer had was duidelijk. Ze kreeg inmiddels palliatieve sedatie en was heel diep in slaap.

Op zondag hadden we de laatste schoonmaakwerkzaamheden in ons appartement in Amstelveen uitgevoerd.

En op de 4e dag, dinsdag 27 juni overleed ze in de ochtend, op 79-jarige leeftijd. Ik was erbij met N. mijn ex. Het was een bijzondere gebeurtenis. Ze kon niks meer, had nergens meer kracht voor, maar op dat moment deed ze haar ogen open, glimlachte en stak haar arm omhoog. Toen die terugviel was ze er niet meer. Wie of wat begroette ze?

Het was een enorme bevrijding en opluchting, in de eerste plaats voor haar maar ook voor ons allemaal. Het was goed zo, we hadden er allemaal vrede mee.

Maar oh wat mis ik haar soms… ik zou haar zo graag nog eens knuffelen en met haar praten…

De foto hieronder is gemaakt op haar laatste verjaardag, ongeveer een maand voor ze overleed, terwijl ze met haar lievelingsbroer die op bezoek kwam aan het dollen was. Ze kende hem niet meer en we verstonden helemaal niks van wat ze allemaal aan het brabbelen was, ze had zelf de grootste lol en wat ben ik blij dat ik dat heb vastgelegd. Het was zo’n leuk en mooi moment, dat zal ik nooit vergeten.

En al is het nu inmiddels 15 jaar geleden dat ze overleed, het lijkt alsof het gisteren was.

Mijn moedertje… Ik hield zo ontzettend veel van haar… en dat gaat niet over, al is ze er niet meer…

Ze was echt de allerliefste moeder van de wereld!

Mijn moedertje… (2)

Zorgcentrum Bernardus, Amsterdam-Centrum

Het feit dat ze daar nog bijna 3 jaar heeft gewoond voor ze overleed deed ons allemaal veel verdriet.

_____________________

In de tijd dat we bij mijn schoonmoeder op bezoek gingen en zij wel eens meeging (ze waren goede vrienden) zei ze altijd als we weer naar huis gingen… “Als ik maar niet zo word als die mensen daar, dan doe je er maar wat aan hoor”. Natuurlijk niet, zei ik dan.

Dus ja… we wisten het allemaal… zo wilde ze niet leven.

Een flinke klachtenbrief naar het eerste tehuis heeft toen geleid tot wijzigingen in het beleid, er bleken mensen zonder enige opleiding op die afdeling te werken. En hopelijk was dat voor medebewoners nog enigszins gunstig. Voor haar was het te laat.

Ze was een zielig vogeltje geworden, leek kleiner, in elkaar gezakt, maar gelukkig nog wel vrolijk op zijn tijd. De verzorging en de vrijwilligers in dat tehuis waren dol op haar.
Als wij op bezoek kwamen begon ze ook altijd meteen te lachen, heel blij en soms ondeugend. Lachend hield ze dan hele verhalen, waar wij niets van verstonden. En natuurlijk zeiden we ja en lachten we mee. We gingen met haar naar de tuin en soms naar de kapel of een uitvoering.

Ik zag haar 2x per week. Op woensdagmiddag ging ik alleen en we gingen er elke zondag samen heen. Zondag was onze “sociale dag”, want we bezochten ook mijn schoonvader, dus deze benaming is heel positief bedoeld. We hielpen ook andere mensen in de huiskamer eten te geven. Extra handen waren welkom want in het weekend waren er minder verzorgers en vrijwilligers. We waren een soort van zondags-vrijwilligers. Nog wel iets bijzonders meegemaakt ook daar… als je het lezen wilt, klik HIER. Uiteindelijk hebben we in totaal bijna 7 jaar op die afdeling rond gelopen, van 1999 tot half 2006.

Maar ze was ook vaak heel verdrietig en huilde dan veel, onder andere vaak als mijn jongste zusje haar bezocht. Dat was echt heel sneu. Mijn zus woonde in hetzelfde dorp en had altijd veel contact met haar. Zij had er heel veel moeite mee om haar zo te zien aftakelen en dat ze nooit meer haar vrolijke moedertje terugvond. Het is ook heel moeilijk om met een dement persoon om te gaan en niet voor iedereen te doen. En wat mijn moedertje voelde als ze haar zag en dan moest huilen, zal altijd een raadsel blijven.

Ze kreeg 4x per dag paracetamol, want werd er gezegd, ze hoeft absoluut geen pijn te hebben, maar we hebben van elke verdere behandeling afgezien, mocht ze iets gaan mankeren en ook nooit meer naar een ziekenhuis.

Deel 3 morgen…

Mijn moedertje… (1)

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn lieve moedertje overleed!
Ze zou 94 jaar geworden zijn op 23 mei 2021.

____________

Ze was een lieve, zorgzame, vrolijke en sterke vrouw en moeder. Ze werd weduwe op 46-jarige leeftijd en had toen nog 3 kinderen thuis. Ze heeft zich er doorheen geslagen omdat zij haar nodig hadden, want natuurlijk was haar wereld ingestort op het moment dat mijn vader zo plotseling overleed.

Ze werd op gang gehouden, maar na verloop van tijd wilde ze zelf ook weer proberen om leuke dingen te doen. Ze ging vele jaren met mijn schoonouders mee op vakantie, later met een vriendin. Ze ging dagjes uit en toen de jongste de deur uit was ging zij op een zangkoor en een kaartclub. Een lieve zwager haalde haar dan op en bracht haar weer netjes thuis.

Ze kwam regelmatig een paar dagen bij ons of bij mijn andere zus logeren. We namen haar mee als we dagjes weggingen en ook op vakantie waarvan 5x naar Gran Canaria waar ze heel erg van genieten kon want ze was een zonaanbidster.

Haar laatste jaren waren helaas echt niet leuk. De diagnose Ziekte van Parkinson kreeg ze al toen ze 64 was, en ze nam op een bepaald moment afscheid van het zangkoor, haar stem ging achteruit. En nog wat later van de kaartclub. Ze kon geen kaarten meer vasthouden. Haar eigen beslissingen.

Een leuke anekdote is wel dat ze altijd met Kerst broden voor ons bakte, naar haar eigen recept kregen we witbrood en rozijnenbrood. Toen ze nog niet goed was ingesteld met de medicijnen trilden haar handen heel erg. En omdat ze moest kneden werd dat haar te zwaar.
Toen mijn zoon zei… “Goh Oma, dat is toch juist handig… u hoeft alleen maar uw handen in het deeg te stoppen, de rest gaat dan wel vanzelf” kon ze daar hartelijk om lachen. Want humor had ze en hield ze ook tot het eind.

In 2001 verhuisde ze, met haar eigen toestemming -ze vond zelf ook dat ze beter niet meer alleen kon wonen- van het huisje waar ze vanaf 1954 had gewoond, naar het verzorgingstehuis/bejaardentehuis van haar keuze. Ze had een zonnig appartementje, een keukentje en badkamer ter beschikking. Tegenover haar zus die met haar man in die buurt woonde. Het was een brede straat met tramrails in het midden, maar ze konden toch nog net naar elkaar zwaaien. We kochten nieuwe meubeltjes en op een paar dingen na werden de 2 kamers opnieuw ingericht. Ze vond het allemaal prachtig. En ze was daar best gelukkig!

Maar na een tijdje sloeg de Parkinson-dementie toe en was ze vaak erg in de war en verloor de structuur van de dag.

Helaas werd er in dat huis uiteindelijk helemaal niet zo goed voor haar gezorgd. Op een dag, juli 2003, was ze heel erg ziek. Op ons aandringen werd de huisarts van het tehuis gebeld, maar die kon pas de volgende dag komen. Hij constateerde toen een delier waarschijnlijk ten gevolge van een blaasontsteking.
Hij belde me toen hij nog bij haar was en zei dat hij 2 dingen kon doen:
1. Ons adviseren lief voor haar te zijn… ???
2. Of haar insturen in een ziekenhuis…
Boos dat ik was… over dat lief voor haar zijn… dat waren we altijd al, maar in dit geval zou ze dan doodgaan… Waarop hij constateerde dat ik blijkbaar “nog niet klaar was om mijn moeder los te laten”. Wat een opmerking. Wie is daar ooit wel klaar voor? Dus ze werd opgenomen in het ziekenhuis.
Ze bleek angstwekkend ernstig uitgedroogd, werd ‘opgelapt’ en helaas… ze moest na 10 dagen weer terug naar dat tehuis. Daarna is ze nooit meer opgeknapt.

Vanaf die tijd werd ze overdag verzorgd op de afdeling Begeleid Wonen. Maar wat een fijne oplossing leek was het niet. Medicijnen werden vergeten, de mensen werden onverschillig behandeld, drinken werd weggehaald als ze het niet snel genoeg opdronk, men liet haar en ook andere mensen knoeien met hun eten en zo kan ik nog wel even doorgaan.
In september 2003, kwam ze met een gebroken heup weer in het ziekenhuis te liggen en moest geopereerd worden, zouden we daar geen toestemming voor geven dan zou ze nooit meer kunnen zitten en heel veel pijn houden.
Een vreemd en mistig gebeuren want ze kon echt niet meer staan en lopen, alleen zitten in een rolstoel en liggen in bed. Niemand nam de verantwoording voor dit ongeluk… niemand wist (?) wat er was gebeurd. Ik merkte het ook pas op zondag, zeker een paar dagen later dan het gebeurd moest zijn. Mogelijk hebben ze haar op het toilet gezet, haar alleen gelaten, heeft ze geprobeerd om op te staan en is ze toen gevallen. Maar dat blijft gissen…

Met veel inspanningen is het gelukt dat ze heel kort daarna kon verhuizen en opgenomen worden in Zorgcentrum Bernardus in Amsterdam. Ze kwam daar op de gesloten afdeling, waar ook mijn schoonmoeder, die Alzheimer had, voor die tijd een klein jaar had gewoond. En als je al van een goede ervaring in een verpleegtehuis kunt spreken hadden wij die toen in ieder geval wel. Iedereen was even lief. Ze had geen eigen kamer meer, maar sliep met 6 mensen op een zaal. Natuurlijk ging ze steeds meer achteruit. In het begin kon ze bijvoorbeeld nog wel zelf eten, maar dat en allerlei andere vaardigheden werden minder en minder, tot ze niets meer kon.

Deel 2 volgt later anders wordt dit logje veel te lang…

Update…

Even een update… er gebeurt toch wel weer meer dan voorheen…

______________

Hier gaat alles zijn gangetje, af en toe weer de deur uit voor een bezoekje hier en daar en bezoek krijgen doet heel veel goed. Op Vaderdag kwam de jongste dochter van Jan met haar vriend. Hem hadden we nog niet in het echt ontmoet. Heerlijk buiten kunnen zitten, het was zo gezellig. Een leuk stel samen!

Dinsdag een leuke rit gemaakt door de Betuwe. Eigenlijk was de reden een combinatie. Twee keer met een pontje over gevaren, dat vind ik altijd heel erg leuk.
Ik had 16 Arcopal-borden gescoord en deze opgehaald. Precies dezelfde als van het allereerste servies dat ik kocht (voor dagelijks gebruik, ja dat gebeurde toen… je uitzet bij elkaar sparen) meer dan 50 jaar geleden. Er sneuvelde wel eens iets en ik wilde ook wel eens iets anders. Dus ik had al heel veel weggedaan. Nog één diep bord had ik in gebruik en een paar soepkommen.
Het was wel hilarisch want ik zat er al maanden op te wachten om die borden op te kunnen halen. De mevrouw was aan het verhuizen en kon ze niet meer vinden toen ik reageerde op haar advertentie.
Het allerlaatste bord begaf het onlangs in de magnetron. Gewoon in 3 delen… Van dat bord was de hele bedrukking verdwenen. Kort daarna kreeg ik bericht dat ik de borden kon ophalen.

Meteen een tas met oude borden gevuld, van mijn ‘goede’ servies dat ik inmiddels volop gebruikte maar dat wilde ik ook niet meer, die kunnen doorgesluisd worden naar de Weggeefwinkel.

Gisteren lekker geluncht samen in de tuin van een restaurant hier in Zeist, het eten was en is daar nog steeds heerlijk. En zo luxe dat het weer kan ook. Het is eigenlijk een soort Zorgrestaurant met een winkeltje erbij met veel zelfgemaakte spullen die te koop zijn. Mensen met beperkingen doen de bediening en dat is heel aandoenlijk. Ze zijn allemaal even aardig!

Ik kan weer zwemmen en dat is ook fijn, gaat ook goed, zelfs met mijn zere arm want ik kom er niet echt mee achter mijn lichaam.

Helaas is mijn linkerarm/schouder dus nog steeds niet in orde. Ik had gisteren een tel. afspraak met de schouder-orthopeed van Annatommie. Na 2 cortisonen-prikken, waarvan alleen de 2e wat verlichting gaf, kan hij niet meer doen dan een operatie uitvoeren om mij van de pijn af te helpen. Losmaken die half-vaste pees. Net als zijn advies was na mijn fietsval in de juli 2018 mbt mijn rechterarm/schouder.
Hij vertelde dat er links ook pezen gescheurd zijn en dat daarom die biceps-pees soms uit zijn gootje wordt geduwd.
Maar mijn andere arm/schouder is het ook weer aardig gaan doen doordat andere pezen zijn functie overnamen, zoals hij ook al voorspeld had, dat dat zou kunnen gebeuren. Maar ja, dat is 3 jaar geleden en dan heb ik nog even te gaan als het ook gaat werken voor mijn linkerschouder.
Geduld is een schone zaak, geen vervolgafspraak gemaakt, eerst maar eens kijken wat dit wordt.

Jan heeft gisteren ook zijn 2e vaccinatieprik gekregen. Hij heeft er vooralsnog helemaal geen last van of het moeten wat darmproblemen zijn.

De CoronaCheck-app had ik al gedownload. Vanaf vanmiddag een update doen en dan mijn vaccinatie-gegevens erin zetten vanuit MijnRIVM. Benieuwd hoe dat allemaal werkt. Jan nog niet, hopelijk wordt zijn 2e prik ook snel verwerkt in het systeem.

Dan kunnen we binnenkort zonder extra toestanden met een gerust hart op vakantie… Jippie!!!