Dansende koeien…


Afgelopen zaterdag had ik de gelegenheid om bij een boerderij in de buurt de koeien te zien dansen in de wei. Die mochten na de lange winter eindelijk weer naar buiten… 

Echt ontzettend leuk, alles zat mee, prachtig weer met de zon erbij, vrolijke grote mensen en heel veel kinderen. Wat een spektakel zeg! Ik heb genoten.

De koeien kwamen super uitbundig naar buiten rennen en maakten de gekste bokkensprongen. Je zal toch de hele winter binnen hebben gestaan zeg? Logisch toch? Renden door het relatief kleine weilandje van de ene hoek naar de andere. Na een kwartiertje werden ze rustiger en begonnen ze te grazen. Mmmmm dat gras zal ook weer heerlijk zijn voor ze!

Dit meemaken herinnerde mij aan een verhaal uit het boek “Larie en Liefde” van ons aller Kakeltje genaamd “Karnemelk met slagroom”.

Bedankt Mirjam dat ik het mag plaatsen! ❤️

Het is winter en je staat op stal waar het net zo druk is als in een potje met pieren. Samen met je soortgenoten stink je een uur in de wind. Wás er maar wind. De enige winden die in de stal waaien zijn losse flodders, terwijl je juist zo houdt van frisse lucht. Voor een pluk Hollands gras doe je een moord.
Je hebt zo genoeg van de rammelende voederketting en kwijlende buren. Aldoor moet je hoesten van dat droge ingekuilde koleregras, en van het mestoverschot onder je poten krijg je tranende ogen.
Rita slaat voortdurend met haar staart tegen je kop; Liesje heeft een koemelkallergie en niest continu middenin je bek en je eksterogen steken van het lange staan, dus ga je erbij liggen.
Uitgerekend op dat moment doet Martha een plas en spettert je helemaal onder.
‘Stom rund! Kan je niet uitkijken?’
‘Alsof jouw waterval schoner is dan die van de rest!’
De irritaties lopen hoog op, of zie je alles te zwart-wit?
Een ding weet je zeker: je hunkert naar de aanblik van een stier…

Hoe heet dat ding ook alweer dat bovenin de lucht hangt en zo lekker op je kop brandt, terwijl je verkoelende slokken slootwater drinkt?
In gedachten schurk je je welgevormde billen tegen het hek. Je loeit gewoon wat voor de lol. Uiteraard heb je sjans met de stier aan de overkant (‘je kan me toch niet pak-ken’).
Ohh… buiten zijn is gewoon het allerfijnst wat er is.
Zachtjes vallen de eerste voorjaarsstralen door het stalraam naar binnen. Aandachtig volg je de weersverwachtingen op de radio. Het kan nu echt niet lang meer duren. Net als het je toch nog teveel dreigt te worden, gooit de boer de staldeuren open. Eensklaps wordt alles groen en blauw voor je ogen.
Het enige wat je wilt is je poten in de lucht gooien, huppelen, dansen, ravotten en schudden met je uiers. Je krijgt opnieuw tranen in je ogen, maar nu is het van de frisse wind.
Eén nadeel voor de boer: twee dagen lang geven de dames door dat gehuppel alleen maar karnemelk of slagroom. Twee dagen? Ja, want dan raken de dames zo vermoeid van dat gehol, dat ze vanzelf weer “normaal” gaan doen: gras eten en herkauwen. In de frisse buitenlucht…

©Mirjam Kakelbont

 

 

Bladblazerij…

 

Al met al lekker bezig de afgelopen weken!

En ik niet alleen hoor…

Allereerst heeft de gemeente zijn best gedaan! Ze hebben in de straat naast mij al het blad naar de goten geblazen en op laten zuigen door een speciale ‘slurfauto’. Geweldig, er liepen wel 5 man rond met bladblazers..

Maar wat weer zo vreemd is.. ze vergaten gewoon wéér de straat waar ik in woon. Tot halverwege de brede stoep voor mijn huis was het keurig schoon en de rest hebben ze lekker laten liggen. Het schijnt nog te moeten gebeuren, maar al de hele week niemand gezien. En vandaag met die storm… nou ja, het ligt gewoon weer overal. Maar daar kan niemand iets aan doen natuurlijk..

En dan mijn Jan, die is sowieso de liefste natuurlijk en dat laat hij ook merken…

Allereerst heeft hij allebei mijn visjes gespot toen hij op een ochtend het gordijn opendeed.
Dus.. ze leven nog, wat een kanjers hè.. Hartstikke leuk!

En gisteren is hij bezig geweest met al het gevallen blad uit de tuin te blazen.. Daarna opgeschept met de sneeuwschuiver (is die ook eens een keer gebruikt want hij was nog splinternieuw). De rest naar de grote boom geveegd..
Echt heerlijk opgeknapt hoor… Ik zat er toch wel tegen aan te hikken. Dus.. ik ben weer blij!

Maar ondanks de storm zit er toch nog veel blad aan de bomen, dus er komt nog wel wat.

En hoe hebben jullie de storm ervaren en hoe is het al het blad bij jullie in de buurt? Wordt het ook zo keurig opgeruimd? 

 

De weg gevonden…

 

Eindelijk… ze hebben de weg gevonden!

VoederhuisjeIk zie er nog niet heel veel maar eindelijk heb ik bezoekers in mijn vogel-voeder-huisje. Ik heb zo mijn best gedaan, lekkere mezenbolletjes, pinda’s en zadennetjes opgehangen en neergelegd. Ook nog eens pindakaas erbij gedaan op advies van Ria die dacht dat ze vast bij de buren ergens wel pindakaas hadden en ik niet en dat ze daarom niet kwamen.

Nou je moet wel goed kijken hoor, maar dan zie je er een aan het netje hangen. Vraag me niet of het kool- of pimpelmeesjes zijn hoor, maar ze komen nu tenminste. Ik vind het toch schattig. En er komt ook geregeld een roodborstje langs, die gaat voor de pindakaas… dat snap ik natuurlijk als de beste…

Ik vind het ook echt leuk. Hopelijk komen ze nu echt wat vaker, hoewel, als het nu weer beter weer wordt vinden ze weer voldoende insecten etc. en hoeven ze helemaal niet te worden bijgevoerd.

Ik wacht af…

Over pindakaas gesproken, wat is dat toch lekker.. hoewel die vogelpindakaas voor mij wel niet zo smakelijk zal zijn, ik probeer het maar niet, stel je voor dat het nog lekkerder is dan mensen-pindakaas. Ik schreef er HIER over..

Vraagje: Hebben jullie ook de gelegenheid de vogeltjes te voeren en zoja, komen ze ook echt? 

 

Stapuit #4

 

Stapuit #4
Een wandeling in een zeer rustige ambiance met de mooiste voorjaarsbloemetjes die al uitbundig bloeien…

Stapuit #5 (2) (Medium)


De oplossing voor Stapuit #3 was inderdaad Heemskerk.

Gewone dagelijkse beslommeringen, Jan moest naar de tandarts en ik zou wat boodschapjes doen. Daarna gingen we de hieronder beschreven ezel zoeken..

De informatie over de ezel van Di Mario was zeer waardevol: 
Het beeld herinnert aan de tijd, dat de Heemskerkse tuinders hun aardbeien en groenten naar de veiling brachten met hun karren, voortgetrokken door een ezel.  Kunstenaar Judith Braun (Hilversum 1955), beeldhouwster

Geraden door:  Ingrid Mooren, Zo simpel is dan geluk, Ferrara en Di Mario.

En dan nu de foto’s van STAPUIT #4