Wennen aan Miss Piggy…

 

Wennen aan Miss Piggy? Nee hoor, totaal niet!

Automaat rijden is voor mij een nieuwe ervaring, maar ik heb er totaal geen moeite mee! Linkervoet op zijn plaats laten staan en alleen gas geven en remmen… hoe simpel is dat, echt heerlijk! De auto zoeft over de weg zonder te pruttelen en wat een verademing is dat ook!

Het is een heerlijke complete en daarmee luxe auto… waar ik toch maar even reclame voor maak:

  • Instappen…
    De sleutel kan in je zak of tas blijven en met een keer (of 2 x als je alle deuren openen wilt) op de portierhendel drukken open je de deur(en)… Zo ook met op slot doen!
  • Het start/stop systeem was even vreemd, heb er ook even mee stil gestaan, maar dat werd opgelost en nu vergeet ik het nooit meer. Voet op je rempedaal, pook in de N (normaal) stand, een druk op de knop en hij start. Dan de pook in de vooruit of achteruit stand en gaan…
  • Een heerlijke hoge zit met een bestuurdersstoel die in hoogte verstelbaar is. Met mijn 1.56 m is dit heel erg fijn en het overzicht is prachtig…
  • De automaat... een gewone schakelversnellingsbak met een soort robotje erin gemonteerd dat automatisch voor je schakelt. Je voelt licht dat hij overschakelt naar de volgende versnelling. Ik merk nu al op wanneer hij dat gaat doen en als je dan een beetje gas terug neemt gaat het supersoepel
  • Altijd verlichting aan de voorkant in de ‘auto’ stand, dus veilig
  • Elektrische ramen… voor en achter
  • Stoelverwarming in de voorstoelen
  • Cruise-control... echt eindeloos! Met bediening op het stuur waarmee je ook nog een beetje bij kunt schakelen.. Gaan de weggebruikers allemaal net iets harder of langzamer, 1 of 2 tikjes op de schakelaar en weg is het probleem
  • Climate-control… zelf bepalen hoe koud of warm je het wilt hebben
  • Navigatie, echt een mooie display waar alles wat je zien moet duidelijk is
  • Bellen via Bluetooth, bediening op het stuur
  • Radio, bediening op het stuur
  • Een boordcomputertje waarmee je met een aantal opties de auto aan kunt passen aan je persoonlijke wensen
  • Geblindeerde ramen achter.. geen noodzaak maar het zat er nou eenmaal op, maar wel een leuke bijkomstigheid…
  • 2 camera’s op het voorraam bovenin zorgen ervoor dat je wordt gewaarschuwd:
    Ten eerste: als je van baan verandert, waarbij het stuur dan wat gaat trillen. Dus als het per ongeluk gaat.. een mooie optie. Bij verandering van rijbaan dus altijd (deed ik al hoor) de richtingaanwijzer gebruiken, dan is het goed
    Ten tweede: Ook bij te dicht op de voorganger komen, met een hogere snelheid dan, dus als het echt gevaarlijk wordt, gaat het remsysteem in werking

Voor zover de mooie technische opties! Daarbij het mooie interieur en het stoere exterieur, voor mij een auto zoals ik hem altijd had willen hebben. Ben er heel erg blij mee en ik prijs me gelukkig dat ik dit kan doen. Ik ben van plan er heel wat jaartjes mee te blijven rijden…

Wiebel, bij veel bloggers wel bekend, heeft ook een Suzuki Ignis en ook zij is heel erg tevreden. Dus.. mocht je nog een keer voor een nieuwe auto gaan, dan is deze zeker een aanrader!

 

Advertenties

Zwijmelen op Zaterdag met “John Travolta”

 

Zwijmelen vandaag met een heerlijk swingend nummer… Greased Lightning!

Vandaag is mijn nieuwe auto, een Suziki Ignis Stijl, 1 dag oud!

Gisteren opgehaald met prachtig weer. Met haar mooie parelmoerachtige witte kleur stond ze te glimmen van genot.

Ik heb nog nooit met regelmaat in een automaat gereden en dat vond ik toch wel een dingetje. Zou ik mijn linkervoet wel in bedwang kunnen houden? Zou ik niet steeds naar de pook grijpen?

Het tegendeel was waar… onbegrijpelijk hoor, maar ik heb mijn linkervoet tijdens het proefritje en ook de weg naar huis niet bewogen. Vond het heerlijk dat ik dat allemaal niet meer hoefde te doen. Ook de cruise control uitgeprobeerd, heel vreemd dat die auto gewoon doet wat jij wilt… 100 km blijft 100 km. Je hoeft niet meer steeds op te letten en ik ga dus in het vervolg nooit meer te snel. Ik ben er superblij mee!

En ’s avonds? ’s Avonds stond mijn mooie glimmende Miss Piggy in de regen 😦

Miss Piggy ja, met een reden zo genoemd, alleen is ze wit en dus niet roze.. Dat krijg ik steeds te horen als ik haar naam noem, dus… sta er maar niet raar van te kijken als ik die nog eens verander.

De reden van de naam? Haar stoere, dikke kont!

En dan nog een beetje een toepasselijk nummer erbij zoeken om mee te zwijmelen… niet mijn idee hoor, mijn lief is daar heel goed in en zei meteen:

“Greased Lightning”

van 

John Travolta

Klik even door naar MARJA voor nog meer zwijmelnummers! 

 

Glucosewaarde…

 

Naar aanleiding van mijn logje “eeuwig gevecht” heb ik wel weer iets te melden.

Gezien het aantal reacties ben ik echt niet de enige (wist ik wel hoor) die met dit soort dingen kampt.

Op 8 juni was mijn 3-maandelijkse-gemiddelde glucosewaarde 9.2… daar schrok ik dus heel erg van en het schudde mij wakker!

Na het aanpakken van mijn eetgewoontes, naar koolhydraat-beperkt, meer eiwitten (zuivel en kaas) en gezonde vetten (vlees en vis en roomboter). Ook heb ik dus noten, pitten en zaden toegevoegd aan mijn dagelijkse inname. En vitamines D3, B12 en Magnesium. Het bevalt me goed en ik kan het prima volhouden.

Niet dat ik niks tussendoor meer neem hoor, ik snoep heus wel eens wat dropjes of toffee’s weg. Af en toe wat chocolade en/of koekjes. Een enkele keer een afbakbroodje of een krentenbol. Nee, mezelf alles ontzeggen doe ik niet.

Maar… het heeft vruchten afgeworpen, de laatste diabetes-controle – de grote, ook de huisarts kwam even een en ander controleren – op 14 september, waarvoor ik dus een paar dagen eerder bloed af had laten nemen, gaf een waarde aan van 7.3!!!

Wat was ik blij en nog! Het werkt dus echt! Verder was ook alles goed. In december de volgende controle, ik hoop dat ik dan onder de 7 zit, dan mag ik niet klagen en dat zal ik dus ook niet doen..

Maar nu…

De volgende stap is dus echt “meer bewegen”. Af en toe een rondje wandelen of een stukje fietsen zet niet echt zoden aan de dijk, dus… ik heb me ingeschreven bij de sportschool “Fit For Free”. En ik ben zelfs al een aantal keren geweest en heb lekker gezweten en gehijgd zoals het hoort als je je inspant. En het voelt goed!

Vandaag krijg ik een privé-instructie-les van een uur om de werking van diverse apparaten te leren kennen. Cardio maar ook krachttraining heb ik nodig. Mijn streven is sowieso 2 x per week te gaan. Mogelijk af en toe wel 3 x per week.

Dus.. wordt weer vervolgd!

Van een aantal weet ik het wel, maar ben benieuwd of mijn lezers ook aan sport doen en zoja… is dat voor je gezondheid nodig of doe je het gewoon omdat je het fijn vindt?
En doe je dat dan buiten, in huis of ook bij een sportschool?

 

Weer afscheid…

 

Vandaag ga ik afscheid nemen van mijn Jonkie…

Zoals ik al eerder schreef heb ik hem ingeruild voor een nieuwe auto en in plaats van echt bij de dealer in te ruilen heb ik hem verkocht via een site op internet. En morgen breng ik hem naar een dealer, in Odijk dus lekker dichtbij, die hem graag wil hebben.

Ik zal je vertellen… het wordt op al die sites (ook die van de reclame op TV) veel mooier voorgespiegeld dan zo’n verkoop in werkelijkheid uitpakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Maar… omdat ik op mijn nieuwe auto een flinke korting krijg als ik niks inruil, is alles wat ik minder krijg (of hetzelfde natuurlijk) dan die korting natuurlijk winst. En ja, ik ben nou eenmaal een Hollandse hè…

Ik vond het het proberen waard en uiteindelijk houd ik er nog 2 retourtickets aan over naar Gran Canaria, zo reken ik het maar om. En als je dat geld hebt liggen is het helemaal leuk om te gaan natuurlijk!

Dag Jonkie… bedankt voor de veilige, gezellige, muzikale en mooie ritjes! 

Wanneer de nieuwe komt? Nog niks gehoord… dus best spannend! 

 

Cultuur en afzien…

 

Natuurlijk heeft Natalia een leeftijd waarop ze zich zou kunnen interesseren voor wat Nederlandse cultuur. Maar als je dat niet aanbiedt komt je daar natuurlijk niet achter.

Dus.. besloot ik om online een rondleiding van 1 uur te bestellen om de Domtoren van Utrecht te gaan bezoeken. Met daar als bonus een winkelsessie bij B.ershka achteraan te doen, haar favoriete winkel. Ze vond het prima!

Onderweg naar Utrecht bedacht ik me dat we met de trap omhoog zouden moeten. En ja.. eenmaal aangekomen bij het ontmoetingspunt vroeg ik hoe dat zat. En ja hoor, we moesten dus 465 trap-treden op om tot 99 meter (het hoogste punt voor bezoekers) te komen.

Pffff… wat een vooruitzicht zeg, erg beste knietjes heb ik niet en ook mijn conditie is niet om over naar huis te schrijven. Maar goed, ik had het kunnen weten en liet me dus nergens door tegenhouden, zeker niet door die trap. Bovendien zei de dame achter het loket , “die 600 jaar moet je beleven”, dus gingen we het gewoon maar doen.

We vertrokken met een groep van 8 personen, dat was erg prettig. Onderweg vertelde de gids op verschillende niveaus meer over de geschiedenis en de bouw van de Domtoren die 112.32 m hoog is.  Dan konden we dus meteen even op adem komen.
Vooral de Klokkenzolder was erg indrukwekkend. De grootste klok genaamd Salvator weegt ruim 8000 kg.

Het laatste stuk beklommen we via een erg smalle wenteltrap die zich in een van de pilaren van de toren bevindt.

Al met al was het heel interessant en hadden we een prachtig uitzicht over de stad. Toen we foto’s hadden gemaakt en genoten hadden van het uitzicht daalden we weer af. Het was natuurlijk makkelijker dan de beklimming maar toch voelde het niet zo lekker. Eenmaal beneden had ik echt ‘knikkende knietjes’ en zijn we eerst even iets gaan eten zodat we konden zitten.

Daarna naar de favo modewinkel.. pfff dat was zoeken. Met Google Maps wordt het je als wandelaar echt niet makkelijk gemaakt. Natalia heeft een iPhone en die heeft daar een duidelijkere app voor.

Maar helaas… de winkel bleek weg te zijn.. Nou ja, dan maar een andere modewinkel in waar ze voor een leuk shirtje is geslaagd.

Het lopen na het eten viel echt niet mee.. ik was bekaf en zielsgelukkig toen ik weer in de auto zat. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan, gehangen op de bank, lekker gedoucht en op tijd het bed in..

Echt hoor.. hoewel we alle dagen wel lekker hebben gelopen was het deze dag echt afzien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wie heeft er ook al eens de Domtoren, de hoogste kerktoren van het land en ook nog eens het hoogste gebouw van Utrecht, beklommen?

 

Samen op stap…

 

Om samen met Natalia leuke dingen te doen had ik natuurlijk plannetjes gemaakt.

Woensdagochtend vertrokken we naar Brabant om een bezoekje te brengen aan Landgoed Nederheide, het park waar ik 7 jaar heb gewoond.  Toen Natalia 10 jaar geleden voor het eerst op vakantie in Nederland kwam, was het park haar veilige haven waar het ‘huis’ van opa en oma stond.

Bijna niemand wist dat we zouden komen, sowieso had ik geen afspraken gemaakt, want uren kletsen zou voor Natalia natuurlijk echt niet leuk zijn. En sowieso wordt het dan stressen en daar had ik dus echt geen zin in. Maar toch bij 3 vroegere buren even langs geweest en een beetje bijgekletst. Een aantal mensen die ik graag had willen zien waren er helaas niet..
Frans? Marti en Femie? Jammer dat ik jullie gemist heb.
De meesten waren verrast te zien dat Natalia in de tussentijd groter is gegroeid dan ik…

Daarna reden we naar Deurne om wat rond te kijken en gingen we even naar de A.ction voor wat cadeautjes om weer mee terug te nemen. Een ijsje ging er ook wel in.

Bij de McDonald in Helmond gingen we eten.. Ik keek mijn ogen uit, je kunt nu bestellen dmv een order-touchscreen.. Super handig! En ach voor een keertje best wel te doen en Natalia vond het heerlijk.

Met ons buikje vol reden we naar Hotel Nederheide, een groot complex naast het park. Een van de zogenaamde ‘Natuurpoorten’ van Brabant. Ik heb dat destijds helemaal zien bouwen. Sinds kort hebben ze daar ook 7 hotelkamers en in een van die kamers bleven we slapen.
Hartstikke luxe, prachtig uitzicht op het strandbad en een binnenzwembad waar we nog lekker zijn gaan zwemmen. Na de douche (erg onpraktisch onder een schuine wand) nog wat TV gekeken, een paar Postcrossing-kaarten geschreven en heerlijk geslapen.
Die douche is alleen in deze kamer zo gesitueerd, wij hadden de enige economy-kamer. De andere kamers hebben een normale douche. Maar Natalia heeft heerlijk in bad gelegen, dus dat maakte het weer goed.

Op donderdag ontbeten we bij de Hema in Deurne.. precies genoeg, lekker en goedkoop.
€ 2,00 voor een ontbijtje is toch wat anders dan € 9,50 in het hotel, waar we waarschijnlijk alleen een eitje extra hadden gegeten, want meer dan een croissantje en een broodje is al snel te veel.

Toen nog naar mijn vroegere naaste buurvrouw geweest. In de tijd dat ik daar nog woonde overleed haar man, maar sinds een klein jaar heeft ze ook een nieuwe liefde en straalt van oor tot oor, zo mooi om te zien!

Rond het middaguur reden we naar Ouwehand’s Dierenpark in Rhenen.. De panda’s die daar sinds een tijdje verblijven wilde Natalia heel graag in het echt zien. Na de lunch (weer pizza) gingen we op stap. De panda’s hebben een prachtig Aziatisch onderkomen en waren lekker lui aan het doen. Ze zitten niet bij elkaar, dat vond ik eigenlijk wel zielig. Maar kennelijk zijn panda’s eenlingen.

Verder lekker rondgewandeld en toen het park dicht ging mochten wij er gelukkig ook uit… De flappenjassen hebben we niet nodig gehad, echt heerlijk weer gehad!

Thuisgekomen heb ik wentelteefjes gebakken en zijn we na de douche in bed gaan liggen, met de TV en de spelletjesmachines. Heerlijk!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En wat we vandaag deden? Dat komt zondag… ben nu te moe…
Waarom? Dat hoor je dan wel pfffffffffff

 

 

Een liefde erbij…

 

Mijn vorige bericht ging over afscheid nemen… afscheid nemen van mijn Jonkie. 

En toen ging ik vreemd…

Na 3 jaar trouwe dienst wordt hij namelijk vervangen voor een Japanse concurrent en wel de Suziki IGNIS. Deze naam is al eerder door Suzuki aan een model gegeven, maar deze is pas op de markt sinds januari van dit jaar.

Hoe dat nou kwam?

Bij navraag bij de Fiat-dealer bleek dat ik met een Panda met automaat kopen, niets op zou schieten. Dat zijn ook allemaal 2-cylinders. Dus dat werd hem niet.

En toen deden we iets geks…

We reden naar de Suzuki-dealer. Eens kijken wat daar te koop is, het schijnt een supergoed merk te zijn, al had ik daar totaal geen verstand van, en redelijk geprijsd.

Lang verhaal kort? Ik keek naar een Celerio.. mooie auto hoor, maar met een lagere instap dan ik gewend was en opeens hoorde ik zeggen.. “niet doen mijnheer, niet doen hoor”! Dus ik keek op, mijn lief stond bij een ander type en deed de deur open. Hij vroeg waarom hij dat niet moest/mocht doen…

En ja.. toen kwam de aap uit de mouw, mensen die zich verlekkeren aan dit S.uziki-type willen al vanaf januari niet anders meer…

Het bleek de nieuwe Suzuki IGNIS te zijn.. Een compacte maar superstoere auto, hij stond in het wit in de showroom met veel zwarte elementen eraan en ja hoor.. het gebeurde.. ik was meteen verliefd!

Uiteindelijk heb ik besloten om de meest uitgebreide versie te kopen die er was. Het wordt weer een witte, met veel zwart en chroom aan de buitenkant en een contrastkleur aan de binnenkant waarvan de kleur weer doorschijnt in de donkere bekleden! Met alles erop en eraan!

Het opvallende schuine spoilerstukje (weet niet hoe ik dat noemen moet) was ook een blikvangertje in de oude versie van tig jaren geleden.

Ze wordt eind september verwacht… dus nog een paar weekjes!

Ik ben van plan er heel wat meer jaartjes mee te doen dan ik nu met haar kleinere voorganger heb gedaan. En het lijkt me super eens een auto te hebben die alle luxe opties heeft die je maar kunt bedenken!

Dus dit wordt ongetwijfeld Genieten met een hoofdletter..

Hoe ze gaat heten?

“Miss Piggy” en u mag raden waarom… 

 

Ontrouw…

 

Helaas… ik ben ontrouw geworden…

Hoho, niet schrikken hoor… het is alleen MERK-ontrouw!

Zoals velen weten rijd ik al jaren FIAT. Eigenlijk al meer dan 30 jaar.

Op dit moment is mijn schattige Italiaanse Pandaatje, genaamd Jonkie, alweer 3 jaar oud.

Officiële naam Fiat Panda Young

Het is een heerlijke auto, lekker wendbaar, klein maar wel heel ruim van binnen, met een prima zit, mooie donkere bekleding en bovendien een bijzondere editie. Hij brengt me altijd zonder tegensputteren van A naar B en dat hoort een auto ook te doen natuurlijk.

Maar… ja, er zit dus een MAAR aan…

Het is een zogenaamde 2-cylinder en dat betekent dat de motor wel heel zuinig rijdt, gemiddeld ongeveer 1 op 19,5, maar ook wel heel veel herrie maakt, het is gewoon een pruttelaar. In het begin reed ik altijd heel voorzichtig weg, in de hoop dat het geluid dan minder zou zijn, maar dat was natuurlijk onzin.

Volgens de dealer wennen de meeste mensen wel aan dat ‘brommergeluid’ want dat is het, maar echt, ik ben er dus na 3 jaar nog niet aan gewend. Als er iemand voor de eerste keer met mij meerijdt verontschuldig ik me nog steeds..

Er werd ook wel eens aan me gevraagd als ik boodschappen ging doen of ik van plan was met de fiets te gaan of met de brommer 😉 . Kun je nagaan…

Dus… morgen de ontknoping… welk merk en type auto wordt mijn nieuwe auto-liefde?

 

Logé in aantocht…

 

Maandagavond om 23.15 uur landt het vliegtuig uit Gran Canaria op vliegveld Eindhoven, met daarin mijn jongste kleindochter, Natalia, die voor een weekje naar Holland komt. 

Ze komt echt met haar 14,5 jaar voor het eerst helemaal alleen met het vliegtuig naar Nederland. Het vliegveld is bekend terrein, klein en overzichtelijk, daar is ze al zo vaak op geland en weer van vertrokken, dus lukt allemaal best. Maar het blijft spannend.

Ik combineer het ritje met een bezoekje aan mijn vriendin Ingrid in Oisterwijk om een cadeautje op te halen dat zij mee heeft genomen vanuit GC en om meteen lekker bij te kletsen.

Dan ga ik op tijd naar het vliegveld want het zal me niet gebeuren dat ze al aan is gekomen voor ik er ben!

Ik heb leuke plannetjes, maar omdat ze soms mijn blog leest schrijf ik dit hier nog niet op. Eigenlijk zijn het maar 6 dagen, dus die gaan we dus heel goed benutten!

Wordt wel even druk, veel autorijden etc, maar dat heb ik er wel voor over. Het is een gezellige, spontane meid en we zullen zeker veel plezier hebben! Veel zingen samen, want dat doet ze graag en zeker tijdens de autoritjes.

Dus wordt vervolgd!

 

Eeuwig gevecht…

 

Net als Joanne, heb ik het al jaren moeilijk met mijn gewicht!

Vijftig kilo woog ik toen ik trouwde en ik was 1.58 m groot. Tien jaar later en na 2 kinderen was ik opeens 62 (rond mijn 30e) en kreeg ik de opmerking, dat ik een dikkere kont had als zijn moeder…
Zij en ik stonden toen naast elkaar aan de afwas. Dus ik schrok, ik was er nooit mee bezig, voelde me prima.

Maar ik ging op dieet.. mijn eerste dieet, het toen populaire Majo-dieet. In 14 dagen 7 kilo afvallen en ja hoor het werkte. En dat was dus een hele grote fout! Want daarna ging het mis. Afvallen en weer aankomen, het ene dieet na het andere, een vrolijke jojo was ik, in het begin, maar het bleef niet leuk.

Al zeker 10 jaar geleden heb ik met mezelf afgesproken dat ik nooit meer een dieet zal volgen en dat heb ik daarna ook nooit meer gedaan. VADH noemde ik het als ik wilde afvallen… “Van Alles De Helft”. En ook dat werkt!
Maar nu ben ik toch anders aan het eten. Koolhydraatbeperkt (of koolhydraatarm, hoe je het noemen wilt), waarvan ik altijd gezegd heb, daar begin ik echt nooit aan, want ik ben veel te dol op brood en aardappels.

Maar ja, nu ik dus toch echt een pilletje moet slikken voor (of is het tegen?) Diabetes 2, is dat een gezonde levenswijze. Koolhydraten zetten om in suikers en suikers zijn dus verkeerd. En dit bevalt me eigenlijk prima. Ik hoop dat de bloedsuikerspiegel daardoor naar beneden gaat én als bonus dat ik er ook wat kilo’s afkrijg. Hoewel ik voor andere dingen elke dag een handje pillen slik (zitten sinds kort ook vitamines bij hoor), wil ik toch proberen van die diabetes-pil af te komen.

Aan beide kanten heb/had ik best wel dikke mensen in de familie, het zit dus ook in mijn genen. Maar ik had nooit verwacht dat ik zo zou worden als ik nu ben. Soms schrik ik als ik mezelf op een foto zie. Die doe ik dan ook meteen weg. Ik was altijd heel tenger, zelfs mager en later gewoon slank. Oh ja, ik ben inmiddels 1.56 m, dus ook nog eens gekrompen…  😉

Tot 1,5 jaar geleden kon ik voorkomen dat ik er medicijnen voor moest slikken. In totaal zo’n 8 jaar tegenaan gehikt. Ook moet ik eerlijk bekennen dat ik toch echt wel heel lang mijn kop in het zand heb gestoken. Maar inmiddels besef ik eindelijk dat het echt een gevaarlijk ziekte is en dat ik er anders mee om moet gaan.

Volgende week moet ik weer naar de prikzuster om bloed te laten prikken voor controle op glucosewaardes en allerlei andere belangrijke dingen. En een week later dus weer naar de diabetesverpleegkundige voor de uitslag en verdere controles, ook de huisarts komt daar aan te pas.

Ook mijn voeten komen dan aan bod. Ik verzorg ze altijd goed, er is gelukkig nog niks mee aan de hand maar toch.. Als er afwijkingen worden geconstateerd is het niet meer te stoppen en ernstige problemen kunnen leiden tot amputatie van ledematen.

Geldt ook voor mijn ogen. Een keer per 2 jaar (2x geweest inmiddels) moet ik naar de oogkliniek voor een foto. Ik moet er niet aan denken dat mijn zicht achteruit gaat. Er wordt gecontroleerd op ‘diabetische retinopathie’, simpeler gezegd is het een netvliescontrole. 

En nu ook nog wat meer bewegen! Voor volgende week hoop ik echt dat de gemiddelde waardes naar beneden zijn gegaan. Duimen jullie mee?

Wie heeft ook wel eens bij een diagnose van iets zijn/haar kop in het zand gestoken?