Vakantie, fietsen en een vakantietje…

 

Het wordt weer eens tijd voor een update… voor ik me echt een beetje terugtrek.

Onze vakantie naar Noorwegen was geweldig! Wat een prachtig land! 

Een van de mooiste foto’s die ik gemaakt heb!

We hebben het er nog elke dag over. Veel van jullie hebben de verslagen van Jan gevolgd. Klik HIER als je ze gemist hebt en nieuwsgierig geworden bent…
We zijn 13 dagen weg geweest en hebben van elke minuut genoten. Ik ga een slideshow van de mooiste foto’s maken, die komt binnenkort eerst op mijn blog en daarna in de zijbalk! Met heel veel lof aan de ANWB die deze reis tot in de puntjes verzorgd heeft. Een echte aanrader hoor, die Ledenreizen.

Fietstochtje

De dag voor ik vertrok naar Gran Canaria hebben we een fietstocht gemaakt met als doel vrienden op te zoeken die in Renswoude een weekje op een vakantiepark verbleven  Over deze vrienden heb ik al eerder geschreven. Het ‘liefde op leeftijd’ stel zeg maar… Klik HIER en daarna HIER als je wilt weten wat zij hebben meegemaakt. Nog steeds heel erg gelukkig samen en ze ondernemen, ondanks wat lichamelijke ongemakken en gezondheidsprobleempjes nog van alles ook al zijn ze intussen allebei boven de 80.

Na 25 km kwamen we, na een mooie route gefietst te hebben, bij ze aan. Na de koffie met taart bakte Corry een eitje voor ons viertjes en hebben we lekker geluncht. Na de foto, Corry wilde echt met ons gekiekt worden stapten we weer op de fiets en via een andere weg reden we naar huis. Het werd in totaal 62 km en ik had er niks van.

Corry, de deugd in het midden…

Met weinig ondersteuning gefietst, want mijn nieuwe Stella (ik heb de andere fiets ingeruild en deze heb ik vanaf december) was nog niet helemaal ingereden en hoger dan 6 mocht ik de ondersteuning niet gebruiken. Maar het ging dus goed, we hebben genoten en het was een goede training voor de fiets-vierdaagses die er aankomen.
Inmiddels is de accu bijna 3x leeggereden en heb ik 200 km op de teller staan, dus als ik wil, kan ik helemaal los!

Toen ging in mijn eentje voor 7 dagen naar Gran Canaria.

Dit vakantietje was ook weer super, vluchten waren prima en snel, verwend tot en met door Ingrid. Gezellig uit eten geweest en weer heel veel gepraat. Dat is tussen haar en mij geen probleem.

Slechte selfie, ik ben er niet goed in…

Nick die ontzettend verguld was met zijn 45 cadeautjes voor zijn 45e verjaardag. Ik krijg ze terug zei hij, als ik 70 word… pfffff 😉

’s Avonds met zijn vijfjes wat gaan eten.. was gezellig en lekker!

Mijn kleindochters weer geknuffeld. Ik kan er wel weer even tegen! Maria heeft alweer vakantie, Natalia eind van de week, de tijd gaat zo verschrikkelijk snel.
Dan gaan ze weer lekker een week of 10 naar het zuiden (Puerto Rico) waar ze lekker gebruik mogen maken van het appartementje, dat nu van mijn ex is.

Beetje bij nu?

 

Advertenties

Met kerst thuis zijn is zo fijn…

 

Kerstverhaal! 

Naar aanleiding van de zoektocht van Jan naar zijn kerstverhaal en het indrukwekkende kerstverhaal van Harrij, dat hij vervolgens plaatste, plak ik hier ook een kerstverhaal (totaal fictie overigens) dat ik in december 2012 publiceerde als WE300 van Plato met de titel ‘WEER THUIS‘! 

Kerstboom en kachel

Voorzichtig en heel stilletjes sloop Rebecca door de tuin achter het huis. Nee, er was echt niemand thuis, ze wist het zeker. Alleen de lichtjes in de kerstboom waren aan. Om inbrekers te weren, zei haar moeder altijd.

Bij de achteringang lichtte ze de steen op, zelfs na al die jaren lag de sleutel er nog onder. Behoedzaam stak ze de sleutel in het slot, draaide hem om en opende de deur die uitkwam in de bijkeuken. Alles stond nog precies hetzelfde, alsof ze niet 7 jaar was weggeweest.

Maar wilde ze zich nu wel laten zien aan haar familie? Was dat wel een goed idee? Misschien zou haar moeder er wel iets van krijgen, een hartaanval of zo. Zaten ze wel echt op haar te wachten na al die jaren? Zo’n onnut als ze zich toen voelde, verschrikkelijk.

Ze besloot zich te verstoppen in de kelder en zocht op de tast naar de deur in de smalle achtergang. Langzaam daalde ze de trap af en voelde even aan de verwarmingsbuizen toen ze eenmaal beneden was. Ze wist nog uitstekend de weg, ze had zich hier zo vaak verstopt toen ze klein was. Een beetje schrikkerig liep ze langs de muur naar de achterkant van de kelder, eigenlijk was het best eng hier beneden, maar ze had zich er toch altijd veilig gevoeld. Dat kwam juist omdat het boven niet veilig was.

Vanavond als haar moeder thuis kwam zou ze zonder veel woorden de keuken in lopen en dan zouden ze elkaar omhelzen. Haar moeder zou vast heel blij zijn om haar weer te zien! Eigenlijk wist die lieverd niet eens waarom ze toen was weggelopen. Maar het kwaad was er niet meer, het ging allemaal goed komen, ze was veilig thuis waar de kerstboom stond en de kachel brandde!

 

Reggie…de zwarte labrador… (deel 4)

 

Reggie de zwarte labrador (deel 4)

Lees ook Reggie – deel 1, Reggie – deel 2 en Reggie – deel 3...

Ik vouwde de brief op en liet hem weer in de envelop glijden.

reggie-4Natuurlijk had ik van Paul Mallory gehoord, iedereen in de stad kende hem, zelfs nieuwe inwoners, zoals ik.

Een gewone jongen uit de stad, een paar maanden geleden gesneuveld in Irak, die postuum de ‘Silver Star” verdiende omdat hij zijn leven gaf voor 3 kameraden. De vlaggen hadden de hele zomer half-stok gehangen.

Ik leunde voorover in mijn stoel en met mijn ellebogen op mijn knieën staarde ik naar de hond.

“Hé Tank” zei ik zacht.

Als bij toverslag schoot zijn kop omhoog, spitste hij zijn oren en werden zijn ogen helder.

“Kom eens hier jongen”.

Hij stond meteen op en met zijn nagels klikkend op de houten vloer kwam hij naar me toe. Hij ging voor me zitten met zijn kop scheef, op zoek naar de naam die hij in maanden niet had gehoord.

“Tank”, fluisterde ik.

Zijn staart zwiepte.

Ik bleef zijn naam fluisteren, steeds weer. Elke keer zakten zijn oren een beetje lager, werden zijn ogen zachter en de ontspanning in zijn houding leek hem te overspoelen. Ik streelde zijn oren, wreef over zijn schouders, begroef mijn gezicht in zijn vacht en knuffelde hem.

“Wij zijn nu met zijn tweetjes Tank, alleen jij en ik. Je oude maat gaf jou aan mij”.

Tank hief zijn kop omhoog en likte mijn wang. “Dus, wat denk je ervan, zullen we met de bal spelen?” Hij spitste zijn oren weer. “Ja, met de bal? Vind je dat leuk? Waar is de bal?

Tank kwispelde, dook weg uit mijn handen en verdween in de andere kamer.

Even later stormde hij de kamer weer in… met 3 tennisballen in zijn bek!

…………………………………………………………………………………

Na een beetje googelen kwam ik erachter dat het verhaal over Reggie een verzonnen verhaal is. De naam Paul Mallory is waarschijnlijk ook fictief in dit verband. Maar ik denk wel dat het zomaar echt gebeurd had kunnen zijn…
Bedankt allemaal voor het lezen en voor jullie mooie reacties!
Trees

Plaatje van internet

 

Reggie…de zwarte labrador…deel 1

 

Van mijn oude blog:

Dit verhaal heb ik vertaald uit het Engels, ik heb het lang geleden gekregen van een verre oom in Canada en mij raakte het diep… 

Reggie de zwarte labrador… (deel 1)

Ze vertelden me dat de grote, zwarte labrador “Reggie” heette.

Ik bekeek hem eens goed toen ik naar zijn hok liep waar hij lag. Alles zag er schoon uit en de mensen van het asiel waren erg aardig en de hond leek dat ook.

Ik woonde nog maar 6 maanden in de omgeving, maar overal waar ik kwam in het kleine stadje waren de mensen open en voelde ik me welkom. Iedereen groette elkaar ook op straat.

Maar er ontbrak nog iets aan mijn nieuwe leven merkte ik, terwijl ik me probeerde te vestigen. En ik dacht… een hond zou niet slecht zijn. Ik zou dan iets levends hebben om tegenaan te praten.

Ik had net de reclame in het plaatselijke nieuws over Reggie gezien dus ik ging erop af. De mensen bij het asiel zeiden dat ze al ontelbaar veel telefoontjes hadden gehad, maar dat de mensen die waren komen kijken er allemaal niet als ‘lab’ mensen uitzagen, wat dat ook mocht betekenen. Ze moesten gedacht hebben dat ik dat wel was.

Maar in 1e instantie dacht ik dat de mensen van het asiel zich vergist hadden door mij Reggie en al zijn spullen mee te geven. Zijn eigendommen bestonden uit een hondenkussen, een tas vol speeltjes die bijna allemaal nieuw bleken te zijn, nieuwe tennisballen, zijn voerbakken en een verzegelde brief van zijn vorige eigenaar. En het klikte ook nog niet eens echt tussen Reggie en mij toen we eenmaal thuis waren.

Wij worstelden 2 weken lang (bij het asiel hadden ze die termijn gesteld om hem te laten wennen aan zijn nieuwe (t)huis). Misschien lag het aan het feit dat ik me ook probeerde aan te passen. Misschien leken we wel teveel op elkaar.

Om de een of andere reden verdwenen zijn spullen tussen mijn andere ongeopende dozen (behalve de tennisballen, hij wilde nergens heen zonder 2 tennisballen in zijn bek). Ik had ook niet het idee dat hij al zijn oude spullen nodig zou hebben en als dat wel zo was kon ik toch weer nieuwe kopen, nadat hij echt gesetteld was. Maar het begon er al snel op te lijken dat dit niet zou gaan gebeuren.

Ik probeerde de normale commando’s uit die hij kende, zoals de medewerkers van de opvang mij verteld hadden, bijvoorbeeld ‘zit’ en ‘wacht’ en ‘hier’ en ‘voet’ en hij volgde ze ook op, tenminste als hij er zin in had.  Hij leek nooit echt te luisteren als ik zijn naam riep, nou ja, hij keek wel in mijn richting na de 4e of 5e keer dat ik Reggie geroepen had, maar daarna ging hij gewoon weer verder met waar hij mee bezig was. Als ik hem dan weer riep kon je hem bijna zien zuchten en dan gehoorzaamde hij met tegenzin.

Dit zou gewoon niet gaan werken. Hij kauwde een paar schoenen kapot en een paar onuitgepakte dozen gingen er ook aan. Ik was een beetje te streng voor hem en hij voelde wrok tegenover mij, dat voelde ik dan weer. De wrijving werd zo erg dat ik niet kon wachten tot de 2 afgesproken weken voorbij waren. En toen dat zover was ging ik op zoek naar mijn telefoon tussen de volle dozen. Ik herinnerde mij dat ik de telefoon op een stapel dozen had gelegd voor de logeerkamer, maar mompelde tamelijk cynisch binnensmonds: “dat die verdomde hond hem vast voor me had verstopt”…

Eindelijk vond ik mijn telefoon maar voor ik het nummer van het asiel in kon toetsen vond ik ook Reggie’s kussen en andere spullen. Ik gooide het kussen in Reggie’s richting en hij snuffelde eraan en kwispelde. Hij was nog nooit zo enthousiast geweest sinds ik met hem thuis was gekomen. Ik riep: ” Hé Reggie, vind je dat leuk? Kom maar hier dan krijg je een koekje”. In plaats van naar me toe te komen bekeek hij me met één oog, gaf een ontevreden zucht en plofte op het kussen met zijn rug naar mij toe.

Nou, dat hielp dus ook niet. En ik toetste het telefoonnummer van het asiel in. Maar toen zag ik opeens de verzegelde envelop en hing snel op. Die was ik dus ook helemaal vergeten. ‘Goed Reggie’ zei ik hardop ‘laten we eens kijken of je vorige eigenaar enig advies heeft’…

Wordt vervolgd over een week… 

Plaatje van internet

Sam-sam…

 

Geschreven voor de WE300 opdracht van Plato!
Het woord van APRIL/MEI is VERDELEN en dat woord mag
dus niet gebruikt worden in het verhaal…
Ik ben een beetje laat maar de nieuwe WE300 is er toch nog niet,
dus zal het wel niet uitmaken…

 

samsam

 

“De inboedel… wil jij daar nog iets van hebben?” vroeg Thea. “Nee, natuurlijk niet, waar moet ik ermee naartoe?” antwoordde Niels.

Gelukkig maar, de opsplitsing van hun bezittingen zou geen onoverkomelijke problemen opleveren. Persoonlijke spullen, sieraden etc zou gewoon voor ieder anders zijn uiteraard, maar verder bleef alles bij het oude.

Het voelde zo goed, Thea had zich een aantal maanden geleden niet voor kunnen stellen dat ze zich zo opgelucht zou voelen. Altijd had ze rekening gehouden met hem… logisch, zo werkt dat in een relatie.

Maar zij en Niels waren langzamerhand uit elkaar gegroeid, hadden inmiddels zoveel verschillende interesses, dat het door één deur kunnen in huis nog wel ging, maar in het echte leven werd het steeds moeilijker.

Hun verhouding was al lang niet meer zoals deze zou moeten zijn. En door omstandigheden gedwongen nam Niels de beslissing te vertrekken. Er kwam een eind aan een lang huwelijk en hun gezamenlijke bezittingen moesten goed op hun plek komen. Ze maakten een lijstje…
De linkerkolom was voor Thea en de rechterkolom voor Niels.

Tjonge, wat een narigheid je soms hoorde bij andere koppels, nee daar deden zij niet aan mee. Alsjeblieft geen vechtscheiding. Dat wilden ze allebei niet. Zo hadden zij alles met één advocaat prima geregeld en tot tevredenheid van allebei werd de scheiding binnen een jaar uitgesproken.

Thea had er uiteindelijk geen spijt dat haar leven zo gelopen was. Ze hing haar eigen slingers op, zat lekker in haar vel en had het prima naar haar zin in haar huisje.

Ook had ze nu de kans allerlei uitstapjes te maken, te daten, nieuwe mensen te ontmoeten! Haar vrijwilligerswerk was leuk en ze voelde zich als een fladderende vlinder in de lucht in Blogland. Allemaal verrijkingen in haar nieuwe leven.

Ze was gelukkig en het was goed!

Plaatje van internet

 

Bruin worden…

Geschreven voor de WE300 opdracht van Plato.
Het woord van maart/april is EVENAREN en dat woord mag
dus niet gebruikt worden in het verhaal…

ZonnenZo… eindelijk zat Esther in het zonnetje. Haar werk in huis was klaar, dat stomme huishouden ook. Maar ja het moest toch gebeuren. De kinderen waren naar school, nu was het even haar tijd.

Ze hield van de warmte van de zon en wilde dolgraag bruin worden. Alleen lukte het nooit zo best. Hoe kon het toch dat haar witte velletje maar geen kleur kreeg terwijl de huid van haar vriendin Astrid bijna zwart was als ze een week op vakantie was geweest.
Bij Esther lag er dan alleen een rose waas overheen. En dan al die sproeten. Ze had een dikke huid, dat was het natuurlijk. Die zon kon er gewoon helemaal niet doorheen komen. Dat zou dus nooit veranderen.

Dat bakken in de zon was eigenlijk ook helemaal niks voor haar.  Ze moest altijd een bezigheid hebben. Lezen deed ze wel graag, maar dan werd haar gezicht weer niet bruin want dat hield ze dat boek er constant voor. Naar muziek luisteren dan. Daar had ze eigenlijk ook niet zoveel geduld voor en trouwens, ze kon dan ook echt niet stil blijven liggen. Dan lag ze maar te wiebelen met haar voeten, tenen en handen en er wiebelde vast nog veel meer mee. Als ze op het strand lag kon ze altijd wel even een praatje maken met wat andere zonaanbidders, maar in haar postzegeltje zat ze alleen.

Opeens kreeg ze een idee, er bestond toch ook nog zoiets als ‘bruin-zonder-zon-crème’? Snel zocht ze op haar telefoon naar wat merken en prijzen. Ze hoefde helemaal niet in de zon te liggen. Hoe gemakkelijk kon ze het zichzelf maken. Ze rende naar binnen, kleedde zich snel aan en stapte op haar fiets naar de apotheek. Wel erg duur, die crème, maar ze zou nét zo bruin worden als Astrid.

Kwaliteit…

Geschreven voor de WE300 opdracht van Plato.
Het woord van februari is AFDINGEN en dat woord mag dus niet gebruikt worden in het verhaal…

Marktkraam

Energiek stond Dolores achter haar kraam. Haar man Salvador was even koffie gaan halen. Tenslotte waren ze al vroeg van huis gegaan om hun marktkraam in te richten met de mooiste blouses en sjiekste jurkjes.

Heel veel keuze hadden ze niet qua artikelen, maar wát ze hadden was zorgvuldig ingekocht en werd met veel zorg behandeld. En ze hanteerden vaste prijzen waar dus geen speld tussen te krijgen was.

Dolores wist precies hoe ze haar koopwaar zo voordelig mogelijk moest ‘etaleren’. De toeristen vielen voor haar spullen want ze zagen de waarde van de koopwaar. Zij verkochten kwaliteitskleding hoewel het gevolg daarvan was dat ze duurder waren. Dat was algemeen bekend en mensen vertelden het elkaar.

Ook hun collega-markt-verkopers wisten dat. Het is dat ze niet eerder weg konden, zelfs niet weg mochten, maar het kwam regelmatig voor dat uitverkocht waren. Dus… ze gingen altijd naar huis met een goed gevulde beurs.

Vandaag was het bewolkt, dus extra druk op de markt. Salvador kwam met de koffie en ervan genietend stonden ze met hun bekers achter de kraam te kijken naar het langs wandelende publiek.

Andere marktverkopers hielden de toeristen aan om hun waren aan te prijzen, maar zij hadden al jaren geleden gemerkt dat mensen daar helemaal niet van gediend zijn. Ze wachtten rustig af.

Daar zagen ze iemand aan komen lopen, recht op hen af. De vrouw bleef staan en bekeek een prachtige blouse. Het was een buitenlandse en ze vroeg in het Engels hoeveel de blouse kostte.
“De prijs staat erop” zei Dolores. De vrouw gebaarde dat ze het bedrag te hoog vond, maar vaste prijzen zijn vaste prijzen, dus Dolores hield voet bij stuk. En natuurlijk kocht de vrouw de blouse.

Zo, het eerste stuk was over de toonbank, dat zou weer een prima dag worden!

 

Achterin de bus…

Geschreven voor de WE300 opdracht van Plato.
Het woord van januari is WAARNEMEN en dat woord mag dus niet gebruikt worden in het verhaal…

???????????????????????????????

Wat je allemaal ziet als je helemaal achterin een bus zit. En er oog voor hebt natuurlijk…

Afgelopen maandag heb ik een excursie gemaakt met een bus over het eiland Gran Canaria. Ik zal er verder niet over uitweiden maar mijn reisgenoot werd ziek. Het was heel erg sneu en vervelend voor hem en voor de mensen om hem heen ook.
Voor het laatste eindje tot Playa del Ingles kreeg ik daarom een andere plaats toegewezen.

En waar ik terechtkwam? Achterin, middenin ook nog… en ik had zicht over de hele bus en op een heleboel, verschillende mensen.

Tjonge… er was een knaap… zonder gene peurde hij met een lange vinger in zijn grote neus, mensen jullie hebben geen idee. Hoever zo’n vinger in zo’n neus kan… Toen hij hem er weer uithaalde keek ik snel ergens anders naar.

Een vrouw die met wijd open mond zat te snurken, haar hoofd helemaal achterover gebogen. Ik zou het zelf zo gênant vinden als ik er zo bij zou zitten tussen allemaal vreemde mensen. Als ik in een vliegtuig een beetje wegdommel, zorg ik altijd dat mijn hoofd naar voren is gebogen en niet naar achteren.

Verder de haarspeldbochten die de bus moest maken om beneden in de het dal terecht te komen, het leek wel of ik in een achtbaan zat. Al die bomen die voorbij vlogen langs die afgronden… Gelukkig heb ik tegenwoordig een sterke maag dus had ik er geen last van.

Wat ik wel vreemd vond was dat terwijl ik me gewoon vast kon houden aan de stoel voor me er aan mijn vorige stoel veiligheidsgordels zaten, maar achterin niet, dus schudde ik contant door elkaar! Gelukkig was het geen probleem, tussen 2 stevige mensen in zat ik een soort van shocking klem en heb ik het overleefd.