Amsterdammer…

 

Advertenties

Linkjes…

 

In de berichten van Zwijmelen op Zaterdag vind je de linkjes tegenwoordig áchter de knop met de kikker, op een nieuwe pagina.

Voor het gemak plaatste ik het linkje van de Hulk.. met de naam Hulk..

Maar wat wij zagen toen de Hulk op zijn telefoon ging kijken geloof je niet.. er stond geen Hulk maar ‘schuit’…
Als hij daarop klikte kwam hij wel bij de Hulk uit. En natuurlijk moest hij er weer iets geks van maken.. B.Schuit vond hij wel wat. 

Bij mij was het normaal, ook op mijn telefoon. Toen  hij later nog eens keer was het ook weer normaal..

Wie weet wat er gebeurd is mag het me melden.. wij snapten er echt helemaal niks van..

Bewijzen? Ja hoor, hier onder!

 

Harry Potter…

 

Wie kent hem niet? 

Alle boeken van Harry Potter heb ik gelezen, de eerste in 2001. Er zijn er 7 uitgebracht en ze werden steeds spannender.

Alle films heb ik gezien, de eerste 5 in de bioscoop met mijn dochter.

Ik kreeg voor de Kerst (ik denk in 2005) van dochter de eerste 4 boeken tegelijk en daarna elke keer als er weer een boek uit was gebracht.
Het laatste kreeg ik nog niet zo lang geleden, met Kerst 2016 “Harry Potter en het Vervloekte Kind”. Dat is het 8e verhaal, gebaseerd op het geschreven toneelstuk en speelt 19 jaar later.

De schrijfster J.K. Rowling is er miljardair mee geworden. Alle boeken gingen in gigantische oplages de wereld over en hadden ontelbare fans van alle leeftijden. Zij is nu de 2e rijkste vrouw van Engeland, na de koningin.

En nu was er dus “Harry Potter The Exhibition” en natuurlijk wilde ik daar naartoe. Dat gebeurde vorige week dinsdag. 


In de compleet nieuwe wijk “Leidsche Rijn” in Utrecht was er een geweldige ruimte ingericht in Cinemec.

Allerlei rekwisieten uit de films werden tentoongesteld. Het was of je zo de school ‘Zweinstein” in liep. Via een audiosysteem kregen we uitleg van de ontwerpers hoe en waarom ze bepaalde kunsten hadden uitgevoerd.

 

Het was hartstikke leuk.. Wat er zoal te zien is?

  • Kostuums van de hoofdrolspelers, casual en tovenaarskleding
  • Meubels uit de slaapzalen
  • De Zweinstein Express
  • De toverstaven
  • Dieren
  • De klaslokalen met attributen
  • De hut van Hagrid
  • De schreeuwende plantjes met de babygezichtjes
    echt… teveel om op te noemen…

Kijk maar naar de slideshow hieronder als je het leuk vindt. Ik heb van alles en nog wat foto’s gemaakt, niet allemaal van geweldige kwaliteit maar dat geeft niet, ik heb in ieder geval genoten.

Tot 2 september kun je nog gaan kijken, daarna wordt hij weer afgebroken en verplaatst naar een andere locatie ergens anders in de wereld…

Wie heeft de Harry Potter boeken ook gelezen en wie niet? Daar ben ik ook wel benieuwd naar… 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Dansende koeien…


Afgelopen zaterdag had ik de gelegenheid om bij een boerderij in de buurt de koeien te zien dansen in de wei. Die mochten na de lange winter eindelijk weer naar buiten… 

Echt ontzettend leuk, alles zat mee, prachtig weer met de zon erbij, vrolijke grote mensen en heel veel kinderen. Wat een spektakel zeg! Ik heb genoten.

De koeien kwamen super uitbundig naar buiten rennen en maakten de gekste bokkensprongen. Je zal toch de hele winter binnen hebben gestaan zeg? Logisch toch? Renden door het relatief kleine weilandje van de ene hoek naar de andere. Na een kwartiertje werden ze rustiger en begonnen ze te grazen. Mmmmm dat gras zal ook weer heerlijk zijn voor ze!

Dit meemaken herinnerde mij aan een verhaal uit het boek “Larie en Liefde” van ons aller Kakeltje genaamd “Karnemelk met slagroom”.

Bedankt Mirjam dat ik het mag plaatsen! ❤️

Het is winter en je staat op stal waar het net zo druk is als in een potje met pieren. Samen met je soortgenoten stink je een uur in de wind. Wás er maar wind. De enige winden die in de stal waaien zijn losse flodders, terwijl je juist zo houdt van frisse lucht. Voor een pluk Hollands gras doe je een moord.
Je hebt zo genoeg van de rammelende voederketting en kwijlende buren. Aldoor moet je hoesten van dat droge ingekuilde koleregras, en van het mestoverschot onder je poten krijg je tranende ogen.
Rita slaat voortdurend met haar staart tegen je kop; Liesje heeft een koemelkallergie en niest continu middenin je bek en je eksterogen steken van het lange staan, dus ga je erbij liggen.
Uitgerekend op dat moment doet Martha een plas en spettert je helemaal onder.
‘Stom rund! Kan je niet uitkijken?’
‘Alsof jouw waterval schoner is dan die van de rest!’
De irritaties lopen hoog op, of zie je alles te zwart-wit?
Een ding weet je zeker: je hunkert naar de aanblik van een stier…

Hoe heet dat ding ook alweer dat bovenin de lucht hangt en zo lekker op je kop brandt, terwijl je verkoelende slokken slootwater drinkt?
In gedachten schurk je je welgevormde billen tegen het hek. Je loeit gewoon wat voor de lol. Uiteraard heb je sjans met de stier aan de overkant (‘je kan me toch niet pak-ken’).
Ohh… buiten zijn is gewoon het allerfijnst wat er is.
Zachtjes vallen de eerste voorjaarsstralen door het stalraam naar binnen. Aandachtig volg je de weersverwachtingen op de radio. Het kan nu echt niet lang meer duren. Net als het je toch nog teveel dreigt te worden, gooit de boer de staldeuren open. Eensklaps wordt alles groen en blauw voor je ogen.
Het enige wat je wilt is je poten in de lucht gooien, huppelen, dansen, ravotten en schudden met je uiers. Je krijgt opnieuw tranen in je ogen, maar nu is het van de frisse wind.
Eén nadeel voor de boer: twee dagen lang geven de dames door dat gehuppel alleen maar karnemelk of slagroom. Twee dagen? Ja, want dan raken de dames zo vermoeid van dat gehol, dat ze vanzelf weer “normaal” gaan doen: gras eten en herkauwen. In de frisse buitenlucht…

©Mirjam Kakelbont

 

 

Yanga…

 

Yanga is hier de receptioniste!

Een erg leuk meisje.. oh nee ze is al getrouwd, een erg leuke vrouw dus!  Maar ze is heel klein en tenger en lijkt nog echt op een meisje. Maar ze had wel met een gigantische bos haar.

Ja.. ik zeg had. Ze had namelijk allemaal vlechtjes in een roodbruine kleur door haar eigen haar gevlochten.

Yanga voor

Hele kunstwerken maakte ze ervan. Helaas zijn niet alle foto’s gelukt. Moest altijd snel en dan beweeg ik teveel met die telefoon.. zonde hoor.

En nu is het eruit… Het werd haar te zwaar en het ging jeuken. Ze heeft het er zelf uitgehaald, zo voorzichtig mogelijk zodat haar eigen haar niet teveel zou beschadigen. Het kostte haar 5 uur.

Yanga na

Dit soort kapsels hebben vrouwen vaker en het is hier trouwens ook heel normaal dat vrouwen pruiken dragen. En dan met haar dat zo steil mogelijk is. Je moet er toch niet aan denken met die hitte… En helaas… je ziet het altijd…

Oppassen…

Sinds kort hebben we een “werkschema” en dat is heel fijn.

Een werkschema dat overigens met het grootste gemak wordt veranderd als dat beter uitkomt. Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg… zolang we kunnen helpen zijn we blij.

Afgelopen woensdag kwamen we na de devotion de nursery binnen en werden meteen belaagd door een aantal lopertjes. Dus gingen we eerst wat aaitjes over de bolletjes uitdelen. We zouden de was in alle 5 de kamers uit gaan zoeken.. elke dag wordt bijgehouden wat er in de was gaat en dat dat ook weer terugkomt. Maar het liep anders…

Op woensdag wisselen de teams. Er is voor elke kamer 1 keyworker, ze worden “auntie” genoemd, dus dat zijn er 5. Zij noemen de kindjes in hun kamer ook hun kindjes. Er is een dagdienst, 5 dus, en een avond- en nachtdienst. Dat zijn er 2. Al deze vrouwen werken een hele week, sommigen verblijven op het terrein en gaan dan een week naar huis.

Als de teams wisselen hebben ze een overdracht-vergadering waar ze dus allemaal bij moeten zijn. Dan is er “oppas” nodig voor de kindjes.

Dus ons werd gevraagd te wachten met de was om op te passen. Zakiti.. de vrouw die de was en schoonmaak in de nursery verzorgt blijft er ook wel eens bij als er een vergadering is.. want ook tussendoor worden we daarvoor weleens gevraagd. Maar deze keer niet.

Nicole kreeg de 4 mnd oude baby in haar armen geduwd en de kleintjes zaten voor de TV. Nou ja niet allemaal.. er liepen er een boel rond. Geen speelgoed… Alleen de TV en elkaar. En wij om ze bezig te houden.

In het midden van de nursery is een kantoor gesitueerd met rondom ramen, dat hoger staat dan de rest, je moet een klein trapje op. Ik noem het de vissenkom. Vanuit dat kantoor waar de PROD zit, dat is de Person Responsable On Duty, kun je alle kamers overzien en er zijn monitoren zodat de kinderen in de gaten kunnen worden gehouden. Doordat het middenin staat heb je ‘beneden’ alleen overzicht over de helft. Maar alles is afgesloten dus niemand kan ergens heen.

Steeds meer kindjes gingen aan de wandel. Vochten met elkaar of renden achter elkaar aan. Het was even hectisch en toen werd het stiller. We vertrouwden het niet en Nicole ging even poolshoogte nemen en meteen even bij de jongste kijken, het kindje dat nu ongeveer 4 weken is.

Opeens hoorde ik haar roepen “ze zijn ontsnapt… hier neem die baby”, duwde mij de kleine D in mijn handen en ging op een holletje naar de andere kant. Ik volgde haar natuurlijk.

Er is een klein gangetje met een deur naar buiten, die geopend kan worden door een soort stang naar beneden te duwen. Hahaha… denk niet dat kleine jongetjes van onder de 3 jaar dat niet kunnen.. dus wel! En ze renden heerlijk achter elkaar aan naar buiten.

De hekken van de waranda waar ze altijd spelen waren niet dicht. Het was geen buitenspeeltijd dus dat was geen probleem, maar op dat moment even wel. Nicole vloog met een vaart achter ze aan en met veel gedoe hadden we ze weer binnen.

Zakiti kwam ook binnen en moest er ook wel om lachen. Daarna de ballen- en legozak leeggegooid zodat ze wat te spelen hadden.. Maar oh wat kunnen ze ondeugend zijn. Ze weten natuurlijk best bij wie ze zoiets kunnen proberen want heel veel overwicht hebben we echt nog niet…En we spreken ook geen Zulu…

Er moet een haak op die deur, lekker hoog zodat ze er niet bij kunnen. Want dit is natuurlijk niet de bedoeling.. Ik zie nog steeds Nicole al hollende achter die gastjes aan gaan… hilarisch!

Gevonden…

 

Wat ik altijd zeg klopt weer eens…

“Wat het huis wegmaakt, geeft het ook weer terug”

Lang geleden had ik mijn eigen geboortekaartje nodig voor een logje, klik HIER. Het is echt ‘een van mijn precious tags”. Vooral vanwege de roepnaam die erop staat, die dus eigenlijk echt “Treeske” is. Maar dat niemand, van mijn familie dan in ieder geval, me ooit zo genoemd heeft.

En ja hoor, gevonden!

Tussen allemaal spulletjes van mijn moeder die ik aan het uitzoeken was. En zo leuk.. ik heb er zelfs 2 gevonden en wat nog leuker is, dat de tekst op de kaartjes uiteraard hetzelfde is – zou toch wat zijn als ik op de ene Treeske en op de andere Treesje zou worden genoemd 😉 -.
Dat dus niet, maar… de omslagen zijn verschillend. Heb ik echt nooit geweten…

Ik heb zelf mijn eigen exemplaar ergens zo goed verstopt, die komt ook nog wel eens boven water, wie weet met weer een andere afbeelding erop…

Nou, ik ben weer blij dat snap je wel!

Hebben jullie je geboortekaartje nog, als het tenminste bestaat?