STAPUIT #29 (1)

Afgelopen woensdag hebben we een leuk ritje gemaakt samen. Even lekker eruit en iets anders zien dan de straat en de achtertuin.


Ik dacht, ik ga nog niks verklappen, maar er eerst een Stapuitje van maken. Inmiddels was de laatste #28 al wel heel erg lang geleden, namelijk op 18 november 2016.

Ik heb 2 torens en een molen in de aanbieding…

Wie kan mij vertellen waar die aparte toren staat, de watertoren op de 2e foto en de prachtige molen die zo lekker in het zonnetje staat…

In de volgende Stapuit, die noem ik dan maar meteen Stapuit #29 (2), zal ik het verklappen als het niet geraden is in de reacties.

Hieperdepiep… 18!

Vandaag is mijn jongste kleindochter Natalia 18 jaar geworden!


Lieve Natalia, van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!!

Helaas kan ik er dit jaar niet bij zijn, maar volgend jaar vast wel weer!

Als het weer kan kun je lekker autorijles gaan nemen hè… ik wens je alvast veel succes!!!

Fijne dag nog verder en veel liefs van Oma en Jan!


Vroeger… #1

Vroeger… was alles toen mooier? Nee vast niet. En als kind weet je natuurlijk niet beter…


Soms word ik echt geraakt door oude foto’s en de herinneringen die eraan zitten. Dus ik dacht… ik ga een rubriek “Vroeger” maken, gewoon 1x per week of 1x per 2 weken of zo!

Dat moet de praktijk nog even uitwijzen. Ga me niet echt vastpinnen, maar er zal wel regelmatig een foto langs komen.

Op deze foto staat mijn oma. Met mij op de voorgrond, 2,5 jaar ongeveer en we deden mee aan een modeshow.

Mijn oma (de moeder van mijn vader) was een grote, gezette vrouw. Ze was 52 jaar toen ik geboren werd als 1e kleinkind, dus op deze foto was ze waarschijnlijk 54-55 jaar. Als ik bedenk dat ik al ruim 15 jaar ouder ben dan zij toen was denk ik meteen, wat zagen mensen er vroeger toch een stuk ouder uit dan tegenwoordig. Wel ook een grappige vergelijking, ik werd oma op mijn 51e.

Het was vast georganiseerd door een Katholieke organisatie, die modeshow, want ik zie veel zusterkappen in het publiek. Dat was mijn eerste keer op de catwalk. Oma had voor mij en voor 2 kleinkinderen van haar broer dezelfde kleertjes genaaid en ook voor het popje dat ik in mijn armen heb.

Ik denk dat ik het best spannend vond allemaal, te zien aan dat ernstige gezichtje. Ik liep wel mooi voorop, heel pittig en helemaal niet bang, werd me weleens verteld.

Opa en oma woonden vlakbij ons, dus we zagen ze bijna elke dag. Oma overleed toen ik 18 was in haar slaap, ze was toen 70 jaar, ongeveer zo oud als ik nu ben. Ze hield van snoepen en lekker eten en hoewel ze ook diabetes II had vond ze het belangrijker om lekker te leven dan heel lang te leven.

Eerlijk is eerlijk, hier herinner ik me helemaal niks van, maar ik vind de foto zo schattig…

Zwijmelen op Zaterdag #425 – The good ones…

Zwijmelen op Zaterdag, altijd weer zin in! En deze maand heb ik besloten alleen “Country” te plaatsen!


Country is een van de muziekstijlen waar ik al zolang ik me kan herinneren van houd! En nu heb ik toch weer een pareltje gevonden… vind ik dan… want het klopt weer helemaal met mijn gevoel…

Wedden dat Elisabeth dit trouwens ook prachtig vindt, ik weet het wel zeker en wel om 2 redenen 😉.

Kijk, luister, zing/lees en zwijmel mee!

Gabby Barret
zingt
“The good ones”


LYRICS:
He’s a phone call to his parents
He’s a bible by the bed
He’s the t-shirt that I’m wearing
He’s a song stuck in my head
He’s solid and he’s steady like the Allegheny runs
He knows just where he’s going
And he’s proud of where he’s from

One of the good ones
He’s one of the good ones


CHORUS:
A love me like he should one
Like he wrote the book one
The kind you find when you don’t even look one
Anybody can be good once
But he’s good all the time
He’s one of the good ones
And he’s all mine
He’s one of the good ones


You’ll know him when you see him
By the way he looks at me
You’d say he hung the moon
I’d say he hung the galaxy
Nobody does it better
Oh the way he pulls me in
I’ve known a couple bad ones
But they all led me to him
He’s one of the good ones


CHORUS

We should all find us one
They’re out there, minus one
Some of the good ones
Yeah, I got a good one

CHORUS

Het is dus inmiddels weer weekend, geniet er allemaal zoveel mogelijk van, ondanks de beperkingen door de lockdown. Wij blijven lekker in onze 2-persoons bubbel zitten. En wil je nog meer zwijmels horen en zien, ga dan even langs bij Natasja, daar staat de links van de deelnemers van deze week!

Tandarts gevonden…

Een tandarts, je hebt er toch echt een nodig!

Foto van PlusOnline

Als kind was ik altijd bang, zeg maar gerust doodsbang. Al vanaf de 1e klas op de lagere school, want die schooltandarts was een vreselijke bullebak. Het waren allemaal bullebakken in de jaren 50-60. Er werd wat afgehuild voor de deur van het kamertje en erin waar hij dan kwam te zitten. De meeste mensen van mijn generatie (of klinkt dat nu wel heel erg oud?) hebben er mee te maken gehad.

Het gevolg daarvan was dat ik daarna een aantal jaren niet geweest ben, maar dat kon natuurlijk ook niet. Mijn ouders hebben er ook nooit zoveel aandacht aan geschonken maar mijn moeder zocht toch een tandarts voor me. Dus… met lood in mijn schoenen ging ik vanaf mijn 15e weer elk half jaar naar de tandarts. Ik zat soms misselijk en bibberend van angst in de wachtkamer, maar heb toch doorgezet. Van deze man leerde ik ook pas echt goed poetsen.

Na een verhuizing, naar Lelystad in 1976, toch een nieuwe tandarts gezocht. Ook geen prettige ervaring. Die man had een walgelijk gevoel voor humor. Ik zat met angst en beven in de stoel en hij stond me zo tegen dat ik na 2 jaar ben afgehaakt.

Weer een aantal jaren niet gegaan en na weer een verhuizing een nieuwe tandarts gevonden. Een arrogante vent bleek later, met een groot huis annex praktijk en assistentes. Hij berekende verdovingen apart, 10 gulden per stuk. Terwijl het Ziekenfonds destijds alles betaalde was dat een aardige aanslag op ons budget. Hij trok bij mijn zoon (toen 10 jaar) een kies terwijl die ontstoken was, de verdoving werkte dus niet eens.

Ook hij is bang gemaakt en dus niet eens door een schooltandarts. De man was wel al oud, dus zijn opleiding zal er ook wel mee te maken hebben gehad.

Meteen weer een andere gezocht. Ik vond een jonge, net afgestudeerde tandarts die een praktijk overgenomen had en alles alleen deed. Een lot uit de loterij. We tutoyeerden elkaar en hij bouwde met ons allemaal een vertrouwensband op. Hij heeft me geleerd om mijn angst te overwinnen. En hoewel ik daarna nog 4 keer verhuisd ben, hem bleef ik trouw. Ik ging niet zingend naar hem toe, maar was niet meer bang. Alles was bespreekbaar.

Ik zag met angst en beven op tegen de dag dat hij met pensioen zou gaan. Want sinds een paar jaar bouwde hij af. Hij had zijn praktijk verkocht en werkte bij zijn vorige werknemers in loondienst. Elk jaar 1 dag minder. Vanaf dit jaar zou hij nog maar 2 dagen in de week werken, maar met de komst van corona was hij plotseling 2 maanden ineens helemaal vrij. En ja… dat beviel kennelijk zo goed dat hij vanaf oktober echt met pensioen is gegaan… Ik heb hem een mooie kaart gestuurd om te bedanken voor wat hij had bewerkstelligd en dat ik hem zou missen.

Jan woonde inmiddels ook in Zeist en had een tandarts gevonden waar ik me dus ook kortgeleden heb aangemeld. Het is een erg meevoelende, rustige vrouw met alle geduld van de wereld. Zonder dat er iets aan hoefde te gebeuren, vaak volgde op een andere tandarts bezoeken bijna altijd een totale gebitsrenovatie, maar ze heeft alleen een beetje tandsteen weggehaald. Verder zag het gebit er prima uit. En na 1.5 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn, stapte ik opgelucht naar buiten!

Voorlopig gaat ze nog niet met pensioen dus ik zit goed! Ik denk zomaar dat we het getroffen hebben.

Wie van jullie is er ook bang (geweest) voor de tandarts?


Dilemma…

Dit wordt een heel kort logje… maar ik zit wel met een dilemma…

Of eigenlijk ook niet. Nu denken jullie vast, wat nu weer?

Had ik van al mijn favoriete bloggers het laatste logje aan mijn browserbalk gehangen om die later te gaan lezen. De rest laat ik dus zo dacht ik, had gewoon teveel andere dingen te doen die ook leuk zijn.

Maar… voor de verandering dacht ik, ik laat mijn laptop niet slapen maar sluit hem even helemaal af. Nou, toen moest ik de browser toch nog even openen en… weg waren ze! Helaas…

En het dilemma? Ja, wat doe ik nou, al die logjes weer opzoeken of het zo laten…?

Ik laat het zo en begin met een schone lege lei!

Dus tot snel!

Zwijmelen op Zaterdag #424 – Kili Watch

Zwijmelen op Zaterdag… ik was bijna vergeten dat het zaterdag was, met die rare dagen.

Ik doe van alles, maar kom aan heel veel dingen ook niet toe. Logjes lezen schiet erbij in, sorry lieve blogvrienden.

Oh ja, en ik was ook vergeten te bedanken voor jullie trouwe bezoekjes en reacties in het afgelopen jaar… eigenlijk maar 4,5 maand, want ik ben er natuurlijk een tijdje tussenuit geweest!

Dus bij deze, heel erg bedankt voor het langskomen en reageren. Een blog bijhouden en daar plezier in hebben valt of staat natuurlijk niet met weinig of veel bezoekers, maar ik mag zeker niet klagen, doe ik dan ook niet, want het is op deze manier heel erg leuk!

Vandaag nog weer een keer aan de wandel geweest met dochter, bij een mooi landgoed in Zeist. Ze had weer koffie mee en voor ons allebei een heerlijke echte ouderwetse appelflap van de warme bakker. Het was heerlijk en gezellig. We zijn weer lekker bijgepraat! Dankjewel lieverd, het was fijn!

Op Oudjaarsavond keken wij naar “Ik hou van Holland”. Deze keuze was perfect, want we hebben gelachen en een beetje meegepuzzeld. Ook de muziek was leuk! Er moet dan geraden worden en ik dacht bij een van de nummers… dat wordt mijn zwijmel!

Een nietszeggend liedje uit 1960, want het betekent eigenlijk niks, dat een grote hit is geworden destijds en de herinnering eraan was ook erg leuk! Benieuwd wie het nog kent.

“Kili Watch”
van
The Cousins

Dit is een opname van 1990! Het klinkt gewoon hetzelfde als in 1960, maar ik vind het interview voor het optreden heel erg leuk. Ik was 10 jaar toen dit nummer uitkwam en ik meezingen (fonetisch natuurlijk) was weer even heerlijk!

Nog 1 dag en dan gaat de eerste nieuwe week van 2021 van start! De vaccins komen eraan, de tijden gaan hopelijk veranderen! Ik wens iedereen een fijne zondag en als je nog meer zwijmels wilt zien en horen, ga dan even langs bij Natasja!

Op naar de PRIK in 2021…


2020/2021

Corona heeft het jaar 2020 tot een legendarisch, dramatisch jaar gemaakt. En niemand zal dit jaar ooit nog kunnen vergeten.

Veel mensen hebben een geliefde verloren, zijn zelf besmet en nog ziek of geweest en/of tobben nog steeds met de restverschijnselen. En dat zijn echt niet alleen oudere mensen. Nasleepklachten zijn heel divers en niemand weet hoe lang het duurt voor dat die minder worden of verdwenen zijn, is bij iedereen verschillend.

We maken ons op voor het nieuwe jaar 2021!

Hopelijk zijn we snel aan de beurt om de PRIK te mogen halen. Ik vind het heel erg voor mensen die met name last hebben van allergieën, die dus best bang zijn hoe het vaccin voor hen uit zou kunnen pakken en dus twijfelen. Sterkte gewenst!

Wij hebben de oliebollen laten bezorgen door een echte goede bakker en zullen er samen van genieten! Nog even geen nieuwsjaarswensen “in real life”, dat komt allemaal wel weer! En dan halen we alles in!

Maar voor nu wens ik iedereen een prettige avond!

Anders dan anders Kerst…

Kerstmis 2020


Samen zouden we er een gezellige dag van maken, zonder bezoek! Heel anders dan anders natuurlijk en dat is uiteindelijk ook prima gelukt, maak jullie geen zorgen hoor!

Op 1e Kerstdag zouden we via Facetime ontbijten met mijn dochter en schoonzoon…

Op 2e Kerstdag deden we -via Teams, eigenlijk gewoon beeldbellen, maar dan met meerdere mensen- mee aan een (kerst)quiz, georganiseerd door 2 kinderen AL.

We hadden dus een heerlijk kerstontbijt voor 2 personen besteld, ’s avonds de tafel al gedekt en zo ook mijn dochter.

De ontbijten zouden tussen 10.15 en 11.15 worden bezorgd. Dus we konden rustig aan doen. Om half 11 belde dochter… hun ontbijten waren bezorgd. 2 grote dozen met allerlei lekkers en een doos met broodjes. We zouden wachten tot we tegelijk konden eten. Maar het duurde en duurde maar. Het is een te lang verhaal om het op mijn manier te vertellen, maar onze ontbijtjes bleken op een verkeerd adres te zijn bezorgd om 10.00 uur. Wel in onze straat. Maar goed… dat plannetje was dus mislukt, we hebben ons kerstbrood en de tulband op tafel gezet en na de foto een fles wijn open gemaakt. Moet je je voorstellen, wij drinken bijna nooit maar het was een lekkere zoete wijn en hij ging er in als… limonade.

Daar zaten we dus als kerstvrouwtje en -mannetje (buiten beeld). Wel met lekkere koffie etc. en gezien hoe zij, aan de andere kant van het beelschermpje, het een na het andere lekkere broodje naar binnen schoven… Want natuurlijk wel met dochter en schoonzoon gefacetimed.

Dochter had ook nog het een en ander aangevuld met extra eieren, kerstbrood en rollade! Er gaat bij hen heel vaak wat mis, ligt aan de naam zeggen ze, dus ik was allang blij dat het daar wel goed was gegaan.


De quiz via Teams was eerst even uitproberen, en werd uiteindelijk hilarisch rommelig, maar heel erg gezellig. Zo hebben we elkaar toch bijna allemaal nog weer even gezien. De meeste deelnemers hadden 10 vragen gemaakt met 3-4 multiple-choice antwoorden. Ik heb een ronde gewonnen en daarmee een mooie (diverse kleuren grijs) plaid voor op de bank gewonnen en Jan won ook een keer, en wel een fles ‘kerstbier’. Laten opsturen vinden we niet nodig, dus mogelijk hebben we het tegen Pasen in huis, maar dat mag de pret niet drukken. Met dank aan alle kinderen AL die meegedaan hebben. We hebben genoten!

AL met AL hebben we ons allebei de dagen prima vermaakt en heel rommelig maar lekker gegeten. Het waren fijne, rustige dagen, maar wel heel anders dan anders.

Op 2e Kerstdag hebben we deze dagen afgesloten met een advocaatje voor Jan en een chocomelletje voor mij met veel slagroom! Jammie!!!

Op naar 2021 en de PRIK!!!