De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

Advertenties

De vlag uit…

Ja hoor, zojuist heel goed nieuws gekregen. 

Het bultje in mijn tong was een vaat-tumorretje… een soort wildgroei van vaatjes. Dat gebeurt ook wel eens op de huid, dan ziet het eruit als een aardbei. 

Het goede nieuws is dus dat het goedaardig was en ook helemaal weg! Tis dat ik nog niet normaal kan eten want anders gingen we aan de taart! Maar dat komt nog wel! 

Dank allemaal voor de lieve, meelevende berichtjes!

En nu… over tot de orde van de dag! 

Kokosolie…


Kreeg ook nog een advies van mijn buurvrouw Lizzy.  Kokosolie om de mond mee te spoelen… men noemt dat  ‘oil pulling’. 

Google het maar eens, het is voor nog veel meer dingen goed. 

Een theelepel kokosolie, dat nog niet vloeibaar is, (onder de 25 graden is het een vaste substantie) in de mond doen en rond laten walsen. Na 10-20 minuten uitspugen. Werkt tegen pijn, is ontstekingsremmend en ook nog eens goed voor je tanden en tandvlees. Het houdt de mond schoon en het zou ook de tanden witter maken.

Baat het niet schaadt het ook niet…

Ze kwam me een potje brengen om het uit te proberen. Dus toen meteen haar instructie opgevolgd. Ik houd niet van kokos, dus die smaak moet ik maar even voor lief nemen.

We wachten af…

Is er iemand die daar iets van weet? 

Het zit niet echt mee…


Ik had toch echt de zenuwen, waar ik niet aan toe wilde geven, waar ik steeds ‘stop’ tegen zei. Maar het bleef spannend.

Nou.. de grote vraag is het goedaardig of kwaadaardig… Helaas de uitslag was nog niet binnen, het was toch wel een bijzonder geval zei Dr Q. Men wilde nog een test doen met kleuren… het zal wel, morgen hoop ik meer te weten. 

Goed genezen was het niet… Nog steeds pijnlijk. De hechtingen hadden niks gedaan, eten en drinken was/is niet leuk. Er zat gewoon een grote gleuf in mijn tong en natuurlijk was ik benieuwd -buiten de uitslag om, die natuurlijk belangrijker was- of daar nog wel iets aan gedaan zou kunnen worden, want de snijvlakken zijn niet aan elkaar gegroeid.

Dr Q. schrok toch wel een beetje van de ‘krater’ zoals hij het zelf noemde. Dat de hechtingen hun werk niet konden doen komt omdat een tong natuurlijk heel erg beweeglijk is. Had hij vorige week nou maar meteen gezegd dat ik rustig aan moest doen, met name met praten want met eten deed ik heel voorzichtig. 

Hij heeft er dus onder plaatselijke verdoving nog 2 sterke hechtingen in gezet, ziet er nu best netjes uit. Alleen die verdoving werkte wel prima voor de hele binnenkant van mijn mond, lippen, wangen en keel, maar niet echt voor de tong. Dus behoorlijk pijnlijk. Vanavond 2 cup-a-soups gegeten en er staat nog een schaaltje yoghurt met bramen en zwarte bessen klaar. En maar weer flink aan de paracetamol. 

Dus wordt vervolgd… 

Wat is uw geboortedatum?


Tegenwoordig wordt dit door allerlei instanties aan je gevraagd ter verificatie en zeker in een ziekenhuis. Het staat er natuurlijk wel, maar toch, ze willen het van de patiënt horen.

Maar toch… toch is het heel gevaarlijk! 

Mijn tante verhuisde ongeveer 10 jaar geleden naar een verzorgingstehuis in Almere (ze is inmiddels 96 jaar).  Was destijds nog goed bij haar verstand, helaas is dat de laatste jaren anders, want de ziekte van Alzheimer heeft haar geest te pakken. 

Mijn nicht kwam bijna elke dag bij haar moeder op bezoek en op een zekere dag zei mijn tante: “Ik moet morgen aan mijn been geopereerd worden en ik weet van niks”. Mijn nicht wist niet waar ze het over had en ging eens polsen bij de verzorgers.
Het werd nagekeken en inderdaad, Mevr. S.W. vd V. zou de volgende dag aan haar been worden geopereerd. Mijn nicht zei meteen dat er niets van klopte, want haar moeder mankeerde niks aan haar benen. 

Maar… na veel gedoe en gezoek, kwam het aapje uit de mouw!

Er woonde in hetzelfde huis nog een Mevr. S.W. vd V. en wel met exact dezelfde geboortedatum (en uiteraard ook hetzelfde adres). Alleen deze mevrouw was getrouwd en gebruikte haar mans naam met haar eigen naam erachter (zoals destijds gebruikelijk was in Nederland), maar daar werd kennelijk niet naar gekeken.
Er zijn veel problemen geweest met dit als aanleiding en uiteindelijk is er (na heel veel moeite) een aantekening gemaakt in de administratie dat er bij de naam vd V. altijd naar het BSN nummer moest worden gekeken. 

Inmiddels is mijn tante al 5 jaar dement en weet dus zelf niet meer wat goed en niet goed is. Gelukkig maar dat ze er op tijd achter zijn gekomen. 

Waarom niet altijd het BSN nummer gebruiken denk ik dan? Dat is een persoonlijk nummer en dan kan er nooit iets misgaan… 

Is er iemand die ook wel eens zoiets heeft meegemaakt?

Hoe het ging?

Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn blogje Wel of niet…

Afgelopen woensdag werd ik dus om 7.30 verwacht in het ziekenhuis op de Afdeling Dagbehandeling. Vroeg de wekker gezet, hoewel ik alleen maar hoefde te douchen want eten mocht niet meer. Maar ik heb graag de tijd en kon dus rustig aan doen.

Het was nog half donker toen we bij het ziekenhuis aankwamen en in het donker heeft het toch iets sinisters. Hier en daar verlichte ramen en verder doodstil.

Diakonessenhuis Zeist

We waren vroeg en de zusters waren nog druk doende de naamkaartjes bij de kamerdeuren op te hangen. Ik was verrast, want ik kreeg lekker een kamer voor mij alleen! Ik was blij! Toen moest ik afscheid nemen van mijn lief en was ik alleen… De laatste operatie onder algehele narcose was 28 jaar geleden. Maar zenuwachtig was ik niet. Wat gebeuren moet, moet gebeuren!

Mijn uitzicht

Er werd voor alle zekerheid met een dikke stift een pijl bij mijn mond gezet en ik kreeg een operatiehemd en uitleg over hoe het verloop zou zijn. Ik kon even rustig gaan liggen of zitten. Na 45 minuten werd ik naar de OK gebracht. Eerst voorbereid natuurlijk, alle toeters en bellen werden vastgeplakt en vastgeprikt en diverse metingen gedaan. Toen werd ik met bed en al naar de OK gereden waar ik moest overstappen op het OK bed. Mijn zere schouder vond dat niet leuk, maar het lukte.

De assistent-anesthesist riep de echte anesthesist erbij, het zekere voor het onzekere, en ook de chirurg kwam nog even kijken waar het bultje nou precies zat. Dus toen aan de slag. Binnen no time was ik weg… én weer wakker in mijn eigen bed op de uitslaapkamer, maar nu met een dikke tong. Ik moest wel even bijkomen en inmiddels was het half 10, dus was ik toch bijna een uur onder zeil geweest.

Na een half uurtje bleek alles in orde en werd het tijd om versterking op te roepen om mij weer weg te brengen naar mijn kamer. Ik kreeg water, koffie en yoghurt. Heerlijk was dat. De koffie moest flink afkoelen want heet drinken was niet goed.

Toen ik mijn tong ging bekijken, ik zal jullie een foto besparen, schrok ik wel even. Er is toch best een flink stuk afgehaald aan de voor/zijkant. Maar… ik was al snel gerustgesteld. Als ik mijn tong helemaal uitsteek lijkt het niet zo erg.

Om 11 uur kwam Jan me weer ophalen en konden we naar huis.

Eten gaat lastig, zachte dingen als yoghurt met zacht fruit, beschuit met warme thee en warm eten met appelmoes en alles heel fijn gemaakt, dat lukt. Beetje eentonig, maar het moet eerst goed dicht. Een hechting zat al snel los en die was er gisteren dus al uit. De anderen lossen op!

Volgende week woensdag moet ik terugkomen voor controle en de uitslag… Dus nu maar duimen dat er niks geks aan de hand is en het gewoon een goedaardig gezwelletje was…

Minder leuk dan toch ook maar…(2)

 

Er is nog meer aan de hand, dat snapten jullie wel hè, maar…. 

 

Zoals sommigen wel weten, heb ik voorheen regelmatig kleine oppervlakkige rare plekjes op mijn huid weg laten halen.

Niks gevaarlijks, maar ik bleef onder controle. Ik had ook al heel lang een plekje op mijn neus. Het was al een aantal keren met vloeibare stikstof behandeld, maar het bleef terugkomen. Tijdens mijn jaarlijkse controle bij de dermatoloog, begin oktober, stelde ik voor die vieze Efudix crème dan toch maar te gaan gebruiken als dat om het te laten genezen de beste keuze zou zijn. Ik ben er niet dol op. Deze crème maakt alle cellen stuk, ook de goede en je krijgt tijdens het gebruik dan ook echt een wond. Na 3-4 weken ga je dan over op antibiotica-crème waardoor de wond in ongeveer 2 weken weer heelt.

Maar de dermatoloog vond het beter een biopt te nemen want volgens haar zag het er naar uit dat het ‘iets’ zou kunnen zijn. Na een kleine week de uitslag, ja hoor, een basaalcelcarcinoom. Dus echt huidkanker. Nog wel de sprieterige vorm. Hoewel het niet gevaarlijk is, bijna nooit uitzaait en langzaam groeit moet hij er wel uit om erger te voorkomen.

Mijn dochter had 5 jaar geleden zo’n BCC in haar wang, diepliggend en ook sprieterig en is geopereerd in een Mohs kliniek. Ze passen daar micrografische chirurgie toe. Je gaat daar dan ook zonder achtergebleven kankercelletjes de deur weer uit. Mijn verwijzing is naar de Mohs kliniek in Amsterdam gegaan en ik heb de brief al binnen. Op 19 november het intakegesprek en de ‘vooraf’ foto. En dan een paar weken later opereren. Ik heb besloten het niet voor de kerst te laten doen, of het moet echt een paar weken ervoor zijn en anders maar zo snel mogelijk erna.

 

En dan nog iets raars… Al een aantal maanden voelde ik een piepklein bultje in mijn tong.

 

Ik kon niet eens goed duiden waar het zat, maar voelde het regelmatig. Sinds het vorige weekend werd het opeens groter en pijnlijk. Tja.. toch maar naar de huisarts dus, waar ik woensdag zat. Die stuurde me door naar de KNO arts, daar kon ik vrijdag al terecht. En… ja hoor, dat ding moet eruit. Allemaal niet zo’n ramp hoor, hij zei dat het meestal niet kwaadaardig is, maar laten zitten is niet verstandig begreep ik. Het weefsel wordt ook opgestuurd naar de PA. Dus meteen een hele vragenlijst ingevuld en een gesprekje met de opname-verpleegkundige en de anesthesist gevoerd. Het wordt een dagopname maar de operatie wel onder algehele narcose. En dat voor een operatietje van ongeveer een kwartier. Maar een tong gaat vreselijk bloeden werd er gezegd en de chirurg kan er met lokale verdoving niet goed bij. De opnamedatum is al bekend, dat wordt 7 november.

 

Ach ja, ze zeggen ‘alle goeie dingen komen in drieën’, maar kennelijk de minder goede ook.

 

Een raar jaar is het wel, met allerlei rare ongemakken. Van mij mag het al voorbij zijn, want 3 operaties voor de boeg, daar zit ik eigenlijk niet op te wachten…
Maar het zij zo… hopelijk is over een paar maanden al dit gedoe achter de rug, want het komt uiteindelijk allemaal goed!

 

Minder leuk dan toch ook maar…(1)

Tja.. het leven hangt nou eenmaal aan elkaar van gebeurtenissen, leuke en minder leuke!

De leuke heb ik voor een groot deel in mijn vorige logje genoemd, maar de minder leuke nog niet. Ik heb tegenwoordig een heerlijk leventje hoor, we moeten niks meer, vrijheid blijheid staat hoog in het vaandel en is een heel fijn gevoel. Met een man die het leven helemaal ziet zitten, klachtenvrij is van een vreselijke ziekte wat nog steeds als een wonder wordt ervaren, kan het allemaal niet meer stuk zou je denken.

Maar helaas gaat er soms toch wel eens iets stuk… en daar moet een mens dan ook maar mee dealen. Maar ik ga er niet dood aan en niks is onoverkomelijk.

Zoals bekend ben ik na de val met mijn fiets (alweer 3 maanden geleden) nogal onthand.

Mijn schoudergewricht doet het niet meer zo best. Een pees blijkt helemaal verdwenen en er zijn 2 pezen gescheurd, ook is er artrose geconstateerd. En neem van mij aan, dat alles bij elkaar doet zeer. Het is ook allemaal niet van die 26e juli. Ik moet al eerder behoorlijke schade hebben opgelopen aan die schouder. Alleen kan ik me niet herinneren wat en wanneer dat geweest zal moeten zijn. Dat ik al veel langer last van mijn arm had, ja dat was zo en als ik terugdenk, dan toch zeker al een jaar of 10.

De cortisone injectie die ik 6 weken geleden in mijn schouder heb gekregen heeft zijn werk voor een groot deel gedaan. Ik kon mijn arm weer gebruiken zonder teveel pijn en dat was de bedoeling. Om de spieren weer te trainen en dus sterker te maken. Ik denk dat de injectie voor 75% heeft geholpen. Maar helaas zijn er bewegingen die ik niet kan doen zonder pijn. En de kracht is ook nog niet terug.
Dinsdag ging ik voor mijn vervolgafspraak naar de Annatommie kliniek in Amersfoort.  Daar werken orthopeden die gespecialiseerd zijn in één bepaald bewegingsapparaat. Ik ben dus bij de ‘schouder’ dokter en de ‘schouder’ fysiotherapeut.
Uiteraard wilde mijn orthopeed weten hoe het na de injectie was gegaan, wat ik wel en niet kon. Hij vertelde dat de mogelijk er is om die zogenaamde biceps-pees gewoon te verwijderen. Ik kan hem missen (net zoals je een verstandskies en een blinde darm kunt missen gaf hij als voorbeeld) want de andere pezen en spieren nemen zijn werk langzaamaan over. Een prima idee, want dan is het over met die pijn. Dit voorstel had ik niet verwacht.

Voorlopig probeer ik het nog even zo. Met mogelijk over een paar weken nog een keer een injectie en de operatie laat ik dan denk ik ergens eind januari doen. De revalidatieperiode voor een schouder is lastig en kan een paar maanden duren. Hij haalt die pees dan weg, het voordeel is dat er niets aan elkaar hoeft te groeien, weg is weg.

Maar daarna zal ik geen pijn meer hebben en dat idee trekt me wel aan.

Dat ik daar even mee wacht heeft een reden, in ieder geval wordt het pezenverhaal vervolgd. Morgen de rest van de mindere dingen, anders wordt het een veel te lang verhaal!

 

Zwijmelen op Zaterdag – 272

 

Zwijmelen op Zaterdag, we blijven genieten! 

Laatst dacht ik na over zekerheden en garanties. En de waarheid is gewoon dat je die in je leven allebei niet krijgt.

Iedereen moet maar afwachten hoe zijn/haar leven loopt:

  • De een heeft geluk en wordt zonder makkes oud…
  • Een ander krijgt een ongeluk en moet de rest van zijn/haar leven met beperkingen leven of heeft chronisch pijn…
  • Sommigen krijgen een ziekte die er voor zorgt dat je je hele leven met je eigen lijf bezig bent en altijd rekening moet houden met…
  • Weer anderen hebben het psychisch heel moeilijk…
  • Of je wordt ernstig ziek en moet allerlei nare onderzoeken en/of operaties ondergaan… en dan is het nog maar afwachten of je beter wordt…
  • Enzovoort………..

We willen allemaal leven en het liefst zo lang mogelijk en zo lekker mogelijk. Maar uiteindelijk weten we maar één ding zeker, één ding waar we allemaal niet aan willen en hopelijk duurt het nog heel erg lang, maar: “We gaan allemaal met de neus omhoog”

Rowwen Heze 

met 

“De Neus Omhoeg”

Klik hieronder op de knikkerknop om je linkje te plaatsten…

 

Even bijpraten voor ik weg ben…

 

Ik heb niet heel veel geblogd de laatste tijd, hoewel deze week toevallig al wel 3 logjes…

Soms komt het er gewoon helemaal niet van, te druk met andere dingen, geen inspiratie en daar voel ik me ook echt niet meer schuldig over.

Oud/Nieuw was heel rustig, gewoon samen en op Nieuwjaarsdag kwamen mijn dochter en schoonzoon met hun lieve wensen en natuurlijk om oliebollen te eten.

Op woensdag de 3e had ik een Nieuwjaarsreceptie van de Woongroep waar ik lid van ben en waar ik de weblog voor bijhoudt.

Op vrijdag de 5e had ik een High Tea vanwege het 50-jarig huwelijk van schoonzus en zwager in Almere. Ik ben er samen met mijn dochter heen geweest en het was erg leuk iedereen weer eens te zien. Want de ex-schoonfamilie blijft voor mij familie, hoewel de bezoekjes niet meer zo frequent zijn.

Verder wat rustige dagen, samen met een heel erg blije Jan die zich herboren voelt nu hij toch aan de CBD olie is begonnen! Wat een wonder! Nog maar 4 weken geleden slikte hij de eerste druppel. Die rust in zijn hoofd en er niet meer mee bezig zijn hoe de dag zal verlopen. We moeten er allebei aan wennen dat het leven echt wel heel erg ten goede veranderd is nu.

Stella Nantes

Afgelopen zondag hebben we gefietst, 30 km. Het was prachtig weer, wel koud, maar we hadden allebei zin om te fietsen.
Ja, die fiets… De verkoper van Stella heeft mij 2,5 jaar geleden niet echt de allerbeste voorlichting gegeven en mij eigenlijk een verkeerde maat fiets verkocht. Ik ben 1.56 m lang, of kort zo je wilt, en ik had eigenlijk altijd wel moeite om de fiets in bedwang te houden. Ondanks de lage instap ging het op- en afstappen niet altijd even makkelijk.
Onlangs heb ik mijn 1e Stella dus ingeruild voor een kleiner model. Ook een Stella met een lage instap, de Nantes, alleen 11 cm korter en uiteraard een kleiner frame. Het voelt sowieso al veel fijner. Zadel en stuur zijn dichter bij elkaar. Geen zere armen. Ik kan zelfs bijna met mijn voeten bij de grond. Voelt een stuk veiliger. Dus hopelijk ga ik van deze fiets heel veel plezier hebben.

Afgelopen dinsdag samen met Jan naar de sportschool geweest, hij is ook lid geworden en wat is dat leuk. We willen op dinsdag en vrijdag gaan, tenzij het heel mooi weer is en Jan lekker buiten kan fietsen op de MTB of op de racefiets, dan ga ik alleen.

Verder heb ik het Zwijmel-logje en Aunty Acid klaar staan, maar zal ik een beetje buiten beeld zijn de komende week

Ik zal ook niet zoveel komen lezen, behalve de Zwijmelinzendingen, die wil ik niet missen. Want vandaag ga ik voor 7 dagen naar Gran Canaria, voor de verjaardag van mijn jongste kleindochter Natalia! Ze wordt alweer 15! Jaja, kleine meisjes worden groot! Ben heel blij dat ik dat nog steeds mogelijk is. Dus vanmiddag rond half 3 zit ik in het vliegtuig. Ik logeer weer bij dinnetje Ingrid, heerlijk en we hebben er allebei weer zin in!

Dus… tot laterrrrr…