Coronatijd in huis… (2)

Vervolg op Coronatijd in huis… (1)

In Spanje (Gran Canaria in dit geval) waren de regels zoals bekend wel veel strenger dan bij ons. Ze mochten naar buiten om naar de supermarkt te gaan (1 persoon), naar een dokter en om de honden uit te laten. Dat laatste deden ze dan ook vaker dan normaal om maar even buiten te zijn en allemaal om de beurt, hele blije 🐕🐕🐕 hadden ze.

Ze hielden zich aan de regels want de boetes waren fors. Ze hebben het gelukkig allemaal goed doorstaan. Helaas zijn de maatregelen weer strenger daar en zitten ze weer veel binnen en of de scholen volgende week open gaan is nog maar de vraag. Zoon is wel weer aan het werk sinds een maand.

Ergens half mei voelde Jan zich beroerd worden. Depressie en manie wisselden elkaar af. Na lang gissen en afwegen waarom, dachten wij dat de CBD olie die hij sinds 2,5 jaar gebruikt voor zijn bipolaire stoornis zijn werk niet meer deed.

Na wat experimenteren werd van diverse kanten aangeraden gewoon een tijdje te stoppen, omdat hij waarschijnlijk intolerant voor de CBD was geworden. Dat heeft hij gedaan. 2,5 week niks gebruikt, zodat het uit zijn lijf verdween. Nu zit hij alweer een aantal weken op zijn ‘normale’ 4 druppels per dag dosis en het wonder lijkt weer te zijn geschied. Hij heeft weer veel meer energie en voelt zich elke dag beter worden!

Veel thuis zijn betekende een beetje huishouden in de ochtend en daarna vrije tijd. Ik dacht in het begin: we moeten toch bewegen… dan maar wandelen, eventueel door de tuin. Werd niks. Zal ik mee gaan doen met Nederland in beweging? Maar ook dat is niks voor mij. Dus ik heb in die tijd tot eind juli echt niks gedaan, er zijn helaas ongeveer 3 Coronakilo’s aan me blijven plakken.

Maar… dat is inmiddels oud nieuws, hoewel hartstikke actueel, want ik lig 2 x per week in het zwembad en het gaat steeds makkelijker, het voelt heerlijk.

Jan is op een bepaald moment weer gaan fietsen, hij benutte de mooie dagen waarop hij zich goed voelde. Zijn Stromer geeft hem 20x zoveel fietsplezier als ooit zijn andere fietsen hem gaven. Dus hij genoot/geniet volop.

En nu weer verder met ons leventje… nog steeds met beperkingen. Hoewel het overal steeds drukker wordt en mij dat zorgen baart. Mijn 70e verjaardag is ook niet gevierd en nog veel meer niet. En als dat wel gebeurt, mijd ik die voorlopig nog even omdat ik bang ben dat de 1.5 meter maatregel niet altijd wordt nageleefd. Met een paar mensen samen gaat prima, dan is afstand houden te doen, maar liever nog niet met groepen.

De geplande vakantie ging niet door. Maar eind juni hebben we een paar dagen in Amsterdam vertoefd, net voor het weer aanzienlijk drukker werd. Dat was echt even lekker en heel leuk!

Het Monument de Pyramide van Austerlitz is, na een testperiode van 2 weken, sinds 24 juli weer geopend, dus ik ben weer bezig met het rooster en de website. Een aantal vrijwilligers die in de risicogroep zitten en hun gezondheid echt niet in de waagschaal willen leggen, hebben zich voor het hele seizoen afgemeld. Dus het is even roeien met de riemen die we hebben. Maar de mensen die wel willen draaien weer met heel veel plezier hun diensten.

Helaas steekt het virus hier en daar weer behoorlijk de kop op. Komt er een tweede golf, is die er al? Ik blijf het eng vinden dus we blijven nog steeds heel voorzichtig.

En… houden jullie je nog steeds netjes aan de regels?


Coronatijd in huis… (1)

Deze tijd van crisis met dat gevaarlijke virus was in het begin raar, angstig en elke dag spannend als we het nieuws keken en lazen. Heel bizar ook dat de hele wereld met hetzelfde te maken had.

Maar ik heb zelf deze Corona-tijd eigenlijk als heel erg relaxed ervaren. Van een rustig leventje waarin we al deden waar we zin in hadden en waarin we genoten van alles wat er op ons pad kwam, werd het een nog rustiger leventje binnenshuis, om te zorgen dat we niet ziek zouden worden en we ook niemand zouden besmetten. Iedereen deed wat goed voelde.

Dus voor ons geen afspraken, geen moeten, geen bezoek, gewoon op onszelf aangewezen. En echt… dat was heerlijk! Hoewel we het contact met mijn dochter en schoonzoon en de familie van Jan best wel misten. Maar zwaaiende familie voor het raam zagen we niet zitten. Gelukkig staat de techniek tegenwoordig voor niks en kon Jan met name zijn kleinkinderen via de telefoon wel zien.

Jan was vóór de beginperiode trouwens echt al een tijdje niet fit en hoestte behoorlijk. Hij kwam destijds met zoveel mensen in aanraking vanwege de fietsen die hij ergens kocht, weer verkocht of weggaf. Geen idee wat hij onder de leden zou kunnen hebben dachten we. We zijn dan ook direct in quarantaine gegaan, lees: thuis gebleven, af en toe boodschappen thuis laten bezorgen en 1x per week met mondkapje en handschoenen aan naar de supermarkt.

Wat was het vreemd stil op straat. Maar ook in huis. Zelf heb ik veel gelezen en lekker gerommeld op de laptop. YouTube filmpjes gekeken, veel muziek, en zelfs een paar vloggers ontdekt. En ook Netflix en Videoland waren populair.

Het ging best zo, Jan knapte na een paar weken op, wilde nog niet gaan fietsen maar vermaakte zich prima. Heel af en toe had hij weer een fietsje aan de boom staan en handelde dat gebeuren dan op afstand af.

Niemand wist hoe lang het allemaal zou duren maar na een maand of 2 hebben we toch wel heel af en toe wat familie ontvangen, op afstand dan en buiten.

Ook hoorden we via familie van Jan dat er zieken waren IN zijn familie, 7 in totaal. Gelukkig zijn de meesten weer beter, maar bij een van hen, van onze leeftijd, duurt het herstel wel erg lang. Mijn jongste oom (85) overleed aan Corona en ik maakte daardoor een uitvaart mee, passend bij deze tijd, 30 mensen in totaal, de gasten op uitnodiging. Bizar en kil, je wilt mensen toch omhelzen of op zijn minst een hand geven, maar dat ging niet. Maar al met al was het toch een mooi afscheid. En… dan komt dat akelige virus toch wel heel dichtbij.

We hebben in de eerste 2 maanden wel 3 keer een heerlijke autorit gemaakt. Even een ander ‘uitzicht’. Heerlijk relaxed de routes gevolgd die Jan had gefietst. Prachtig langs de Lek etc. Dieren, bloesems, planten, bomen, dorpjes… je komt ogen tekort, tenminste wij… Dat was wel heerlijk en we prezen ons gelukkig dat de maatregelen lang niet zo streng waren als in andere landen in Europa.

Dochter ging thuis werken, zoon op Gran Canaria kon niet eens werken, werkt bij TUI op het vliegveld en dat ging dicht en moest dus ook thuis blijven. De kleindochters konden niet meer naar school en kregen uiteraard online lessen. Het ging eigenlijk best.

Wordt morgen vervolgd…

Enkel-arm index…

Tijdens de jaarlijkse Diabetes controle, eind augustus 2019 had ik een andere verpleegkundige.

Vreemde ogen zien en horen meer denk ik, want ze was veel strenger. Stond naast de weegschaal om mijn gewicht te zien (bang dat ik er een kilo af zou liegen?) en deed de bloeddruk wel 3x opnieuw. Ik werd ernstig aangesproken op mijn gezwollen enkels/voeten. Het was die dag vast warm want zeker in de ochtend heb ik het bij normaal weer niet. De voeten dan, de enkels blijven onzichtbaar.

Toen werd mij aangeraden om steunkousen te gaan dragen… Ik voelde er niks voor. Ooit heeft mijn huisarts in Brabant me dat ook geadviseerd en ik heb ze uitgeprobeerd. Maar het haalde niet veel uit, die enkels bleven dik.

Wel draag ik die kousen als ik in een vliegtuig zit. Dat is wel warm en strak, maar om aan te komen met normale voeten (bijvoorbeeld op Gran Canaria) vind ik het dat echt wel waard. Kwaad kan het zeker niet, dat weet ik ook wel.

Omdat ik dat vorig jaar niet meteen zag zitten, het was de dag van de verandering met een veel te hoog bloedsuiker gemiddelde en nuchtere controle, wilde ze, in overleg met de huisarts, toch een enkel-arm index laten doen. Weten hoe de toestand is van de vaten was toch wel belangrijk.

Maar ik vertelde meteen… het zit in de familie, ik heb gewoon ‘vandervlietenpootjes’ en dat zal nooit veranderen.

Een week later kon ik terecht. De assistente van mijn huisarts bediende een volautomatisch apparaat dat de berekening kon maken.

Wat is een enkel-arm indexmeting?

Deze meting wordt gedaan om te bepalen of er vaatvernauwing in de slagaders in de benen aanwezig is.
En zoja, hoe erg…

Er werd mij gezegd dat de uitkomst onder de 1,3 zou moeten zijn. Nou, wat bleek… in de ene enkel was het 1,2 en in de andere enkel was het 1,23.

Hoewel ik er vwb mijn diabetes niet echt goed voor stond kon er op dat moment geen vaat-lijden in de benen worden aangetoond…

Pffff… dat bleek dus alles mee te vallen, wat een opluchting!

Maar natuurlijk raadden ze me wel aan om toch die steunkousen of compressiekousen te gaan dragen. Ik was al bezig met mijn ‘nieuwe leven’ waarin Diabetes 2 een plek had gekregen, en waar ik me heel erg van bewust was, dus ik dacht, ik kijk het nog wel even aan.

Voorlopig nog verlost van die warme ondingen!

Vraagje: Wie heeft er wel last van vaatlijden in de benen?

Zwemmen en de voordelen…

Ik weet het, ik ben weer helemaal enthousiast aan het worden en ik hoor jullie denken.. Hoe lang houdt ze dat nou weer vol? Ik hoop nog heel lang, want ik vind het echt superfijn. Ik ben niet afhankelijk van het weer en deel mijn eigen dagen in.

Het is heel anders dan de sportschool waar ik in Brabant elke zomer een abonnement voor had. Of de Fit-For-Free sportschool hier in Zeist waar ik een paar jaar geleden ook enthousiast aan begon, maar waar ik door een verrekte enkelband mee moest stoppen en later geen zin meer had om er mee verder te gaan.

Hieronder 9 voordelen en dan houd ik erover op 🙂

Voordeel 1: Zwemmen geeft een boost aan de gezondheid en de mood
Zwemmen werkt ontspannend. Dat komt doordat het water je lichter doet voel en het hart rust geeft. Ontspannend zwemmen vermindert stress en neerslachtigheid.
Zwemmen is ook een cardiovasculaire training en dergelijke trainingen verbeteren de stemming en vergroten het zelfvertrouwen. Dit omdat je tijdens het zwemmen meer van het hormoon serotonine produceert.
De inspanning van het zwemmen geeft je meer energie dan het je kost. Vlak na het sporten heb je meer energie beschikbaar dan een paar uur eerder, toen je vermoeid thuiskwam van je werk.
Alle bovenstaande zaken zorgen ervoor dat zwemmen een boost geeft aan je lichamelijk en mentale gezondheid.

Voordeel 2: Zwemmen verbetert je slaappatroon
Je algemene gezondheid is ook afhankelijk van je nachtrust. Want tijdens de nacht herstellen en verjongen je geest en lichaam zich.
Goed slapen is dus belangrijk en eens goed sporten helpt je daarbij. Want tijdens een (zware) inspanning komen hormonen vrij die je achteraf een betere nachtrust bezorgen.

Voordeel 3: Zwemmen houdt de bloeddruk laag
Aangezien het water in een zwembad meer druk uitvoert dan lucht buiten het water, zorgt het water ervoor dat het bloed makkelijker terug naar je hart stroomt. Hierdoor moet je hart 10 tot 15% minder hard werken!

Voordeel 4: 500 calorieën per uur verbranden
Met zwemmen – niet dobberen dus 😉 – verbrand je ongeveer evenveel calorieën als met hardlopen (10km/u). Met een halfuurtje zwemmen verbrand je zo makkelijk 300 kcal.

Voordeel 5: Vermindert de impact op de gewrichten
Zwemmen is een low-impact sport. Daarmee bedoelen we dat zwemmen goed is voor je spieren, pezen en gewrichten.
In het water weeg je 90% minder en spaar je dus je lichaam veel meer! Dat is ook de reden waarom geblesseerde sporters vaak in het zwembad opnieuw aan hun conditie beginnen te werken.

Voordeel 6: Versterkt de spieren
Naast een vet verbrandende conditietraining is zwemmen ook een weerstands- of krachttraining. Die weerstand krijg je van het water zelf. Want water werkt je harder tegen dan lucht. Met zwemmen bouw je dus ook spiermassa op.
Wissel je ook de verschillende slagen af dan train je de spieren ook op verschillende manieren. Zwemmen helpt je zo een uitgebalanceerd lichaam te ontwikkelen en is de ideale fullbody workout.

Voordeel 7: Vermindert het risico op hart- en vaatziekten
Zwemmen verlaagt net als andere vormen van cardiovasculaire inspanning je bloeddruk en je cholesterolniveau en vermindert zo de kans op het krijgen van hart- en vaatziekten. Daarvoor moet je wel ten minste drie keer per week 30 minuten zwemmen of op een andere manier je hartslag de lucht in jagen. 

Voordeel 8: Versterkt de capaciteit van de longen
Astmapatiënten krijgen vaak het advies om te zwemmen, het best van al in een binnenzwembad. Het warme en vochtige klimaat is beter voor de luchtwegen dan de drogere buitenlucht en binnen is ook het aantal pollen in de lucht beperkt, waar hooikoorts- en astmapatiënten zo’n last van hebben.
Maar ook in het algemeen biedt zwemmen astmapatiënten voordelen. Zwemmen vergroot de longcapaciteit en verbetert de ademhaling, zaken waar astmapatiënten in het bijzonder baat bij hebben. 
Als je regelmatig sport, dan heb je een grotere longinhoud. Dit is niet alleen voorbehouden aan zwemmers, maar dit geldt voor alle sporten. Als je bijvoorbeeld 1 x per week gaat zwemmen, ga je al snel merken dat je minder snel buiten adem zal zijn als je bijvoorbeeld een trap op loopt.

Voordeel 9: Versterkt de botten
Van gewicht dragende sporten zoals hardlopen is bekend dat ze je botdichtheid vergroten. Doordat je lichaam bij deze oefeningen meer gewicht moeten dragen, worden je botter sterker.
Lange tijd werd gedacht dat zwemmen als low-impact sport niet gepaard ging met dit voordeel. Uit recent onderzoek blijkt echter dat zwemmers weliswaar een lagere botdichtheid hebben dan hardlopers en krachtsporters, maar nog altijd een hogere dichtheid dan niet-sporters. Zwemmen vergroot dus je botdichtheid.

Zwemmen heeft dus heel veel voordelen en ik hoop echt dat ik hier heel lang mee door kan gaan!

Wie zwemt er ook graag en hoe vaak doe je dat dan?

Dit is de bron van dit artikel!

De knijper…

 

De knijper, ja wat doe je zoals met een knijper… Voornamelijk de was ophangen natuurlijk maar een knijper is sowieso een handig ding hoor… 

 

Lees wat ik laatst toch hoorde, vond het zo leuk!

Met een aantal vroegere buren op het park in Milheeze (Brabant), waar ik 7 jaar heb gewoond, heb ik nog steeds contact. We blijven een beetje op de hoogte van elkaars leventje en sommigen lezen ook mijn blog. Vorig jaar ben ik er nog een keer met Natalia geweest toen ze hier op vakantie was en toen hebben we nog diverse mensen opgezocht.

Zo ook Jan en Ans…

Onlangs kreeg ik na wat heen en weer appen een fotootje toegestuurd en Ans zou daar later in een e-mail uitleg over geven.

De vraag erbij was: Herken je de knijper? 

Nee, ik herkende hem niet en gaf al de suggestie dat ze die misschien toch nog ooit in de tuin had gevonden toen wij eenmaal weg waren. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Toen wij vertrokken hadden we nog wat spulletjes over, ook iets wat in de koelkast zat en die heb ik toen blijkbaar bij hen afgegeven. Ik weet het niet meer, maar het zakje was dichtgemaakt met deze knijper. En wat nou zo leuk is, die knijper gebruikt ze nog steeds als ze na het koken een open pakje terug in de kast zet. En dat dus al ruim 5 jaar.

En ze denkt dan ook altijd aan de tijd dat we buren waren. Leuke herinneringen haalt ze dan op met haar man Jan, die door ziekte een slecht kortetermijngeheugen heeft, maar gelukkig die tijd nog goed kan terughalen.

Zolang ze blijft koken zal ze me dus niet vergeten! Echt heel leuk hoor Ans!
Ik hoop ook dat de knijper nog een tijdje blijft leven! En anders hoor ik het wel, dan stuur ik je een nieuwe op!

 

De vlag uit…

Ja hoor, zojuist heel goed nieuws gekregen. 

Het bultje in mijn tong was een vaat-tumorretje… een soort wildgroei van vaatjes. Dat gebeurt ook wel eens op de huid, dan ziet het eruit als een aardbei. 

Het goede nieuws is dus dat het goedaardig was en ook helemaal weg! Tis dat ik nog niet normaal kan eten want anders gingen we aan de taart! Maar dat komt nog wel! 

Dank allemaal voor de lieve, meelevende berichtjes!

En nu… over tot de orde van de dag! 

Kokosolie…


Kreeg ook nog een advies van mijn buurvrouw Lizzy.  Kokosolie om de mond mee te spoelen… men noemt dat  ‘oil pulling’. 

Google het maar eens, het is voor nog veel meer dingen goed. 

Een theelepel kokosolie, dat nog niet vloeibaar is, (onder de 25 graden is het een vaste substantie) in de mond doen en rond laten walsen. Na 10-20 minuten uitspugen. Werkt tegen pijn, is ontstekingsremmend en ook nog eens goed voor je tanden en tandvlees. Het houdt de mond schoon en het zou ook de tanden witter maken.

Baat het niet schaadt het ook niet…

Ze kwam me een potje brengen om het uit te proberen. Dus toen meteen haar instructie opgevolgd. Ik houd niet van kokos, dus die smaak moet ik maar even voor lief nemen.

We wachten af…

Is er iemand die daar iets van weet? 

Het zit niet echt mee…


Ik had toch echt de zenuwen, waar ik niet aan toe wilde geven, waar ik steeds ‘stop’ tegen zei. Maar het bleef spannend.

Nou.. de grote vraag is het goedaardig of kwaadaardig… Helaas de uitslag was nog niet binnen, het was toch wel een bijzonder geval zei Dr Q. Men wilde nog een test doen met kleuren… het zal wel, morgen hoop ik meer te weten. 

Goed genezen was het niet… Nog steeds pijnlijk. De hechtingen hadden niks gedaan, eten en drinken was/is niet leuk. Er zat gewoon een grote gleuf in mijn tong en natuurlijk was ik benieuwd -buiten de uitslag om, die natuurlijk belangrijker was- of daar nog wel iets aan gedaan zou kunnen worden, want de snijvlakken zijn niet aan elkaar gegroeid.

Dr Q. schrok toch wel een beetje van de ‘krater’ zoals hij het zelf noemde. Dat de hechtingen hun werk niet konden doen komt omdat een tong natuurlijk heel erg beweeglijk is. Had hij vorige week nou maar meteen gezegd dat ik rustig aan moest doen, met name met praten want met eten deed ik heel voorzichtig. 

Hij heeft er dus onder plaatselijke verdoving nog 2 sterke hechtingen in gezet, ziet er nu best netjes uit. Alleen die verdoving werkte wel prima voor de hele binnenkant van mijn mond, lippen, wangen en keel, maar niet echt voor de tong. Dus behoorlijk pijnlijk. Vanavond 2 cup-a-soups gegeten en er staat nog een schaaltje yoghurt met bramen en zwarte bessen klaar. En maar weer flink aan de paracetamol. 

Dus wordt vervolgd… 

Wat is uw geboortedatum?


Tegenwoordig wordt dit door allerlei instanties aan je gevraagd ter verificatie en zeker in een ziekenhuis. Het staat er natuurlijk wel, maar toch, ze willen het van de patiënt horen.

Maar toch… toch is het heel gevaarlijk! 

Mijn tante verhuisde ongeveer 10 jaar geleden naar een verzorgingstehuis in Almere (ze is inmiddels 96 jaar).  Was destijds nog goed bij haar verstand, helaas is dat de laatste jaren anders, want de ziekte van Alzheimer heeft haar geest te pakken. 

Mijn nicht kwam bijna elke dag bij haar moeder op bezoek en op een zekere dag zei mijn tante: “Ik moet morgen aan mijn been geopereerd worden en ik weet van niks”. Mijn nicht wist niet waar ze het over had en ging eens polsen bij de verzorgers.
Het werd nagekeken en inderdaad, Mevr. S.W. vd V. zou de volgende dag aan haar been worden geopereerd. Mijn nicht zei meteen dat er niets van klopte, want haar moeder mankeerde niks aan haar benen. 

Maar… na veel gedoe en gezoek, kwam het aapje uit de mouw!

Er woonde in hetzelfde huis nog een Mevr. S.W. vd V. en wel met exact dezelfde geboortedatum (en uiteraard ook hetzelfde adres). Alleen deze mevrouw was getrouwd en gebruikte haar mans naam met haar eigen naam erachter (zoals destijds gebruikelijk was in Nederland), maar daar werd kennelijk niet naar gekeken.
Er zijn veel problemen geweest met dit als aanleiding en uiteindelijk is er (na heel veel moeite) een aantekening gemaakt in de administratie dat er bij de naam vd V. altijd naar het BSN nummer moest worden gekeken. 

Inmiddels is mijn tante al 5 jaar dement en weet dus zelf niet meer wat goed en niet goed is. Gelukkig maar dat ze er op tijd achter zijn gekomen. 

Waarom niet altijd het BSN nummer gebruiken denk ik dan? Dat is een persoonlijk nummer en dan kan er nooit iets misgaan… 

Is er iemand die ook wel eens zoiets heeft meegemaakt?

Hoe het ging?

Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn blogje Wel of niet…

Afgelopen woensdag werd ik dus om 7.30 verwacht in het ziekenhuis op de Afdeling Dagbehandeling. Vroeg de wekker gezet, hoewel ik alleen maar hoefde te douchen want eten mocht niet meer. Maar ik heb graag de tijd en kon dus rustig aan doen.

Het was nog half donker toen we bij het ziekenhuis aankwamen en in het donker heeft het toch iets sinisters. Hier en daar verlichte ramen en verder doodstil.

Diakonessenhuis Zeist

We waren vroeg en de zusters waren nog druk doende de naamkaartjes bij de kamerdeuren op te hangen. Ik was verrast, want ik kreeg lekker een kamer voor mij alleen! Ik was blij! Toen moest ik afscheid nemen van mijn lief en was ik alleen… De laatste operatie onder algehele narcose was 28 jaar geleden. Maar zenuwachtig was ik niet. Wat gebeuren moet, moet gebeuren!

Mijn uitzicht

Er werd voor alle zekerheid met een dikke stift een pijl bij mijn mond gezet en ik kreeg een operatiehemd en uitleg over hoe het verloop zou zijn. Ik kon even rustig gaan liggen of zitten. Na 45 minuten werd ik naar de OK gebracht. Eerst voorbereid natuurlijk, alle toeters en bellen werden vastgeplakt en vastgeprikt en diverse metingen gedaan. Toen werd ik met bed en al naar de OK gereden waar ik moest overstappen op het OK bed. Mijn zere schouder vond dat niet leuk, maar het lukte.

De assistent-anesthesist riep de echte anesthesist erbij, het zekere voor het onzekere, en ook de chirurg kwam nog even kijken waar het bultje nou precies zat. Dus toen aan de slag. Binnen no time was ik weg… én weer wakker in mijn eigen bed op de uitslaapkamer, maar nu met een dikke tong. Ik moest wel even bijkomen en inmiddels was het half 10, dus was ik toch bijna een uur onder zeil geweest.

Na een half uurtje bleek alles in orde en werd het tijd om versterking op te roepen om mij weer weg te brengen naar mijn kamer. Ik kreeg water, koffie en yoghurt. Heerlijk was dat. De koffie moest flink afkoelen want heet drinken was niet goed.

Toen ik mijn tong ging bekijken, ik zal jullie een foto besparen, schrok ik wel even. Er is toch best een flink stuk afgehaald aan de voor/zijkant. Maar… ik was al snel gerustgesteld. Als ik mijn tong helemaal uitsteek lijkt het niet zo erg.

Om 11 uur kwam Jan me weer ophalen en konden we naar huis.

Eten gaat lastig, zachte dingen als yoghurt met zacht fruit, beschuit met warme thee en warm eten met appelmoes en alles heel fijn gemaakt, dat lukt. Beetje eentonig, maar het moet eerst goed dicht. Een hechting zat al snel los en die was er gisteren dus al uit. De anderen lossen op!

Volgende week woensdag moet ik terugkomen voor controle en de uitslag… Dus nu maar duimen dat er niks geks aan de hand is en het gewoon een goedaardig gezwelletje was…