Verhuisdrift… (5b)

 

Deel 2 – Wilnis

Zoon woonde destijds op Gran Canaria en wilde zich met vrouw en kinderen graag vestigen in Nederland. Dus de vraag kwam in de zomer van 2002, of zij bij ons in huis mochten wonen tot zij een eigen woning zouden kunnen huren. Dochter woonde sinds een jaar niet meer thuis, haar slaapkamer was mijn ‘kantoor’ geworden. Die hebben we toen ingericht voor zoon, schoon en kleindochter Maria van toen 9 mnd. Natalia was toen ook al op komst, ze werd in januari 2003 verwacht. Schoon heeft al een dochter uit haar 1e huwelijk, ze was toen 11 en kreeg de blokhut als haar domein. Een bed, kast, bureau en een kachel maakten er een gezellig huisje van. Ze kon lekker haar eigen spulletjes kwijt en vond het prachtig!

Zelf een woning huren door zoon bleek minder makkelijk dan ons aanvankelijk was verteld door de Woningbouwvereniging. 6 maanden woonden we met zijn allen in de ark. Het ging heel goed, ik werkte gewoon en we hadden de taken in huis goed verdeeld.

Maar toch hebben wij toen besloten een appartement te gaan kopen, dat we vonden in Amstelveen. 6 weken na de geboorte van Natalia zijn we verhuisd en zij bleven met zijn 5-jes in de ark wonen. In september 2003 konden ze een eigen woning huren en de ark werd verkocht in mei 2004.

Omdat we er niet meer woonden, maar er wel geregeld kwamen, kon ik toch langzamerhand afstand en afscheid nemen van mijn droomplekje! Bovendien had ik het heel erg naar mijn zin in Amstelveen dus dat scheelde ook. Ik denk dat dat dus ook wel heel goed is geweest. De herinneringen blijven, verdrietige maar ook mooie!

Natuurlijk heeft een woonark, als drijvend huis, water nodig.
Helaas hebben we ook meegemaakt dat de ark 60 cm op 4 meter breed schuin kwam te liggen.

De dijkdoorbraak in augustus 2003 zorgde in Wilnis voor veel wateroverlast en huizen liepen onder, maar wij zaten zonder water en dat was behoorlijk gevaarlijk en eng. Klik HIER voor het logje dat nog op mijn oude blog staat, gemaakt 10 jaar na de ramp.

Mijn droomplekje… De Krom 4 in Wilnis.

Het was een heerlijkheid om er te wonen, het was ons eigendom van januari 1986 tot/met april 2004.

 

Advertenties

Verhuisdrift… (5a)

 

Ik ga maar weer eens verder met mijn verhuislogjes…

Deel 1 – Wilnis

Zo verhuisden we in januari 1986 uit Mijdrecht (verhuisdrift 4) van een eengezinswoning naar een woonark in Wilnis.

We waren de koning te rijk dat we deze woonark konden kopen! Hij was niet groot, 20 x 4 meter. Aan de kop zijn kant een schuurtje van 1 meter, dus de woonruimte was 19 x 4 meter. Maar de ruimte/tuin die we buiten hadden maakte alles goed en die vrijheid was echt zo heerlijk!

Het was winter en ook nog eens een koude winter. Voor we erin trokken werd er al over de hele lengte van de tuin een schutting gezet. We hadden in de eerste dagen alles schoongemaakt en trokken er toen in. Een extra maand huur betalen in Mijdrecht vonden we zonde en dat heen-en weren was ook vervelend al was het niet zo ver. Bovendien zou het echt wel even duren voor we het naar onze zin verbouwd hadden, dus dan maar klussen terwijl we er al woonden.

De ark had 2 grote slaapkamers en 1 kleintje, verder een douche met toilet en een woonkamer met open keuken. We vonden het belangrijk dat de kinderen zo snel mogelijk normaal konden leven en hun dingen doen die ze wilden doen. De rest had allemaal wel tijd. Van het kleine slaapkamertje werd een soort waskamer gemaakt en was tegelijkertijd een slaapplaats voor de hondjes.
Van de grootste slaapkamer werd een hoek van 2 x 2 meter afgehaald en afgetimmerd en ingericht. Dat werd onze slaapkamer waar we op een verhoogd bed sliepen met daaronder nog allerlei bergruimte. Er werd een raam in gemaakt en wij hebben er jaren geslapen. Wij dachten destijds, onze tijd komt wel weer, en dat was ook zo.
Zoon kreeg het grote deel dat overbleef. Een slaapkamer in L-vorm met een groot raam aan de tuinkant. De slaapkamer van dochter grensde aan de woonkamer. Ook die werd in rap tempo behangen en geschilderd en ze kon zich riant bewegen in haar eigen ruimte met aan 2 kanten ramen.

Daarna langzamerhand de rest. Een schuifpui erin was een van de eerste grote klussen in het voorjaar. In die tijd hadden we veel hondjes, wat shows gelopen en wat nestjes gefokt. Het was dus een dolle boel daar met genoeg leven in de brouwerij.

Ook stookten we met een houtkachel. Een oud kacheltje dat bij mijn schoonouders had gestaan, bijna een leven geleden. Maar hij deed het best en stookte de hele ark warm. Altijd hout genoeg met een timmerman als man. En wat een lekkere warmte is dat toch. Alleen bij extreem koud weer ging de CV aan in alle kamers.

Het was echt mijn plekje en ik wilde er ook absoluut niet weg. Maar ik zag wel dat het eigenlijk een soort werkkamp was, voor wat betreft het buitengebeuren. In de loop der tijd werd er van alles vervangen. Een nieuw (schuin) dak op de ark, een aanbouw aan de schuur en ook een nieuw dak. Een nieuwe beschoeiing, een nieuwe steiger, een blokhut in de tuin, een vijver, een kweekkas. Al met al is er heel veel tijd en geld in gaan zitten, maar dat was niet erg, het was het heerlijkste plekje op aarde dat je maar kon bedenken. In 1992 is er een nieuwe keuken ingezet en een nieuwe vloer en later nog een nieuwe badkamer, met bubbelbad. In totaal hebben we hem ruim 18 jaar in ons bezit gehad.

Het was ook een aparte manier van wonen zo op het water. We woonden in een soort parkje met maar 9 woonarken in een zijvaart van de achtervaart, met een open verbinding naar de Vinkeveense Plassen. Natuurlijk hadden we er ook een bootje bij. Niet echt mijn ding, want daar heb ik gewoon geen geduld voor maar voor de kinderen was het super. En in de winter was het ook handig als er ijs lag, vanaf onze eigen steiger stapten ze zo het ijs op.

Foto’s van foto’s 

Ik verdeel Wilnis over 2 logjes anders wordt dit logje echt veel te lang. Dus volgende week Verhuisdrift – 5b.

 

Woningnet…

 

Woningnet is de overkoepelende organisatie voor het zoeken en vinden van huurwoningen. In mijn geval in de regio Utrecht, een heel groot gebied.

De huurwoning waar ik nu in woon hebben we ook via Woningnet gevonden.

Als je een huurwoning accepteert word je automatisch uitgeschreven, dus heb ik ons destijds meteen weer ingeschreven. Na de scheiding heb ik doorgegeven dat ik de inschrijving wilde splitsen. Dat kon en ik kreeg een nieuw registratienummer. Ik heb toen het inschrijfgeld niet betaald, me gewoon geen tijd gegund om de begeleidende mail te lezen, slordig gewoon, dus het was alweer verlopen.

Dus vandaag heb ik me opnieuw ingeschreven want dat is ook een vereiste om in de Woongroep ingeschreven te staan. Het is een veilig idee dat ik daar eventueel ook terecht kan komen als ik ooit zou willen verhuizen, maar voorlopig ben ik daar nog niet aan toe.

Dus… ingeschreven en mijn profiel ingevuld. Dan kom je op een bepaald moment op een pagina waar je je woonwensen in kunt vullen…

En toen kwam ik iets tegen… zo raar…
Nou, in zo’n woning wil ik echt NOOIT wonen, kun je het lezen?

Een woning ‘zonder toegankelijkheid’ lijkt me bepaald niet handig, volgens mij kom je er helemaal nooit van zijn lang zal zijn leven in… haha…

Woningnet

Ooit ergens zo’n stom iets tegengekomen op het internet? 

Terug naar de Bijlmer… (deel 2)

 

Het eerste deel van mijn bezoekje aan ‘de Bijlmer’ was gericht op mijn eigen ‘oude buurtje’.

Bijlmerramp2_without_linkNa de koffie gingen Rob en ik op stap naar de plek waar de El Al Boeing zich op 4 oktober 1992 in de flat Kruitberg, (ook nog K-buurt) en de flat Groeneveen, (die voor een deel is blijven staan) boorde. Iedereen kan zich deze Bijlmerramp ongetwijfeld nog heel goed herinneren.

Het Monument dat is opgericht wordt ook wel ‘een groeiend monument’ genoemd!

Het bestaat uit een aantal onderdelen:

  • De promenade (loopt dwars door het gebied)
  • De funderingen van de flats, die moesten uiteraard worden gesloopt, met daartussen waterpartijen en fonteinen die de plek van de inslag van het vliegtuig voorstellen.
  • De boom die alles zag
  • Het mozaïektapijt
  • De herdenkingsplaats

Het is de moeite waard om even op de paarse link hierboven te klikken en te lezen wat de betekenis is van deze onderdelen (mijn logje wordt anders wel heel erg lang).

Ik vond het heel indrukwekkend om daar te lopen, de namen te zien op de gedenksteen van de overledenen, de uitspraken te lezen van buurtbewoners die de schrik van hun leven kregen toen het vliegtuig omlaag kwam. Kippenvel momenten hoor, echt.

Het Monument staat middenin het zogenaamde Bijlmermuseum, zoals een groot gedeelte wordt genoemd waar nog oude flats en oude bebouwing staat.
Hier staat ook de zogenaamde ‘klusflat’, de voormalige Kleiburg flat, een van de oudste flats, die eigenlijk zou worden gesloopt. Erg interessant dit project, hieronder het filmpje…

Verder zijn er een aantal kunstwerken geplaatst waaronder Mama Aïsa door Chaim Oren, 1986.

Bijlmer 20-7-2015 (39) (Small)

De Surinaamse moeder Aarde, de universele godin, de belangrijkste aan te roepen godheid in de winti-cultuur. Zij staat symbool voor de verbroedering van de verschillende nationaliteiten. De bollen op haar jurk en in het gras representeren Grote en Kleine Beer. Deze sterrenbeelden symboliseren de verbinding tussen hemel en aarde.

Moeder Aarde Aïsa werd gemaakt in het kader van het ‘Blij met de Bijlmer’ festival. Het Stadsdeel Bijlmer schonk het aan de Creoolse gemeenschap. Sindsdien resideert ze op een eiland in het water dat bij de onthulling van het beeld “Cola-kreek” is gedoopt naar de gelijknamige vijver in Paramaribo. Ze waakt daar over de harmonie tussen de diverse etnische groepen.

Aan de foto is te zien dat wij op het ‘eilandje’ geweest zijn waar Mama Aïsa staat. We moesten over een brug met heel veel meeuwen en heel veel vogelpoep lopen om er te komen. Volgens Rob komt er nooit iemand op dat stukje, hij was er zelf ook nog nooit geweest. Op de achtergrond de ‘klusflat’.

Het was een interessante rondgang door een stukje Bijlmer met een geschiedenis die nooit zal worden vergeten.

Het miezerde en op een bepaald moment waren we allebei best natgeregend. Gelukkig had ik mijn shirt met bleekvlekken in de auto gelegd, ach altijd handig als je iets moet droog- of schoonwrijven dacht ik toen. Haha, die kon ik nu zelf mooi gebruiken om mezelf een beetje mee af te drogen. Eenmaal thuis stapte ik onder de warme douche, deed ik makkelijke kleren en sloffen aan en ik was zo weer warm.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het was een fijne middag! Rob, nogmaals dank!

 

Terug naar de Bijlmer… (deel 1)

 

Naar aanleiding van mijn logjes over onze verhuizingen en mijn wens om toch eens terug te gaan naar de Bijlmer (dit gaat over ‘verhuisdrift 2’) om eens te zien wat er allemaal veranderd is, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en onze medeblogger Rob Alberts gevraagd of hij zin en tijd had om me een beetje de weg te wijzen.

Amsterdam-Zuidoost-920x414Hij woont al sinds 1988 in Amsterdam-Zuid-Oost, zoals de vroegere Bijlmermeer nu genoemd wordt, met heel veel plezier trouwens en hij vertelt altijd lyrisch over ‘zijn’ Zuid-Oost. Hij is een zogenaamde ‘Bijlmer-Believer’waar er in zijn ogen helaas veel te weinig van zijn.

Ik kreeg al meteen een mailtje van hem terug dat hij graag met me op pad wilde gaan. Vorige week maandagmiddag, 20 juli, was de afspraak en samen met hem als mijn ‘gids’ ging ik dus mijn oude buurt verkennen.

Het was wel een soort van ‘blind date’. Er staat wel een foto bij zijn blog, maar dan nog. We waren elkaar dan ook prompt voorbij gelopen terwijl ik wel dacht toen ik die man in het wit passeerde, “volgens mij is dat hem”. Maar hij keek niet echt rond, had een doel want hij liep recht op een man in een scootmobiel af, dus ik dacht dat ik het mis had. Mobieltjes zijn natuurlijk een uitkomst en zo vonden we elkaar toch. Rob kent zoveel mensen en die man was dus een bekende van hem.

Bijlmer 20-7-2015 (1) (Small)Ik had mijn auto geparkeerd bij Winkelcentrum Kraaiennest, zo’n beetje tegenover de plek waar de oude ‘honingraatflat’ Klieverink had gestaan, waar wij gewoond hebben. We praten over de periode oktober 1973 t/m juni 1976, dus meer dan 40 jaar geleden. Deze kant van de wijk, die uiteindelijk uit zou kijken op de later te bouwen snelweg A9, bestond uit 4 zogenaamde honingraatflats (Kralenbeek, Kempering, Klieverink en Kouwenoord) met daarvoor de later gebouwde torenflats met dezelfde naam… Samen met nog een aantal flats aan de overkant van de weg (de Karspeldreef) werd dit de K-buurt genoemd.

In 1992 werd er begonnen met een grootscheepse vernieuwingsoperatie van deze K-buurt. De 4 honingraatflats werden in etappes gesloopt. Het was vreemd om rond te wandelen over het terrein waar de parkeergarage en de flat hadden gestaan. Er was een ander soort bouw voor in de plaats gekomen en op het open grasveld wordt tzt ook weer gebouwd, in een andere bouwstijl zodat niet meer alles op elkaar lijkt zoals voorheen.

De wijk is nog steeds prachtig groen, zoals vroeger ook het geval was. Op sommige plekken staan er nog hoge bomen uit die tijd. Maar de meesten zijn vervangen door jongere exemplaren, best jammer vonden wij.

De nieuw gebouwde straten zien er strak uit en het is overal heel erg rustig. De groenstroken en waterpartijen zijn mooi aangelegd, ik denk dat het nog steeds prettig wonen is. De huurflats zijn voor een groot deel vervangen door koopwoningen, maar een ander publiek dan de internationale culturen is er toch niet op afgekomen.
Wel zijn er een aantal ‘woongroepen’, ze worden niet echt zo genoemd, maar er is een laagbouwflat waar alleen oudere Antillianen in wonen en ook een flat met alleen maar oudere Chinezen, die zelfs geen woord Nederlands spreken.

Ook vertelde Rob over de zogenaamde ‘Vluchtgarage’. De vroegere Parkeergarage die bij de flat Kouwenoord hoorde werd in december 2013 gekraakt door een groep van ongeveer 125 uitgeprocedeerde asielzoekers, die daar tot april 2015 hebben gehuisd, en toen op last van de rechter moesten vertrekken. Deze garage is inmiddels ook gesloopt.

Rond half 3 besloten we terug te wandelen naar het Winkelcentrum en gingen we aan de koffie, maar de middag was nog lang niet om…
dus er komt nog een vervolg (deel 2).

Rob, ik wil je nogmaals bedanken voor de tijd die je voor me hebt uitgetrokken om met me mee te wandelen op mijn ‘terug-in-de-tijd-reisje’.
Ik heb ervan genoten en vond het heel gezellig!
Als ik misschien iets niet helemaal goed heb verwoord of als er dingen in het bericht staan die niet kloppen, laat je het me dan weten?

 

 

Verhuisdrift… (4)

 

Tijdens onze woonperiode in Lelystad (verhuisdrift 3a) en Lelystad (verhuisdrift 3b) kreeg ik toch een soort van heimwee naar mijn familie en naar Amsterdam.

Ik was helaas niet echt gelukkig.

Een jaar nadat we ons daar gevestigd hadden brak Nick zijn beentje op 4 jarige leeftijd. Hij viel met de fiets. Wat een ellende, geen ziekenhuis in de buurt, geen man in de buurt, die kluste bij om de kop van de hypotheek af te krijgen. Prima natuurlijk, maar ik was altijd alleen.
Ik kon er niet meer tegen.
Dus zijn we gaan kijken naar woningen in Amsterdam. In de Bijlmer, de wijk die toen net gebouwd was heette Kantershof (als ik het goed heb). Ook in andere delen van Amsterdam, want we wilden wel een eengezinswoning met een tuin. Diepe kasten waren het allemaal en zo duur.

Dus ik stelde mijn wensen bij en we bleven in Lelystad. Voor de kinderen was het een eldorado. Genieten in de tuin, buiten spelen, scholen op de fiets bereikbaar, zwembad in de buurt voor de zwemlessen, dans- en sportscholen vlakbij. Wat wil je eigenlijk nog meer?
Alleen die bruggen… met die fiets… wat een drama was dat toch steeds. Tot ik een autootje kreeg… een Citroën Dyane, klik HIER voor het berichtje daarover. Dat was wel een uitkomst.

Na 6 jaar Lelystad gebeurden er in ons leven een aantal dingen achter elkaar, waar ik hier niet over ga uitweiden, maar wat ons vertrek wel heeft versneld.

Ook was de werkgever van Nico aan hem aan het trekken met de vraag of hij niet naar het ‘westen’ terug wilde komen. De reiskosten werden te hoog etc. De werkzaamheden waren altijd in Amsterdam.

Dus, alle omstandigheden bij elkaar genomen, hebben we op een bepaald moment het huis te koop gezet en zijn vertrokken in oktober 1982.
We zijn toen tijdelijk bij mijn moeder ingetrokken en de kinderen gingen dus op Sloten naar school, dezelfde school waar ik zelf en Nico het laatste jaar op gezeten had, want een woning hadden we nog niet.

Uiteindelijk was het huis redelijk snel verkocht, hebben we onze inboedel door het verhuisbedrijf op laten slaan. De bedoeling was voorlopig een huis te huren en daar zou de werkgever mee helpen. Dat is ook gelukt, maar het was nieuwbouw en die bouw had tijd nodig. In juli 1983 kregen we een nieuwe woning in een splinternieuwe wijk in Mijdrecht.

Suzuki busje voor Poldermolen

2e huis van de hoek is Poldermolen 37

Weer een nieuwe woning aankleden, tuin in orde maken, ach zo blijft een mens bezig. De inboedel uit de opslag werd gebracht en we richtten het huis opnieuw in. We woonden één huis van de hoek en in het hoekhuis woonden de mensen met de 2 honden waarover het bericht ‘Burengerucht’ gaat.

Kort voor ons vertrek uit Lelystad kochten we een hondje en eenmaal verhuisd wilden we/ kochten we er nog twee bij. Om die reden zochten we ook een plekje waar wat ruimte buitenom het huis belangrijker was.
Mijdrecht was dus een tussenstop voor ons. Het was een fijn huis, toen de mensen met de honden verhuisd waren kregen we onze super leuke buurvrouw “Emma” ervoor terug en was het heel gezellig wonen.

We hadden geen haast om te verhuizen dus zochten op ons gemak verder. We zijn zelfs eens naar Friesland gegaan om een huis te bekijken, in Oldeberkoop of all places. We hebben een veiling bijgewoond in Papekop om een boerderij te bemachtigen, veel huizen met grond bekeken, maar het liep allemaal op niks uit.

Tot we in augustus 1985 een woonark met een grote schuur in Wilnis vonden, waar we qua woonruimte wel in moesten leveren, maar buiten hadden we een behoorlijk stuk eigen grond, en dat was de insteek.

Poldermolen 37… we woonden er van juli 1983 tot januari 1986.

 

Verhuisdrift (3b)

 

Onze verhuizing van de Bijlmer naar Lelystad verliep, zoals we natuurlijk hoopten, heel voorspoedig en gesmeerd.

Klik hier voor verhuisdrift 1, hier voor 2 en hier voor 3a, mocht je die soms gemist hebben.

Natuurlijk waren we in de maanden daarvoor geregeld naar Lelystad gereden om te zien hoe de bouw vorderde. Het werd echt een prachtig huis en de tijd kon ons niet snel genoeg gaan.

En eindelijk, na maanden kregen we de sleutel, op 9 juni 1976, de verjaardag van man én zoon!

Met een volle auto, natuurlijk het nodige gereedschap, proviand, schoonmaakmiddelen, klapstoelen en een tafel kwamen we aan. De kinderen, ze waren toen dus 3 jaar en 15 maanden, waren een weekje uitbesteed, we konden dus eindelijk aan de slag.

De vloerbedekking en gordijnen waren besteld en alle leveringen liepen volgens plan. Geen rare verrassingen gelukkig, gewoon de kleur van de vloerbedekking en de gordijnen die we hadden besteld.
(Vergeten te vertellen in ‘Verhuisdrift 1’, de vloertegels werden toen namelijk in het rood geleverd in plaats van in het wit…).
Maar hier klopte gelukkig alles en was alles ook op tijd af.

De echte verhuisdag kwam dus al snel in zicht. Een dag of 10 later verhuisden we dus echt. We hadden samen met onze buren een vrachtwagentje gehuurd en daarmee werd in dat bewuste weekend een paar keer heen en weer gereden van de Bijlmer naar Lelystad en terug. Destijds nog over de dijk want de snelweg A6 was er toen nog niet.

We probeerden zo snel mogelijk alles op zijn plek te krijgen, geen dagen of weken met volle dozen zitten, dat was niet onze stijl. De woonkamer en keuken waren het eerste aan de beurt, daarna de slaapkamers van de kinderen. En ach, we hadden ook nog de nodige hulp, dus was het echt best snel op orde.

Na het weekend gingen we in de flat nog het een en ander schoonmaken en de kinderen ophalen. Diana was bij mijn zus geweest, die hadden saampjes al snel besloten dat ze geen pap meer hoefde te eten… Ze was pas 15 maandjes en ik was niet blij toen, maar zus was na 2 dagen proberen gestopt met pap voeren, die kleine was inderdaad al een tijdje aan het protesteren dus die logeerpartij pakte zeker goed uit voor haar. Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar Nick was… schaam, schaam, wie het weet (van de familie?) mag het zeggen.

Het werd een extreem hete zomer en terwijl er nog heel veel huizen na ons werden opgeleverd, waren wij al vrij snel gesetteld en brachten we veel tijd buiten in onze eigen tuin door!

Die kwam het laatste aan de beurt en het was best een lap, 16 bij 5,5 meter, maar langzamerhand kreeg ook die tuin vorm en hebben we er heerlijk van kunnen genieten.

Archipel 17-39, we hebben er gewoond van juni 1976 tot september 1982.

Verhuisdrift… (3a)

 

Toch maar verhuizen, ja het zou er toch van gaan komen…
Ik wilde echt weg uit de Bijlmermeer (verhuisdrift 2), met name voor de kinderen.
De advertentie van het nieuw te bouwen complex woningen in Lelystad stond mij dus wel aan.

Archipel Het huis lag zoals het groene huis. Destijds werden alle huizen opgeleverd met roodbruin hardhout, echt heel mooi. Nu is de hele wijk in allerlei kleuren geschilderd, wel jammer.  (Foto van internet)

Het zouden dus echt grote woningen worden, met elk een eigen kap/dak.
Een beetje Volendammer stijl. Beneden aan de tuinkant een grote schuifpui. Op de 1e en 2e verdieping aan de voor- én de achterkant ook een schuifpui. Echt heel erg mooie woningen zelfs, met een garage en met een leuke voor- en een grote achtertuin. Daar ging het natuurlijk ook om!

Ik had er goed over nagedacht of ik dit echt wel zag zitten, want ik schatte al in dat Nico het geweldig zou vinden. Ik zou niet meer zo makkelijk terug kunnen krabbelen…  dus… de advertentie laten zien en het idee geopperd om eens te gaan kijken waar het zou worden gebouwd en of het eventueel haalbaar zou kunnen zijn.
Nico wist niet wat hij hoorde en vroeg zich af of ik het echt wel zeker wist. Nou nee, dat niet, maar er moest toch iets veranderen voor de kinderen.

Een stel, waar we in de flat bevriend mee waren geraakt, had er ook wel oren naar. Dus zijn we ons op een zaterdag eens gaan oriënteren. We reden naar Lelystad, lieten ons goed informeren, hadden er wel oren naar en heel prettig, het was ook betaalbaar voor ons. Dus… na nog niet eens zo heel veel wikken en wegen hebben we de stap gezet.  We kochten het huis in september 1975, de oplevering zou in juni 1976 zijn.

De allereerste stap was de caravan in de verkoop zetten. Ik kan me niet meer zo goed herinneren hoe lang hij te koop heeft gestaan, niet lang in ieder geval. We kregen opmerkingen van: “Jullie gaan het missen, dat campinggevoel”. Maar wat veel mensen niet begrepen was dat we dat hele campinggevoel nooit gehad hadden. We verplaatsten ons huishouden en hadden een eigen ‘buiten’, daar ging het ons om.

Omdat er toch wel het een en ander aangeschaft moest worden, een grote koelkast en een gasfornuis met oven, gordijnen en vloerbedekking voor het hele huis, heb ik, samen met mijn buurvrouw, een baantje gezocht.
Zo werkten we dus van november 1975 t/m mei 1976 bij de Makro in het Industriegebied Amstel op de afdeling waar de artikelen geprijsd werden. Van maandag t/m donderdag van 18.00 tot 22.00 uur.

Best wel druk allemaal. Overdag het huishouden en de kinderen, die nog heel klein waren natuurlijk, de verhuizing voorbereiden, dat vooral in de laatste maanden en nog ’s avonds werken. Ik woog altijd zo rond de 55 kilo maar viel toen af bij het leven en woog op een bepaald moment nog maar 48 kilootjes. Mijn heupbotten staken eruit. Mensen om me heen werden ongerust maar ik was ervan overtuigd dat ik na de verhuizing de rust weer zou kunnen vinden en ik beloofde binnen 2 maanden weer 55 kilo te wegen. En natuurlijk heb ik woord gehouden :-).

Maar daar tussenin zit nog een heel stuk tijd natuurlijk, het logje wordt veel te lang als ik die hele verhuizing er allemaal nu al achteraan zou tikken, dus… wordt vervolgd!

 

Verhuisdrift… (2)

 

We verhuisden dus van de Reinwardtstraat in Amsterdam – Oost (Verhuisdrift 1) naar de Klieverink in de Bijlmermeer en genoten dat we hebben van die mooie flat.

klieverinkEen soortgelijke flat als Klieverink, geen foto van mezelf voorhanden

We hadden het echt prima naar ons zin. Een ruime, zonnige woning met een groot balkon op de 2e woonlaag. Een heerlijke badkamer, een apart toilet, 3 slaapkamers, de keuken aan de galerijkant en een ruime woonkamer. We hadden ruimte genoeg. Er moest natuurlijk het een en ander aan meubels worden bijgekocht. Een bankstel, een slaapkamerameublement en nog wel meer spullen.

Er waren nog niet veel winkels in de buurt maar er was toen al wel heel veel groen. Elke dag ging ik 2 keer naar buiten met de baby, ’s morgens om boodschapjes te doen en ’s middags nog eens om de buitenlucht op te snuiven. Nicky groeide goed, we waren gezond en heel gelukkig.

Toen Nicky bijna een jaar was, raakte ik zwanger van Diana. Kort op elkaar dat wilden we graag, ze schelen nog geen 20 maanden, we waren erg blij. En we hadden een jongen en een meisje, een rijkeluiswens werd dat genoemd. Het was goed zo, meer kindjes zouden er niet komen.

Maar het wonen in een flat had ook zijn nadelen. Je stond niet zomaar buiten, op straat, als je de voordeur uitstapte. Dat was iets wat we allebei van huis uit wel gewend waren en eigenlijk waren we daar wel weer aan toe.

Nico zag het wel zitten om een huis te kopen, er waren veel nieuwe projecten te koop, mooie aanbiedingen in Noord Holland, bijvoorbeeld Purmerend en Hoorn enzovoort. Maar ik voelde er niets voor om verder dan nodig was bij mijn familie (lees: moeder) weg te gaan. Tenslotte was ze alleen na de dood van mijn vader en met nog een paar kinderen thuis wilde ik haar zoveel als mogelijk was zien en steunen.

Tot Nicky weer eens op het balkon speelde en met zijn handjes rond de spijlen van het hekwerk als zo vaak stond te kijken naar de kindertjes beneden die buiten bij een kinderdagverblijf speelden.
Ik hoor zijn stemmetje nog:  “Nittie ook kinties pelen…” Hij was toen tegen de 2 jaar, inmiddels dus 40 jaar geleden.
Zielig vond ik het. We deden hem 2 ochtendjes op het kinderdagverblijf, goed voor hem dachten we om met andere kinderen op te trekken. Maar dat was niet zo’n succes. Het zou toch mooi zijn als we zelf een echte tuin zouden hebben bij ons huis. We gunden onze kinderen zo graag diezelfde vrijheid die wij vroeger hadden.

Ik moest mezelf dus maar eens vermannen… Toen las ik kort daarna een advertentie in de krant van een nieuw te bouwen complex woningen in Lelystad. En toen hebben we toch de stap gezet om een eigen huis te kopen.

In de laatste winter, toen we nog in de Bijlmer woonden, hebben we, waar nu de A9 ligt, heerlijk met de kinderen gesleed van de hellingen, het was geweldig. Want vrijheid was er volop, alleen niet rond ons huis.

Zo eindigde ons avontuur in de Bijlmermeer, hoewel het toen al geen beste naam had, hebben we er heerlijk gewoond en ben ik er nooit bang geweest.
Eenmaal een raar pechgeval meegemaakt in de parkeergarage. We hadden een Citroen 2CV, de zogenaamde ‘lelijke eend’. Op een ochtend ging Nico naar het werk en er gebeurde niets toen hij de auto startte. De motorkap kon zo worden geopend, er zat geen slot op, en wat bleek, de accu was er gewoon uit gejat. Jammer, kostte toch weer geld, maar we hebben wel vreselijk moeten lachen. Je staat toch echt raar te kijken…

Klieverink 119, de oude flat is al lang gesloopt… maar ik heb er mooie herinneringen aan! We hebben er 2 jaar en 7 maanden gewoond.

Verhuisdrift… (1)

Hoe wij als bloggers elkaar toch kunnen inspireren, dat vind ik nou zo leuk!

Harrij heeft al 15 logjes volgetikt met prachtige gedichten over alle huizen waar hij en zijn vrouw de laatste 21 jaar in gewoond hebben. De 16e zit er ook aan te komen, want ze gaan dus nog een keer verhuizen…

Zover ga ik niet, voor wat betreft de gedichten dan. Ik heb veel bewondering voor mensen die daar goed in zijn maar ik ben er geen ster in. Ik ben al blij als ik een limerick of een Sinterklaasgedicht in elkaar gedraaid krijg.

Maar toch wil ik wel een serie logjes wagen aan de woningen waar ik met ‘man’ heb gewoond tijdens ons 44-jarig huwelijk. 

Het zijn uiteindelijk 9 verhuizingen geworden… dus worden het ook 9 logjes over onze verhuisdrift!

wij-gaan-verhuizen


Ons eerste huisje was een 2-kamer woning in de Reinwardtstraat in Amsterdam-Oost op de eerste etage. 

We hadden geen balkon aan de achterkant, alleen schuiframen in de slaapkamer en in de keuken en aan de straatkant een klein Frans balkonnetje met openslaande deuren en aan beide kanten daarvan een raam. Nico had het huisje heel mooi opgeknapt, zelf ook een wandmeubel en een stereomeubel gemaakt van wengé. We hadden flink gespaard en konden het leuk inrichten. Het werd een modern geheel met veel kleuren die toen, in 1971, in de mode waren. We kozen voor:

  • Witte wollen vloertegels
  • Een grote stoel met hoge rugleuning op draaipoot met rose wollen bekleding
  • 2 kleine groene ribcord stoelen
  • Een ronde glazen salontafel
  • Een bijpassende Indiase poef
  • Paarse gordijnen
  • Eetkamerstoelen van wengé met groene ruitbekleding
  • Een grote wengé tafel op roestvrijstalen poten
  • Een wit wollen tafelkleed

Het was van alles wat, maar toch paste het allemaal perfect bij elkaar. We hadden alles bij een grote meubelzaak in Zwanenburg gekocht, ook de lampen, het bed, de linnenkast, een keukenbuffetkast en de kapstok.
We trouwden en vertrokken uit ons ouderlijk huis. We hadden heel veel planten en meestal, ondanks dat we niet veel geld hadden, bloemen in huis.
We waren echt apetrots. Met onze 21 en 20 jaar hadden we het toch mooi voor elkaar vonden we.

Toen ik zwanger was van onze zoon werd er een muurtje gezet in de L-vormige kamer om een babykamer te creëren, er kon net een commode en een ledikantje in staan. En de woonkamer werd dus nog een beetje kleiner. Uiteindelijk was het gewoon allemaal veel te krap en gingen we op zoek naar een ander huis.

Op de dag dat ik bij de Woningbouwvereniging ging informeren voor een flat in de Bijlmer, stortte de standaard van het babybadje in toen ik de baby in bad deed… Een geweldige timing vind je niet? Ik hield mijn zoon van 4 maanden aan één arm omhoog en al het water uit het badje stroomde over de mooie wollen tegels en de daaronder liggende houten vloer. Wat een ellende. Als ik nog getwijfeld zou hebben of ik wel echt wilde verhuizen, dat eerste huisje was nou eenmaal heel speciaal, was die twijfel meteen weg. Alsjeblieft zeg… hoe eerder hoe beter. We hebben er 2 jaar en 8 maanden gewoond.

We kregen een flat toegewezen en binnen een week hadden we de sleutel. De huur was 300,00 gulden meer, dus een flinke aderlating, maar we hebben het toch gedaan en kregen ook nog een beetje huursubsidie. We wilden zo snel mogelijk verhuizen en de nieuwe huurders voor het kleine huisje stonden al snel op de stoep. We wilden toen wat overname hebben voor alles wat eraan gedaan was. Nico was niet goed in onderhandelen en toevallig was Fred op bezoek, een vriend van ons. Hij heeft toen een uurtje voor mijn man gespeeld, hilarisch achteraf, ik was het echt al lang vergeten, maar hij herinnerde mij er laatst aan. Hij was goed in onderhandelen en we kregen uiteindelijk het bedrag dat we wilden hebben.

Reinwardtstraat 13

Helaas heb ik weinig foto’s van de inrichting en al helemaal niet hier voorhanden. Maar wel één van het begin van de straat. Ons huisje lag ongeveer 7 woningen van de hoek, aan de linkerkant van de straat… op nummer 13.
Het pand is helaas gesloopt en opnieuw opgebouwd. Ziet er mooi uit, maar voor mij toch jammer. Ik herken het niet meer als ik er voor sta.

Goh, het heeft me nooit gestoord dat huisnummer, maar wie weet hoe het nu zou zijn als het nummer 11 of 15 was geweest… ;-).