Lenzen… Een goed idee?

 

Ik draag al vanaf mijn 4e jaar een bril… mijn eerste brilletje heb ik nog, een zogenaamd ziekenfondsbrilletje… 

(Opgezocht natuurlijk… Ook pas nog in mijn handen gehad.. Niet te vinden, dus waarschijnlijk ook TE goed opgeborgen, net als mijn geboortekaartje.)

Ik had een lui oogje, dus werd er een glas afgeplakt. Ik vond het verschrikkelijk kan ik me nog echt herinneren, mijn hele jeugd had ik er een hekel aan. Een keer, ik was 14 of zo en eigenlijk heel braaf, heb ik een bril per ongeluk/express verloren. Ik vond het een onding maar kreeg maar geen nieuwe, zo breed hadden mijn ouders het niet. Maar zonder bril kon ik nog niet, dus moest er toen echt een nieuwe komen. Ik schaam me er wel voor nu, ik heb het nooit aan mijn ouders en volgens mij ook niet aan mijn zusjes en broer durven vertellen. Nou, die weten het dan nu ook maar meteen.. Weer een lijk uit de kast zeg maar..

Dus mijn bril is al zo’n 61 jaar met mij vergroeid dus.. hij hoort bij mij zoals mijn kinderen bij mij horen!

Op een jaar of 7 na dan, want van mijn 16e tot mijn 23e was het niet nodig. Mijn luie oog was voldoende hersteld dus ik was blij dat ik eindelijk van die bril af was toen ik 16 was. Maar na een aantal jaren, ongeveer rond mijn 23e, kon ik de verkeersborden pas lezen als ik er vlak bij was, dus werd het toch tijd de ogen weer eens na te laten kijken. En toen werd er een bril voor veraf voorgeschreven… alleen, binnen een paar weken keek ik er ook TV mee en kon ik niet eens meer zonder.

Na jaren heb ik nu toch de stap gezet om zachte contactlenzen uit te gaan proberen… (hoezo, hoe ouder hoe gekker?).

Dus naar de opticien en me laten adviseren wat mogelijk was. Mijn bril heeft varifocus glazen. Omdat ik ook nog een cilinder in allebei mijn ogen heb, ja zal je maar hebben hè, zijn lenzen met een leesvlak wat moeilijk blijkbaar.
En omdat ik sowieso niet van plan ben ze elke dag te gaan dragen, ik vind mijn bril wel makkelijk en ook leuk staan. Daarbij heb ik ook een computerbril waar ik heel blij mee ben, breng tenslotte veel tijd door achter mijn lappie, kan ik volstaan met alleen de cilinder erin. Ik moet dan alleen zorgen dat ik een leesbrilletje bij me heb.
Op laten meten dus, de cilinder kon volgens de opticien wel volstaan met een halve, dus deze werden besteld. Het zal wel dacht ik… ieder zijn vak.

contactlenzen

Toen moest ik natuurlijk nog leren hoe die dingen erin en eruit moeten worden gehaald. Dus een afspraak gemaakt en afgelopen woensdag ging ik erheen om te “oefenen”.

Nou zeg, dat is nog niet zo simpel hoor. Hoewel de opticien zei dat het voor vrouwen die make-up gebruiken minder moeilijk is dan voor mannen, omdat die al gewend zijn dichtbij hun ogen te komen, vond ik het toch best spannend.45

Ik kreeg de volgende opdrachten:

  • Handen wassen
  • Lens op je wijsvinger leggen (zeg maar gerust: ‘zien te krijgen’)
  • Let op of deze niet binnenstebuiten zit
  • Je bovenste ooglid met de 2 vingers van de linkerhand (als je rechts bent natuurlijk) omhoog houden.
  • Je vinger met de lens erop naar je oog brengen, dan met je middelvinger (of zo) het onderste ooglid een beetje naar beneden trekken en de lens op je oog duwen…

Tot zover ging het allemaal prima! Maar, dan moeten ze er ook weer uit…

Let op:

  • Handen wassen
  • Bovenste ooglid omhoog trekken
  • Met je middelvinger trek je het onderste ooglid naar beneden
  • Met de duim en wijsvinger van de onderste han, dus dezelfde hand, pak je de lens vast en trekt hem los van het oog
  • Daarna  leg je ze op je hand en wrijf je ze met je vinger schoon eventueel met een beetje lenzenvloeistof erop (lenzen poetsen noemen z dat)

Daarna leg je ze in de lenzenhouder en vul je het bakje met schone vloeistof.

Het lukte zowaar redelijk goed! Maar ja dan moet je het thuis gaan doen…

Hier komt dus nog een heel verhaal achteraan, dat kan ik beter bewaren tot de volgende week of zo, wordt anders veel te lang en dan haken jullie vast af en dat zou zonde zijn want dan mis je wat, dus wordt vervolgd…

 

 

Zwijmelen op Zaterdag met “Full House”


Zwijmelen op Zaterdag,
al vanaf de start mijn favoriete rubriek in blogland!

Vandaag een oudje uit 1976, terugkijkend naar de hete zomer van onze verhuizing van de Bijlmer naar Lelystad.

De Nederlandse groep

“Full House”
met het nummer 
“Standing On The Inside”

 

Ga voor nog meer zwijmelnummers even langs bij MARJA!
Bij haar vind je er nog veel meer!

Verhuisdrift (3b)

 

Onze verhuizing van de Bijlmer naar Lelystad verliep, zoals we natuurlijk hoopten, heel voorspoedig en gesmeerd.

Klik hier voor verhuisdrift 1, hier voor 2 en hier voor 3a, mocht je die soms gemist hebben.

Natuurlijk waren we in de maanden daarvoor geregeld naar Lelystad gereden om te zien hoe de bouw vorderde. Het werd echt een prachtig huis en de tijd kon ons niet snel genoeg gaan.

En eindelijk, na maanden kregen we de sleutel, op 9 juni 1976, de verjaardag van man én zoon!

Met een volle auto, natuurlijk het nodige gereedschap, proviand, schoonmaakmiddelen, klapstoelen en een tafel kwamen we aan. De kinderen, ze waren toen dus 3 jaar en 15 maanden, waren een weekje uitbesteed, we konden dus eindelijk aan de slag.

De vloerbedekking en gordijnen waren besteld en alle leveringen liepen volgens plan. Geen rare verrassingen gelukkig, gewoon de kleur van de vloerbedekking en de gordijnen die we hadden besteld.
(Vergeten te vertellen in ‘Verhuisdrift 1’, de vloertegels werden toen namelijk in het rood geleverd in plaats van in het wit…).
Maar hier klopte gelukkig alles en was alles ook op tijd af.

De echte verhuisdag kwam dus al snel in zicht. Een dag of 10 later verhuisden we dus echt. We hadden samen met onze buren een vrachtwagentje gehuurd en daarmee werd in dat bewuste weekend een paar keer heen en weer gereden van de Bijlmer naar Lelystad en terug. Destijds nog over de dijk want de snelweg A6 was er toen nog niet.

We probeerden zo snel mogelijk alles op zijn plek te krijgen, geen dagen of weken met volle dozen zitten, dat was niet onze stijl. De woonkamer en keuken waren het eerste aan de beurt, daarna de slaapkamers van de kinderen. En ach, we hadden ook nog de nodige hulp, dus was het echt best snel op orde.

Na het weekend gingen we in de flat nog het een en ander schoonmaken en de kinderen ophalen. Diana was bij mijn zus geweest, die hadden saampjes al snel besloten dat ze geen pap meer hoefde te eten… Ze was pas 15 maandjes en ik was niet blij toen, maar zus was na 2 dagen proberen gestopt met pap voeren, die kleine was inderdaad al een tijdje aan het protesteren dus die logeerpartij pakte zeker goed uit voor haar. Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar Nick was… schaam, schaam, wie het weet (van de familie?) mag het zeggen.

Het werd een extreem hete zomer en terwijl er nog heel veel huizen na ons werden opgeleverd, waren wij al vrij snel gesetteld en brachten we veel tijd buiten in onze eigen tuin door!

Die kwam het laatste aan de beurt en het was best een lap, 16 bij 5,5 meter, maar langzamerhand kreeg ook die tuin vorm en hebben we er heerlijk van kunnen genieten.

Archipel 17-39, we hebben er gewoond van juni 1976 tot september 1982.

Mijn vijvertje mét visjes…

No fishing

Plaatje van Marjolijn 🙂


Mijn vijvertje is zóóóóó leuk!

Ik geniet er elke dag weer van…
De planten groeien goed en zorgen dus voor (hopelijk) voldoende zuurstof.
Ik schep geregeld de rommel eruit, er waait natuurlijk wel eens wat in, en inmiddels wonen er sinds 9 mei twee goudvisjes in.

De een is groter dan de ander, bewust zo uitgezocht, want anders kan ik ze niet uit elkaar houden.

Ze hebben namelijk net hun namen gekregen, mijn kleindochters hebben die voor ze bedacht.  Ja dat vond ik gewoon leuk, in onze vroegere vijver hield ik ook heel veel vissen uit elkaar en die hadden ook namen. 

Maria, zij is tenslotte de oudste, mocht de naam voor de grootste vis uitkiezen. En hij (we hebben maar bedacht dat het een jongetje is) heet vanaf nu dus “Nemo”.
Het kleinste visje kreeg haar naam (ja dat is natuurlijk een meisje) van Natalia, want zij is de jongste. En zij krijgt de naam “Coral”.

Zoals vast wel bekend zijn het allebei karakters uit de Disneyfilm “Finding Nemo”.

Nemo is gewoon helemaal oranje, precies zoals een goudvis hoort te zijn. Coral is ook oranje maar heeft 2 grote zwarte ogen.

Nadat ik ze met zorg had ondergedompeld, zoals het op de zak stond waar ik ze in moest vervoeren vanaf de dierenwinkel, en na een tijdje losgelaten heb ik ze een hele tijd niet gezien…zeker 10 dagen niet. Ik was echt al bang dat er toch meteen een reiger had staan hengelen en dat ze alweer op waren gegeten. Maar het was gewoon koud en daarom bleven ze natuurlijk lekker beneden…

Nu de zon er ’s middags bij komt zie ik ze geregeld aan het oppervlak zwemmen. Ik geef ze om de dag wat goudvisvoer, van die vlokjes.
Vandaag schoot ik uit… oeps, wel wat veel voor 2 van die ukkies… maar goed, ze zullen in ieder geval niet verhongeren.

Ik hoop maar dat ik er lang plezier van zal hebben en dat de reiger door de bomen het vijvertje niet kan zien…

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

I-Pad leeft eigen leven…

 

Sinds een aantal jaren heb ik een I-Pad, klik HIER voor het logje op mijn oude blog.

I-Pad3

Ik gebruik altijd een styluspennetje en als ik tik doe ik dat met de styluspen in mijn rechterhand en gewoon met de vingers van mijn linkerhand, gaat razendsnel.

Ik ben er heel blij mee, maar mijn blog bijhouden etc. doe ik toch echt liever met mijn laptop. Die I-Pad leeft soms zijn eigen leven en dan gebeuren er best vaak rare onverwachte dingetjes en daar baal ik dan ook heel erg van. Hoewel er een mooie WordPress App bestaat en ik die ook wel gebruik. Ook op mijn telefoon kan ik met die app veel doen, maar ook dan vertrouw ik er niet altijd op of hij echt doet wat ik wil, dus die telefoon gebruik ik alleen om reacties te bekijken als ik ergens zit te wachten en dus even tijd heb.

Deze week veel met de I-Pad gewerkt. Een paar keer lekker vroeg naar bed gegaan en dan neem ik niet mijn laptop mee, maar mijn I-Padje.
Met de WP App reacties geven op reacties op mijn logjes, dat lukt allemaal nog, maar o wee als ik een bericht schrijf… wat ik verkeerd doe weet ik niet maar het is al een paar keer meteen gepubliceerd terwijl dat helemaal niet de bedoeling was. Ook had ik van de week 2 x 2 berichten op één dag, dat was ook niet de bedoeling. Pakte hij de gewijzigde geplande datum weer niet, of ik had niet op OK geklikt, kan ook zomaar. Een heb ik snel teruggezet in concept maar voor de eerste was ik te laat. Ik maak bijna elke dag wel een logje en 2 op één dag vind ik niet nodig.

Nou ja, mocht je een e-mail abonnement hebben op mijn blog, dan kan het gebeuren dat je een bericht hebt gekregen en bij doorklikken niet de gewenste post tegenkwam, maar een soort verontschuldiging…
Sorry dan…

De I-Pad zou ik kunnen missen, maar mijn laptop… no way! Als die het begeeft en helaas begint hij na 3 jaar toch alweer wat kuren te krijgen, dan komt er echt meteen een nieuwe!

Vraagje aan mijn WordPress/Blogspot familie: 
Hoe blog jij? Met een desktop, laptop, tablet of met je telefoon? 
En hoe bevalt dat?

 

Zwijmelen op Zaterdag met “André Hazes”


Zwijmelen op Zaterdag

vandaag met het nummer

“Mama”

van Nederlands grootste volkszanger

“André Hazes”

Het nummer “Mama” brengt altijd herinneringen naar boven aan mijn moedertje! Eenmaal per jaar gingen we met alle volwassenen uit ons gezin (we waren dan met 9 mensen) uit eten bij het Fonduerestaurant “De Groene Lantaarn” aan de Bloemgracht in Amsterdam (inmiddels gesloten).
Daarna gingen we door naar het café “Arie Kil” aan het Frederik Hendriks Plantsoen in de stad. Echt een bruin café met pluche tafelkleedjes was het in het begin. In de latere jaren stond er vaak een DJ. Je kon bij hem muziek aanvragen en je kon er dan ook dansen.

Steevast vroegen we het nummer “Mama” aan voor ons moedertje! Ze zat dan heel erg te genieten als we met zijn allen meezongen! Steevast ging ze dan ook huilen als de zin ‘mama, je gaat nu toch niet huilen’ kwam…

Vandaag zou ze 88 jaar zijn geworden!
Helaas werd ze maar 79 jaar, maar toch ben ik dankbaar dat ik haar zo lang bij me heb mogen hebben..

Voor nog meer zwijmelarij kijk je even bij MARJA!